شباهت ياران امام حسين (عليه‌السلام) و ياران حضرت مهدي (عجل‌ا

[نسیم]

4. وفاي به عهد

وفاي به عهد، يکي از صفات نیک انسان است که در قبال هر کسي، پسنديده می‌باشد؛ ولي اگر طرف تعهد انسان، خداي تعالي باشد، ارزش و اهميت آن، فزونی می‌یابد.
اصحاب حضرت سيد الشهداء (عليه‌السلام) به تعهدي که با خداي خود در اطاعت و نصرت امام خویش داشتند وفا نمودند؛ به طوري‌که ایشان، در خطاب به یارانش مي‌فرمايد: «اني لا اعلم اصحابا او في و لا خيرا من اصحابي...»؛ «همانا من ياراني باوفاتر و بهتر از ياران خود، سراغ ندارم».
ياران با وفاي حضرت بقيت الله (عجل‌الله‌تعالي فرجه‌الشريف) نیز، نه تنها در اثر فتنه‌ و فراز و فرودهاي دوران غيبت، تعهد خود را در یاری امام خود، فراموش نمی‌کنند، بلکه هر روز، عهد خود را با مولای خویش تجدید می‌نمایند: «اللهم اني اجدد له في صبيحه يومي هذا عهدا و عقدا و بیعة له فی عنقه».

5. محبت شديد به امام (عليه‌السلام) يکي از اوصاف مشترک ياران امام حسين (عليه‌السلام) و ياران حضرت بقيت الله (عجل‌الله‌تعالي فرجه‌الشريف) اين است که محبوبشان را خداي تعالي قرار داده‌اند و تمام محبت خود را متمرکز به ذات مقدس او نموده اند: «وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّه228‏». لذا در زيارت شهداء کربلا عرض مي‌کنيم: «السلام عليکم يا اولياء الله و أحبائه، السلام عليکم يا أصفياء الله و اودائه، السلام عليکم يا أنصار دين الله».
از آنجا که امام صادق (عليه‌السلام) فرموده‌اند: «الدين هو الحب و الحب هو الدين»؛ قطعاً کسي که تمام محبتش را معطوف به خداي تعالي می‌کند، ياري کنندة دين او نیز خواهد بود. چنين کسي به تمام متعلقات خداي تعالي و آثار و نشانه‌هاي او عشق مي‌ورزد (اللهم اني أسئلک حبک و حب من يحبک) و از آن‌جا که امام معصوم، وجه الله، و بزرگترين آيت پروردگار است و محبت به او، عين محبت به خداي تعالي می‌باشد (من احبکم فقد احب الله)، اولیای الهی، بیشترین حب را نسبت به ذوات مقدس معصومین (عليهم‌السلام) داشته و دارند.
آثار اين محبت شديد را در گفتار و رفتار اصحاب ابا عبدالله (عليه‌السلام) که محبت خويش را براي امام خود، خالص ساخته‌اند (و مودتي خالصه لکم)- می‌توان دید. برای مثال، هلال‌بن‌نافع، در خطاب با مولای خویش عرض مي‌کند: ‌«ما با دوستان شما، دوست، و با دشمنانتان، دشمن هستیم». مسلم‌بن‌عوسجه نیز مي‌گويد: «والله؛ دست از تو بر نمي‌دارم تا خدا بداند که ما حرمت پيامبرش را دربارة تو رعايت نموديم».
از دیگر مصادیق این محبت خالصانه، پیمانی است که یاران و خاندان امام حسین (عليه‌السلام)، در شب عاشورا با یک‌دیگر بستند. در آن شب، حبيب‌بن‌مظاهر، اصحاب را جمع نمود تا به هم تعهد دهند که هنگام جنگ، پيش‌قدم شوند و نگذارند قبل از آن‌ها، کسي از بني‌هاشم به ميدان برود. حضرت عباس (عليه‌السلام) نیز، بنی‌هاشم را جمع نمود تا برای دفاع از مولای خویش، هم‌پیمان شوند.
اين ويژگي، در اصحاب امام عصر (عجل‌الله‌تعالي فرجه‌الشريف) نیز دیده می‌شود. امام صادق (عليه‌السلام)، در این‌باره مي‌فرمايند: «اگر همة مردم بميرند، خداوند، ياران او [مهدی موعود (عجل‌الله‌تعالي فرجه‌الشريف)] را خواهد آورد؛ آن‌ها کساني هستند که خداوند دربارة آن‌ها فرموده است: فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَه‏...229».
کسي که مقصود و محبوب دل او، حجت‌بن‌الحسن (عجل‌الله‌تعالي فرجه‌الشريف) است، از ذکر نام محبوبش لذت مي‌برد. دوست دارد نام محبوبش، بلند آوازه باشد و همه، نام او را ببرند‌‌‌ و متوجه او باشند. لذا بي‌توجهي و غفلت مردم از آن حضرت، برايش گران است:

«عزيز علي ان أبکيک و يخذلک الوري»؛ «برای من سخت است که بر تو بگريم، در حالی که ديگران، تو را واگذارند».
چنین کسی، در روز جمعه -که همه به خوش‌گذرانی مشغولند- زانوي غم در بغل مي‌گيرد و در فراق محبوبش، حيران و سرگردان می‌شود:

«الي متي احار فيک يا مولاي» و غربت محبوبش، تاب و توان او را می‌برد: «عزيز علي ان يجري عليک دونهم ما جري». او، تمام هستي و وجودش را در پاي مولایش ريخته و انتظار روزي را مي‌کشد که جان ناقابلش را فداي قدوم مبارک امام (عليه‌السلام) کند و اين را، کم‌ترين خدمت به محبوبش مي‌داند. همان¬گونه که اميرالمؤمنين، در توصیف یاوران امام مهدی (عجل‌الله‌تعالي فرجه‌الشريف) فرمود: «قوم لم يمنوا علي الله بالصبر و لم يستعظموا بذل انفسهم في الحق»؛ «آن‌ها قومي هستند که با صبر و شکيبايي خود، برخدا منت نمي‌گذارند و جانبازي در راه حق را بزرگ نمي‌شمارند».