نقد و تحلیل warcraft

[دل خسته]

نوع جنگیدن ،زیبایی داستان،همذات پنداری با قهرمان (مثلا باید مدت زیادی از بازی رو در نقش آرتاس یا ایلیدن بازی کنی) ،مخصوصا فیلم های ساخته شده (خصوصا فیلم های ایلیدن که واقعا محشر هستند) این ها باعث میشه همذات پنداری کنیو
همین طور اسطوره پردازی!
مثلا یک مدت دو شمشیر مخصوص ایلیدن رو کرده بودند نقل محافل ، و آیتم های تقلبیش رو می ساختند ، یا نوع چرخش و ضرباتش با این دو شمشیر خاص ، یا حتی حالت متافسفریوس و تبدیل شدن به دیمن که واقعا شور انگیز بود.
البته هیرو مخصوص من در اون زمان ها ثرال بود ، چون تمی شرقی داشت ، دوست طبیعت بود و..... ، البته ارک هم بود (جالبه که شرقی ها میشن ارک!) حتی یک داستان زیبا هم یک خانمی براش ساخته بود ، نقلش می کنم ، جالبه.
این ثرال وقتی کوچیک بوده ، در جنگی بوسیله انسان ها اسیر میشه ،و گلادیاتور میشه ، ثرال نمی دونسته چه کسی هست ، اما جنگجوی ماهری بوده وبهترین بوده ، تا این که یک دختری میاد و حقیقت رو به ثرال می گه ، که ثرال پسر پادشاه ارک ها است که کشته میشه و به ثرال کمک می کنه فرار کنه ، ثرال فرار می کنه ، اما اون دختر باقی می مونه ، انسان ها اون دختر رو می کشند ، ثرال که حالا تحت تعلیم تعالیم شامان ها (جادوگران باستان و طبیعت گرا) قرار می گیره ، با قدرت خودش ، از زمین کمک می گیره و زیمن به کمکش میاد ، و شهر انسان ها رو ویران می کنه ، این میشه نقطه اوج داستان ثرال ، فرمانده بزرگ هورد ها.
نکته جالب اینه که یک خانم رومسئول نوشتن این داستان کرده بودند! و واقعا هم خوب بر میاد و با ترکیب عشق و نفرت داستان زیبایی رو خلق می کنه.