هَل مِن نـاصــر یَنصُـــرنی(ویـــژه نامـه مـحـــرم 1433)

[حسن عزتي]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكَ مِنّى
سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ
اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ

به اذن عمه سادات حضرت زینب(سلام الله علیها) اقامه عزا می کنیم

این تاپیک ویژنامه محرم 1433 است هر که دارد هوس کربلا بسم الله

باز این چه شورش است که در خلق عالم است***باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتماست
باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین***بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظماست
این صبح تیره باز دمید از کجا کزو***کار جهان و خلق جهان جمله درهماست
گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب***کاشوب در تمامی ذرات عالم است
گرخوانمش قیامت دنیا بعید نیست***این رستخیز عام که نامش محرم است
در بارگاه قدس که جای ملال نیست***سرهای قدسیان همه بر زانویغم است
جن و ملک بر آدمیان نوحه می کنند***گویا عزای اشرف اولاد آدماست
خورشید آسمان و زمین، نور مشرقین***پرورده ی کنار رسول خدا، حسین

[یا ثارالله]

(۱۳/بهمن/۹۰ ۱۱:۲۴)حسن عزتی نوشته است:  

(۱۳/بهمن/۹۰ ۹:۴۷)یا ثارالله نوشته است:  سلام علیکم. جمله کل یوم عاشورا؛ کل ارض کرب و بلا در حقیقت یک حدیث نیست. بلکه جمله زیبایی است که از مرحوم استاد علی شریعتی نقل شد

بنام خدا

به نظرم کمی اشتباه می کنید،یه تحقیق دیگه بکنید!

سلام علیکم
فقط میتونم با اطمینان بگم که قول معصوم نیست... امام گفته استاد شریعتی بودنش رو خودم از جایی خوندم که الان که سرچ کردم منبعش رو پیدا نکردم.
ممنون میشم اگر سخن از شخص دیگری است بنده را از اشتباه خارج کنید.

یا علی

[جویای حقیقت]

نقل قول:سلام علیکم. جمله کل یوم عاشورا؛ کل ارض کرب و بلا در حقیقت یک حدیث نیست. بلکه جمله زیبایی است که از مرحوم استاد علی شریعتی نقل شد و مظمون آن نیز اینست که در هر دوره و در هر کشوری ظلم و حق وجود دارد و ما باید ببینیم که در دوره خودمان حسینی هستیم یا یزیدی


در حقیقت حدیثی از امام صادق(علیه السلام) (ممکنه نام امام را اشتباه گفته باشم) داریم که می فرمایند:
لا یوم کیومک یا اباعبدالله (هیچ روزی مانند روز تو نیست ای اباعبدالله(علیه السلام) )
پس بعد از محرم و صفر عذاداری و لباس مشکی و مداحی و ... همونطور که دوستمون گفتند تموم میشه ولی مبارزه بر علیه ظلم ادامه داره...

یا علی

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام دوست عزیز :
حقیر نگفتم حدیث زیبا ؛ گفتم قشنگترین جمله ای بود که شنیدم . مهم هم نیست که از چه کسی باشه . مهم اینه که این جمله خیلی جای بحث داره . تفسیر شخصی بنده از این جمله اینه که هرجا به فکر حضرت اباعبدالله (علیه السلام) افتادی و سرگذشتش رو خوندی یا شنیدی و تاثیرگذار بود ، همون روز عاشوراست . و هر جا هم که هوای کربلا رو کردی و عزاداری راه انداختی ـ حتی یک نفره ـ همونجا کربلاست . مهم ارتباط معنوی هستش و نه مادی . « کعبه و سنگ بهانه است که ره گم نشود » خود گواه این موضوعه .
در پناه الله
یا مهدی مدد
[b][font=B Mitra][/font]

[yashar1374]

پروانه اگر بودم...
پروانه اگر بودم اینجا نمی ماندم . شهامت را در بال هایم می ریختم
تا دل خود را به دریا بزند.اینجا نمی ماندم،نسیم را از هر جا که بود، نشانه
می رفتم و نشان کوی تو را از رهگذران می گرفتم تا شاید در رگهای تو
جاری شوم. حس من از جنس پر زدن و رفتن است. حس من با پرواز
آشناست ،پرواز هم مرا خوب می شناسد.

اما! پروانه اگر بودم،بال داشتم. پروانه اگر بودم،هوس پرواز داشتم.
پروانه اگر بودم،اصالتم می رفت تا پرواز و هجرت،اساس زندگی ام باشد.
نه! من انگار پروانه نیستم! پروانه که در شهر نیست!
پروانه که بر زمین بند نمی شود.
کاش روزی روح پروانه در من حلول کند
تا هجرت من معنی خون را داشته باشد.
برگرفته از : http://parvazesokhteh.blogfa.com/post-31.aspx

[حسن عزتي]

بسم الله الرحمن الرحیم

دلم شکسته ، دلم را نمی خری آقا!؟
مرا به صحن بهشتت نمی بری آقا!؟

اگر چه غرق گناهم ولی خبر دارم
تو آبروی کسی را نمی بری آقا

چقدر خوبی و دل رحم و مهربان ، عاشق
و در دقایق عمرم شناوری آقا

همیشه از حرمت بوی مهر می آید
شبیه باغ پر از گل معطری آقا

تمام دفتر شعرم فدای چشمانت
که از تمام غزلهام بهتری آقا

ولی بدون تو این شعر ها چه دلتنگند
بدون نام تو اصلا چه دفتری آقا

در اوج بی کسی ام در خیال من هستی
تویی که یارترین یارو یاوری آقا

[saloomeh]

بند آخر...
قربان آن نى‏يى كه دمندش سحر، مدام‏
قربان آن مى‏يى كه دهندش على‏الدوام‏
قربان آن پرى كه رساند تو را به عرش‏
قربان آن سرى كه سجودش شود قيام‏
هنگامه برون شدن از خويش، چون حسين(علیه السلام )
راهى برو كه بگذرد از مسجدالحرام‏
اين خطى از حكايت مستان كربلاست‏
ساقى فتاد، باده نگون شد، شكست جام!
تسبيح گريه بود و مصيبت، دو چشم ما
يك الامان ز كوفه و صد الامان ز شام‏
اشكم تمام گشت و نشد گريه‏ام خموش‏
مجلس به سر رسيد و نشد روضه‏ام تمام‏
با كاروان نيزه به دنبال، مى‏روم‏
در منزل نخست تو از حال مى‏روم‏ ....

[حسن عزتي]

بسم الله...

روضه ی امام حسین (علیه السلام) ...

تا به حال به این دقت کردید که روضه یعنی چی؟
[/font]روضه در عربی یعنی این:

روضه در لغت به معنای سرزمین سر سبز است که آب نیز در میان و یا کنار آن جاری باشد.


اما چرا میگن روضه امام حسین؟

چرا توی روضه همیشه اشک و ناله و گریه هست؟

چرا توی روضه بیان مصائب هست؟

حالا یک سوال دیگه!

آیا تا به حال به خودتون بعد از گوش دادن به روضه و گریه کردن,دقت کردید؟

تا به حال به اون حس خوبی که دارید بعد از روضه ,دقت کردید؟

حس سبک بودن,حس پرواز,حس اینکه انگار یک بار سنگین از روی دوشتون برداشته شده.حس اینکه انگار همه را دوست دارید..رفتارتون با بقیه بهترشده..

من بارها تجربه کردم.طوریکه هربار که ناراحت میشم,با گوش کردن به روضه آرامش پیدا میکنم.

شاید کم کم متوجه منظور من بشید.

[font=Tahoma]گریه بر سید الشهدا نه تنها بد وخسته کننده نیست,بلکه مثل باغی میمونه که با حضور در اون یک نیرو و یک انرژی خاصی میگیریم.

شاد میشیم,ناراحتیهامون رو فراموش میکنیم.

به خاطر همینه که میگن هر بلا و مصیبتی که بهتون وارد شد,بر سیدالشهدا گریه کنید.

برای اشک داشتن و اشک ریختن هم رعایت برخی از آداب لازمه ولی قدم اول اینه که وضو بسازی و رو به قبله بایستی و زمزمه کنی:

---

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِناَّئِكَ عَلَيْكَ مِنّى
سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ
اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ

[حسن عزتي]

بسم االه الرحمن الرحیم


چشمه خشکیده‏ ی شعر مرا پر آب کن
بیت‏های تشنه‏‏‏ و درمانده را سیراب کن

رگ های دفترم این روزها پژمرده اند
لااقل یک برگ را مهمان شعری ناب کن

ای تو مهتابی ترین؛ یک لحظه کوتاه نیز
برکه‏ی شعر مرا آیینه‏ی مهتاب کن

در قنوت یک عطش، بیدار بودم تا سحر
نهر عطشان وجودم را پر از سیلاب کن

با همان لالایی شیرین که اصغر خواب رفت
کودک شش ماهه‏ی شعر مرا هم خواب کن

دستهای بر زمین افتاده‏ات شد دستگیر
تشنگان بر زمین افتاده را سیراب کن

من که امشب بر تمام بیت هایت در زدم
با فقط یک قافیه، یک قطره ، فتح الباب کن
پروانه بهزادی

[حسن عزتي]

بسم الله ...

نگاه و گوشه ی چشمی به این گدا کافیست

-تو را به جان رقیه٬همین مرا کافیست-

خدا کند که نگاهی کنی٬زمین خوردم!

که بر به خاک غم افتاده ای نگا(ه)کافیست

دلم که دست خودش نیست٬گاه می شکند

در این میانه فقط نامی از شما کافیست...

برای راحتی از آتش جهنم هم

دو قطره اشک فقط پای روضه ها کافیست

تویی حسین!شروع تمام عاشقی ام

برای عشق٬حسینیه ی عزا کافیست

همه حوائج من بسته بر اشاره ی توست

همه حوائج من هیچ٬ "کربلا" کافیست

تمام حاجت من دیدن ضریحت بود

چقدر فاصله افتاد بین ما...کافیست!

یحیی نژاد سلامتی

[حسن عزتي]

به نام خدا
به اذن شاهزاده علی اکبر (علیه السلام)

هر جا سخن از خاک دری هست، سری هست
هر جا تب عشق است، دل در به دری هست
دیروز گدایان همه دنبال تو بودند
هر جا که شلوغ است یقینا خبری هست
اجداد من از دیر زمان عاشق عشقند
دیدید که در طینت ما هم هنری هست
بازار مرا با قدمت گرم نکردی
یک چند غلامی که بیایی ببری هست
در غیبت شه روی به شهزاده می آرند
صد شکر که در خانه آقا پسری هست
هر جا قد وبالای رشیدی است، یقینا
دنبال سرش نیم نگاه پدری هست
یا حضرت ارباب،دمت گرم و دلت شاد
یا حضرت ارباب کرم،خانه ات آباد
داریم همه محضر تو عرض سلامی
تو شاهی و ما نیز هر آنچه تو بنامی
تا خانه ی آباد شما بنده پذیر است
نامرد ترینم نکنم میل غلامی
ای قامت قد قامت تو عین قیامت
قربان قدت صد قد و بالای گرامی
تشخیص تو سخت است علی یا که رسولی
پس لطف بفرما وبفرما که کدامی؟
تو مفترض الطاعه ترین واجب مایی
هر چند امامت نکنی، باز امامی
هر کس که هوای پدری داشته باشد
خوب است که همچین پسری داشته باشد
انگار رسول است، نمایی که تو داری
انگار بتول است ،صدایی که تو داری
بد نیست که هر روز عقیقه بنمایی
با این قد انگشت نمایی که تو داری
باید که برای تو کرم خانه بسازند
از بس که زیاد است گدایی که تو داری
از شش جهت کعبه دل لطف تو جاری است
از سفره ی پر جود و سخایی که تو داری
تو آنقدر از خویشتن خویش گذشتی
که منتظر توست، خدایی که تو داری
کاری نکن ای دوست مرا از تو بگیرند
بگذار که عشاق به پای تو بمیرند
ای سیر کمالات همه تا سر کویت
ای آب فرات لب من آب وضویت
ابن الحسنت گفته حسین بس که کریمی
مانند حسن جود بود عادت و خویت
عالم همه حیران ابوالفضل و حسینند
ماتند ابوالفضل و حسین از گل رویت
پایین قدمهای حسین جای کمی نیست
جا دارد اگر غبطه خورد بر تو عمویت
اینقدر مزن آب به سرخی لب خود
حیف است که پیچیده شود اینهمه بویت
حیف از تو مرا عبد و غلام تو بدانند
باید که مرا عبد غلامان تو خوانند

ای زاده ی زهرا جگرت میرود از دست
امروز که دارد پسرت می رود از دست
ای کاش که بالای سرش زود بیایی
گر دیر بیایی ثمرت می رود از دست
بد نیست بدانی اگر از خیمه می آیی
با دیدن اکبر کمرت میرود از دست

افتادنت از زین پدرت را به زمین زد
برخیز و گرنه پدرت می رود از دست
برخیز که عمه نبرد دست به معجر
بر خیز به جان من و این عمه ات، اکبر

لطیفیان

[حسن عزتي]

به نام خدا


به یاد شب و روز تاسوعا ...

هیچ دانی که امید همه عالم شده ای

در نفس های همه سینه زنان دم شده ای

همه دم ذکر تو بر روی منابر بر پاست

نه فقط شورش شب های محرم شده ای

من از این بوی گل علقمه هم دانستم

تو پسر خوانده نبوده که پسر هم شده ای

با نگاهی به تن زخمی این مشک پر آب

گوشه ی علقمه چون چشمه ی زمزم شده ای

دشمنت چوب علم دید و به پیش همه گفت

تو فدایی سرافرازی پرچم شده ای

زینب از چشم پر از خون حسینش پرسید:

نکند رفته برادر که چنین خم شده ای

باورم نیست که این صحنه به تصویر کشم

بعد تو گردن طفلان غل و زنجیر کشم

محمد رضا ناصری