قصه ی دو مدعی انتظار (علی 110 و abbas313)

[علی 110]

بسم الله الرحمن الرحیم
این یک داستان واقعی است از دو نفر که پیش خودشان فکر میکردند که منتظرند علی 110 و abbas313


البته اکثر شما علی 110 را میشناسید
گاو پیشانی سفید تالار
اما قصه از چه قرار است
قصه از این قرار است که سر یک قضیه ای (گویا سربازی معاف شده) قرار شد به این جناب abbas313 شام بدهد
با هم قرار گذاشتند میدان ونک که نزدیک محل کار هر دو باشد
شب بود شاید نزدیک ساعت 8 ، همونطور که به سمت میدان تجریش قدم میزدند یکباره علی 110 چشمش افتاد به یک پسر بچه که در اون سرمای شدید گوشه خیابان فال میفروخت،
هر دو فالی از آن پسرک خریدند، علی 110 رو کرد به عباس313 و گفت:
عباس میدانی که من هر وقت این بندگان خدا را میبینم یاد چی می افتم؟
گفت: نه نمیدونم
علی 110 گفت: یاد اینکه اونی که باید باشه نیست!!!!!! یاد غیبتش
بعد همونطور که بالاتر میرفتیم خیابان ولیعصر رو رسیدیم به نمایندگی فروش محصولات مرسدس بنز
بعد دوباره علی 110 گفت: عباس میدانی اینها را هم که مبینیم یاد چی می افتم
عباس گفت : لابد باز هم یاد آقا می افتی که نیست
علی 110 گفت : آره
و بعد همانطور که با هم صحبت کردند رفتند و رفتند تارسیدند به جایی که قرار بود علی آقا شام بدهد وارد شدند و غذا را سفارش دادند غذا خوردنشان که تمام شد
شکمها که جلو آمد
لحظه ای علی 110 به فکر فرو رفت
نظری انداخت به عکسی که در تصویر مشاهده میکنید


:

نظری هم به شکم انباشته از غذایش
نگاهی هم به صورت حساب فاجعه آمیزش
رقم پرداختی برای شام دو مثلاً آدمیزاد شده بود بیش از 24000 تومن
کمی به فکر فرو رفت!
با خود گفت: آخه الاغ تو رو چه به ادعای انتظار امام زمان،
با این رقم پرداختی شامی که کوفت کردی میتونستی ده تا از همون بدبختایی که سر راه دیدی رو سیر کنی
آخه تو به چه درد حضرت حجت میخوری؟
این همه وِر وِر میکنی از صبح تا شب، بیا پای عمل و امتحان چه میکنی؟؟؟
میدانم این تاپیک برای من مثل تف سر بالا است
اما چه کنم واقعیت تلخی است که نشان میدهد من و امثال من در اون موقع امتحان چه قدر فاصله داریم
با آن چیزی که مَنِش شیعیان و یاوران حقیقی حضرت حجت است امتحان که شاخ و دُم نداره
همین وقایع و تصمیم گیری ها و عملکرد های زندگی روزمره امتحان ما است و فرق ما با امثال اون بندگان مقرب خداست که خود حضرت به ایشان سر میزدند و هیچ اهل سر صدا هم نبودند، فقط این هست که مثل یک بنده ی خدا بندگی کردند و صادق بودند
مثل این بنده ی خدا:
حکایت اون آقای قفل ساز رو میگم
خلاصش اینه که مردی خیلی دوست داشت امام زمان رو ببینه
به هر دری زد و اینقدر پیله کرد تا بلاخره نمیدونم توی خواب یا بیداری بش گفتن که
اگه میخوای آقا رو ببینی برو فلان شهر توی بازار یه آقای قفل سازی هست آقا رو
اونجا میبینی
رفت رسید دید پیرمردی هست صاحب مغازه قفل سازی یه آقا هم تشریف دارن یه
پیرزن هم اونجا به عنوان مشتری بود
خواست بره جلو و عرض ادب کنه احتمالا بش فهموندن که آروم باش فقط تماشا کن
پیرزن: آقای قفل ساز این قفل را از من میخری
قفل ساز : خانم این قفلت کلید هم داره؟
پیرزن: نه
قفل ساز : اگه کلید داشت ۹ قران قیمتش بود حالا که نداره ۸ قران یک قران هم من
منفعت میخوام ۷ قران ازت می خرم اگه راضی هستی پول روبدم
پیرزن: آقا با من شوخی نکن من از اول بازار به هر کی گفتم این قفل رو ۲ قران بخره
گفتند گرونه
قفل ساز : نه مادر شوخی نمیکنم قیمتش همینه که گفتم پول رو بدم؟
پیرزن: خدا اجرت بده پول روبده
و بدین ساز معامله انجام شد
بعد احتمالا آقا به این مضمون به اون مرد فرمودند نمیخواد دنبال این ورد و اون ورد واین
کار و اون کار برین که منو ببینین
شما اینجوری باشین من خودم می آیم پیش شما
حالا ما چرا جوری نباشیم که امام زمان س پیش ما ها هم بیان ؟!؟!؟
1 پی نوشتها: *برگرفته از: محمدرضا باقی اصفهانی، عنایات حضرت مهدی(علیه السلام) به علما و طلاب، ص204-202، به نقل از: سرمایه سخن، ج1. 1 .ملاقات با امام عصر، ص268.

[مجنون الحسین]

دوست اونه که دوستشو صدا کنه...

اگه دردی میبینه دوا کنه...

وای به حال من.........

[علی 110]

بی خیال شویم رفقا

خدا به فضل و کرمش به حق 14 معصوم انشالله همه ی ما را عبد خودش بگرداند

خدا نگهدار همه ی شما عزیزان

[mohamad110]

سلام

ببینید یک نفر که یک چیزی برایش درونی و باور شد نمیتواند رهایش کند. اصولا انسانها بر اساس باور هایشان رفتار میکنند.
جناب علی 110 هم این امر برایشان درونی شده است که در برابر خدا باید ذلیل و خوار کرد خود را ، هروقت نام مبارک خداوند می آید سریع خشوع پیدا میکنند.
حالا جناب مسافر اینجاهم که فضای مجازیست زیاد سخت نگیرید. این پست ها و این نکته هایی که در آنها وجود دارد باید آموزش باشد این نکته ای هم مورد بحث است جنبه ی فهمیدنی دارد. باید ازین نکات بفهمیم و یاد بگیریم.
بفهمیم که هیچ نیستیم.

بقول خودتان که گفتید هرکس خودش را در برابر خدا خوار و ذلیل بگرداند گرامیش میدارند.

حالا این نکات میفهماند که ما در برابر خدا خودمان را ذلیل و بی چیز بدانیم. هیچ مالکیتی و هیچ منیتی برای خود در برابر خدا باقی نگذاریم. هرچند اینطور نیست و فهمیدن و عمل کردنش سخت است ولی بهرحال گفتنش خالی از سود نیست یعنی این کلمات را بکار ببریم تا برایمان درونی بشود بهرحال یکجایی یک تقه ای میخوریم که آخر این حرفی که دارم میزنم چه معنایی میدهد؟ اصلا یعنی چی؟

بنابر این نکته کلی که جناب علی 110 بکار بردند حقیر کردن خود در برابر معبود است. یعنی اینکه بفهمیم ما هیچ نیستیم و حتی از هیچ هم هیچ تریم در برابر خدا.

من بیشتر از پنجاه کیلو را میتوانم بلند کنم؟ گنده گنده اش که آقای رضا زاده باشد 300 - 350 کیلو را بلند میکند. یعنی یک سنگ تقریبا نیم متر تا یک متر مکعبی. انسان یک ذره را میتواند از عدم بوجود بیاورد؟ یک اتم؟ یک ذره از ذرات سازنده اتم؟
انسان میتواند اگر خدا نخواهد یک مولکول آب به گلوی خود برساند؟ میتواند یک میلیمتر از جای خود حرکت کند؟
پس ما در مقابل خدا چه هستیم؟ چیزی داریم قابل ارائه دادن باشد؟ کار نیکی داریم قابل ارائه دادن باشد با این تفاسیر؟
حالا من در مقابل خدا چه هستم؟ هیچ هستم؟ هیچ هم نیستم. هیچِ ِ هیچ هم نیستم!!!!!!!!!!!!!!!!!!

((نمیدانم آیا توانستم مثال های بدرد بخوری بزنم یا نه؟))

عظمت خدا را هرکه درک کند تکه تکه میشود. مثل همان کوهی که متلاشی شد.

هیچ کس نمیتواند عظمت و شان پیامبر گرامی را درک کند! هیچ کس نمیتواند مقام و شان ومنزلت امیر المومنین (علیه السلام) را درک کند چه برسد به رسول الله(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم). چه برسد به خداوند بزرگ و بلند مرتبه. میدانید یکی از دلایل این شان و منزلت رسول الله چه بود؟ چرا رسول اکرم از همه موجودات عالم عظیم الشان تر است؟ چون ایشان بهتر از همه فهمیدند در برابر عظمت خدا هیچ نیستند.
منهم باید این را درک کنم. حداقل بدانم. خدا هم کمک میکند این دانایی یک جایی تبدیل به درک میشود.


اینجا هم ما می آییم پستی میزنیم بلکه استفاده بشود و استفاده ای بکنیم. این نکات هم در آن وجود دارد دیگر. زیاد سخت نگیرید دوستان.

هرکسی یک شیوه هایی دارد برای خودش.


یا صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

[Abasaleh]

سلام

آقا علی110،خدا خیرت بده.تلنگر خوبی زدی.
آقا علی هنوز اون حرفتون یادمه که گفتین این تالار صاحب داره.صاحبش هم صاحب الزمانه.و واقعیت هم همینه.
نمی دونم،متوجه شدین یا نه.این مدت یکم فعالیتم کمتر شده.چرا؟
چون می ترسم.ولله میترسم.می ترسم آقا بیاد بهم بگه خجالت نکشیدی برای محبوبیت و اعتبار گرفتن و تشکر و هزار ریا کاری دیگه تو این سنگر من قلم زدی؟
اون وقت چی بگم؟بگم:نه آقا.اشتباه میکنی؟اون،یکی دیگه بوده؟

گرچه اصلا بین این همه منتظر واقعی اصلا من در حدی نیستم که کسی متوجه کم شدن فعالیتم بشه.

نمی دونم چرا یاد این بیت شعر افتادم.ولی دقیقا شرح حال خودمه.


اینها که نام جدّ تو را جار می زنند
آقا نیا؛ شبانه تو را دار می زنند

دیروز هزار نامه و دعوت: بیا،بیا
امروز ورق…پاره به دیوار می زنند!!

دقیقا شد قضیه عاشورا.هزار نامه به امام حسین که بیا...اما همونا بودن که...
منم جز همونا بودن که ها هستم.

نیا نیا گل نرگس...

التماس دعا.

[sambkalah]

سلام
در مورد خو و رجاء جسته و گریخته صحبتهایی شد (البته بدون اسم بردن به نام این کلمات و فقط با اشاره به معنا و مفهومش)
البته اینم بگم که من خودم هم خیلی گرفتار و درگیر این هستم ولی راه نجات از کید شیطانه
واقعآ میگم، حتمآ بخونیدش
یه بنده خدایی میگفت خوف و رجا مثل پیچ گوشتی و انبردست میخورن، هرکدوم یه جایی بدرد میخورن و در جای غیرش که استفاده بشه، نباید استفاده بشه که این کار شیطان و شیاطین ملعونه
اول که میخوای بری دنبال گناه میگه "بابا دمت گرم، تو خیلی توپی، بابا عرفان، خدا ارحم الراحمینه، یه شب که هزار شب نمیشه!! خدا خیلی مهربونه، توبه میکنی زود میپذیره و....." ولی امان از وقتی که گناهی کردی ..... همون ملعون میاد دم گوشت میشگه "آخ آخ آخ ..... دیدی چیکار کردی؟! تموم شد دیگه، هرچی خوبی کرده بودی دود شد رفت، امام زمان از دستت ناراحته، امام حسین بیشتر! خدا دیگه بهت نگاه نمیکنه چه برسه به ..... اصلآ خودت دیگه راه برگشت نداری، خجالت بکش، تو دیگه درست بشو نیستی!!! و....."
به حالت اول رجاء و حالت دوم خوف میگن، هر دو حالت خوبه ولی هرکدوم جایی و وقتی داره که این ملعون در جای نامناسب کار نا مناسب رو به ادم توصیه میکنه
راه رهایی از این حالات اینه که قبل از انجام گناه خوف داشته باشیم، هروقت خواستیم بدنبال گناه بریم از قلب متذکر و خشم و نارضایتی خدا و ائمه معصومین(علیه السلام) و پذیرفته نشدن توبه و ..... یاد کنیم و اگر هم زمانی خدای ناکرده غلطی کردیم و دل امام زمان را رنجاندیم اولین قدم توبه و نا امید نشدن است و امید به رحمت واسعه خدا و خجالت نکشیدن از خدا و ائمه معصومین(علیه السلام) که به این رجاء یا امید به بازگشت گفته میشه
وقتی به نوشته ها نگاه کردم متوجه شدم عده ای حریان در این مسئله هستند، گفتم تذکری بدم؛ باشد که مورد استفاده قرار گیرد و برای هدایت بنده و خلاصی از دام گناهان دعا کنید
البته اسم دعا رو بردم و باید گفت دعا سلاح امام معرفی شده و ما که مثلآ عنوان شیعه رو یدک میکشیم!!! باید حداقل شبیه به ائمه معصومین(علیه السلام) رفتار کنیم (شیعه یعنی پیرو) و دعا کنیم ولی چه دعایی
دعا در حق دیگران زودتر مستجاب میشود
کسیکه فق در حق خودش دعا میکند (نمیگم بخیله) اگر هم قبول و مستجاب شود در حق خودش است ولی کسیکه در حق دیگری دعا میکند دراصل همان دعا و حتی بهتر را در مورد خودش انجام داده، آنهم دعایی که احتمال قبولیش بیشتر است
و دعای مردگان (در عالم برزخ) برای زنده ها، دعای مستجاب است، پس در حق دوستان و آشنایان و حتی افرادیکه به سلامی و کمتر از سلامی به ما نیکی و محبت کردند و مخصوصآ گذشتگان و اموات خودمان یا افرادیکه قبلا توضیح داده شد اگر دعا کنیم ..... چه میشود .....
دوستان، در حق همدیگر دعای خیر کنید، در حق امواتتان، در حق هرکسیکه فکر میکنید
اخلاق مالک اشترها (و سلمان و ابوذرها) را سرلوحه خود قرار دهید تا حداقل سرباز خوبی برای امام زمانتان باشید
مثل مالک اشتر، (در مورد فردی که به او توهین کرد) خشم خود را فرو بنشانید، از او بگذرید و بخاطر هدایتش به راه درست، به نماز بایستید و از خدا هدایت او را بخواهید و البته با این چیزها مغرور نشوید که غرور یکی از عیوب است که بواسطه غرور از عرش بر فرش کوبیده میشوید و یکی از همان راههایی است که باعث میشود جای خوف و رجا را اشتباه بگیرید و .....
البته این خرفها را بیشتر برای خودم گفتم ولی احساس کردم بدرد اینجا هم میخورد
دوستان، از دعای خیرتون ما رو فراموش نکنید (و در حقیقت خودتون رو فراموش نکنید)
موفق باشید
www.Delnevis-2010.Blogsky.com
باتشکر
.......خدا نگهدار.......

[ninjutsu]

سلام برادران
من خودم،به شخصه خیلی با نفسم درگیر هستم.
یه روز نفس اماره ام و شیطان پیروز میدان هست و یه روز هم نفس لوامه ام پیروز میدان است.
واقعا دیگه دارم از این وضع خسته میشم ولی چه کنم که این جنگ من با نفسم تا پایان عمرم هم با من هست.
بگذارید روایتی از حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) برایتان بگم:
روزی حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از جنگ با کفار بر می گشتند که ناگهان بر گشتند و به یاران خویش گفتند که این جنگ،جنگ صغیر بود؛یاران حضرت تعجب کردند و گفتند:یا پیامبر خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) اگر این جنگ صغیر است،پس جنگ کبیر چیست؟
پیامبر خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به یاران خود گفتند:که جنگ کبیر جنگ با نفس است.
حال با این اوضاع،همه ما سرباز جنگ کبیر هستیم.
بذارید یه چیزی بهتون بگم،که هم مایه افتخار من هست و هم مایه آبروی من هست.
(فامیلی من صاحب الزمانی هست.)
کوچک نوشتم،چون خجالتم میشد بگم،و بزرگ نوشتم چون مایه افتخار من هست که چنین فامیلی دارم.
به هر حال به قول یکی از دوستانم:خدا کند آدم خودش خوب باشد،فامیلی مهم نیست.

[mohammad727]

ما که درس گرفتیم اگر خدا بخواهد

[فدک زهرا]

سلام
تا آدم تشنه نباشه به یاد اب نمی افته، تو این دوره زمونه همه آقای غریبمون رو فقط واسه رهبری دینی میدونن! هر وقت حرف از مشکلات جامعه میشه و گاهی من اونارو به نبود آقا ربط میدم، شاید تعجب آور باشه، اما مورد تمسخر واقع میشم!! اون وقته که میفهمم تا خودمون همه جانبه نخوایم آقا نخواهد آمد و افسوس که بسیاری هنوز به این مرحله نرسیدن...
بماند که اگر کسی خودش رو برا مولاش خالص کنه و اساسی منتظر باشه حتا اگه ظهور عام آقا رو نبینه، آقا برا اون شخص ظهور خاص خواهند داشت...
التماس دعای فرج...

[sambkalah]

سلام
منظور ninjutsu همون جهاد اصغر و جهاد اکبر است!!!

[فدک زهرا]

بسم ا...
تمام مشکل بشر این است که فکر میکند ظهور یکی از راه های نجاتش است،
.
.
.
.
.
.
.
.
و حال آنکه ظهور
تنها راه نجات است.....