✿اَلسَّلامُ عَلَيْکَ ياحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ(علیه السلام)✿

[حسن عزتي]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم

اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يَابْنَ رَسُولِ رَبِّ الْعالَمينَ

اَلسَّلامُ عَلَيْکَ یابْنَ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يَابْنَ فاطِمَةَ الزَّهْراءِ اَلسَّلامُ عَلَيْکَ يا اَبا مُحَمَّدالْحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ وَ رَحْمَةُ اللهِ وَبَرَکاتُهُ.

حدود 40 روز مانده به 28 صفر.یعنی یک اربعین مانده تا سالروز شهادت کریم ابن کریم،حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام).

امامی که هرگاه نامی از او ساری و جاری شود ذهنیتی جز غربت و مظلومیت در اذهان نقش نمی بندد.

و مادر اشتباهی بزرگ به سر می بریم چراکه حسن ابن علی (علیه السلام) سردار رشید سپاه حیدر کرار و از امامان عالم و مجاهد بودند.

در این تاپیک داستانهایی کوتاه را ازین همام ارسال خواهم داشت،باشد که کریم اهل بیت (علیه السلام) دست گیر ما در حشر گردد.



زینت بخش این فضا،غزلی در رثای حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام):

هنوز راه ندارد کسی به عالم تو

نسیم هم نرسیده به درک پرچم تو

نسیم پنجرهء وحی! صبح زود بهشت

"اذا تنفس ِ" باران هوای شبنم تو

تو در نمازی و چون گوشواره می لرزد

شکوه عرش خدا، شانه های محکم تو

به رمز و راز سلیمان چگونه پی ببرم؟

به راز عِزّةُ للّه نقش خاتم تو

من از تو هیچ به غیر از همین نفهمیدم

که میهمان همه ماییم و میزبان همه تو

تو کربلای سکوتی و چارده قرن است

نشسته ایم سر سفرهء مُحرم تو

چقدر جملهء"احلی من العسل " زیباست

و سالهاست همین جمله است مرهم تو

هوای روضه ندارم ولی کسی انگار

میان دفتر من می نویسد از غم تو

گریز می زند از ماتمت به عاشورا

گریز می زند از کربلا به ماتم تو

***

فقط نه دست زمین دور مانده از حرمت

نسیم هم نرسیده به درک پرچم تو.

---

یک

صـبح جمعه،15 رمضان،سال سوم هجری

کودک را دادند به پیامبر برای نام گذاری.پارچه ی زردی دورش بود،
پیامبر آن را با سفید عوض کرد.قبلا فرموده بود به بچه ها لباس زرد
نپوشانید.نشست در انتظار وحی.

جبرئیل نازل شد،تبریک می گفت: " محمد جان! علی برای تو مثل هارون است برای موسی. نام پسرش را همان بگذار که نام پسر بزرگ هارون بوده."

چه بوده؟
شبر؛به عربی می شود حسن.

نامش را گذاشتند حسن،نامی که تا آن روز هیچ کس نداشته.

کشف الغمه،ج 1،ص 526

[رضوانه]

ماهِ رمضان اگر خدا ميبخشد

محض ِ گُل ِ رويِ مجتبا ميبخشد

غصه نخوريد آخر ِ كار اين آقا

يك كرب و بلا به جمع ما ميبخشد

[Bahar]

بسم الله الرحمن الرحیم

صاد مثل صبر؛ مثل صلح؛ كاف مثل كريم اهل بيت(علیه السلام).
كيسه‌هاي زر، سرخ شده‌اند از روي تو. دينار و درهم به قطره‌هاي باران مي‌ماند كه بايد بچكد؛ بايد بريزد بر سفره‌هاي گرسنه، بر دست‌هاي نيازمند. اين تواضع نيست كه به تو آبرو داده است؛ اين تويي كه به تواضع آبرو داده‌اي. اين زهد نيست كه به تو آبرو داده است؛ اين تويي كه به زهد آبرو داده‌اي. اين بخشش نيست كه به تو آبرو داده است؛ اين تويي كه به بخشش آبرو داده‌اي. گچ‌ها سياه مي‌شوند براي از تو نوشتن. شرمنده، خورشيد است كه خوب نتابيده است؛ شرمسار، آسمان است كه خوب نباريده است. دست‌هاي تو آبرو دادند به جود و كرم. آموزگار، دست‌هاي توست كه مي‌نويسند،‌ كه مي‌بخشند.

حسن يعني كسي كه نوري از زهرا به تن دارد

جهان، عشق رسول الله و او عشق حسن دارد
كرامت مي‌كني هر مستمندي بر درت آيد
كه صاحب‌خانه مانند تو باشد، در زدن دارد

[مجنون العباس]

به نام خدا

باعث خلقت دنیاست حسن(علیه السلام)

نمک سفره ی زهرا(سلام الله علیها)است حسن(علیه السلام)

فاطمه گرچه حسینی باشد

ضربان دل زهرا است حسن(علیه السلام)

صلوات

هرچه دارم میدهم ای آفتاب روی قبرمجتبی(علیه السلام)کمتربتاب

[m.hossein]

بسم الله الرحمن الرحیم

قالَ(علیه السلام): هَلاکُ الْمَرْءِ فى ثَلاث: اَلْکِبْرُ، وَالْحِرْصُ، وَالْحَسَدُ; فَالْکِبْرُ هَلاکُ الدّینِ، وَبِهِ لُعِنَ إبْلیسُ. وَالْحِرْصُ عَدُوّ النَّفْسِ، وَبِهِ خَرَجَ آدَمُ مِنَ الْجَنَّهِ. وَالْحَسَدُ رائِدُ السُّوءِ، وَمِنْهُ قَتَلَ قابیلُ هابیلَ.(أعیان الشّیعه: ج ۱، ص ۵۷۷، بحارالأنوار: ج ۷۵، ص ۱۱۱، ح ۶٫)

امام حسن مجتبی(علیه السلام) می فرمایند: هلاکت و نابودى دین و ایمان هر شخص در سه چیز است: تکبّر، حرص، حسد.
پس تکبّر سبب نابودى دین و ایمان شخص مى باشد و به وسیله تکبّر شیطان ـ با آن همه عبادت ملعون گردید. حرص و طمع دشمن شخصیّت انسان است، همان طورى که حضرت آدم (علیه السلام) به وسیله آن از بهشت خارج شد. حسد سبب همه خلاف ها و زشتى ها است و به همان جهت قابیل برادر خود هابیل را به قتل رساند.

آسمان خنده کرد و خانه وحی

از غم روزگار، عاری شد

*****

روی پیشانی اش که چین افتاد

خم ابروش ذوالفقاری شد

یا علی(علیه السلام)

[m.hossein]

بسم الله الرحمن الرحیم

قالَ (علیه السلام): مَنْ أکْثَرَ مُجالِسَه الْعُلَماءِ أطْلَقَ عِقالَ لِسانِهِ، وَ فَتَقَ مَراتِقَ ذِهْنِهِ، وَ سَرَّ ما وَجَدَ مِنَ الزِّیادَهِ فى نَفْسِهِ، وَکانَتْ لَهُ وَلایَهٌ لِما یَعْلَمُ، وَ إفادَهٌ لِما تَعَلَّمَ.(إحقاق الحقّ : ج ۱۱، ص ۲۳۸، س ۲٫)

امام حسن مجتبی(علیه السلام) می فرمایند: هر که با علماء بسیار مجالست نماید، سخنش و بیانش در بیان حقایق آزاد و روشن خواهد شد، و ذهن و اندیشه اش باز و توسعه مى یابد و بر معلوماتش افزوده مى گردد و به سادگى مى تواند دیگران را هدایت نماید.

چه صف کفر را به هم میریخت

بر دل کفر، زخم کاری شد

*****

لحظه ها ماندگار و زیبا بود

روزها مثل روزگاری شد . . .(حمیدرضا برقعی)

یا علی(علیه السلام)

[رضوانه]

ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺎﻛﻲ ﺳﺖ ﻭﻟﻲ ﻣﺮﻗﺪ ﺍﻭ ﻛﻌﺒﻪ ﻱ ﻣﺎﺳﺖ
ﻧﺎﻡ ﺁﻥ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻴﻊ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻲ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﺳﺖ

ﺣﺮﻡ ﻛﺮﺏ ﻭ ﺑﻼ‌ ﺟﻠﻮﻩ ﻱ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺍﺳﺖ
ﺣَﺴَﻨﻴﻪ ﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﺮﺟﺎ ﻛﻪ ﺣُﺴﻴﻨﻴﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺖ

ﻃﺎﻟﻊ ِ ﻫﺮﻛﻪ ﺣﺴﻴﻨﻲ ﺳﺖ ﻳﻘﻴﻨﺎً ﺣﺴﻨﻲ ﺳﺖ
ﻛﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺑﻦ ﻋﻠﻲ ﻫﻢ ﺣﺴﻦ ﺩﻭﻡ ﻣﺎﺳﺖ

ﺣﺴﻨﻲ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﺯ ﺣﺸﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﻛﻲ ﺩﺍﺭﻡ
ﻛﻪ ﺳﺮ ﻭ ﻛﺎﺭ ِ ﻏﻼ‌ﻣﺎﻥ ﺣﺴﻦ ﺑﺎ ﺯﻫﺮﺍﺳﺖ


یا امام حسن(علیه السلام)

[حسن عزتي]

با این مزار خاکی و بام کبوتری

می خواستی نشان بدهی مادری تری . . .


یا سید الکریم . . .

[m.hossein]

بسم الله الرحمن الرحیم

قالَ الإمامُ الْحَسَنُ الْمُجتبى (عَلَیْهِ السَّلام) : یَا ابْنَ آدْم! عَفِّ عَنِ مَحارِمِ اللّهِ تَکُنْ عابِداً، وَ ارْضِ بِما قَسَّمَ اللّهُ سُبْحانَهُ لَکَ تَکُنْ غَنِیّاً، وَ أحْسِنْ جَوارَ مَنْ جاوَرَکَ تَکُنْ مُسْلِماً، وَ صاحِبِ النّاسَ بِمِثْلِ ما تُحبُّ أنْ یُصاحِبُوکَ بِهِ تَکُنْ عَدْلاً.( نزهه النّاظر و تنبیه الخاطر: ص ۷۹، ح ۳۳، بحارالأنوار: ج ۷۸، ص ۱۱۲، س ۸٫)

امام حسن مجتبی (علیه السلام) می فرمایند : اى فرزند آدم! نسبت به محرّمات الهى عفیف و پاکدامن باش تا عابد و بنده خدا باشى. راضى باش بر آنچه که خداوند سبحان برایت تقسیم و مقدّر نموده است، تا همیشه غنى و بى نیاز باشى. نسبت به همسایگان، دوستان و همنشینان خود نیکى و احسان نما تا مسلمان محسوب شوى. با افراد (مختلف) آنچنان بر خورد کن که انتظار دارى دیگران همانگونه با تو بر خورد نمایند.

. . . که خدا قلب کعبه را وا کرد

و جهان غرق بیقراری شد

*****

اسوه صبر بود و صلح و صفا

او خداوند بردباری شد

یا علی(علیه السلام)

[m.hossein]

بسم الله الرحمن الرحیم

قالَ الإمامُ الْحَسَنُ الْمُجتبى (علیه السلام) : إنَّ اللّهَ لَمْ یَخْلُقْکُمْ عَبَثا، وَلَیْسَ بِتارِکِکُمْ سُدًى ، کَتَبَ آجالَکُمْ، وَ قَسَّمَ بَیْنَکُمْ مَعائِشَکُمْ، لِیَعْرِفَ کُلُّ ذى لُبٍّ مَنْزِلَتَهُ، وانَّ ماقَدَرَ لَهُ اصابَهُ، و َما صُرِفَ عَنْهُ فَلَنْ یُصیبَهُ.(تحف العقول: ص ۲۳۲، س ۲، بحارالا نوار: ج ۷۵، ص ۱۱۰، ح ۵٫)

امام حسن مجتبی(علیه السلام) می فرمایند: خداوند شما انسان ها را بیهوده و بدون غرض نیافریده و شما را آزاد، رها نکرده است . لحظات آخر عمر هر یک معیّن و ثبت مى باشد، نیازمندى ها و روزى هر کس سهمیّه بندى و تقسیم شده است تا آن که موقعیّت و منزلت شعور و درک اشخاص شناخته گردد.

آن که در جیب کودکان یتیم

قمر و زهره و زحل می ریخت

*****

آن کریمی که در پیاله دهر

هرچه میریخت لم یزل می ریخت

یا علی(علیه السلام)

[m.hossein]

بسم الله الرحمن الرحیم

قالَ الإمامُ الْحَسَنُ الْمُجتبى (علیه السلام): أکْیَسُ الْکَیِّسِ التُّقى، وَ أحْمَقُ الْحُمْقِ الْفُجُورَ، الْکَریمُ هُوَ التَّبَرُّعُ قَبْلَ السُّؤالِ.(إحقاق الحقّ : ج ۱۱، ص ۲۰ س ۱، بحارالأنوار: ج ۴۴، ص ۳۰٫)

امام حسن مجتبی(علیه السلام) می فرمایند : زیرک ترین و هوشیارترین افراد، شخص باتقوا و پرهیزکار مى باشد; أحمق و نادان ترین افراد، کسى است که تبه کار و اهل معصیت باشد; گرامى ترین و باشخصیّت ترین افراد، آن کسى است که به نیازمندان پیش از اظهار نیازشان، کمک نماید.

از همان کوچه ای که رد می شد

حسن یوسف در آن محل می ریخت

*****

تیغ خصمش ولی به وقت نبرد

رنگ از چهره اجل می ریخت

یا علی(علیه السلام)