روح عرفانی روح الله (خیلی مهم !! )

[aghah]

بسم الله الرحمن الرحیم

روح عرفانی روح الله

سلام به شما دوستان گرامی !
خیلی خوشحالم که تونستم بعد از مدتها تاپیک بزنم از نوع جدید !
همونطور که از موضوع تاپیک مشخصه این تاپیک "گلچینی از موعظه های اخلاقی، عرفانی حضرت امام خمینی (رحمة الله علیه)" هست !
این موعظه ها یک کتابه که من قسمتهایی از اون رو خوندم (و در حال خوندش هستم)و می خوام شما هم بخونید !
هزینه ی خوندن این متون برای شما فقط سه صلواته:
1. برای سلامتی و تعجیل در فرج آقامون امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)
2. برای شادی روح امام روح الله و شهدا
3. و صلوات آخر هم برای اصلاح شدن وضعیت جامعه مون به نحو احسن هست !
سعی می کنم هر دو روز یا یک روز سه چهار تا از موعظه های عرفانی،اخلاقی رو آپ کنم بخونید !
فقط یک خواهش کوچولو از همتون دارم که تا تموم شدن این موعظه های عرفانی، اخلاقی تاپیک نذارین تا موضوع ها یکدست بشه و وسط مطالب پارازیت نیاد. اگر هم خوشتون اومد تشکر بزنین به جای تاپیک هایی که مثل تشکر کردن میمونه!
و همچنین به شدت توصیه می شه این مطالب رو کپی کنید و در شبکه های اجتماعی مثل افسران،کلوب،فیسبوک و گوگل پلاس و . . . بذارید! و هر چه می تونید در وبلاگ ها و سایت هاتون بذارید تا اینکه با این موعظه ها اصلاح بشیم و همینطور آدم!
خیلی دوست دارم این تاپیک مثل تاپیک ("از چی بگم ؟"یاس از چه گفت؟!) بترکونه و مطلب برگزیده ماه بشه تا به ایمیل دوست هایی که وقت نمی کنن به سایت سر بزنن ارسال بشه و همه بخونن و مطلع بشن ! (1)

پ.ن(1) : منظورم این نیست که مثل موضوع ("از چی بگم ؟"یاس از چه گفت؟!) بشه و جنجالی بیهوده درست کنه! از این حیث مثال زدم چون بازدید ها زیاد شده بود و مطلب برگزیده ماه شده بود !

بعد از این تاپیک انشاالله شروع می کنم به آپ "گلچینی از موعظه های اخلاقی، عرفانی حضرت امام خمینی (رحمة الله علیه)" !

بسم الله الرحمن الرحیم

[aghah]

تفکر

ای نفس شقی!
که سالهای دراز در پی شهوات، عمر خود را صرف کردی، و چیزی جز حسرت نصیبت نشده، خوب است قدری به حال خود رحم کنی از مالک الملوک حیا کنی و قدری در راه مقصود اصلی قدم زنی، که آن موجب حیات همیشگی و سعادت دائمی است، و سعادت همیشگی را مفروش به شهوات چند روزه فانی که آن هم به دست نمی آید حتی با زحمت های طاقت فرسا!

---

کسب اراده

ای عزیز!
بکوش تا صاحب عزم شوی، که خدای نخواسته اگر بی عزم از این دنیا هجرت کنی، انسان صوری بی مغزی هستی که در آن عالم به صورت انسان محشور نشوی، زیرا که آن عالم محل کشف باطن و ظهور سریره است و جرات بر معاصی کم کم انسان را بی عزم می کند، و این جوهر شریف را از انسان می رباید. . .

پس ای برادر!
از معاصی احتراز کن، و عزم هجرت به سوی حق تعالی نما، و ظاهر را ظاهر انسان کن، و خود را در سلک ارباب شرایع داخل کن، و از خداوند تبارک و تعالی در خلوت بخواه که تو را در این مقصد همراهی فرماید، و رسول اکرم صلی الله و آله اهل بیت او را شفیع قرار ده، که خداوند به تو توفیق عنایت فرماید، و از تو دستگیری نماید!

---

تضرع

پس ای عزیز!
فکری کن و چاره جویی نما و راه نجاتی و وسیله خلاصی از برای خود پیدا کن. و به خدای ارحم الراحمین پناه ببر، و در شب های تاریک با تضرع و زاری از آن ذات مقدس تمنا کن که تو را اعانت کند در این جهاد نفس، تا انشاالله غالب شوی و مملکت وجودت را رحمانی گردانی، و جنود شیطان را از آن بیرون کنی، و خانه را به دست صاحبش دهی تا سعادت و بهجت ها و رحمت هایی، خداوند به تو عطا فرماید!

---

لذات دنیایی

و ای عزیز!
از خدای تبارک و تعالی در هر آن استعانت بجوی و استغاثه کن در درگاه معبود خود من عجالتا برای جناب عالی فرض می کنم در حال خیال - که مایه ندارد - صد و پنجاه سال عمر، و فراهم بودن تمام بساط شهوت و غضب و شیطنت، و فرض می کنم که هیچ ناملایمی هم برای شما پیش آمد نکند، و هیچ چیز بر خلاف مقصود شما نشود. آیا بعد از این مدت کم که مثل باد می گذرد، عاقبت شما چیست؟ آیا از این لذات چه ذخیره ای کردید برای زندگی همیشگی خود؟ برای روز بیچارگی و روز فقر و تنهایی خود، برای برزخ و قیامت خود، برای ملاقات ملائکه خدا و اولیای خدا و انبیای او، جز یک سلسله اعمال قبیحه منکره که صورت آن ها را در برزخ و قیامت به شما تحویل می دهند، که صورت آن ها را جز خداوند تبارک و تعالی، کسی دیگر نمی داند چیست؟

[aghah]

عذاب الهی

ای عزیز!
در علوم عالیه ثابت شده است که (مراتب اشتداد غیر متناهی است) هر چه تو تصور کنی و تمام عقول تصور کنند شدت عذاب را، از آن شدیدتر هم ممکن است. اگر برهان حکما را ندیدی یا کشف اهل ریاضت را باور نداری، تو که – بحمدالله – مومنی. انبیا علیهم السلام را صادق می دانی، تو اخبار وارده در کتب معتبره ما را که همه علمای امامیه قبول دارند، درست می دانی. تو که مناجات مولای متقیان، امیرالمومنین علیه السلام را دیدی. تو که مناجات سیدالساجدین علیه السلام را در دعای ابوحمزه دیدی. قدری تامل کن در مضمون آن ها. قدری تفکر نما در فقرات آنها. لازم نیست یک دعای طولانی را یک دفعه با عجله و شتاب بخوانی و تفکر در معانیش نکنی. بنده و شما حال سید سجاد علیه السلام را نداریم که آن دعای مفصل را با حال بخوانیم. شبی یک ربع آن را، یک ثلث آن را با حال بخوان و تفکر کن در فقراتش، شاید صاحب حال شوی، از همه گذشته، قدری تفکر در قرآن کن، ببین چه عذابی را وعده کرده که اهل جهنم از مالک می خواهند که آن ها را بکشد. هیهات که مرگ در کار نیست.

---

اصلاح نفس

هان ای عزیز!
از خواب بیدار شو. از غفلت تنبه پیدا کن، و دامن همت به کمر زن، و تا وقت است فرصت را غنیمت بشمار، و تا عمر باقی است و قوای تو در تحت تصرف تو است و جوانی برقرار است و اخلاق فاسده بر تو غالب نشده، و ملکات رذیله بر تو چیره نگردیده، چاره ای کن، و دوایی برای رفع اخلاق فاسده و قبیحه پیدا کن راهی برای اطفاء نائره شهوت و غضب پیدا نما.

---

دوری از خود نمایی

پس ای عزیز!
برای یک خیال باطل، یک محبوبیت جزئی بندگان ضعیف، یک توجه قلبی مردم بیچاره، خود را مورد سخط و غضب الهی قرار مده. و مفروش آن محبتهای الهی و آن کرامتهای غیر متناهی، آن الطاف و مراحم ربوبیت را، به یک محبوبیت پیش خلق که مورد اثری نیست، و از او هیچ ثمری نبری جز ندامت و حسرت. وقتی دستت از این عالم کوتاه شد که عالم کسب است و عملت منقطع گردید، دیگر پشیمانی نتیجه ندارد و رجوع بی فایده است. . . ای بی چاره! تو که عابد نفسی و متصرف در قلب تو شیطان و جهل است، و دست تصرف حق را از قلب خود منقطع کردی، چه ایمانی داری که مورد تجلی حق و سلطنت مطلق گردی؟ پس بدان تا بدین حال هستی و این رذیله خودنمایی در تو است، تو کافر بالله هستی و در سلک منافقان محسوب می شوی. گرچه به خیال خود مسلمی و مومن به خدایی.

---

اخلاص ورزیدن

پس ای عزیز!
نام نیک را از خدا بخواه. قلوب مردم را از صاحب قلب خواهش کن با تو باشد. تو کار را برای خدا بکن، خداوند علاوه بر کرامت های اخروی و نعمت های آن عالم در همین عالم هم به تو کرامت ها می کند. تو را محبوب می نماید. موقعیت تو را در قلوب زیاد می کند. تو را در دو دنیا سربلند می فرماید. ولی اگر بتوانی با مجاهده و زحمت، قلب خود را از این حب هم بکلی خالص نما، باطن را صفا ده تا عمل از این جهت خالص شود، و قلب متوجه حق گردد. روح بی آلایش شود. کدورت نفس برطرف گردد. حب و بغض مردم ضعیف، و شهرت و اسم نزد بندگان ناچیز چه فایده ای دارد. فرضا فایده داشته باشد، یک فایده ناچیز جزئی چند روزه است. ممکن است این حب، عاقبت کار انسان را به ریا برساند و خدای نخواسته آدم(را) مشرک و منافق و کافر کند. اگر در این عالم رسوا نشود، در آن عالم در محضر عدل ربوبی پیش بندگان صالح خدا و انبیاء عظام او و ملائکه مقربین رسوا شود، سرافکنده گردد، بیچاره شود. رسوایی آن روز را نمی داند چه رسوایی است. سرشکسته در آن محضر را خدا می داند چه ظلمتها دنبال دارد. آن روز است که به فرموده حق تعالی کافر می گوید: ای کاش خاک بودم، و دیگر فایده ندارد.
ای بیچاره! تو به واسطه یک محبت جزئی، یک شهرت بی فایده، پیش بندگان، از آن کرامتهای گذشتی. رضای خدا را از دست دادی. خود را مورد غضب خدای تعالی نمودی. . .

[aghah]

دقت در اعمال

ای عزیز!
بیدار شو و پنبه غفلت از گوش برون کن و خواب غفلت را بر چشم خود حرام نما، و بدان که تو را خدای تعالی برای خود آفریده است، چنانچه در حدیث قدسی می فرماید: "یابن آدم خلقت الاشیاء لاجلک و خلقتک لاجلی" یعنی: ای پسر آدم! همه چیز را برای تو آفریدم و تو را برای خود آفریدم، و قلب تو را منزلگاه خود قرار داده، تو و قلب تو، یکی از نوامیس الهیه هستید. حق تعالی غیور است نسبت به ناموس خود. این قدر پردهدری مکن به ناموس حق تعالی، دست درازی را روا مدار. بترس از غیرت حق تعالی که تو را در این عالم همچنان رسوا کند که هر چه خواهی اصلاح کنی، نتوانی، و اخلاق فاضله را که به واسطه آنها، اولیاء تشبه به حق پیدا می کنند، تسلیم غیر حق می کنی و قلب خود را به دشمن حق می دهی و شرک می ورزی در باطن ملکوت خود. بترس از آنکه حق تعالی علاوه بر آن که ناموس مملکت تو را پاره کند، و تو را پیش انبیاء عظام و ملائکه مقربین، مفتضح و رسوا کند، در همین عالم تو را مفتضح کند، و مبتلا کند به فضیحتی که جبران پذیر نباشد و پاره شدن عصمتی که وصله بردار نباشد. حق تعالی (ستار) است ولی (غیور) هم هست. (ارحم الراحمین) است، ولی (اشد المعاقبین) هم هست. ستر می فرماید، تا وقتی از حد نگذرد. ممکن است خدای ناخواسته این کار بزرگ و این رسوایی ناهنجار، غیرت را به ستر غلبه دهد، چنانچه در حدیث شریف شنیدی. پس قدری به خود آی، و رجوع به خدا کن و بازگشت به سوی او نما که خدای تعالی رحیم است و پی بهانه می گردد برای رحمت. اگر رجوع کردی، به غفران خود ستر می فرماید عیوب گذشته را، و نمی گذارد کسی بر آن مطلع شود، و تو را صاحب فضیلت می کند، و اخلاق کریمه را در تو جلوه می دهد، و تو را مرآت صفات خود می فرماید، و اراده تو را در آن علم کار کن، می فرماید، چنانچه اراده خود(و) در همه عوالم نافذ است، چنانچه در حدیثی است منقول است که وقتی اهل بهشت فرار گرفتند، نامه ای از جانب حق تعالی برای آنها می آید که مضمونش این است: از جانب زنده پاینده ای که نمی میرد به سوی زنده پاینده ای که نمی میرد. من هر چه را می خواهم موجود شود به او می گویم باش. پس موجود می شود. تو را هم امروز قرار دادم که هر چه را می خواهد بشود، امر کن. می شود. تو خودخواهی این قدر نداشته باش. تو اراده خود را تسلیم حق کن. ذات مقدس هم تو را مظهر اراده خود می فرماید. تو را متصرف در امور قرار می دهد. مملکت ایجاد را در آخرت در تحت قدرت تو قرار می دهد، و این غیر تو فیض باطل است، چنانچه در محل خود معلوم است.
هان ای عزیز! تو خود می دانی، می خواهی این را بپذیر یا آن را، که خدای تعالی بی نیاز است از ما و همه مخلوقات و اخلاص ما و همه موجودات عالم.

---

محاسبه نفس

پس ای عزیز!
در کار های خود دقیق شو و از نفس خود در هر عملی حساب بکش و او را در برابر هر امری استنطاق کن که آیا اقدامش در خیرات و برای امور شریفه برای چیست ؟ دردش چیست که می خواهد از مسائل نماز شب سوال کند؟ یا اذکار آن را تحویل دهد؟ می خواهد برای خدا مساله بفهمد یا بگوید؟ یا می خواهد خود را از اهل آن قلمداد کند؟ چرا سفر زیارتی که رفته با هر وسیله است. به مردم می فهماند؟ حتی عددش را. چرا صدقاتی را که در خفا می دهد راضی نمی شود که کسی از او مطلع نشود؟ به هر راهی شده، سخنی از آن میان آورده به مردم ارائه می دهد. اگر برای خدا مطلع است و می خواهد که مردم دیگر به او تاسی کنند، و مشمول الدال علی الخیر کفاعله گردد، اظهارش خوب است. شکر خدا کند به این ضمیر صاف و قلب پاک. ولی ملتفت باشد که در مناظره با نفس، گول شیطنت او را نخورده باشد، و عمل ریایی را با صورت مقدسی به خودش ندهد و اگر برای خدا نیست و ترک آن اظهار کند که این (سمعه) است، و از شجره ملعونه ریا است و عمل او را خداوند منان، قبول نمی فرماید و امر می فرماید در سجین قرار دهند. باید به خدای تعالی از شر مکائد نفس پناه ببریم که مکائد آن خیلی دقیق است ولی اجمالا می دانیم که اعمال ما خالص نیست.

---

موحد مخلص

حال ای عزیز:
فکری کن و چاره ای برای خود پیدا کن و بدان که شهرت پیش این مردم ناچیز، چیزی نیست، و قلوب این مردم که اگر گنجشکی بخورد سیر نمی شود، قدر و قابلیتی ندارد، و این مخلوق ضعیف را قدرتی نیست. قدرت فقط در دستگاه قدس ربوبیت پیدا می شود و فاعل علی الاطلاق و مسبب الاسباب آن ذات مقدس است. تمام مخلوقات، اگر پشت به پشت هم دهند، که یک پشه خلق کنند، نتوانند و اگر پشه ای از آن ها چیزی برباید، نتوانند پس بگیرند. قدرت پیش حق تعالی است. او است موثر در تمام موجودات. با هر زحمت و ریاضتی شده، در قلب خود با قلم عقل نگارش ده که: لا موثر فی الوجود الا الله (نیست کار کنی در دار تحقق جز خدا)

---

دعا و التجاء

پس ای عزیز!
در هر حال از خدای مهربان، در هر وقت خصوصا در خلوت با تضرع و استکانت و عجز و مذلت بخواه که تو را هدایت کند به نور توحید، و قلب تو را منور کند به بارقه غیبی یک بینی و یک پرستی، تا از همه عالم وارهی و همه چیز را ناچیز دانی و با تضرع از آن ذات مقدس خواهش کن که اعمال تو را خالص گرداند و تو را هدایت فرماید به طریق خلوص و ارادت. . .
مدتی مواظبت کن از قلب خود، و اعمال و رفتار و حرکات و سکنات خود را تحت مداقه آورده، خفایای قلب را تفتیش کن و حساب شدید از او بکش، مثل این که اهل دنیا از یک نفر شریک حساب می کشند.

[aghah]

نفس پرستی

ای بیچاره!
بی خبر از معارف الهیه که جز اراده شهوت و غضب خود، چیز دیگر نمی فهمی. تو مقدس (مواظب) به ذکر و ورد و مستحبات و واجبات و تارک مکروهات و محرمات و متخلق به اخلاق حسنه و متجنب از سیئات اخلاق در ترازوی انصاف بگذار، کار هایی را که می کنی از برای رسیدن به شهوات نفسانی و نشستن بر تخت های زمردین و هم آغوش شدن، با لعبت های شوخ و شنگ بهشتی و پوشیدن لباسهای حریر و استبرق و سکنا کردن در قصر های نیکو منظر و رسیدن به آرزو های نفسانی. آیا باید این ها را که تمام برای خودخواهی و پرستش نفس است، به خدا نسبت داد و پرستش حق دانست؟ آیا شما با عمله یی که برای مزد کار می کند، چه فرقی دارید، که اگر او بگوید من محض صاحب کار این عمل را کردم، او را تکذیب می کنند؟ آیا شما دروغگو نیستید که می گویید نماز می خوانم برای تقرب به خدا؟ آیا این نماز شما برای تقرب به خدا است، یا برای تقرب به زن های بهشت و رسیدن به شهوات است؟ فاش بگویم، پیش عرفای بالله و اولیای خدا، تمام این عبادات ما از گناهان کبیره است. بیچاره در حضور حضرت حق جل جلاله و در محضر تمام ملائکه مقربین او بر خلاف رضای حق رفتار می کنی، و عبادتی که معراج قرب حق است برای نفس اماره و شیطان می کنی. آن وقت حیا نکرده، در عبادت، چندین دروغ در محضر ربوبیت و ملائکه مقربین می گویی و چندین افترا می زنی و منت گذاری هم می کنی. و عُجب و تدلل هم می نمایی و خجالت هم نمی کشی... . پس از این نتیجه حاصل شد که تمام کار های ما برای لذات نفسانی و برای اداره کردن بطن و فرج است. ما شکم پرست و شهوت پرستیم. ترک لذت برای لذت بزرگتر می کنیم وجهه نظر و قبله آمال ما، راه انداختن بساط شهوت است. نماز که معراج قرب الهی است، ما بجا می آوریم برای قرب به زن های بهشت. ربطی به تقرب حق ندارد. مربوط به اطاعت امر نیست. با رضای خدا هزاران فرسنگ دور است.

---

[saloomeh]

نامه محبت آميز امام خميني (رحمة الله علیه) به يك دانش آموز سرخ پوست آمريكايي

دانش آموزان سرخ پوست مدرسه راهنمایی مركزی اسپرینگ دال، در ایالت آركانزاس آمریكا، نامه ای به حضور امام خمینی (رحمة الله علیه) می نویسند و با ارسال یك جفت جوراب به عنوان هدیه از طرف دانش آموزان مدرسه، از امام می خواهند كه یك شی شخصی خود را هر چند یك جوراب كهنه باشد به عنوان یادبود برای آنان ارسال دارد.

امام همراه جواب نامه یك جلد كتاب برای آنان می فرستد كه نشان دهنده تعالی و ترقی انسان در مطالعه كتاب است نه در نگهداری یك لباس كهنه اما پاسخ امام:

بسم الله الرحمن الرحیم

فرزندان عزیز خوب مدرسه اسپرینگ دال ایالت اركانزاس آمریكا

نامه محبت آمیز و هدیه ارزشمند شما عزیزان را دریافت نمودم. من می دانم كه سرخ پوستان و سیاه پوستان در فشار و زحمت هستند. در تعلیمات اسلام فرقی بین سفید و سرخ و سیاه نیست، آنچه انسانها را از یكدیگر امتیاز می دهد، تقوا و اخلاق نیك و اعمال نیك است. از خداوند بزرگ می خواهم شما فرزندان عزیز را موفق كند و به راه راست هدایت فرماید. یك جزوه از كلمات نصیحت آموز پیامبر بزرگ اسلام را كه برای كودكان ایران هدیه داده اند برای شما عزیزان می فرستم و به شما دعای خیر می كنم. امید است در ارزش های انسانی موفق باشید.

تبيان

[شیدا]

در جوانی از غیر دوست بگریز ...
بازخوانی وصیت نامه ای از حضرت امام‌خميني رحمة الله علیه خطاب به فرزندشان ...

جوانی، يكي از نعمت‌هاي بسيار مهم الهي است؛ زمان توشه‌گيري براي آينده و عصر سرنوشت است؛ پس بايد قبل از فرا رسيدن خزان عمر و از دست دادن بهار زندگاني، از فرصت جواني بهره برد.
در روايات، اين دوران را زمينه‌اي براي آينده سازي و سرنوشت آفريني بيان فرموده‌اند.

[b]حضرت امام‌خميني رحمة الله علیه در وصيت‌نامه‌اي اخلاقي خطاب به فرزندش مي‌گويد:
عزيزم! از جواني به اندازه‌اي كه باقي است، استفاده كن كه در پيري همه چيز از دست مي‌رود؛ حتي توجه به آخرت و خداي متعال. از مكايد بزرگ شيطان و نفس اماره آن است كه جوانان را وعده صلاح و اصلاح در زمان پيري مي‌دهد، تا جواني به غفلت از دست برود، و به پيران وعده طول عمر مي‌دهد، تا لحظة آخر با وعده‌هاي پوچ، انسان را از ذكر خدا و اخلاص براي او باز دارد، تا مرگ برسد و در آن حال، ايمان را ـ اگر تا آن وقت نگرفته باشد ـ مي‌گيرد. پس در جواني كه قدرت بيشتري داري، به مجاهدت برخيز و از غير دوست ـ جلّ و علاـ بگريز و پيوند خود را هر چه بيشتر ـ اگر پيوند داري‌ـ محكم‌تر كن و اگر خداي نخواسته نداري، تحصيل كن و در تقويتش همت گمار كه هيچ موجودي جز او سزاوار پيوند نيست

منبع : خانواده و تربیت مهدوی | آقاتهرانی، حیدری کاشانی