مشخصات و پشت پرده مجموعه فعالان حقوق‌بشر

[vahrakan]

«حقوق بشر» یکی از واژگان و مفاهیم مسخ شده در پروژه دموکراتیزاسیون است. مفهومی که ابتدا در بستر سیاسی متولد شد و دیری نپایید که با هیاهوی پر‌طمطراق حقوق، به ابزار فریب و سلطه بدل شد.

نگاهی به انگیزه‌ها و اهداف بنیانگذاران اولیه این واژه و شرایط تاریخی – سیاسی آن برهه، به تنهایی برای درک ماهیت این مفهوم کافی است. اگر نویسندگان اعلامیه استقلال امریکا را از پیشتازان این عرصه قلمداد کنیم به تنهایی شواهد مورد نیاز برای ادعای ما در خصوص اینکه حقوق بشر پروژه‌ای سیاسی است، فراهم خواهد شد.ادبیات دروغین حقوق‌بشر؛ یک پروسه سیاسی دقیقاً در شرایطی که مهاجران اروپایی با هجوم به سرزمین‌های بکر و دست نخورده امریکای شمالی، آن را به تصرف در آورده و بومیان سرخ پوست را در جنگل‌ها و نواحی دور دست به اسارت در زندان‌های تعریف نشده در آوردند، با تسلط بر این سرزمین ادعای استقلال نمودند و آن گاه ادبیات دروغین حقوق بشر در یک پروسه سیاسی در درگیری بین شمال و جنوب برای بسط و توسعه قدرت، تحت عنوان مبارزه با برده داری، وارد منازعات سیاسی شد.


اگر این سابقه تاریخی مدنظر باشد آنگاه در چند و چون ماهیت سازمان‌هایی که با ادعاهای کذایی حقوق بشری وارد منازعات سیاسی با ملت‌ها و دولت‌های مستقل می‌شوند، تردید نخواهیم کرد.

اینکه در اغلب متون حقوق بشری، مثل کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان، کنوانسیون حقوق کودک و غیره دفاع از حقوق مسلم و انسانی افراد جای خود را به مبارزه با قواعد و سنن بومی و دینی جوامع داده است، مسلماً از چنین مبدأیی سرچشمه می‌گیرد. وقتی پایه ادعاهای حقوق بشری بر چنین اساسی استوار باشد، انتظار تناسب ادعاها با عملکرد مدعیان، بیهوده خواهد بود.

در این میان نکته قابل تأمل این است که با مرور زمان و تحول در سطح نگرش‌های سیاسی و امنیتی، ادعاهای حقوق بشری از فعالیت‌های سیاسی به سمت گرایش‌های امنیتی سوق پیدا کرده و در استراتژی سرویس‌های اطلاعاتی جایگاهی ویژه یافته است.

این که چگونه در یک روند سیاسی- اجتماعی یک «سوژه معترض» به یک «سوژه امنیتی - جاسوسی» تبدیل می‌شود، پدیده‌ای نوین و پیچیده است. در شرایطی که در غرب، اندیشمندان و نظریه‌پردازان سیستم دانشگاهی و آکادمیک، به عنوان طراحان الگوهای امنیتی ایفای نقش می‌کنند، جلب و جذب عناصر میدانی از میان قشر‌های اجتماعی طبیعی خواهد بود. اما جای شگفتی است که دشمنان نظام اسلامی در فرایند فعالیت‌های براندازانه و برای استفاده از روش‌های اجتماعی و عوامفریبانه جدید خود، دست به دامن منفورترین و مردودترین جریان‌ها در افکار عمومی می‌شوند.


مدعیان حقوق‌بشر و چشم بستن بر جنایات رژیم صهیونیستی

گرچه توسل به دامن یک جریان تروریستی و ضد انسانی برای آزمون شیوه‌های نوین تقابل با نظام اسلامی، نهایت درماندگی دشمن را به نمایش می‌گذارد. تصور اینکه گروه بدنامی چون «سازمان منافقین» که در سراسر جهان به انجام اعمال تروریستی و جنایت‌های ضد بشری مشهور است، پادوی مراکز امنیتی و اطلاعاتی غرب قرار گرفته است تا با پوشش‌های حقوق بشری وارد دور جدید مبارزه و رودررویی با جمهوری اسلامی گردد، در زمره واقعیات مضحکی است که بیش از هر چیز پشت پرده نقاب رنگین «دفاع از حقوق بشر» را به نمایش می‌گذارد.

از مدعیان حقوق بشری که چشم خود را به نقض گسترده و بی‌امان حقوق انسانی در سراسر جهان می‌بندند و از نسل کشی و قتل عام مردم فلسطین و یمن گرفته تا نقض سیستماتیک وگسترده حقوق میلیون‌ها انسان بیگناه در عراق و افغانستان و حتی در قلب اروپا و امریکا چشم می‌پوشند و در مقابل، ارزش‌ها و سنت‌های ملی، سیاسی و اجتماعی ملت‌ها را مصداق نقض حقوق بشر می‌شمارند، انتظاری جز این نیست که از سخیف‌ترین شیوه‌ها و بدترین ابزار‌ها برای مقابله با دولت‌ها و ملت‌های مخالف نظام سلطه بهره گیرند.

دست سازمان منافقین خلق که تا مرفق به خون ملت ایران و حتی عراق و کویت آغشته است، اکنون با پوشش دفاع از حقوق بشر با دست سازمان‌هایی چون سیا و موساد در یک کاسه قرار گرفته است. این دست‌های آلوده در دور تازه فعالیت‌های خود با پوشش‌هایی مانند دفاع از حقوق اقلیت ها، محرومان از تحصیل، گروه‌های صنفی و غیره پا به میدان مقابله با نظام اسلامی نهاده اند.

آنچه در پیش رو دارید، مروری اجمالی بر فعالیت‌های شبانه روزی دلاورمردان سازمان اطلاعات سپاه در «پروژه مرصاد» است که نتیجه آن، کشف و شناسایی شبکه پیچیده و گسترده‌ای شد که با هدایت مستقیم سرویس‌های جاسوسی بیگانه و عاملیت مستقیم گروهک خونریز منافقین در طول سال‌های اخیر با پوشش گروه «فعالان حقوق بشر» در کشورمان به فعالیت مشغول بوده اند.


پشت پرده مجموعه فعالان حقوق‌بشر

پیشینه فعالیت ها مجموعه «فعالان حقوق بشر»، مجموعه‌ای ویژه در روند فعالیت‌های حقوق بشری در ایران به شمار می‌رود. این مجموعه از اواخر سال 1384 فعالیت خود را آغاز و در نوروز سال 1385 تحت عنوان مجموعه فعالان حقوق بشر رسماً اعلام موجودیت کرد.

«کیوان رفیعی» عضو سازمان سیا و از اعضای اصلی سازمان منافقین به عنوان دبیر مجموعه فعالان حقوق بشر، در تشریح روند شکل‌گیری این گروه، اعتراف می‌کند: عنوان مذکور با هدف جلوگیری از ایجاد حساسیت برای‌ نیروهای امنیتی انتخاب شده است، چرا که عناوینی مانند سازمان و از این قبیل نیاز به تأیید رسمی داشته و حساسیت برانگیز است.

دفاع از حقوق بشر به نیابت از رجوی مجموعه فعالین حقوق بشر، جزء معدود گروه‌هایی است که از همان ابتدا تحت اشراف عملیاتی سازمان منافقین و حمایت مستقیم سرویس‌های اطلاعاتی غرب شروع به کار کرده و در تداوم فعالیت خود نیز از حمایت‌های اطلاعاتی- فنی و مالی سازمان بهره برده است.

اغلب اعضای این مجموعه با گرفتار آمدن در دام اطلاعاتی سازمان منافقین در کشورهای اروپایی و با حمایت و هدایت سازمان، در پوشش گروه‌های حقوق بشری فعالیت خود را آغاز کرده اند.گفتنی است بر اساس اسناد به دست آمده از این گروه، پوشش «فعالیت‌های حقوق بشری» به عنوان بهترین شیوه به منظور فریب مراکز امنیتی کشور برای اقدامات براندازانه در دستور کار آنان قرار گرفته است. سازمان منافقین با دریافت پیشنهاد چنین فعالیت‌هایی از جانب سازمان سیا و موساد توانسته است افراد مورد نظر را پس از شناسایی وارد صحنه سازد.

اثبات اینکه برای عناوین انساندوستانه‌ای که چنین گروه‌هایی مدعی آن هستند، جز فریب افکار عمومی و انحراف اذهان و ایجاد پوشش برای فعالیت‌های براندازانه، هدفی تعریف نشده است، کار دشواری نیست. بویژه زمانی که از ارتباط و خط‌گیری این مجموعه با سازمان منافقین، اسناد غیر قابل انکاری به دست آمده باشد. در بررسی فعالیت‌های مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران به صورت مستقیم و غیر مستقیم ردپای سازمان منافقین مشاهده می‌شود.


سبک و شیوه فعالیت گروهک "مجموعه فعالان حقوق بشر"

شیوه‌های به کار رفته در فعالیت‌های این مجموعه، دقیقاً تداعی کننده سبک فعالیت این سازمان تروریستی است. رعایت اصول امنیتی در تشکیل گروه و نام‌گذاری اعضا، به اعتراف دبیر کل آن و نیز تمهیدات گسترده حفاظتی در گزینش اولیه اعضا از جمله مواردی است که در پرونده این گروه به چشم می‌خورند.کارشناسان امنیتی براین باورندکه انجام چنین اموری جز با دارا بودن پشتوانه فعالیت‌های حرفه‌ای جاسوسی ممکن نخواهند بود.

بخش دیگری ازیافته‌های «پروژه مرصاد» حاکی از فعالیت گسترده سازمان منافقین در فضای سایبری و آموزش و تدوین اصول مبارزات مجازی و براندازانه درتقابل با نظام جمهوری اسلامی است. درروش‌های نوین ابلاغ شده از سوی سران این گروهک تروریستی رگه‌هایی از ادعاهای مضحک حقوق بشری دیده می‌شود و این نشانگراتخاذ رویکردی جدید در فعالیت‌های سازمان است. اما ارتباط مجموعه فعالان حقوق بشر با سازمان منافقین، محدود به ارتباط غیر مستقیم نبوده است. رصد اطلاعاتی مرکز بررسی جرایم سازمان یافته سایبری سپاه، اسناد انکار ناپذیری را از برقراری رابطه مستقیم بین این دو مجموعه نشان می‌دهد.

«کیوان رفیعی» علاوه بر تردد مستمربه مقرسازمان منافقین در کشور عراق - قرارگاه اشرف - ارتباط‌ گسترده‌ای از طریق رابطین متعدد با سازمان دارد. «الهه کمالی» با اسم مستعار «زهره» از مهمترین رابط‌های وی با سازمان است. یکی از مهمترین سرپل‌ها برای ارتباط و اتصال اولیه به سازمان، حضور فردی به نام «سید جمال حسینی» در مسئولیت روابط عمومی مجموعه فعالین حقوق بشر است.


کمک‌های گسترده مالی از سوی منافقین

«سید جمال حسینی» با نام مستعار «اسفندریار بهار مس» به اعتراف خود، در کمپین پناهندگان سیاسی ترکیه بوده و از اعضای سازمان منافقین است.

http://www.iran-interlink.org/images/mahvashsepehri.JPG

او خطاب به «دلجو» مسئول پناهندگان سیاسی سازمان ملل در ترکیه می‌گوید: «من هوادار سازمان مجاهدین خلق بودم و یک سال با شورای مقاومت ملی همکاری کرده ام و 2 بار به صورت غیر قانونی وارد کشور عراق شده و به قرارگاه اشرف رفته‌ام». گفتنی است اسناد بیشمار مکشوفه در این پرونده نشان از آن دارند که ارتباط گسترده و ارگانیک مجموعه فعالان حقوق بشر با سازمان منافقین به صورت مستمر و با حمایت‌های مالی مستقیم بوده است.

تنها در بخشی از کمک‌های مالی سازمان منافقین به سرکرده این گروه که از طریق کنترل ارتباط ایمیلی این فرد با «زهره» کشف شده است، «ماهیانه مبلغ 2000 دلار» از سوی سازمان به حساب وی در بانک کشاورزی واریز می‌شده است. با این نوع کمک‌های مالی است که اعضای مجموعه مانند «احمد باطبی» که از محکومین سابقه دار امنیتی می‌باشد در فرصت مرخصی زندان با واسطه‌گری گروهک تروریستی کومله به راحتی از کشور خارج و با چند مسیر به امریکا منتقل می‌شود و در موارد متعددی با هویت‌های جعلی به کشور تردد می‌کند.

نکته حائز اهمیت دیگری که در این پرونده به چشم می‌خورد، جعل حرفه‌ای و گسترده اسناد هویتی برای اعضای گروه است. تهیه هویت جعلی از طریق جعل گذرنامه و شناسنامه و... تنها از عهده تشکیلات سازمان یافته‌ای بر می‌آید که سالها در این زمینه فعالیت جاسوسی داشته باشد. نقش این نوع هویت‌سازی جعلی در پوشش فعالیت های «کیوان رفیعی» نیز قابل توجه است.
پایان قسمت اول