بازخوانی متفاوت آیاتی از قرآن که بارها خوانده‌ایم 1

[AlMatin]

بسم الله الرحمن الرحیم

خدا را سیاحت کن...

إِنَّ فیِ خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلَافِ الَّیْلِ وَ النَّهَارِ وَ الْفُلْکِ الَّتیِ تجَْرِی فیِ الْبَحْرِ به ما یَنفَعُ النَّاسَ وَ مَا أَنزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّمَاءِ مِن مَّاءٍ فَأَحْیَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ موت‌ها وَ بَثَّ فِیهَا مِن کُل دَابَّةٍ وَ تَصْرِیفِ الرِّیَحِ وَ السَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَیْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ لاََیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَعْقِلُون

در آفرینش آسمان‌ها و زمین، و آمد و شد شب و روز، و کشتی‌هایی که در دریا به سود مردم در حرکتند، و آبی که خداوند از آسمان نازل کرده، و با آن، زمین را پس از مرگ، زنده نموده، و انواع جنبندگان را در آن گسترده، و (همچنین) در تغییر مسیر بادها و ابرهایی که میان زمین و آسمان مسخرند، نشانه‌هایی است (از ذات پاک خدا و یگانگی او) برای مردمی که عقل دارند و می‌اندیشند/ سوره مبارکه بقره آیه 164

کتاب ها می نویسند:
در این آیه به شش مورد از موارد نظم و هماهنگی در جهان آفرینش اشاره شده است. این شش مورد عبارتند از:
1- آفرینش آسمان‌ها و زمین، که این‌چنین با اتقان و استحکام آفریده شده‌اند.
2- آمد و شد و کوتاهی و بلندی شب و روز، که باعث پیدایش فصول چهارگانه می‌شود و آن نیز باعث رشد و شکوفایی گیاهان و مواد غذایی است.
3- حرکت کشتی‌ها بر روی دریاها که مسافران و کالاهای مورد نیاز مردم را حمل می‌کنند. البته خود کشتی هم دلیل بر وجود یگانگی خداست چون ساخته شده دست کسی است که خود ساخته شده خداوند است ولی در اینجا بیشتر توجه به استعدادی است که دریا برای کشتی رانی دارد و این نرمی و لطافت آب و اینکه حجم کشتی را روی خود نگه می‌دارد و آن را از جایی به جایی انتقال می‌دهد نشانی از عظمت و یگانگی خداوند دانا و تواناست.
4-آبی که از آسمان فرستاده شده و باعث زنده شدن زمین و پیدایش موجودات زنده، در آن گردیده است. حیات هر موجود زنده‌ای شدیداً به آب بستگی دارد و آب به وفور در اختیار اوست.
5- گردیدن و وزیدن بادها که منافع بسیاری برای بشر دارد و علاوه بر اینکه هوای سرد و گرم را جا به جا می‌کند و باعث لطافت هوا می‌شود، بسیاری از درختان و گیاهان و گل‌ها را تلقیح می‌کند و بارور می‌سازد.
6- ابرهایی که میان آسمان و زمین معلق هستند و در مواقع خاصی بر زمین می‌بارند و زندگی می‌بخشند.

با تو می گویم:
کارهای سخت را خودت کرده‌ای و گفته‌ای که کار ما در این دنیا، فقط نگاه کردن است. این که فقط چشم‌هایمان را به خوب دیدن، ظریف نگاه کردن و دقیق دیدن عادت بدهیم. تو شده‌ای نقاش و جهان را نقاشی کرده‌ای و از ما خواسته‌ای که هنرمندانه به این تابلو که کار بی‌نظیر توست نگاه کنیم و رد سرانگشتان تو را و جای پای تو را در تمام این نقش و نگارها پیدا کنیم و با چشم‌هایمان بدویم دنبال نشانه‌ای که نشانی از تو داشته باشد. تو خواسته‌ای به این چشم‌ها یاد بدهیم که باد اگر می‌وزد و هوای گرم مردادی را کمی خنک‌تر می‌کند، مطیع توست.
بهار، اگر باران نم نم و ناگاه می‌بارد و می‌خورد به شیشه پنجره اتاق، فرمان‌بردار توست.
این ابرهای پنبه‌ای که کارشان پوشاندن خورشید است و وقت گذشتن از بالای سرمان هزار و یک شکل می‌شوند، نشانی از تو دارند.
اگر شب مثل یک پرده سیاه مطبوع می‌آید و خواب آرام را مهمان چشم‌هایمان می‌کند، آیتی از خدایی توست. اگر روز نرم نرم و با خورشید از پس کوه‌های شمال شهر، از راه می‌رسد، مخلوق توست. اگر این دریا آبی است و کرانه‌هایش ناپیدا، اگر هزار ماهی ریز و درشت ِرنگی در دل دارد، نشانه کوچکی از بزرگی توست. تو از میان این همه کار بزرگ، کار کوچکی را به ما سپرده‌ای و آن به تماشا ایستادن قامت تو در جهان است.

یادم بماند:
یادم بماند این که شب می‌شود، روز می‌آید، باد می‌وزد و باران می‌بارد یعنی سایه خدایی تو هنوز بر سر ماست.

نویسنده: زهرا نوری لطیف