اگر به جای شهدا بودید در وصیت نامه خود چه می نوشتید؟؟؟؟؟؟؟؟؟

[saloomeh]

[align=-WEBKIT-CENTER]
شاید این تاپیک بهانه ای شود برایمان که حتی لحظاتی بخواهیم خودمان رادر جایگاه شهدا قرار دهیم . منظورم از جایگاه مرتبه ارزشی مقام شهید نیست که پر واضح است غیر ممکن که نه راه درازی در پیش و پایمان لنگ ..


میخواهم تمرین کنیم پایمان در زمین باشد و سرمان در آسمان . میخواهم تمرین کنم زنده شهید بشوم وقتی به یک گناه نه میگویم .
وقتی محکم میگویم به میهمانی شما نمی آیم بوی خدا نمیدهد!!!! اگر توانستم اینها را بلند بگویم شاید فرجی بشود و ...
وقتی چادرم را بغل میکنم و دعای ندبه میخوانم .
وقتی این همه اصوات نا بهنجار دور گوشهایم پرسه می زند و من میخاهم چون موسیقی نام ارباب چیزی نشنوم .


میخواهم زنده شهید بشوم ...


خواندم که شهید آوینی تمام دست نوشته هایش شعرهایش داستانها و... را سوزاند .آنهم چه اشعاری که اگر امروز بود خیلی از این شعرای گل و بلبل الان جرات خودنمائی نداشتند. فکر میکنم آن روز که شهرهایش را سوزاند شهید شد !!!!




لحظاتی تامل کنم همراه شما ببیینیم میشد ؟

اگر بودیم آوینی میشدیم ؟؟؟؟؟؟
در میان این همه نام گمنام میشدیم یا نه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
داشتم فکر میکردم در این جایگاه باشم چه میکنم ؟چطور نگاه میکنم به دنیایی که ..چطور خدایم را میخوانم چطور راه میروم ، میخندم .
اصلا همین زندگی امروزم میشوم ؟؟؟؟؟؟

و خیلی چطور های دیگر که اگر جوابشان را پیدا کنیم شاید بشود چند سطری نوشت ...

اللهم توفیق الشهادة فی سبیلک ...

[حقیر]

خيلي قشنگ بود.
نميدونم.
ميدونم شهيدبشو نيستم ولي اگه جمله ي قشنگ امضاي saloomeh رو بتونم از ته دلم تو گوش خدا بگم و
خدا هم باورش كنه
شايد
بگم:
خدايا گمنام زندگي كنم گمنام هم بميرم...
خيلي دوست دارم اگه يه همچين اتفاقي برام افتاد
مثل حضرت زهرا قبري نداشته باشم
يا حداقل حداقلش خورشيد بشه سنگ قبرم.
مثل بقيع مظلوم...
اينا حرفام وصيت نبود ولي گفتم بنويسم كه شايد...

[باهتول]

خدا گلچین کرد .ببین فاصله تا کجاست!
من میگم خدایا تا به کی باید بگم (یا لیتنی کنا معک )تا کی آرزو کنم خدایا ای کاش شهدا رو درک میکردم و کنارشون میجنگیدم وزیارت عاشورا میخوندم بعد به خودم میگم تا وقتی فقط برای دنیا تلاش میکنی .شهید آوینی نوشته هاشو سوزوند چون اونا رو برای خدا و در راه خدا ندونست من در راه خدا چه کار کردم؟


کجایند آن مردان بی ادعا

[saloomeh]

در باغ شهادت باز باز است .........

[سید ابراهیم]

اینکه بخوام خودم را جای شهیدان بگذارم آنقدر برام دور از انتظاره که راه نفسم بند میآد ولی اگر یک روز شهید بشم با دعای شما دوستان حتما در وصیت نامه ام از چیزهایی مینویسم که به خاطر اونها از جانم گذشتم و بقیه رو به دفاع از اونها فرا میخونوم.
البته یک سید ابراهیم دیگه ای هم شهید شده (عموی عزیزم) که متن وصیت نامه اش اینگونه شروع میشه:
وتو پسرم بدان که اگر مسئله قرآن و اسلام و دفاع از ولایت نبود هیچ گاه جان خویش را فدا نمیکردم و....

[مهدی110]

با سلام به همه دوستان خوبم.

وقتی به وصیت نامه شهدا نگاه میکنیم چند کلمه خیلی تکرار شده.یکی حجاب،یکی انقلاب و امام،یکی هم احترام به پدر و مادر.
من حتی لیاقت ندارم تصور کنم که شهید میشم.میدونید چرا؟؟؟به خاطر اینکه به این سه وصیت نتونستم توجه خاص داشته باشم.
اگه یه وقتی توفیق حاصل شد یعنی توفیق بهم دادن که به این سه وصیت شهدا عمل کنم توی وصیت خودم وصیت آخر شهدا رو تکرار خواهم کرد.
احترام به پدر و مادر
احترام به پدر و مادر
احترام به پدر و مادر
پس بیایید برای همدیگه دعا کنیم.شاید به دعای همدیگه این توفیق رو بهمون دادن.
یا علی

[حسن عزتي]

بسم الله الرحمن الرحیم

هرچقدر که به مغز پر مشغله از اسباب دنیای خودم فشار میاورم تا بتوانم یک جابجایی شخصیتی بین حقیقت خود و یک فردی که در بهبهه ای ایست که باید جانش را در دست بگیرد و فدای احیای نام دینش کند ،ایجاد نمایم بسیار حقیرو ناتوانم.
شهدایی که در سرآغاز وصیت نامه اکثرشان کلمات الهی قرآن می درخشید: ولا تحسبن الذین...
و بی شک خود آنان بر واقعیت این آیه و این سرآغاز عظیم به روشنی رسیده بودند که به روشنی از آن یاد میکردند.
و حال...صلاح کار کجا و من خراب کجا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟


ناتوانم و بر حقارت خود اعتراف دارم.......................................


استغفر الله ربي و اتوب اليه.

[علی امینی]

سلام,
اگر من به جای اونا بودم مثل عموی شهیدم مینوشتم:
"وصیتی ندارم وصیتم وصیت شهدای عزیز است."

[عماره]

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام
این تاپیک خیلی زیباست پس چرا استقبال نشده؟؟؟

[عماره]

بسم الله الرحمن الرحیم

من تو وصیت نامم می نویسم:
در آن زمانه رفتند صدها هزار دارا
در این زمانه گشتند ده ها هزار "دارا"
هنگام جنگ دارا گشته اسیر و در بند
دارای این زمانه با بنز رود به "دربند"
دارای آن زمانه بی سر درون کرخه
سارای این زمانه، در کوچه با دوجرخه
در آن زمان سارا با جبهه ها عجین بود
در این زمانه ناگه چادر لباس جین شد
با چفیه ای که گلگون از خون صد چو دارا
سارا خود از برای جلب نظر بیاراست
آن مقنعه ور افتاد جایش فوکول در آمد
سارا به قول دشمن از املی در آمد
دارا و گوشواره! حقا که شرم دارد
در دست هایش امروز او بند چرم دارد
با خون و چنگ و دندان، دشمن ز خانه راندیم
اما به ماهواره، به خانه اش کشاندیم
جای شهید اسم خواننده روی دیوار
آنها به جبهه رفتند این ها شده طلب کار

بعد با خط درشت می نویسم:
طلب کاران محترم لطفا مرا ببخشید که نمی توانم به خواهش نفسم عمل نکنم. خواهش میکنم به خانواده ام تعرض نکنید، حسابمان را با مهربانی در قیامت صاف می کنیم.
چون خوب آموخته ام از دوستان شهیدم شفاعت را.