"دیکتاتور-The Dictator" تلاش دیگر هالیوود برای اثبات دشمنی با ایران و اسلام

[melanie2222]

دست اندرکاران این فیلم که چند سال پیش با ساختن فیلم تهوع آور Borat سیل توهین و تحقیر را برای مردم یک کشور(قرقیزستان)به ارمغان میاورندفیلمی که در آن کثافتکاری بمعنای واقعی کلمه نه فقط مسائل غیر اخلاقی را بجای طنز بخورد مخاطب میدهند


[B]فیلم دیکتاتور به زبان فارسی

وبسایت فارسی :


جمهوری وادی

اگر فیلم بورات را دیده باشید احتمالاً ساشا بارون کوهن را هم می شناسید. بازیگر جنجالی هالیوود که با کارهای عجیب و غریب خودش همیشه خبرساز است. او در فیلم برونو در نقش یک خبرنگار همجنسگرا هم جنجالی ظاهر میشود و با گرفتن مصاحبههای متعدد با شخصیتهای حقیقی از جمله یک عضو پیشین نیروهای القدس و سپس تغییر سؤالات خود در مصاحبه واقعی و گنجاندن آن در فیلم سر و صدای زیادی را به پا میکند.

اما فیلم تازه او دیکتاتور طعنه آشکاری به معمر قذافی است. او در ادامه جنجالهایش در مراسم اسکار سامسال با همان لباس نظامی ظاهر میشود که که در فیلم دیکتاتور بر تن کرده بود. او با این لباس روی فرش قرمز آمد و از ظرفی که ادعا میکرد در آن خاکستر کیم جونگ ایل دیکتاتور کره شمالی است، خاکستر را روی یکی از معروفترین مجریهای تلویزیونی میپاشد.

چند روز پیش در مراسم فرش قرمز فیلم دیکتاتور در لندن هم در جلوی دوربینها به احمدینژاد سلام میرساند و حالا اگر به سایت رسمی این فیلم مراجعه کنید، با یک سایت هفتزبانه روبهرو خواهید شد که یکی از زبانهایش فارسی است.

او در این فیلم دیکتاتوری به نام علاءالدین است که بر «جمهوری وادی» حکمرانی میکند. در این بخش از سایت همه منوها فارسی است و تریلر فیلم هم با زیرنویس فارسی نمایش داده میشود. بخش زندگینامه علاءالدین این گونه شروع میشود:

رهبر معظم علاءالدین هنگامی که تصمیم گرفت به دنیا بیاید، پیشکش بزرگی نصیب دنیا نمود. او هفتمین پسر رییس جمهور مادامالعمر وادی، عمرعلاءالدین بود. مادر وی یک مهماندار «ایر فرانس» بود که در سال ۱۹۸۲، لحظاتی پس از تولد علاءالدین به دلیل کمبود اکسیژن جان سپرد. این واقعییت به این معناست که او هم اکنون ۳۰ سال دارد. کلیه عکسهایی که شما از دوران کودکی علاءالدین در اواسط دهه ۷۰ دیدهاید، به خصوص آن عکس بینظیر وی در مراسم افتتاحیه “ساتردی نایت فیور”، کاملا ساختگی بوده و کار دست رسانه های صهیونیست غربی میباشند.

در منوی سمت چپ این سایت میتوانید لینکهایی را ببینید که به سایت رسمی رئیسجمهوریها و افرادی دیگر داده شده است. در این بین لینک به سایت رسمی رئیسجمهوری ایران خودنمایی میکند...


یکی از دوستان هم چند وقت پیش یه خبر خوند اگه اشتباه نکنم تو کویت واسه یه مسابقه ورزشی هم سرود فیلم برات واسه قرقیزستان بجای سرود ملی پخش شد.

[PowerKing]

مهــــــــــــــــم: من این فیلم رو کامل دیدم
این فیلم برای آماده ساز ی و ایجاد یک مهم در ذهن افرادست
جرا؟؟؟
خیلی واضحه
11/9/2012
فقط همین
کافیه یبار نگاش کنید

[A L I]

تا ندیدم نمیتونم نظری بدم...

[ezio252]

من فیلمو دیدم واقعا خیلی جلف بود به ایرانی ها هم خیلی توهین میشه در یک قسمت فیلم علاءالدین میگوید دوست من احمدی سلاح هسته ای دارد وحالا من نداشته باشم و در جایی دیگروقتی مامور سیا دارد علاء الدین را شکنجه میکند او به مامور سیا میگوید این وسایل شکنجه را از حراجی شاه ایران خریده ای و او هم پاسخ میدهد بله
واقعا شرم آوره

[عدالت]

به نام خدا
یک عقده گشایی دیگر از سردمداران شیطانی و فراماسون و صهیونیست هالیوودی و نکته جالبتر اینکه این فیلم اصلا فروش چشمگیری ندارد. به امید نابودی هالیوود و فرهنگ هالیوودی

[مجید املشی]

دیروز به صورت اتفاقی فیلمی به دستم رسید که حیفم اومد در موردش با شما صحبتی نکنم.در این فیلم به خوبی نشان داده که یک دیکتاتور چگونه دیکتاتور می شود و دلایلی که او برای انجام کارهای وحشتناک خود دارد چیست؟ به نوعی که مخاطب تصور می کند که اگر اینگونه زندگی می کرد شاید همان کاری را می کرد که این دیکتاتور می کند. به جرعت می توان گفت یکی از بهترین فیلمهای ژانر کمدی در تاریخ سینماست. فیلم کاملا با بستری روانشناختی نسبت به دیدگاه های دیکتاتورها می پردازد و نشان می دهد که بسیاری از رفتارهایشان ریشه در جهل و عقده ای دوران کودکی دارد و دیکتاتورها در یک بایکوت اطلاعاتی به سر می برند. در فیلم چندین بار از ایران نیز یاد می شود و ایگونه مینمایاند که نظام ایران نیز دیکتاتوریست و سرنوشت دیکتاتور فیلم را سرنوشت ایران میداند. من واقعا برای سینمای ایران به خصوص در ژانر کمدی متاسفم. ما به چنین ابزار قدرتمندی دسترسی داریم اما به بدترین شکل ممکن از آن استفاده می کنیم. با موضوعات کلیشه ای و نخ نما هیچگاه نمی توان طرح پرسش کرد و به جواب درستی دست یافت. متاسفم که بجای ستایش سینماگران ایرانی باید از ساشا بارون کوهن تقدیر کنم که با هنرمندی تمام به هدفش در فیلم می رسد. اما سینماگران ما اصلا نمی دانند چه باید بگویند و صرفا به سینمای مستهجن روی می آورند و اسمش را طنز می گذارند. کاش کشور ما هم برای تبیین ارزشها کسی مثل ساشا بارون کوهن داشت.

نقدی رو هم در از این فیلم در چند سایت دیدم که بد نبود. در زیر یکی از اونهارو براتون گذاشتم.

معرفی فیلم_داستان فیلم “دیکتاتور” داستان سفر یک دیکتاتور از کشوری خیالی از شمال افریقا به امریکا است. او می خواهد در اجلاس سران کشور ها در سازمان ملل شرکت کند. او همیشه محافظان زن بسیاری را همراه خودش دارد و به ثروتش که از پول نفت به دست آمده بسیار می نازد. حالا او آمده تا مدح و ثنای دیکتاتوری را بگوید. اما اتفاقاتی برایش پیش می آید. ربوده می شود. با افراد فراری از کشورش آشنا می شود. عاشق می شود. و سخنرانی اش را در حمایت از دیکتاتوری انجام می دهد. اما در واقع او پس از برگشت از امریکا! سعی می کند بیشتر به دموکراسی بپردازد!

این فیلم ساخت و نوشته ی ساشا بارون کوهن می باشد.

ژانر: کمدی

مدت زمان فیلم: ۱ساعت و ۲۳ دقیقه

تاریخ اکران: ۱۶ می ۲۰۱۲

کارگردان: لری چارلز

Directed by: Larry Charles

بازیگران: ساشا بارون کوهن، بن کینگزلی، آنا فاریس، جی بی اسموو، مگان فاکس، جان سی ریلی، کریس الیوت، کریس پارنل، فرد آرمیسن، ادوارد نورتون

«دیکتاتور/The Dictator» فیلم خنده داری ست، علاوه بر این فیلمی وقیح، مخالفت برانگیز، بی نزاکت، عامیانه و ناهنجار است. چون در برنامه های تلویزیونی مختلف شاهد صحبت های «ساشا بارون کوئن/Sacha Baron Cohen» درباره ی این فیلم بودم، او با این فیلم می تواند ادعا کند یکی از بهترین کمدی سازان حال حاضر سینماست. کوئن در سخنرانی خود درباره ی حکومت های استبدادی، بی رحمانه به هجو و مسخره کردن امور سیاسی می پردازد.ساشا بارون کوهن یکی از کمدین های شناخته شده یک دهه ی اخیر به حساب می آید.

و

در مقایسه با فیلم های شاد و جسارت آمیز «بورت/Borat» «برونو/Bruno»، «دیکتاتور» متعارف ترین اثر کوئن به شمار می رود. فیلم طرح اولیه دارد، یک رابطه ی عاشقانه در میان آن شکل می گیرد، و داستانی روایت می شود. نمیتوان گفت این فیلم کاملاً مطابق سلیقه و جریانات سینمایی حاضر است، اما با در نظر گرفتن شدت خنده های تماشاگران در اکران محدود، دیگر چه کسی می تواند درباره ی سلیقه ی مخاطبان نظر قطعی صادر کند؟

کوئن با هوشمندی روی صحنه حاضر می شود، مخاطب را به خنده می اندازد و فیلم را به پایان می رساند. این فیلم هم مانند «برونو» از 90 دقیقه کوتاهتر است، آن هم در دوره ای که بسیاری از فیلم های کمدی با بی رحمی تمام بیش از حد طولانی و کشدار ساخته می شوند.

کوئن در این فیلم در نقش ژنرال علاالدین دیکتاتور کشوری خیالی به اسم ودیعه در شمال آفریقا ظاهر می شود که گویا قسمت هایی از مصر و سودان را پوشش می دهد و در چند قدمی عربستان سعودی واقع شده است.

علاالدین در این منطقه قصر عظیم و باشکوهی برپا کرده و از آن برای نظاره کردن خیل وسیع جمعیت ستایندگان اش و همچنین برقراری روابط جنسی - البته نه تنها با «مگان فاکس/Megan Fox»- استفاده می کند. اینطور که از عکس های روی دیوارهای کاخ بر می آید او با «کیم کارداشیان/Kim Kardashian»، «آرنولد شوارزنگر/Arnold Schwarzengger » و «اپراه/Oprah» روابط نامشروع داشته است! مگان فاکس در حضور کوتاه مدت خود خوش می درخشد. او برای برقراری رابطه ی جنسی نزد ژنرال آمده، اما کل شب را به ناز و نوازش معصومانه می گذراند.

نخست وزیر علاالدین شخصی به نام طاهر (بن کینگزلی/Ben Kingsley) است که وارث رسمی تاج و تخت او محسوب می شود و برای سرنگونی او نقشه می کشد. بعد از یک مورد ترور نافرجام،‌ طاهر علاالدین را تشویق می کند تا به سازمان ملل مراجعه کند. او نقشه ی ترور دیگری در آن محل تدارک دیده که امیدوار است اینبار با موفقیت به انجام برسد. بعد از اینکه یکی از محافظان (جان سی.ریلی/John C. Reilly) محاسن ژنرال را می تراشد، او سرگردان و بی هدف در خیابان های منهتن به گشت و گذار می پردازد و در همین حین شخص دیگری به جای او در مجامع عمومی حاضر می شود.

گذر ژنرال به یک اغذیه فروشی می افتد که محفل سیاسیون چپ گرا و آزادی خواه است و توسط زوئی (آنا فریس/Anna Faris) اداره می شود. با وجود اختلاف عقیده ی فاحش میان آن دو، ژنرال متوجه می شود که به زوئی علاقمند شده است. این موضوع زمینه ی مناسب را ایجاد می کند تا فیلم به هجو و تمسخر تفکرات فمینیست ها، گیاهخواران و طرفداران حقوق مهاجران خارجی بپردازد. بعد از آن گذر علاالدین به محله ی "ودیعه ی کوچک" در منهتن می افتد، آنجا یک رستوران محلی ودیعه ای وجود دارد که پر است از آدمهایی که ژنرال خیال می کرده آنها را اعدام کرده است.

با وجود اینکه فیلم زیاد به پیشبرد رابطه ی عاشقانه و نقشه های ترور اهمیت نمی دهد و جدیت خاصی در دنبال کردن این خطوط داستانی از خود نشان نمی دهد، کوئن و کارگردان اثر «لری چارلز/Larry Charles» تقریباً به همان اندازه ی «برادران مارکس/ Marx Brothers » به طرح اولیه ی داستان وفادارند و در نمایش آن می کوشند. حال و هوای «دیکتاتور» به شدت وام دارفیلم «سوپ اردک/Duck Soup» و شخصیت روفوس تی.فایرفلای (دیکتاتور ایالت فرضی فریدونیا که «گروچو مارکس/ Groucho Marx» نقش آن را بازی کرد) است. علاوه بر این در صحنه ای که علاالدین سعی دارد با سر خوردن از روی یک کابل مرتفع خود را به طبقه ی بالای ساختمان هتل برساند، نشانی از شیرین کاری های بدنی «باستر کیتون/Buster Keaton» دیده می شود.

حملات و انتقادات کوئن نسبت به موضوعات اصلی کاملاً آزادانه و رها از هرگونه قید و بند انجام شده، رویه ای هرج و مرج طلبانه/آنارشیستی در پیش گرفته و طنز جاری در بازی و شخصیت اش نسبت به فیلم های «بورت» و «برونو» برجسته تر است. من شخصاً امیدوارم او دنبال این نباشد که محبوبیت کسب کند و مورد علاقه ی مردم واقع شود. انتظار داشتم بین این سه فیلم، «دیکتاتور» توهین آمیزترین آنها باشد، اما در عین اینکه نمی شود فیلم را توهین آمیز تلقی نکرد (به خصوص صحنه ای که تکه تکه شدن سر جنازه ی یکی از رهبران گروه های مدافع حقوق بشر را نشان می دهد)، اما شاید بتوان گفت در مقایسه با آن دو فیلم به نوعی مطلوب تر از کار درآمده است.