شناخت بیشتر امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) از طریق قرآن

[عبدالرحمن]

بسم الله الرحمن الرحیم

پس از حمد و ثنای الهی و با درود و سلام بی پایان بر حضرت محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و اهل بیت طاهرین آن حضرت، مخصوصاً حضرت بقیه الله الاعظم ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء نوشتار زیر را تقدیم میکنم.لازم به ذکر است مطالب پیش رو به زبان گفتار نوشته شده است و در بعضی قسمتها فقط نظر شخصی بنده بوده که در هر قسمت گفته شده است.



1-ظاهر و باطن قرآن

قرآن ظاهری دارد و باطنی و هر کدام از این ظاهر و باطن ظاهر و باطنی دارد الی الآخر.لذا وقتی می بینیم که در قرآن آمده «وَإِن کُنتُمْ فِی رَیْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلَى عَبْدِنَا فَأْتُواْ بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ وَادْعُواْ شُهَدَاءکُم مِّن دُونِ اللّهِ إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِینَ ﴿23﴾ بقره و اگر در آنچه بر بنده خود نازل کرده‏ایم شک دارید پس اگر راست مى‏گویید سوره‏اى مانند آن بیاورید و گواهان خود را غیر خدا فرا خوانید (23) » در ظاهر اینست که میگوید یک سوره(متن سوره) مانند سوره های قرآن بیاورید(که مسلماً نمیتوانند بیاورند) ولی شاید از وجه دیگری که بخواهیم به آن نگاه کنیم این باشد که قرآن ناطق و کلمه تامّه الهی که جامع همه صفات است یعنی همان 12 امام معصوم(علیهم السلام) هم بی مانند است.یعنی نه تنها نمیتوان مانند علی(علیه السلام) آورد بلکه حتی نمیتوان یکی از بی نهایت فضیلت ایشان را در وجود غیر معصوم دید.هم در ظاهر آن فضیلت و هم در باطن آن فضلیت.

2-نکته ای در مورد آیه 82 سوره اسراء

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاء وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ وَلاَ یَزِیدُ الظَّالِمِینَ إَلاَّ خَسَارًا

و ما آنچه را براى مؤمنان مایه درمان و رحمت است از قرآن نازل مى‏کنیم و[لى قرآن] ستمگران را جز زیان نمى‏افزاید.

در قرآن قرینه هایی در مورد این آیه است که میتوان گفت هر آیت و معجزه ای که از طرف خدا برای خلایق نازل شد میتوان مصداق این آیه دانست.اکثر پیامبران برای نشان دادن حقانیت خود به اذن خدا معجزه ای به مردم نشان میدادند.در آمدن ناقه صالح(علیه السلام) از دل کوه،سرد و سلامت شدن آتش نمرودیان بر ابراهیم(علیه السلام)، ا‍ژدها شدن عصای حضرت موسی(علیه السلام) و شکافتن نیل بوسیله همین عصا و غیره.مثلاً ناقه صالح(علیه السلام) باعث هدایت عده ای و خسران عده دیگر شد.یا شکافته شده نیل باعث نجات اهل ایمان و همان باعث نابودی فرعونیان شد.اژدها شدن عصای حضرت موسی باعث ایمان آوردن ساحران و عناد بیشتر فرعون شد.یا در مورد حضرت عیسی(علیه السلام) که به آن صورت عجیب بدنیا آمدند باعث ایمان آوردن عده ای و کفر و انحراف عده ای دیگر شد.وجه اشتراک همه اینها اینست که آنهایی هدایت شدند خود انتخاب کردند و آنهایی که ضرر کردند خود از رحمت خدا فرار کردند و خسران زده شدند.این در مورد بزرگترین آیت خدا یعنی قرآن نیز صادق است.ولی حقیقت قرآن والاتر از آن کتاب ظاهری است که در دسترس همه وجود دارد.(البته متن قرآن غیر از آن نیست) در واقع ما متأسفانه نتوانسته ایم حقیقت قرآن را درک کنیم.( إِنَّهُ لَقُرْآنٌ کَرِیمٌ فِی کِتَابٍ مَّکْنُونٍ لَّا یَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ) و همین اتفاق در مورد درک حقیقت وجود مقدس حضرت صاحب الزمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) نیز افتاده است.همان طور که قرآن را درک نکردیم و مهجور مانده همان طور نیز امام زمانمان را درک نکردیم.در واقع میزان درک ما از قرآن به میزان درک ما از امام زمانمان میباشد.امامان معصوم در واقع قرآن مجسمند.همین پیامبری که رحمت للعالمین است.یا امیرالمومنین که اینقدر نسبت به مومنان مهربانند و افرادی که هدایت خواه هستند را هدایت میکنند در جنگ ها دربرابر کفار و مشرکین معاند و لجوج سخت گیرند و با به درک واصل کردن هرکدام از آنها ایشان را دچار خسران ابدی میکنند.در آیه 13 سوره حدید نیز به شکلی دیگر این مطلب آمده:

یَوْمَ یَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالْمُنَافِقَاتُ لِلَّذِینَ آمَنُوا انظُرُونَا نَقْتَبِسْ مِن نُّورِکُمْ قِیلَ ارْجِعُوا وَرَاءکُمْ فَالْتَمِسُوا نُورًا فَضُرِبَ بَیْنَهُم بِسُورٍ لَّهُ بَابٌ بَاطِنُهُ فِیهِ الرَّحْمَةُ وَظَاهِرُهُ مِن قِبَلِهِ الْعَذَابُ ﴿13﴾ آن روز مردان و زنان منافق به کسانى که ایمان آورده‏اند مى‏گویند ما را مهلت دهید تا از نورتان [اندکى] برگیریم گفته مى‏شود بازپس برگردید و نورى درخواست کنید آنگاه میان آنها دیوارى زده مى‏شود که آن را دروازه‏اى است باطنش رحمت است و ظاهرش روى به عذاب دارد (13)

و اینکه در 82 اسراء گفته شده ظالمین نگفته فاسقین،کافرین و ... شاید دلیلش این باشد که کسی که حجت بر او ثابت شد و قبول نکرد و ایمان نیاورد به خود ظلم کرده.کسی که مومن است با خواندن قرآن و تدبر در آن هدایت میشود ولی اگر کسی قلب بیمار داشته باشد اگر تمام قرآن را هم بخواند بر علمش(علم بدون عمل) اضافه میشود و چون به آن عمل نمیکند ضرر میکند.(ضرر اضافه).همین آیه 40 سوره توبه که درباره هجرت پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) است اگر توسط افراد بیمار و لجوج خوانده شود چه بسا باعث افزایش بیماریشان شود.که در این چند قرن شده.علتش هم دور شدن از مفسر واقعی قرآن(معصومین) و نزدیک شدن به ظالمین است.در واقع عروة الوثقى میتواند باعث هدایت شود در صورتی که به آن چنگ بزنیم و اگر دستاویز ما عروة الوثقى باشد از دایره رحمانیت خدا به دایره رحیمیت خدا وارد میشویم ولی اگر به دنبال طاغوت برویم از دایره رحمانیت خدا خارج میشویم.

لاَ إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ قَد تَّبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَیُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ﴿256﴾ در دین هیچ اجبارى نیست و راه از بیراهه بخوبى آشکار شده است پس هر کس به طاغوت کفر ورزد و به خدا ایمان آورد به یقین به دستاویزى استوار که آن را گسستن نیست چنگ زده است و خداوند شنواى داناست (256)

اللّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُواْ یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّوُرِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ أَوْلِیَآؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ ﴿257﴾ خداوند سرور کسانى است که ایمان آورده‏اند آنان را از تاریکیها به سوى روشنایى به در مى‏برد و[لى] کسانى که کفر ورزیده‏اند سرورانشان طاغوتند که آنان را از روشنایى به سوى تاریکیها به در مى‏برند آنان اهل آتشند که خود در آن جاودانند (257)

3-سخن در مورد آیات ابتدائی سوره فجر

وَالْفَجْر وَلَیَالٍ عَشْر وَالشَّفْعِ وَالْوَتْر وَاللَّیْلِ إِذَا یَسْر

در احادیث غیر از معنی ظاهری این آیات (آیات اول سوره فجر) فجر به وجود مقدس حضرت حجت(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و لیال عشر به وجود مقدس 10 امام قبل از ایشان(علیهم السلام) و شفع به وجود مقدس امیرالمومنین علی(علیه السلام) و وتر به وجود مقدس حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا(سلام الله علیها) نیز تعبیر شده است.اگر بخواهیم در مورد در این آیات صحبت کنیم شاید یکی از مهمترین عللی که لیال عشر تعبیر به امامان قبل از حضرت حجت (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شده این باشد که ایشان در تمام مدت عمر مبارکشان در دنیا کاملاً مظلوم و ناشناخته بوده اند حتی در میان پیروان و دوستان.قدر ایشان هیچگاه شناخته نشد.(البته در حد و ظرفیت همین دنیا) و این به دلیل جهل و رویگردانی مردم بود.و با این رویگردانی خود از فیض وجودشان به بهره شدند.لذا امامان معصوم(علیهم السلام) با این شرایط تقیه پیش گرفتند.یکی از اشتباهاتی که بسیار رایج است اینست که میگویند امام حسین(علیه السلام) تقیه نکردند در واقع ایشان تقیه کردند ولی شیوه شان طوری بود که نباید در برابر یک ظالمی سکوت میکردند.ولی این به معنی تقیه نکردن ایشان نیست.تقیه نکردن واقعی فقط برای امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است.حدیث داریم که تمامی امامان قبل از امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) با جفر سفید عمل کرده اند.(منظور دستور عملی است که هر امامی در مدت امامت خود دارد) و امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) با جفر سرخ عمل میکنند.شاید منظور همین تقیه باشد.رفتار بدون تقیه و بدون مدارا.چون امروزه و در گذشته بدلیل وجود منافقین نمیتوان تمامی احکام را اجراء کرد.ولی بعد از ظهور چنین نیست.بعد از ظهور است که اسلام حقیقی آشکار میشود.در واقع همانطور که در حدیثی از پیامبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) امام زمان(علیه السلام) را به خورشید پشت ابر تشبیه کرده اند.میتوان مردم را به زمین تشبیه کرد.چرخش زمین و رویگردانی از خورشید فقط باعث تاریکی خود زمین است و خورشید از این امر ضرر نمیکند.شاید بتوان با چراغی اطراف را روشن کرد ولی نور خورشید چیز دیگریست.شاید بتوان مدت غیبت کبری را به دو قسمت قبل از انقلاب اسلامی و قبل آن تقسیم کرد.قبل از انقلاب مقدمات ظهور چندان فراهم نبود ولی به اعتراف همه انقلاب اسلامی بزرگترین زمینه سازی و نشانه ظهور بوده است.تا قبل از انقلاب مومنان به تنهایی زندگی میکردند و هر کسی اگر خوب بود به قول معروف سر در جَیب خود داشت.ولی بعد از انقلاب که بدست امام خمینی(رحمة الله علیه) رهبری و تحت توجهات حضرت بقیه الله اعظم(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به پیروزی رسید موجی بی نظیر در حرکت به سوی ظهور شکل گرفت.همانطور که در نزدیکی اذان صبح نوری در افق شرق نمایان میشود و به تدریج این نور بیشتر میشود تا طلوع خورشید و در نزدیکی طلوع سرخی اطراف خورشید را میگیرد.و همانطور که پس از مدتی خاص بعد از اذان صبح روشنی خورشید به بقیه پهنه آسمان نیز سرایت میکند.و همانطور که با نزدیک شدن طلوع خورشید نور دیگر ستارگان کمرنگ میشوند.در عصر ظهور نیز با پیروزی انقلاب اسلامی نور خورشید در افق شروع به درخشیدن کرد.با گذشتن مدت زمانی این نور(حرکتهای بر حق و عدالت خواهانه مردم جهان) به جاهای دیگر سرایت کرد.و در نزدیکی افق شرق که شاید بتوان آنرا به ایران(محل شروع و پیروزی انقلاب) تشبیه کرد موج انتظار بیشتر از جاهای دیگر در آن رشد میکند.شاید سرخی در افق را بتوان به خونریزی ها و جنگهایی باشد در در آستانه ظهور(ماه های پایانی) در منطقه توسط سفیانی و اهل باطل دیگر رخ میدهد.شاید بتوان ستارگان را به مومنان شاخص و ماه را به نائب امام تشبیه کرد که در زمان غیبت راهنمای مردمند و هرچه به ظهور نزدیک میشویم نورشان در نور حجت خدا حل و ناپدید میشوند(و البته از بین نمیروند و در وجود امام حل میشوند)







3-سخن در آیه 81 سوره اسراء


وَقُلْ جَاء الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ کَانَ زَهُوقًا

در این آیه نیز میتوان سخن بخش قبل را کامل تر کرد.موقعی که خورشید طلوع میکند با تاریکی جنگ نمیکند بلکه همراه با آمدن آن تاریکی میرود.در واقع آمدن خورشید همان نابودی تاریکیست.وقتی حق میآید(امام حق) منصور است.پیروز است.در مورد زهوقا نیز همینطور است.باطل خود از همان ابتداء نابود شده است و جلوه نابودی آن بعداً نمایان میشود.






برای سلامتی و تعجیل در فرج حضرت بقیه الله الاعظم

ارواحنا و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء صلوات