دعای وداع ماه رمضان***بسيار مفيد

[azade]

بسم الله الرحمن الرحیم

علی 110 نوشته است:گفتند:
دعای وداع ماه رمضان را زیاد بخوان!!!!!گفتم دعای وداع را الان بخوانم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟گفتند:
باید الان بخوانی تا اولاً بفهمی در چه ماهی هستی و ثانیاً بدانی باید در این ماه چه بکنی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

بیش از نیمی از ماه مبارک رمضان، ماه میهمانی خدا، سپری شد و تا برچیده شدن این خوان نعمت ، روزهای زیادی باقی نمانده ، چه خوب است قبل از پایان یافتن این فرصت طلایی ، قدر آن را بدانیم و توشه ای برگیریم از این رحمت گسترده.

.

چه خوبست در این فرصت باقی مانده، خود را در محضر سید الساجدین - علیه السلام - حاضر کنیم و از صحیفه سجادیه آموزه ای برگیریم تا با معرفتی بیشتر ، از این خوان نعمت گسترده ، بهره بریم .

---

بسم الله الرحمن الرحیم

اَللَّهُمَّ يا مَنْ لايَرْغَبُ فِى‏الْجَزآءِ، وَ يا مَنْ لايَنْدَمُ عَلَى الْعَطآءِ،
اى خدايى كه در برابر احسان به بندگان پاداش نخواهى، و از عطا و بخشش پشيمان نمى‏گردى،

وَ يا مَنْ لايُكافِئُ عَبْدَهُ عَلَى‏السَّوآءِ، مِنَّتُكَ ابْتِدآءٌ،
اى كسى كه مزد بنده خود را بيش از عمل او مى‏دهى، نعمتت بى استحقاق به بندگان رسد،


وَعَفْوُكَ تَفَضُّلٌ، وَعُقُوبَتُكَ عَدْلٌ، وَ قَضآؤُكَ خِيَرَةٌ. اِنْ اَعْطَيْتَ
و عفوت تفضل، و مجازاتت عدالت، و قضايت عين خير است. اگر بخشش كنى عطايت را


لَمْ تَشُبْ عَطآئَكَ بِمَنٍّ، وَ اِنْ مَنَعْتَ لَمْ يَكُنْ مَنْعُكَ تَعَدِّياً،
به منّت آلوده نكنى، و اگر عنايت نكنى از باب ستم نيست،


تَشْكُرُ مَنْ شَكَرَكَ وَ اَنْتَ اَلْهَمْتَهُ شُكْرَكَ، وَ تُكافِئُ مَنْ حَمِدَكَ
آن‏كه تو را شكر كند شكرش كنى، در صورتى كه خودت آن شكر را به او الهام فرمودى، و هر كه تو را بستايد پاداشش مى‏دهى


وَ اَنْتَ عَلَّمْتَهُ حَمْدَكَ، تَسْتُرُ عَلى‏ مَنْ لَوْ شِئْتَ فَضَحْتَهُ،
در حالى كه آن ستايش را خودت به او تعليم‏كردى، پرده مى‏پوشى بر آن كه اگر مى‏خواستى رسوايش مى‏كردى،


وَ تَجُودُ عَلى‏ مَنْ لَوْ شِئْتَ مَنَعْتَهُ، وَ كِلاهُما اَهْلٌ مِنْكَ
و جود و كرم كنى بر آن كه اگر مى‏خواستى از وى دريغ مى‏كردى، در صورتى كه هر دو


لِلْفَضيحَةِ وَ الْمَنْعِ، غَيْرَ اَنَّكَ بَنَيْتَ اَفْعالَكَ عَلَى التَّفَضُّلِ،
مستحق رسوايى و دريغ تو اند، امّا تو تمام امورت را براساس تفضل بنا نهاده‏اى،


وَ اَجْرَيْتَ قُدْرَتَكَ عَلَى التَّجاوُزِ، وَ تَلَقَّيْتَ مَنْ عَصاكَ
و قدرتت را بر آئين گذشت مقرّر كرده‏اى، و با آن كه با تو به مخالفت برخاسته با بردبارى


بِالْحِلْمِ، وَ اَمْهَلْتَ مَنْ قَصَدَ لِنَفْسِهِ بِالظُّلْمِ، تَسْتَنْظِرُهُمْ
روبرو مى‏شوى، و به آن كه در حق خويش ستم كرده مهلت مى‏دهى، با صبر و بردبارى خود مهلتشان مى‏دهى


بِاَناتِكَ اِلَى الْاِنابَةِ، وَ تَتْرُكُ مُعاجَلَتَهُمْ اِلَى التَّوْبَةِ،
تا به حضرتت بازگردند، و در مؤاخذه عاصيان شتاب نمى‏كنى تا به توبه موفق شوند،


لِكَيْلا يَهْلِكَ عَلَيْكَ هالِكُهُمْ، وَ لايَشْقى‏ بِنِعْمَتِكَ شَقِيُّهُمْ اِلاّ
تا هلاك شونده آنان بدون رضاى تو هلاك نشود، و تيره‏بختشان به نعمتت بدبخت نگردد مگر


عَنْ طُولِ الْاِعْذارِ اِلَيْهِ، وَ بَعْدَ تَرادُفِ الْحُجَّةِ عَلَيْهِ،
پس از قطع بهانه و بعد از اتمام حجت همه جانبه بر او،

ادامه دارد ، انشاالله

[azade]

آمرزش براى آباء و اجداد و مؤمنان‏

مرتبه بندگان صالح به اعتبار مرتبه عبوديّت و بندگى، نزد خداوند متعال متفاوت است؛ زيرا هر بنده‏اى از بندگان درستكار به اعتبار مقام يا اسمى كه در او غلبه ظهورى دارد مرتبه ويژه‏اى پيدا مى‏كند. ما در نماز بعد از سلام بر نبىّ مكرّم صلى الله عليه و آله منزلت آنان را با خطاب مخصوص‏ «السَّلامُ علينا و على عِبادِ اللّهِ الصَّالِحينَ»بيان مى‏كنيم.

اگر چه در خطاب عباد، به ويژگى و صلاحيّت آنان اشاره دارد و خود را هم در شمار آنان مى‏داند ولكن مقصود مقامى است كه در كائنات و عرش الهى به آنان اختصاص داده‏اند، به ويژه كسانى كه در مراتب ايمان و اسلام و تقوا حقوق دينى برترى دارند.

بسيارى از نياكان و پيشگامان حقيقى و حقوقى كه در عصرهاى پيشين مى‏زيسته‏اند؛ و به گردن همه نسل‏هاى جديد حق حيات و سرافرازى دارند؛ و در طلب مغفرت و عفو اهل استحقاق هستند. محبّت و پيوند رشته‏هاى دوستى بين دو نسل گذشته و آينده در تحكيم مبانى اعتقادى و اخلاقى مؤثّر است.

امير المؤمنين عليه السلام در حكمت‏هاى خويش مى‏فرمايد:
«دوستى پدران، خويشاوندى بين فرزندان است، و خويشاوندى به دوستى محتاج‏تر از دوستى به خويشاوندى است.»

و نيز مى‏فرمايد:

«رساترين پندها نگاه كردن به آرامگاه مردگان و عبرت گرفتن از سرنوشت پدران و مادران است.»

در روايت آمده است:

«امام موسى بن جعفر عليه السلام به مرد زشت‏رويى از اهالى عراق برخورد كرد و به او سلام كرد و در كنارش نشست و مدّتى طولانى با وى گفتگو كرد. و سپس فرمود: اگر برايت مشكلى يا حاجتى پيش آيد حاضرم آن را برآورده سازم.شخص ديگرى گفت: يابن رسول اللّه صلى الله عليه و آله! نزد اين مرد مى‏نشينى و سپس از نيازهايش مى‏پرسى، در صورتى كه او به شما نيازمندتر است، حضرت فرمود:

او بنده‏اى از بندگان خداست و به حكم كتاب خدا با ما برادر است و در سرزمين خدا به سر مى‏برد. ما و او را، از بهترين پدران يعنى آدم عليه السلام و برترين اديان يعنى اسلام به هم پيوند داده است وشايد روزى زمانه ما را در كارى نيازمند او كند و آنگاه ما را ببيند كه ديروز بر او بزرگى فروختيم و امروز در برابرش فروتنى مى‏كنيم ... »

پيشگامان در نيكى‏ها و پيشينيان در اعمال صالح نبايد فراموش شوند؛ زيرا مقام معنوى آنان بالاتر از كاميابى مادّى آنهاست، به ويژه سبقت آنان در ايمان و جهاد و انفاق در راه خدا، براى تقرّب به پروردگار بوده است. و خداوند متعال هم در تجليل از آنان فرموده است:

«وَ السبِقُونَ السبِقُونَ* أُوْلئِكَ الْمُقَرَّبُونَ* فِى جَنتِ النَّعِيمِ»

«و پيشى گيرندگان [به اعمال نيك‏] كه پيشى گيرندگان [به رحمت و آمرزش‏] اند،* اينان مقربان‏اند،* در بهشت‏هاى پر نعمت‏اند.»

منظور از قرب در آيه، قرب منزلتى است نه مكانى؛ و تقرّب به خداوند با ادّعا حاصل نمى‏شود؛ روش و دليل دارد.يهوديان مى‏گفتند: ما مقربان درگاه خدا هستيم ولى خداوند در پاسخ آنان مقرّبان را كسانى مى‏داند كه در كمالات و ارزش‏هاى دينى پيش قدم باشند. آنانى كه در شرايط سخت و گرفتارى براى تعالى اسلام ايستادگى مى‏نمودند و همه تلخى‏ها را به جان مى‏خريدند تا نور حق بر دل‏هاى مردم تابيده شود.

و خداوند هم در برابر حق‏شناسى و قدردانى از آنان، بالاتر از غفران و بهشت؛ درجه و مدال افتخار مقرّبان و رضايت خويش را به آنان عطا فرموده است:

«وَ السبِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهجِرِينَ وَالْأَنصَارِ وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسنٍ رَّضِىَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُواْ عَنْهُ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَنتٍ تَجْرِى تَحْتَهَا الْأَنْهرُ خلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ذَ لِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»

«پيشگامان نخستين از مهاجران و انصار و كسانى كه به نيكى و درستى از آنان پيروى كردند، خدا از ايشان خشنود است و آنان هم از خدا راضى هستند؛ براى ايشان بهشت‏هايى آماده كرده كه از زيرِ [درختانِ‏] آن نهرها جارى است، در آنجا براى ابد جاودانه‏اند؛ اين است كاميابى بزرگ.»

از مصاديق بارز «سابقون» مى‏توان به موارد ذيل اشاره كرد:

انبيا و اولياى الهى به ويژه رسول اللّه صلى الله عليه و آله و امير المؤمنين عليه السلام و فاطمه زهرا عليها السلام واهل بيت وانصار و مهاجرين و تابعين و مؤمنان و شهيدان و پدران و مادران صالحى كه براى هدايت و ديانت بسيار كوشا و جانفشانى كردند و جان عزيزشان را در راه هدف الهى به حق سپردند.

و همه مسلمانان و نسل‏هاى بعد در قرون اخير، مديون پايدارى و همّت بلند آن بزرگواران هستند؛ زيرا آنان راه شناخت خدا و سعادت و راهيابى به بهشت را به ما نشان دادند.

ابن عباس مى‏گويد:

« از تفسير كلام خدا كه فرمود:

وَ السبِقُونَ السبِقُونَ* أُوْلئِكَ الْمُقَرَّبُونَ* فِى جَنتِ النَّعِيمِ‏

از رسول خدا صلى الله عليه و آله پرسيدم، فرمود:

جبرئيل به من گفته است:

"اينان على و شيعيان اويند، آنانند كه به بهشت پيشى گيرند به خاطر كرامتى كه خداوند به آنان نموده و مقرّبان درگاه خداوند مى‏باشند." »

خودسازى فردى و اجتماعى بدون استمرار از خداوند ممكن نمى‏شود، بلكه بايد به سراغ ريشه گناهانى همچون حسادت و كينه رفت و با دعاى خير و طلب آمرزش، كينه‏ها را از دل دور كنيم، تا همدلى و محبّت در دل‏هاى همه انسان‏ها موج بزند.

ادامه دارد، ان شاء الله

[azade]

از جمله حقوقى كه سيد ساجدان و زينت عابدان امام سجّاد عليه السلام درباره بزرگان مى‏فرمايد:

«حق بزرگتر اين است كه او را به خاطر سنّش احترام كرده و به خاطر سبقت او بر تو، در اسلام او را بزرگ شمارى و در مقام ستيزه جويى او؛ رويارويى با او نكنى و در هيچ راهى بر او سبقت نجويى و او را به نادانى نگيرى و اگر او اقدام به جهالت با تو كرد، او را تحمّل نمايى و به خاطر حقّ بزرگى در اسلام و احترام آن، او را عزيز و گرامى دارى.»

.

سپس حضرت در ادامه حقوق اهل دين و شريعت را كه در پناه قرآن و رسالت پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله هستند برمى‏شمرد و مى‏فرمايد:

«و حق همكيشان تو اين است كه در نهان خانه دل، خواستار سلامت آنان بوده و نسبت به آنان دلسوز باشى و با بدانشان مدارا كرده، و با آنان انس و الفت برقرار كرده و خواستار اصلاحشان باشى، و نيكوكارشان را سپاسگزار بوده و دست آزار خويش از آنان باز دارى و براى آنان دوست بدارى آن‏چه براى خود دوست مى‏دارى؛ و برايشان ناپسند شمارى آنچه براى خود نمى‏پسندى و بايد كه پيرمردان آنان برايت به منزله پدر و جوانانشان به منزله برادر و پيرزنان آنان به جاى مادرت و كوچكان به مانند فرزندانت باشند.»

همه در جامعه اسلامى داراى حقوق فردى و اجتماعى هستند و اسلام در ميان آنها پيوند همكيشى ايجاد كرده است و در دل ارتباط و محبّت و دوستى به خاطر خدا مى‏كنند و هيچ هدفى آنان را از تلاش و سير به سوى خدا باز نمى‏دارد.

از فرازهاى دعاى حضرت چنين برداشت مى‏شود؛

توجّه و عنايت به گذشتگان از پدر و مادران و بزرگان دينى، انسان را از دايره ذهن كوچك و شخصيّت محدود بيرون كشيده و او را به گذشته و آينده‏اش پيوند مى‏زند. تجربه نياكان و خاطرات زندگى آنان، ره توشه آيندگان مى‏شود.

.

از سوى ديگر اين ديد گسترده، پرده از نياز انسان به دعاى ديگران بر مى‏دارد كه در دل خود هر چه را ديگران براى خود مى‏خواهند و زمينه‏هاى سعادت را براى خويش فراهم كرده‏اند براى او نيز بسازند، تا با عبور از او نسل بعد هم بهره‏مند گردد.

.

از اين رو طلب عفو و مغفرت براى آنان و دعا براى شادى روح آنان، در تداوم نظارت و عنايت آنان در عالم ارواح بر زندگان و توفيق يافتن در راه حق، مؤثّر است.

.

با درود پيوسته بر مقام رسالت و اهل بيت نبوّت و بزرگوارانى كه ما را با ياد دادن آموزه‏هاى دينى و فراخواندن به رفتار و كردار نيك و نظام تربيتى به حق رهنمون شدند و در انسان انگيزه بيشترى براى تكامل و رسيدن به كمالات معنوى برتر، پديد آوردند.

حضرت على عليه السلام در رابطه با فضائل آل محمد صلى الله عليه و آله و كرامت اهل بيت عليهم السلام چنين مى‏فرمايد:

«اينان حيات دانش، و مرگ جهلند. بردبارى آنان از دانششان، و آشكارشان از نهانشان، و سكوتشان از حكمت گفتارشان شما را خبر مى‏دهد. با حق مخالفت نمى‏ورزند و در آن اختلاف نمى‏نمايند. ستون‏هاى اسلام، و پناهگاه مردمند. حق به آنان به جاى اصليش بازگشت، و باطل از جايگاهش دور شد، و زبانش از ريشه قطع گرديد. دين را همراه با فراگيرى و عمل درك كردند، نه فقط از راه شنيدن و روايت كردن؛ زيرا راويان دانش فراونند، و عمل كنندگان به حق اندك.»

.

صبر بر مسائل و مشكلات اجر و مزد بالايى دارد. در همه امور بزرگان حقيقى، بارى را به دوش مى‏گيرند و تا پاى جان بر آن مى‏ايستند، تا نور حق و حقيقت بر هر جا بتابد. البته كسانى كه خدا را به عنوان معبود خود مى‏پذيرند بايد ايستادگى كنندتا بركات و ثمرات آن را ببينند.

.

قرآن درباره صابران و جويندگان راه مستقيم مى‏فرمايد:

«إِنَّ الَّذِينَ قَالُواْ رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقمُواْ تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلئِكَةُ أَلَّا تَخَافُواْ وَ لَاتَحْزَنُواْ وَ أَبْشِرُواْ بِالْجَنَّةِ الَّتِى كُنتُمْ تُوعَدُونَ»

«بى‏ترديد كسانى كه گفتند: پروردگار ما خداست؛ سپس [در ميدان عمل بر اين حقيقت‏] استقامت ورزيدند، فرشتگان بر آنان نازل مى‏شوند [و مى‏گويند:] مترسيد و اندوهگين نباشيد و شما را به بهشتى كه وعده مى‏دادند، بشارت باد.»

.

آنچه ايمان را بارور مى‏كند و به نتيجه مى‏رساند، مقاومت است وگرنه چه بسيار مؤمنانى كه براى اسلام هم زحمت كشيده‏اند ولى بد عاقبت شدند. استقامت در كنار ايمان ارزشمند و مفيد است. انسان در اثر ايمان و اميدى كه به هدف دارد مقاومت مى‏ورزد و فرشتگان را به خود جلب مى‏كند؛ در نتيجه ترس و اندوه نسبت به گذشته از او برطرف مى‏شود.

بالاترين هديه آسمانى كه فرشتگان براى مؤمنان مقام مى‏آورند؛ آرامش روحى و روانى است. سپس امنيّت اجتماعى در پى خواهد داشت. اگر مقاومت رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله در راه دين و ايستادگى ائمه اطهار عليهم السلام به خاطر پاسدارى از كيان دين و استقامت مبارزان و انقلابيون در راه جهاد با دشمنان و كافران نبود؛ تاكنون بويى از شريعت هم به مشام نسل نو نمى‏رسيد و شناختى از اصول دين پيدا نمى‏كردند. اگر در بين جوانان ارتباط و احترام بزرگان بر اساس سيره پسنديده اسلامى باشد، بسيارى از مشكلات آنان برطرف مى‏شود و خداوند متعال عنايت ويژه‏اى به اين آداب دارد.

ادامه دارد ، ان شاء الله

[azade]

احترام بزرگان و پيرمردان در روايات‏

پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله درباره احترام به بزرگان و ريش سفيدان مى‏فرمايد:

«هر كه پير مسلمانى را تكريم و احترام نمايد، خداوند او را از ترس روز قيامت ايمنى دهد.»

و نيز فرمود:

«از والا شمردن خداى عزيز و بلند مرتبه؛ احترام موى سپيد مسلمان است.»

و نيز مى‏فرمايد:

«پيرمرد در خاندانش همچون پيامبر در امّتش است.»

در روايت أنس آمده است: پيرمردى به حضور رسول خدا صلى الله عليه و آله شرفياب شد.

كسانى كه در محضر آن حضرت بودند رعايت احترامش را ننمودند. و در جا دادن كندى نشان دادند.

پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله از اين رفتار برخلاف ادب، ناراحت شد و به آنان فرمود:

«كسى كه به خردسالان ما ترحّم نكند و پيران ما را تكريم ننمايد، از ما نيست.»

يعنى وابستگى و رابطه‏اى بين ما و او ايجاد نشده است، چه رسد به اينكه مورد آمرزش و شفاعت قرار گيرد.

.

.

.

.

پایان نکات پیرامون دعای وداع ماه رمضان (دعای 45 صحیفه سجادیه)

از کتاب تفسیر و شرح صحیفه سجادیه،آقای انصاریان،ج11

[AMINI]

خداحافظ ای لحظه های ناب دعا
خداحافظ ای شب های رحمت ولطف وعطاء
خداحافظ ای روزهای پر مهر ووفا
خداحافظ ای افطار های باصفا
خداحافظ ای سحر های بی روی وریا
خداحافظ ای ماه ایمان ومعنا وبندگی
خداحافظ ای روزها وشبهای دلدادگی
خداحافظ ای تجلی اسماء خدا
خداحافظ ای ماه قدر و قرآن ومرتضی
خداحافظ ای ماه معراج اولیاء
خداحافظ ای حامل اسرار کبریاء

[azade]

وَ قَدْ اَقامَ فينا هذَا الشَّهْرُ مُقامَ حَمْدٍ، وَ صَحِبَنا صُحْبَةَ مَبْرُورٍ،
و همانا اين ماه در نزد ما ستوده زيست، و با ما همنشينى پسنديده بود،

وَ اَرْبَحَنا اَفْضَلَ اَرْباحِ الْعالَمينَ، ثُمَّ قَدْ فارَقَنا عِنْدَ تَمامِ وَقْتِهِ ،
و برترين منفعت جهانيان را براى ما به ارمغان آورد، پس به هنگام پايان گرفتن وقت،


وَانْقِطاعِ مُدَّتِهِ، وَ وَفآءِ عَدَدِهِ، فَنَحْنُ مُوَدِّعُوهُ
و سرآمدن مدت، و كامل شدن روزهايش از ما جدا شد، اينك آن را وداع مى‏گوئيم

وِداعَ مَنْ عَزَّ فِراقُهُ عَلَيْنا، وَ غَمَّنا وَ اَوْحَشَنَا انْصِرافُهُ عَنّا،
وداع كسى كه هجرانش بر ما غم‏انگيز است، و روى گرداندنش ما را به اندوه و وحشت دچار كرده،

وَ لَزِمَنا لَهُ الذِّمامُ - الْمَحْفُوظُ، وَ الْحُرْمَةُ الْمَرْعِيَّةُ، وَ الْحَقُّ الْمَقْضِىُّ،
و بر عهده ما پيمان ناگسستنى، و حرمت در خور توجه، و حق لازم دارد،

فَنَحْنُ قآئِلُونَ: اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا شَهْرَ اللَّهِ الْاَكْبَرَ، وَ يا عيدَ اَوْلِيآئِهِ.
به اين خاطر مى‏گوئيم: سلام بر تو اى بزرگ‏ترين ماه خدا، و اى عيد عاشقان حق.

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَكْرَمَ مَصْحُوبٍ مِنَ الْاَوْقاتِ،
سلام بر تو اى كريم‏ترين همنشين از ميان اوقات،

وَ يا خَيْرَ شَهْرٍ فِى الْاَيّامِ وَ السّاعاتِ.
و اى بهترين ماه در روزها و ساعات.

[mahdy30na]

عید رمضان آمد ماه رمضان رفت صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

پیشاپیش عید سعید فطر را به شما و مسلمانان جهان تبریک می گویم و امیدوارم که توانسته باشیم تا توشه پرباری را برای خود فراهم کنیم.

از درگاه خداوند منان خواستارم تا به لطف این عید عزیز ظهور حضرت حجت را نزدیک گرداند تا دل همه ی ما بیش از پیش شاد گردد.

در این ماه اشکهای بسیاری ریخته و دستهای بسیاری به سوی آسمان بلند شد امیدوارم که به لطف خدا تمامی این دلها به حاجات خود برسند.

امام سجاد علیه ‏السلام، بزرگ آموزگار نیایش و مناجات‏ عارفانه، در دعای چهل و پنجم صحیفه‏ سجادیه در قالب یك نیایش و مناجات، شیوه ‏ی وداع با این ماه مبارك را به ما آموزش می‏دهد. امام در این مناجات پس از حمد و ثناء الهی، از خدا بخاطر آنكه با قرار دادن تكالیفی خاص در این مقطع شریف از زمان، موجبات تقرب مسلمانان به خود را ایجاد كرده است، شكرگزاری می‏كند و در ادامه می‏ فرماید:

«این ماه مبارك، در میان ما به شایستگی زیست و به نیكی همنشین ما گردید و گران‏ مایه‏ ترین سودهای جهان را به ما بخشید و چون مدتش به سر آمده و شمار روزهایش پایان گرفت، از ما جدا شد.

اینك او را بدرود می‏گوییم؛ همچون كسی كه رفتنش برای ما دشوار است و ما را دچار اندوده می‏كند …

بدرود بر تویی كه از گرامی ‏ترین اوقاتی بودی كه با ما همنشین شد …

بدرود بر تو ای همنشینی كه تا هستی پر قدر منزلتی و چون جدا شوی، فراق تو دردناك است…

سلام بر تو ای مددكاری كه ما را در مقابله با شیطان یار بودی و ای رفیقی كه راه ‏های نیكی كردن را پیش پای ما هموار نمودی.

بدرود بر تو كه چه بسیار گناهان ما را نابود كردی و چه بسا عیب‏ها ی گوناگون ما را پوشاندی!

بدرود بر تو كه كه برای گناهان ‏كاران چه طولانی بودی و در دل‏ها ی مومنان چه پرشكوه بودی!

بدرود بر تو كه با بركت بسیار به ما روی آوردی و ما را از چرك‏های گناهان شستشو دادی!

بدرود بر تو كه دیروز چون با ما بودی، به سختی دلبسته‏ات بودیم و فردا كه از میان ما خواهی رفت، از جان و دل آرزومندت هستیم.

‌‌[خدایا] پوزش ما را بپذیر كه در این ماه در در ادای حق تو كوتاهی كردیم و عمر ما را به ماه رمضان آینده برسان …

خدایا، اكنون كه این ماه به پایان رسید و جامه‏ ی زمان را به دور افكند، تو نیز جامه ‏ی گناهان ما را درآور و به دو بیفكن و با رفتن این ماه، بدی‏های ما رانیز ببر و ما را به سبب آن از نیك‏بخت‏ترین روزه‏ داران و پرنصیب‏ترین و بهرمندترین‏ آنان قرار ده.

خدایا اگر كسی از روزه ‏داران، چنان كه باید، حق این ماه و حرمتش را پاس داشته و به احكام آن عمل كرده و از گناهان دوری ورزیده است یا به وسیله‏ای به تو تقرب جسته كه خشنودی و رحمتت را برای او در پی داشته است، همانند آنچه به او می‏بخشی از خوان بی‏نیازی ‏ات به ما نیز ببخش و چندین برابر آن را از فضل خود به ما ارزانی كن كه فضل تو كاستی نمی‏گیرد و گنجینه‏ های تو نقصان نمی‏پذیرد …

خدایا، ما در این روز فطر كه آن را برای مومنان روز عید و شادی و برای دینداران هنگامه ‏ی اجتماع و همكاری قرار دادی، از هر گناهی كه مرتكب شده‏ایم، از هر زشتی كه پیش از این كرده‏ایم و از هر اندیشه‏ ی بد كه در دل خود نهان داشتیم، دست برمی‏داریم و به سوی تو می‏آییم؛ همچون كسی كه دیگر خیال بازگشت به گناه را ندارد و دیگر مرتكب هیچ گناهی نخواهد شد؛ خالصانه و بدون ذره‏ ای شك و تردید. پس بر بازگشت ما آغوش گوشای و از ما خشنود باش و ما را بر ترك گناه استوار بدار! »

منبع : صحیفه‏ ی سجادیه، نیایش چهل و پنجم، نیایش در بدرود ماه مبارك رمضان

[azade]

اَللَّهُمَّ اِنّا نَتُوبُ اِلَيْكَ فى يَوْمِ فِطْرِنَا الَّذى
بارالها در اين روز فطر كه آن را

جَعَلْتَهُ لِلْمُؤْمِنينَ عيداً وَ سُرُوراً، وَ لِأَهْلِ مِلَّتِكَ مَجْمَعاً
براى اهل ايمان عيد و شادى، و براى اهل آيين خود روز اجتماع و گردهمايى قراردادى به درگاهت

وَ مُحْتَشَداً، مِنْ كُلِّ ذَنْبٍ اَذْنَبْناهُ، اَوْ سُوءٍ اَسْلَفْناهُ، اَوْ خاطِرِ
توبه مى‏كنيم، از هر معصيتى كه دچارش شديم، يا هر كار بدى كه به آن دست زديم، يا انديشه

شَرٍّ اَضْمَرْناهُ، تَوْبَةَ مَنْ لايَنْطَوى عَلى‏ رُجُوعٍ اِلى‏ ذَنْبٍ،
سوئى كه در دل داشتيم، مانند توبه كسى كه خيال بازگشت به گناه را ندارد،

وَ لايَعوُدُ بَعْدَها فى خَطيئَةٍ، تَوْبَةً نَصُوحاً خَلَصَتْ مِنَ
و پس از توبه به جانب هيچ خطايى برنمى‏گردد، توبه پاك و خالصى كه از

الشَّكِّ - وَ الْاِرْتِيابِ، فَتَقَبَّلْها مِنّا، وَارْضَ عَنّا، وَ ثَّبِتْنا عَلَيْها.
شك و ترديد پيراسته باشد، پس آن را از ما بپذير، و از ما راضى شو، و ما را بر آن استوار بدار.




عید فطر مبارک

[azade]

اَللَّهُمَّ فَلَكَ الْحَمْدُ اِقْراراً بِالْاِسآئَةِ، وَ اعْتِرافاً بِالْاِضاعَةِ،
خداوندا پس تو را سپاس همراه با اقرار به بديهامان، و اعتراف به سهل‏انگاريمان،

وَ لَكَ مِنْ قُلُوبِنا عَقْدُ النَّدَمِ، وَ مِنْ اَلْسِنَتِنا صِدْقُ الْاِعْتِذارِ،
در حالى كه در قلوبمان ندامت قطعى، و بر زبانمان عذر صادقانه داريم،

فَاْجُرْنا عَلى‏ ما اَصابَنا فيهِ مِنَ التَّفْريطِ اَجْراً نَسْتَدْرِكُ بِهِ الْفَضْلَ الْمَرْغُوبَ فيهِ،
پس ما را با توجه به اعتراف به تقصيرى كه در اين ماه داشتيم مزدى عنايت كن كه تدارك كننده فضيلت‏هاى دلخواهمان،

وَ نَعْتاضُ بِهِ مِنْ اَنْواعِ الذُّخْرِ الْمَحْرُوصِ عَلَيْهِ،
و جايگزين ذخيره‏هايى كه مورد علاقه ماست باشد،

وَ اَوْجِبْ لَنا عُذْرَكَ عَلى‏ ما قَصَّرْنا فيهِ مِنْ حَقِّكَ،
و عذر ما را در كوتاهى از اداى حقّت قبول كن،

وَ ابْلُغْ بِاَعْمارِنا ما بَيْنَ اَيْدينا مِنْ شَهْرِ رَمَضانَ الْمُقْبِلِ،
و آينده عمرمان را به ماه رمضان آينده كه در پيش داريم برسان،

فَاِذا بَلَّغْتَناهُ فَاَعِنّا عَلى‏ تَناوُلِ ما اَنْتَ اَهْلُهُ‏مِنَ الْعِبادَةِ،
و چون ما را به آن رساندى ما را بر انجام عبادتى كه سزاوار توست يارى ده،

وَ اَدِّنا اِلَى الْقِيامِ بِما يَسْتَحِقَّهُ مِنَ الطّاعَةِ،
و به انجام طاعتى كه شايسته آن ماه است موفق دار،

وَ اَجْرِ لَنا مِنْ صالحِ الْعَمَلِ مايَكُونُ دَرَكاًلِحَقِّكَ فِى‏الشَّهْرَيْنِ مِنْ‏شُهُورِ الدَّهْرِ.
و عمل صالحى را كه موجب تدارك حق تو در آن دو ماه از ماه‏هاى زمان خواهد بود به دست ما جارى فرما.

[azade]

اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‏ مُحَمَّدٍ وَ الِهِ، وَ اجْبُرْ مُصيبَتَنا بِشَهْرِنا،
خداوندا بر محمد و آلش درود فرست، و ضايعه دردآور از دست رفتن رمضانمان را جبران كن،

وَ بارِكْ لَنا فى يَوْمِ عيدِنا وَ فِطْرِنا، وَاجْعَلْهُ مِنْ خَيْرِ يَوْمٍ مَرَّ عَلَيْنا،
و روز عيدمان و فطرمان را بر ما مبارك گردان، و آن را از بهترين روزهايى قرار ده كه بر ما گذشته،

اَجْلَبِهِ لِعَفْوٍ، وَ اَمْحاهُ لِذَنْبٍ، وَ اغْفِرْ لَنا ما خَفِىَ مِنْ ذُنُوبِنا وَ ما عَلَنَ.
بيشترين عفو را موجب، و بيشترين معاصى را محو كننده باشد، و گناهان پنهان و آشكار ما را مورد مغفرت قرار ده.

اَللَّهُمَّ اسْلَخْنا بِانْسِلاخِ هذَا الشَّهْرِ مِنْ خَطايانا،
بارالها پايان يافتن اين ماه را پايان يافتن خطاهايمان قرار ده،

وَ اَخْرِجْنا بِخُرُوجِهِ مِنْ سَيِّئاتِنا،
و به دنبال خارج شدنش ما را از بديهامان خارج كن،

وَ اجْعَلْنا مِنْ اَسْعَدِ اَهْلِهِ بِهِ، وَ اَجْزَلِهِمْ قِسْماً فيهِ، وَ اَوْفَرِهِمْ حَظّاً مِنْهُ.
و ما را از سعادتمندترين اهل اين ماه به آن، و پرنصيب‏ترين آنان در آن، و بهره‏مندترين ايشان از خودت قرار ده.

اَللَّهُمَّ وَ مَنْ رَعى‏ هذَا الشَّهْرَ حَقَّ رِعايَتِهِ، وَ حَفِظَ
بار الها هر كس كه اين ماه را آن طور كه بايسته است رعايت كرده، و احترامش را

حُرْمَتَهُ حَقَّ حِفْظِها، وَ قامَ بِحُدُودِهِ حَقَّ قِيامِها، وَ اتَّقى‏ ذُنوُبَهُ حَقَّ تُقاتِها،
آنچنان كه بايد حفظ نموده، و حدودش را به بهترين صورت بپاداشته، و از گناهانش به نحو صحيح پرهيز كرده،

اَوْ تَقَرَّبَ اِلَيْكَ بِقُرْبَةٍ اَوْجَبَتْ رِضاكَ لَهُ،
يا به وسيله كار خير به تو تقرب جسته كه موجب خشنوديت از وى گشته،

وَ عَطَفَتْ رَحْمَتَكَ عَلَيْهِ، فَهَبْ لَنا مِثْلَهُ مِنْ وُجْدِكَ،
و رحمتت را متوجه او نموده، پس مانند آنچه به او بخشيدى از توانگرى خود به ما ببخش،

وَ اَعْطِنا اَضْعافَهُ مِنْ فَضْلِكَ، فَاِنَّ فَضْلَكَ لا يَغيضُ،
و چندين برابر آن را از فضل خود به ما عطا فرما، زيرا كه فضلت كاستى نگيرد،

وَ اِنَّ خَزآئِنَكَ لاتَنْقُصُ بَلْ تَفيضُ، وَ اِنَّ مَعادِنَ اِحْسانِكَ
و خزائنت نقصان نپذيرد بلكه افزون مى‏شود، و معادن احسانت از بين

لاتَفْنى‏، وَ اِنَّ عَطآءَكَ لَلْعَطآءُ الْمُهَنَّا.
نمى‏رود، و همانا عطاى تو گوارا عطايى است.

اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‏مُحَمَّدٍ وَ الِهِ، وَ اكْتُبْ لَنا مِثْلَ اُجُورِ مَنْ صامَهُ،
بارالها بر محمد و آلش درود فرست، و همانند پاداش آنان‏كه تا روز رستاخيزاين ماه را روزه گرفته‏اند،

اَوْ تَعَبَّدَ لَكَ فيهِ اِلى‏ يَوْمِ الْقِيمَةِ.
يا به بندگى تو در آن اقدام كرده‏اند براى ما ثبت كن.

[mohamad]

بسم الله

صرفا جهت یادآوری این موضوع ارزشمند