سلام دنیا : من یک گیمر هستم

[fereydun]

بازی خور ، واژه ای که برای افرادی به کارمی رود که نه تنها بازی های را می خورند بلکه اخبار و تریلر و هر چیزی در مورد بازی هارا نیز به عنوان پیش غذا سرو می کنند . هر کدام از این افراد از هر جنسیت و نژادی که باشند ، در یک چیز مشترک هستند ویک زبان مشترک دارند ، ان هم بازی کردن ولذت بردن است . چه دختر باشند و چه پسر وقتی به یک کنسول و یا دسته های بازی رایانه برسند حتی اگر از هم نفرت هم داشته باشند برای دقایقی که سرگرم بازی کردن هستند دشمنی ها را کنار می گذارند و از بازی کردن لذت می برند .
برای خودشان انجمن های مخفی دارند ، انجمن هایی که در دنیای خودشان هم به سختی شناخته می شوند اما اینقدر به انجمنشان تعصب و وفاداری نشان می دهند که گویا عضو یک گروه بین المللی بزرگ هستند .

این ویژگی حتی در شخصیت های بازیهای رایانه ای نیز وجود دارد .از سربازان و کابو ها و ادم کش ها و قاتلین و خلافکاران گرفته تا قهرمان های جنگ های فضایی و زمینی همه و همه در یک چیز مشترک هستند و ان هم این است که بهترین لذت ممکن را به بازی خورها منتقل کنند .

خیلی از افراد جامعه ، ما بازیخور ها را دعوت به خواندن کتاب و گوش دادن به موسیقی و تماشای فیلم می کنند در صورتی که در بازی های رایانه ای ما همه این موارد را یک جا تجربه می کنیم . در واقع ما در بازی های رایانه ای زندگی می کنیم . انها در واقع یک جفت کفش را به ما نشان می دهند ولی نمی دانند که ما آن کفش ها را به پا کرده ایم و در زندگی خود از انها استفاده می کنیم .

صحبت من در مورد همدلی است ، یکی از ویژگی های بسیارفوق العاده مهم انسان ها .ویژگی والای انسان ها برای درک کردن یکدیگر و حس احترام به انتخاب ها . همه ما در طول این زندگی رایانه ای و دیجیتالی در کنار هم بوده ایم و به هم کمک کرده ایم . گاهی گاوچران بوده ایم و گاهی پلیس مخفی ، گاهی خلافکار بوده ایم و گاهی یک قاتل حرفه ای ، در مبارزات و چالش ها را به کمک یکدیگر امده ایم و بدون هیچ چشم داشتی دانش خود را به یکدیگر منتقل کرده ایم .

با این که همه از یک کنسول خاص و گروه و انجمن خاص طرفداری می کنیم اما وقتی پای یک بازی بزرگ در میان باشد همه با هم همدل و یکصدا هستیم . در کنار هم به خوبی در سایت ها وفروم ها کار میکنیم و به عقیده و نظرات یکدیگر احترام می گذاریم . در کدام جامعه و انجمن های بشری چنین همدلی دیده می شود؟ در ورزش که منش پهلوانی و قهرمانی حکفرماست ؟

تجربیات ما در دنیای دیجیتالی نیز در نوع خود جالب است . در هیچ گروه و تشکلی چنین تجربیات وسیعی وجود نداشته است . در دنیای RPG ها ما می توانیم هر چیزی را تجربه کنیم .فرقی نمی کند که زن باشیم یا مرد . تجربیات ما در زمینه های زندگی از دیگران بیشتر بوده است . تجربیاتی که شاید در زندگی عادی هیچ وقت انها را از نزدیک لمس نکنیم ! تجربه کشتن یک اژدها ، تجربه قتل عام خانواده و کنترل خشم ، تجربه ضرب و شتم ، تجربه های بسیار جالب دیگر .

یکی از ویژگی های جالب ما اشنا شدن با افراد دیگر بود . فرقی نمی کند که طرف مقابل در کدام نقطه این کره خاکی باشد یا از چه نژاد و رنگی باشد ،از کدام کشور باشد ، از کدام اقلیت مذهبی و دینی باشد، همه ما دوستانی از دیگر شهر و بعضا از دیگر کشور ها داریم . دوستانی که شاید تا اخر عمر یک بار چهره انها را از نزدیک نبینیم ولی به خاطر علاقه مشترکمان به گیم و بازی های رایانه ای به هم اعتماد می کنیم . با هم صحبت می کنیم و با هم درد دل می کنیم، از موفقیت های یکدیگر خوشحال می شویم و در غم های یکدیگر خود را شریک می پنداریم .

ایا غیر از این است که گیمر ها بعضا جزو درس خوان ترین افراد نیز هستند . گیمر ها افرادی هستند که کمترین میزان جرم و جنایت در انها رخ داده است .بیشترین نظریه ها و خلاقیت ها و داستان سرایی ها در همین دنیای گیم رخ داده است .

حرف اخر من و سوالات مهمی که این چند وقت به ذهنم خطور کرده است این است :

۱-چرا باید تلاش ها و فعالیت هایی صورت بگیرد تا چنین جامعه نه چندان کوچکی نابود شود ؟
۲-چرا برای ما گیمر ها اندکی ارزش قائل نیستند و بعضا حتی مارا معتاد به بازیهیا رایانه ای خطاب می کنند ؟
۳-چرا بعضا در فعالیت ها و برنامه های تلویزیون مشاهده میشود که قصد تخریب مارا دارند، در صورتی که دنیای دیجیتالی ما بدور از سیاست و جنسیت و از این قبیل برنامه ها است ؟

واقعا چند درصد از بازیهای سیاسی موفق بوده اند ؟ ایا در دنیا وقتی صحبت از بتلفیلد ۳ می شود همه یاد حمله امریکا به ایران می افتند یا همه از گرافیک و صدا گذاری و بخش چند نفره انلاین ان تعریف می کنند .

۴-چرا باید فعالیت ها و تصمیماتی صورت بگیرد که تنها ضررش برای ما گیمر ها باشد ؟

۵-چرا جامعه ما را به عنوان یک گروه از انسان های معولی در نظر نمی گیرد ؟ و به چشم یک سری افراد بیکار و خوشگذران به ما نگاه می کند . ؟
۶-چرا باید در تبلیغات تلویزیون شاهد تخریب شخصیت گیمر ها باشیم در صورتی که خود برنامه های تلویزیونی تخریبی چند صد برابر را بر روی کودکان می گذارند؟

کافی است از کودکان در مورد قهرمان هایشان سوال شود تا معلوم شود چند در صد انها از کارتون ها الهام گرفته شده است و چند در صد از شخصیت های رایانه ای بازی ها ؟

شاید دلیل این همه مظلوم بودن ما این است که برای ساعاتی در گوشه اتاق خود را غرق در لذتی می کنیم که دیگران چون از ان سر در نمی اورند انها را غیرمعقول و بعضا گناه و نادرست می خوانند .شاید دلیل این نگاه ها فرهنگ سازی و راه غلط ان در جامعه ما باشد.

با این حال ما گیمر ها همه روزه در تلاش هستیم تا خود را به نحوی به دنیا و مادران و پدارنمان نشان دهیم .

- به پدرمانمان بگوییم قبل از انکه واقعا پدر باشیم در دنیای مجازی پدر بودن را تجربه کرده ایم و اهمیت مراقبت و نگه داری از کانون خانواده را می دانیم .
- به مادرانمان بگوییم که قبل از اینکه واقعا عاشق شویم برای نجات عشقمان در دنیای مجازی از جان مایه گذاشته ایم .
- به دنیا بگوییم که با اینکه همیشه در جنگ و تیر اندازی و خون ریزی هستیم اما لحظه ای از صلح قافل نیستمی و حتی حاضریم برای دست یابی به صلح و ارامش واقعی در دنیا ، جان خود را فدا کنیم .

به امید روزی که شاید دیگر نخواهیم در کنج اتاق و به دور از چشم مهمان ها ، با هدست در گوش هایمان بازی هایمان را انجام دهیم و با دوستانمان صحبت کنیم . به امید روزی که مانند دیگر گیمر های دنیا بتوانیم محیطی شاد و تفریحی سالم در کنار خانواده داشته باشیم .

حسین براتی (Ichimaru Gin )

منبع:news.dbazi.com

[سدرة المنتهی]

سلام ، مطلب خیلی خوبی بود. تشکر می کنم.

همین که می بینیم بعضی از دوستانم بخاطر وجود گیم از مسائلی همچون شهوت و توجه به جنس مخالف واقعا دور شدند خوشحالم ... و باید هم گوش که بله ! با استعداد ترین بچه ها از نظر درسی هستند که در گیم هم موفق میشن. و اونایی که در درس موفق نیستند باید بهش دل بدن ، همونطور که به گیم دل دادن.

در پناه خدا.

[Islam]

بسم الله الرحمن الرحیم

اول بگم که چه شخصیتی داشتم.
از 5 سالگی با بازی های کامپیوتری سر کار داشتم و از همون موقع با عمو و پسر عمه ام میرفتم کلوپ تا بازی کنم. رفته رفته گیم شد همه ی زندگی ام. تقریبا اکثر کنسول های بازی رو داشتم و اخرین کنسول هایی که دارم PS3 و X360 و یه PC کاملا حرفه ای و میلیونی هستش. آرشیوی از بازیهای PS3 داشتم که زبانزد خاص و عام بود! بیش از 100 بازی اورجینال PS3 داشتم که اکثرا هم ریجن یک بودن(دوستانی که بازیخور(!) هستن میدونن چی میگم!).بیش از 10 میلیون تومن خرج این آرشیو کرده بودم. از Resistance1 بگیر تا 3 ، از KillZone بگیر تا همه ی GOW ها،از موو بگیر تا کینکت و... تقریبا هیچ چیزی از دنیای بازیهای کامپیوتری نبود که بنده تجربه نکرده باشم! همه ی خبرهای مربوط به دنیای بازی رو از بر بودم(حتی اینکه (مثلا) کوجیما الان تو خونش داره چیکار میکنه!)! تو یکی از بزرگترین فروم های بازی ایران مدیر بودم و....خلاصه اینکه نزدیک به 15 سال به عنوان یک گیمر حرفه ای زندگی کردم!
اون متن بالا رو که میبینید من خودم جزء تبلیغ کنندگان اینجور متن ها بودم و بعضی وقت ها خودم هم مینوشتم.چنان گیم رو واسه همه توضیح میدادم که هیچ کس نمیتونست جوابی بده و اگه قانع هم نمیشدن حداقل دیگه حرفی نمیزدن!
تو سایه ی امام زمان(عج الله تعالی فرجه) بود که به خودم اومدم دیدم زندگیم داره تباه میشه. حتی نیم ساعت وقت گذاشتن روی بازی رو هم حرام میدونستم. به نظر شخص بنده هیچ تهاجم فرهنگی ای بالاتر از بازی کامپیوتری وجود نداره. بازی هم وقت میگیره و هم جون و هم روح.....!!!
خدا رو شکر زود بیدار شدم و الا اگه تا موقع مرگم بیدار نشده بودم........
از این حرف هایی که الان زدم به خود من هم زیاد میگفتن ولی فقط میخندیدم و میگفتم حرف مفت میزنید!!!!
این نصیحت نبود بلکه تجربه بود....من تا تهش رفتم هیچی نبود.....از خدا بخواهید تا نجاتتون بده.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
خطاب به دوستانی که فکر میکنن بازی میتونه انسان رو از فشارهای جنسی و... نجات بده باید بگم که سخت در اشتباه هستن. برای فرار از بمب خوشه ای دارید به بمب اتم پناه میبرید!

یا حق

[hooman-za]

(۱۲/شهریور/۹۱ ۲۳:۵۰)Islam نوشته است:  
خطاب به دوستانی که فکر میکنن بازی میتونه انسان رو از فشارهای جنسی و... نجات بده باید بگم که سخت در اشتباه هستن. برای فرار از بمب خوشه ای دارید به بمب اتم پناه میبرید!

یا حق

عجب جمله متفکرانه ای!! این بمب اتمی درصدش پایینه که مارو بفرسته ته جهنم ولی این بمب خوشه ای اگه مهار نشه ... به هر حال من خودم بازی میکنم روزی یه ساعت که به نظرم بدک نیست فقط نباید زیاده روی کرد

[سدرة المنتهی]

(۱۲/شهریور/۹۱ ۲۳:۵۰)Islam نوشته است:  

بسم الله الرحمن الرحیم

اول بگم که چه شخصیتی داشتم.
از 5 سالگی با بازی های کامپیوتری سر کار داشتم و از همون موقع با عمو و پسر عمه ام میرفتم کلوپ تا بازی کنم. رفته رفته گیم شد همه ی زندگی ام. تقریبا اکثر کنسول های بازی رو داشتم و اخرین کنسول هایی که دارم PS3 و X360 و یه PC کاملا حرفه ای و میلیونی هستش. آرشیوی از بازیهای PS3 داشتم که زبانزد خاص و عام بود! بیش از 100 بازی اورجینال PS3 داشتم که اکثرا هم ریجن یک بودن(دوستانی که بازیخور(!) هستن میدونن چی میگم!).بیش از 10 میلیون تومن خرج این آرشیو کرده بودم. از Resistance1 بگیر تا 3 ، از KillZone بگیر تا همه ی GOW ها،از موو بگیر تا کینکت و... تقریبا هیچ چیزی از دنیای بازیهای کامپیوتری نبود که بنده تجربه نکرده باشم! همه ی خبرهای مربوط به دنیای بازی رو از بر بودم(حتی اینکه (مثلا) کوجیما الان تو خونش داره چیکار میکنه!)! تو یکی از بزرگترین فروم های بازی ایران مدیر بودم و....خلاصه اینکه نزدیک به 15 سال به عنوان یک گیمر حرفه ای زندگی کردم!
اون متن بالا رو که میبینید من خودم جزء تبلیغ کنندگان اینجور متن ها بودم و بعضی وقت ها خودم هم مینوشتم.چنان گیم رو واسه همه توضیح میدادم که هیچ کس نمیتونست جوابی بده و اگه قانع هم نمیشدن حداقل دیگه حرفی نمیزدن!
تو سایه ی امام زمان(عج الله تعالی فرجه) بود که به خودم اومدم دیدم زندگیم داره تباه میشه. حتی نیم ساعت وقت گذاشتن روی بازی رو هم حرام میدونستم. به نظر شخص بنده هیچ تهاجم فرهنگی ای بالاتر از بازی کامپیوتری وجود نداره. بازی هم وقت میگیره و هم جون و هم روح.....!!!
خدا رو شکر زود بیدار شدم و الا اگه تا موقع مرگم بیدار نشده بودم........
از این حرف هایی که الان زدم به خود من هم زیاد میگفتن ولی فقط میخندیدم و میگفتم حرف مفت میزنید!!!!
این نصیحت نبود بلکه تجربه بود....من تا تهش رفتم هیچی نبود.....از خدا بخواهید تا نجاتتون بده.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
خطاب به دوستانی که فکر میکنن بازی میتونه انسان رو از فشارهای جنسی و... نجات بده باید بگم که سخت در اشتباه هستن. برای فرار از بمب خوشه ای دارید به بمب اتم پناه میبرید!

یا حق

خب همه مردم مثل شما فکر نمی کنند.

مردم اگه بازی رو هم ترک کنند فکر می کنید صد در صد میرن سراغ عبادت؟
قطعا نه ....

خیلیا میرن سراغ سرگرمی های تازه تو دنیای واقعی ، حالا این سرگرمی می تونه پارتی و خوش گذرونی باشه می تونه خیلی گناها باشه.


همه چیز تو زندگی باید باشه ، اما متعادل.
سرگرم شدن و بازی کردن هم جزوی از استراحت های ماست ، اگه استراحت نکنیم از پا در میایم زیر این همه فشار و سختی.


در پناه خدا.

[Mohammad Trust]

من که هر ترم توبه میکنم دیگه ترک کنم ولی نمیشه. اما جدا این ترم دیگه نیمخاوم بشینم روزی 20 ساعت گیم بزنم.
خیر سرم رتبه 5 دانشگاهمون بودم :| الان به زور قبول میشیم یا نمیشیم :|

بازی خیلی چیز خوبیه ولی تا جایی که بش وابسته نشی . وابسته که شدی میشی مثل من که مامانم دعا میکنه کاشکی معتاد هزار تا کوفت و زهر مار بودی ولی این کامپیوتر رو ول میکردی :|

البته ترم که شروع بشه دیگه کمش میکنم

[Islam]

نقل قول:همه چیز تو زندگی باید باشه ، اما متعادل.

نقل قول:سرگرم شدن و بازی کردن هم جزوی از استراحت های ماست ، اگه استراحت نکنیم از پا در میایم زیر این همه فشار و سختی.

عزیز مشکل همینه دیگه! وسط یکی از مخوف ترین سلاح های دشمن میخواهی استراحت کنی و سرگرم بشی.
-----------------------------------------------------------------------------------------
اگه ما بتونیم بازیهای خوبی داخل کشور مطابق با فرهنگ و مذهب خودمون تولید کنیم اونموقع است که میشه از بازی به عنوان یک سرگرمی خوب نام برد و از سلاح دشمن علیه خودش استفاده کرد

یا حق

[دل خسته]

سلام
تا حدی حرف درست هست ،منتها اگر بازی ها درست باشند.
بازی هم وسیله است ، مثل هر وسیله انتقال مفهوم دیگه ، مهم اون مفهوم و چگونگی انتقال مفهوم هست.

[مسافر]

در این وادی باید به چند جنبه توجه داشت:
- نخست اینکه گیم صرفنظر از محتوا و نوع آن دارای آب و هوا و سبک زندگی خاص خودش است و به عبارت ساده تر هر کس که بخواهد یک گیمر حرفه ای باشد، زندگی اش، اعم از ساعت خواب و بیداری، نوع و زمان خوردن غذا، مشارکت در مسائل خانوادگی و در اجتماع، حتی نوع دغدغه، سلیقه و دیدگاه اش با یک انسان عادی متفاوت خواهد بود. مشکل اصلی زمانی رخ می دهد که این رفتار و تعاملات توسط اطرافیان و به خصوص خانواده قابل هضم، توجیه و در یک کلام قابل قبول نباشد. ببینید باید واقع نگر باشیم. جامعه ما و دید غالب در بین خانواده ها، (به ویژه در کلان شهرها که گیمر حرفه ای بودن بیشتر محتمل است تا مثلا در یک روستا!) نه دید سنتی صرف است و نه دید جدید و به روز. فرهنگ جامعه ما در یک موقعیت گذار بین ارزش های سنتی و سبک زندگی جدید است. شما این را فقط از جنبه دینی نگاه نکنید. بالطبع جهان بینی دینی و فرهنگ برآمده از آن با مفاهیم جدید زندگی در عصر اطلاعات، به روز و بومی می شوند. (نمونه اش همین تالار است. دین داری در فضای سایبری!). خوب اتفاقی که می افتد آن است که در این فرهنگ در حال گذار، خیلی از ملزمات آن زندگی که عرض شد، قابل قبول نیست و این جاست که درگیری، چالش و اصطکاک بین نوجوان و جوانی که سبک زندگی به عنوان یک گیمر حرفه ای را انتخاب کرده، با خانواده اش در وهله نخست و با اجتماع در گام بعدی به وجود می آید. می توان اذعان نمود که در اکثر خانواده های ایرانی نمی توان بدون هیچ احساس ناراحتی و در جلوی انظار دیگر افراد خانواده ساعت ها به گیم مشغول بود، وقتی که همه خوابند بیدار بود و چه و چه و انتظار داشت هیچ چالشی بوجود نیاید. اگر با پدر و مادر زندگی کنید، عموما این رفتار به زیر سوال خواهد رفت و حتی برخورد جدی پیش خواهد آمد و محکوم شده، مورد تمسخر واقع می شوید و اگر با همسر خود زندگی کنید، این نوع زندگی همسرتان را بکلی از شما ناامید خواهد کرد. در سطح جامعه نیز، مثلا در سر کار و در اداره همکاران بفهمند که شما یک گیمر حرفه ای هستند، شما را سبک مغز و بچه صفت خواهند دانست ولو آن را در جلوی رویتان عنوان نکنند. بله، درست است به همین راحتی که عرض شد، این نوع زندگی به عنوان یک سبک متعارف زندگی در جامعه ایرانی و در خانواده های ایرانی به حساب نخواهد آمد. به حدی که شاید یک فرزند یا همسر سیگاری خیلی خیلی بیشتر از یک فرزند خوب و یا همسر فداکار ولی گیمر حرفه ای، قابل قبول جلوه کند.
خوب طبیعی است که اگر گیمر درگیر چنین طرز تفکری در سطح حداقل خانوادگی اش باشد (که عموما هست) ادامه زندگی به این سبک آن چنان ناراحتی های را به دنبال خواهد داشت که باید عطایش را به لقایش بخشید. حداقل تا زمانیکه سطح فکر و دید نسبت به پدیده گیم و شخص گیمر این چنین باقی مانده باشد...

- در سنین کمتر هیجان و لذت لحظه ای بیشتر حاکم است تا منطق و آینده نگری. بنابراین نوجوان و تازه جوانان که به طور دائم به گیم اشتغال دارند، چندان به ابعاد دیگر زندگی و مسائل پیش رو فکر نمی کنند. اما سن که کم کم بیشتر شد و تجربه ها اندوخته شد، انسان اهدافی را برای زندگی اش در نظر می گیرد و احساس می کند اینکه ساعت های عمر خود را به گیم اختصاص دهد او را به هدف اش نزدیک تر نخواهد کرد. دوست داشتن و احساس تعلق به گیم و فضای آن از یک سو و آگاهی نسبی از بی ثمر بودن و احساس پوچی از انجام گیم، شخص را در حالتی قرار می دهد که نه می تواند از گیم دل بکند و نه ادامه آن را مثل گذشته، سرشار از خوشی و لذت می بینید.

- گیم هم یک رسانه است و خواهی نخواهی، فرهنگ خود را به مخاطب منتقل می کند. اثرات رسانه در دو سطح خودآگاه و ناخودآگاه بر مخاطب است و قسمت عمده ای از این تاثیرات بدون اذن دخول و کسب تکلیف از مخاطب در قلب و جان او می نشیند و به مرور مبدا میل و ذائقه اش را تغییر می دهد. سطح دونش شاید پرخاشگری و خشونت و فوران میل جنسی باشد اما سطح اعلایش خالی شدن تدریجی از هر آن چیزی است که یک انسان را انسان می سازد: میل به بودن در کنار خانواده، لذت بردن از طبیعت، شور و نشاط حقیقی و تحرک و ورزش، تعیین ارزش و درجه موضوعات پیرامون و قدرت تحلیل آنچه در اطراف در حال رخداد است و مهمتر از همه: رنگ باختن عقلانیت.

- صرفنظر از آسیب شناسی اجتماعی، و در مرحله ای فراتر از افقی که روان شناسی نوین ولی مادی گرا ارائه می دهد، مسائل دیگری نیز مطرح می باشد: انسان خوب کیست؟ شهروند متشخص کیست؟ کسی که به حریم ها احترام بگذارد و حد و حدود را رعایت کند، به کسی دست درازی و تعدی نکند، حق کسی را نخورد، درسش را کارش را وظیفه اش را به نحو احسن انجام دهد، به موقع در خانه حاضر باشد، غذایش را بخورد و سر موقع سرش را بگذارد و بخوابد و در یک کلام آسته برود آسته بیاید تا بزه شاخش نزند! این تعریف انسان خوبی است که دیدگاه جامعه شناسانه امروزی ارائه می دهد. ولی این تنها تعریف یک چیز است: حیوان خوب!
انسان، این یگانه موجودی که پای بر زمین دارد و سر به آسمان، و روی به جانب ابدیت.
در این مقام، شان انسان به قدمت همه تاریخ و به قامت همه افلاک، ناظر به افق های بلند و بی بدیلی است که از هر آنچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است.
انسان چیست؟ چه می خواهد؟ برای چه آمده؟ به کجا می رود؟
اصلا راه نزدیک شدن به این ساحت انسان و ورود به این وادی چیست؟
اگر انسان دغدغه ای پیدا کرد در ورای دغدغه خورد و خوراک و شهوت، عظمت خود را (در قیاس این مسائل پست) درک کرد و به تب و تهوع ناشی از آن رسید، ره سپاری در این مسیر را آغاز نموده است!
اگر انسان دچارش نیست با خیال راحت به گیم اش ادامه دهد.
اما اگر دچارش هست عقلا و منطقا با نشستن و دست روی دست گذاشتن و وقت را هدر دادن به هیچ چیز نخواهد رسید.

مَا سَلَكَكُمْ فِي سَقَرَ
قَالُوا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ
وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِين
وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ الْخَائِضِين

[mhvvhm]

سلام دوستان
من نوشته دوستمون islam رو خیلی پسندیدم
اما یک بعدی هم بطور خاص در بازی های رایانه ای وجود داره که به کار هرکسی نمی یاد و شاید هرکسی بهش دقدت نمی کنه و نمی تونه این موضوع رو هضم کنه که بازی رایانه ای قوی ترین محرک مغز هست شما در بازی رایانه ای وارد دنیای مجازی مانند دنیای واقعی می شید که هرچقدر گرافیک داستان گیم پلی و...با زندگی واقعی نزدیک تر و طبیعی تر باشه ذهن رو درگیر تر میکنه و چیز های زیادی بطور نا آگاهانه و خیلی چیز ها و توانایی های ذهنی آگاهانه توسط فرد کسب میشه!بازی رایانه مانند تمامی رسانه های دنیای امروزی هدفی جز کنترل ذهن ندارند تا شما رو کاملا مطیع اوامر شیطان و دجال کنند پس سوال من از شما اینه چرا ما باید به این سیستم بها بدیم؟تنها دلیلی که منو قانع کرد که بازی رایانه ای را کاملا رها نکنم و گوشه چشمی بهش داشته باشم(البته با توجه به اینکه رشتم هم نرم افزار و کلا با کامپیوتر درگیریم) تکنولوژی و داده هایی هست که سازنده گیم ها در طول زمان سعی کردن بصورت کاملا مرحله به مرحله و هدفمند بخورد کودکان نوجوانان و جوانان جهان بدن درواقع روشی بسیار عالی سریع دقیق کم هزینه سال به سال برای کنترل ذهن در طول 20 30سال عمر یک فرد! پس سعی کردم بازی هایی که وارد بازار میشن نگاه کلی داشته باشم و بعضی که آوازه و مخاطبین بیشتر و خاص تری داره رو مورد بررسی و نقد قرار بدم که مثلا در سال 2011 شرکت سونی ubisoft squer enix ....,و چه نوع Order هایی رو چه بصورت آشکار و اکتسابی و چه مورد هایی رو بصورت مخفی در حال القاء به جوانان بوده!
این کار چند مزیت داره یکی اینکه اگه بحثی جایی محفلی فرومی بطور خاص راجبه بازی یا مسئله شد بتونم مسائل رو بصورت موشکافانه برای قشر دانشگاهی در موضوعات شیطانی و آخرالزمانی و...برای دوستان علاقه مند باز کنم حداقل در حد خودم هشداری داده باشم هم اینکه در آینده اگه خدا خاست کاری برنامه ای گیم قابل عرض و اندامی تولید بشه از بعضی تکنیک های ناب و پایه و artwork هایی که در مسائل مذهبی میشه استفاده کرد به عنوان مشاور هنری و فنی کمکی کنم!
درضمن بعضی طراحی های مراحل یک بازی(بعضی بازی ها و نه همه) دارای اگوریتم های پیچیده ریاضی هست که فرد برای رد کردنش نیاز داره سطح توانمندی پردازش و حافظه نگهداری مغز رو پیشرفت میده یعنی یارو نابغه ریاضی فیزیک هم بشه نمیتونه اینطوری مغزشو ورزش بده
ولی من به شخصه ادعایی ندارما بعدا نگید فلانی...خودم نظرم اینه آدم همین زمان گیم رو بره 2 تا آیه قرآن بخونه روش فکر کنه مغزو روح و حتی جسمش عضلانی و ورزیده میشه نیازی به بازی رایانه ای این حرف ها نداره!
یا علی