رویگردانان از توسل به گواه قرآن مستکبرند!!!! (مهم)

[علی 110]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام
به این آیات کریمه ی قرآن مجید دوستان توجه فرمایند:
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسيلَةَ وَ جاهِدُوا في‏ سَبيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (35-مائده)
هان اى كسانى كه در زمره مؤمنين در آمده‏ايد، از خدا پروا داشته باشيد، و در جستجوى وسيله‏اى براى نزديك شدن به ساحتش برآئيد و در راه او جهاد كنيد، باشد كه رستگار گرديد (35)

خوب اینجا خداوند می فرماید که برای نزدیک شدن به سوی خدا باید در پی وسیله بود

و اما آیه ای دیگر:
قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلاَّ مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى‏ رَبِّهِ سَبيلاً (فرقان 57)
بگو: «من در برابر آن (ابلاغ آيين خدا) هيچ گونه پاداشى از شما نمى‏طلبم مگر از كسى كه بخواهد راهى بسوى پروردگارش برگزيند (57)
در این آیه هم خداوند می فرماید هر کسی بخواهد راهی به سمت پروردگارش بر گزیند باید اجر رسالت را بپردازد!

حال باید دید اجر رسالت چیست؟
... قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‏... (شورى 23)
بگو: «من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمى‏كنم جز دوست‏داشتن نزديكانم

اما نزدیکان پیامبر چه کسانی هستند
ببینیم نظر قرآن در این مورد چیست؟
فَمَنْ حَاجَّكَ فيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبينَ (61- آل عمران)
پس هر كس با تو در باره بندگى و رسالت عيسى علیه السلام مجادله كرد بعد از علمى كه از مطلب يافتى، به ايشان بگو بيائيد ما فرزندان خود، و شما فرزندان خود را، ما زنان خود و شما زنان خود را، ما نفس خود، و شما نفس خود را بخوانيم و سپس مباهله كنيم و دورى از رحمت خدا را براى دروغگويان كه يا مائيم، يا شما، درخواست كنيم (61)

اما در اینجا برای اینکه مشخص کنم منظور از فرزندان و زن و نفس چیست از روایات کتب خود اهل سنت استفاده میکنم:

هنگامى كه آيه مباهله فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ (سوره آل عمران، آيه 61) نازل شد، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله، حضرت على عليه السّلام و حضرت فاطمه و امام حسن و امام حسين عليهم السّلام را بحضور طلبيد و فرمود: بار پروردگارا! اينان اهل بيت من هستند


.

اين روايت را «ترمذى» در [صحيح 2/ 300]، «احمد حنبل» در [مسند 1/ 185] و «سيوطى» در «الدّر المنثور»، در ذيل تفسير آيه مباهله در سوره آل عمران، روايت كرده‏اند. «سيوطى» اظهار داشته است: اين حديث را «ابن منذر» و «حاكم نيشابورى» و «بيهقى» در «سنن»، از «سعد بن ابى وقاص» نقل كرده‏اند


.

خوب چه کسی به پیامبر نزدیکتر است از کسی که در قرآن از آن تعبیر به نفس پیامبر شده است؟ یعنی امیرالمومنین علی بن ابیطالب
تنها زنی را که با خود بردند فاطمه زهرا بود و به عنوان فرزندان هم تنها امام حسن و امام حسین علیه السلام را با خود بردند برای مباحله


خوب تا اینجا فهمیدیم که خداوند از ما خواسته است که برای نزدیک شدن به ساحتش در پی وسیله باشیم
و فهمیدیم هر کسی که بخواهد راهی به سمت پروردگار برگزیند باید اجر رسالت را پرداخت کند
و فهمیدیم که اجر رسالت مودت نزدیکان رسول الله است
و فهمیدیم که نزدیکترین نزدیکان رسول الله به گواه آیات قرآن اهل بیت رسول خدا هستند


اما آیا خداوند امر کرده است در جایی صراحتاً که برای تقرب و بازگشت به سمت خدا باید به سراغ رسول خدا و اهل بیت بروند یا نه؟
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً (64-نسا)

ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر به اين منظور كه به فرمان خدا از وى اطاعت شود، و اگر اين مخالفان هنگامى كه به خود ستم مى‏كردند (و فرمانهاى خدا را زير پا مى‏گذاردند) به نزد تو مى‏آمدند و از خدا طلب آمرزش مى‏كردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مى‏كرد، خدا را توبه پذير و مهربان مى‏يافتند (64)

اینجا صراحتاً به این نکته بسیار مهم اشاره میفرماید خدا که برای توبه باید می آمدند و از رسول خدا میخواستند که در حقشان توبه کنند
البته این تنها جایی نیست که برای بازگشت به سمت خدا و تقرب به سمت خدا گناه کاران متوسل به مقربان درگاه خدا شوند
در جای دیگری هم در داستان یوسف در قرآن کریم آمده است:
قالُوا يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا كُنَّا خاطِئينَ (97)
قالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ (98-یوسف)
گفتند: اى پدر! براى گناهان ما آمرزش بخواه، كه ما خطا كار بوده‏ايم (97).
گفت: براى شما از پروردگارم آمرزش خواهم خواست، كه او آمرزگار و رحيم است (98)

[در جستجوی سختی]

وَ إِذَا قِيلَ لهَُمْ تَعَالَوْاْ يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْاْ رُءُوسَهُمْ وَ رَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَ هُم مُّسْتَكْبرُِون (منافقون-5)

هنگامى كه به آنان گفته شود: «بياييد تا رسول خدا براى شما استغفار كند!!!!»، سرهاى خود را (از روى استهزا و كبر و غرور) تكان مى‏دهند و آنها را مى‏بينى كه از سخنان تو اعراض كرده و تكبر مى‏ورزند

پ.ن : من این آیه رو از دست علی آقا تقلب کردم

[علی 110]

همانطور که میبینید در این آیه ای که در بالا ذکر شده کسانی از توسل رویگردان هستند به گواه قرآن مستکبرند!

بر طبق این آیه شریفه توسل نه تنها با توحید منافات ندارد بلکه از مهمترین لوازم توحید است!

که یکی از مهمترین نشانه های کرنش در برابر انسان کامل است که ابلیس هم از این امر استکبار ورزید و اعوان و انصارش هم استکبار میورزند!!!!!!!!!!!!!!!!!


همانگونه که در آیات آغازین سوره ی اعراف هنگامی که خداوند امر میفرماید که بر آدم سجده کنید
ابلیس سر باز میزند:
وَ لَقَدْ خَلَقْناكُمْ ثُمَّ صَوَّرْناكُمْ ثُمَّ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْليسَ لَمْ يَكُنْ مِنَ السَّاجِدينَ (11)
قالَ ما مَنَعَكَ أَلاَّ تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ قالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَني‏ مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طينٍ (12-اعراف)
شما را خلق كرديم آن گاه نقش‏بنديتان نموديم، سپس به فرشتگان گفتيم كه آدم را سجده كنيد، همه سجده كردند مگر ابليس كه از سجده كنندگان نبود (11).
خداوند فرمود چه چيز مانع تو شد كه وقتى به تو فرمان دادم سجده نكردى؟ گفت من از او بهترم، مرا از آتش آفريده‏اى و او را از گل خلق كرده‏اى (12)

امام صادق عليه السّلام در خصوص این آیات فرموده اند: نخست كسى كه قياس كرد ابليس بود كه كبر ورزيد و كبر نخست نافرمانى است از خدا.
ابليس گفت: پروردگارا مرا معاف كن از سجده بر آدم (که اگر چنین کنی) من ترا عبادتى كنم كه هيچ فرشته مقرب و پيغمبر مرسلى نكرده،
خدا تبارك تعالى فرمود:
مرا نيازى به عبادت تو نيست همانا ميخواهم چنانم عبادت كنى كه من خواهم نه چنان كه تو خواهى، و نخواست سجده كند، و خدا تبارك و تعالى فرمود: «در آى از آن كه تو رجيمى، و راستى لعنتم بر تو تا روز جزا...
آسمان و جهان-ترجمه كتاب السماء و العالم بحار، ج‏7، ص: 213

نکته ای بس عظیم در این آیات و روایات نهفته است
و آن اینکه اگر تمام عمر نماز شب بخوانی و شب زنده داری کنی و روزها روزه بگیری و تمام اموالت را انفاق کنی و....
اما تن به آن چیزی که خدا امر کرده است ندهی پشیزی ارزش ندارد!!!!!!!!!!!!!!!!

خداوند متعال صراحتاً در این آیه شریفه میفرمایند:

وَ إِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْاْ يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْاْ رُءُوسَهُمْ وَ رَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَ هُم مُّسْتَكْبِرُون (منافقون-5)

هنگامى كه به آنان گفته شود: «بياييد تا رسول خدا براى شما استغفار كند!!!!»، سرهاى خود را (از روى استهزا و كبر و غرور) تكان مى‏دهند و آنها را مى‏بينى كه از سخنان تو اعراض كرده و همانا بدون شک آنان مستکبرانند.


در این آیه رویگردانان از این بروند و متمسک و متوسل به پیامبر شوند برای اینکه رسول خدا در حقشان طلب مغفرت کنند را خداوند مستکبر خطاب کرده و مستکبران مانند ابلیس از دایره ی ایمان خارجند
و توسل نه تنها مغایر با توحید نیست بلکه از لوازم بسیار مهم توحید است و منکران آن بنابر صریح آیات قرآن مستکبرند!


زیرا خداوند میخواهد آن شکلی عبادت شود که خودش تشریع کرده!
همانطور که قبلاً در تاپیک
(A)حقیقت ایمان و کفر چیست؟!!#

هم اشاره کرده بودیم

و وجه مشترک شیطان و تمام مستکبرین مترود از درگاه خداوند چیست؟

چرا ابليس با شش هزار سال عبادت از زمره كافرين شد ؟
عدم خشوع در برابر انسان کامل و پذیرش ولایت او در عین آگاهی کامل به این مطلب که این امر خواست و دستور خداوند است این امر وجه مشترک شیطان و تمام مستکبرین مترود از درگاه خداوند است.

ادامه ی این بحث را در این تاپیک ملاحظه فرماید:
(A)حقیقت ایمان و کفر چیست؟!!#

[mohebALI]

(۱۵/شهریور/۹۱ ۲۳:۴۷)علی 110 نوشته است:  کسانی از توسل رویگردان هستند به گواه قرآن مستکبرند!

(۱۵/شهریور/۹۱ ۲۳:۴۷)علی 110 نوشته است:  بر طبق این آیه شریفه توسل نه تنها با توحید منافات ندارد بلکه از مهمترین لوازم توحید است!

(۱۵/شهریور/۹۱ ۲۳:۴۷)علی 110 نوشته است:  خداوند متعال میفرمایند:

وَ إِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْاْ يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْاْ رُءُوسَهُمْ وَ رَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَ هُم مُّسْتَكْبِرُون (منافقون-5)

(۱۵/شهریور/۹۱ ۲۳:۴۷)علی 110 نوشته است:  هنگامى كه به آنان گفته شود: «بياييد تا رسول خدا براى شما استغفار كند!!!!»، سرهاى خود را (از روى استهزا و كبر و غرور) تكان مى‏دهند و آنها را مى‏بينى كه از سخنان تو اعراض كرده و همانا بدون شک آنان مستکبرانند.