واقعه ظهور و سرزمینهای درگیر

[میثاق]

بسم الله الرحمن الرحیم

<< دمشق >>

وقتی برای آگاهی از اوضاع آخرالزمان و حوادث سال های قبل از ظهور کبرای امام عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به منابع و احادیث مراجعه می کنیم، علاوه بر حوادث و نشانه ها، به نام مکان هایی بر می خوریم، که در آن روز ها صحنه ی کشمکش و درگیری خواهند بود.

حوادث و فتنه های آخرالزمان چون طوفانی، تمامیت جغرافیای شرق اسلامی را فرا می گیرد و پنج منطقه «شامات، حجاز، عراق، یمن و ایران» در آن روزها درگیر خواهند شد.


دمشق
در مورد فتنه‌ها و علائم ظهور و آنچه در دمشق اتفاق می‌افتد، روایات بسیاری از شورش‌ها، جنگ‌ها و زلزله‌ها در شام و دمشق، خبر می‌دهد. امّا از آنجا که سفیانی از دمشق خروج می‌کند، نقش آنجا پررنگ‌تر می‌شود. در برخی از روایات سفیانی از «وادی یابس» (مرز بین سوریه و اردن) ظهور می‌کند و در برخی دیگر از دمشق می‌آید.

دمشق، پایگاه سفیانی
در کتاب «غیبت» نعمانی به نقل از امام باقر علیه‌السلام آمده است:
«منتظر بانگ سفیانی باشید که به طور ناگهانی از دمشق شنیده می‌شود، در این بانگ فرج عظیمی برای شماست، زیرا که این بانگ نویدبخش پیروزی بزرگ شماست.(1)
در مورد حوادث زمینه‌ساز خروج سفیانی از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله روایت شده است:
«هنگامی که کافری در شام به هلاکت رسد، اصهب کافر قیام می‌کند و تسخیر مرکز، بر او سخت می‌شود و طولی نمی‌کشد که او نیز کشته می‌شود...»(2)

کامل سلیمان نویسنده کتاب «یوم الخلاص» می‌گوید، مراد از مرکز در این حدیث دمشق است که اصهب در آنجا توسط سفیانی به هلاکت می‌رسد. همچنین در حدیث دیگری آمده است:
«هنگامی که آسیاب بنی‌عباس بچرخد و پرچمداران پرچم خود را بر زیتون‌های شام بیاویزند، خداوند اصهب را هلاک می‌کند و همه سپاهیانش را به دست آنها [سپاه سفیانی] نابود می‌سازد و آنگاه پسر هند جگرخواره بر فراز منبر دمشق می‌نشیند»(3)

منظور از پسر هند جگر خواره، سفیانی است که از نسل ابوسفیان است.

در مورد اولین سرزمینی که سفیانی اشغال می‌کند، در روایات به نقل از امیرمؤمنان، علی علیه‌السلام چنین آمده است:
«[سفیانی] روز جمعه خروج می‌کند و بر فراز منبر دمشق، قرار می‌گیرد و آن نخستین منبری است که او صعود می‌کند، خطبه می‌خواند، و مردم را به جهاد فرمان می‌دهد، و از آنها بیعت می‌گیرد که هرگز با او مخالفت نکنند چه مطابق میلشان باشد چه نباشد.(4)

امام صادق علیه‌السلام می‌فرمایند:
«چون سفیانی به دمشق نزدیک شود، حاکم دمشق پا به فرار می‌گذارد، و قبایل عرب بر گرد او می‌آیند؛ ربیعی، جرهمی، اصهب و دیگر شورشگران علیه او می‌شورند ولی سفیانی بر آنها غلبه می‌کند، و بر شام سیطره می‌یابد.(5)

مدت حکومت سفیانی
رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله در مورد مدت حکومت سفیانی می‌فرمایند:
«هنگامی که سفیانی بر پنج منطقه (کُوَر خمس): دمشق، حَمْص، حلب، اردن، قنّسرین تسلط بیابد، نه ماه برای او بشمارید.(6)

ظهور حضرت مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف)، پایان کار سفیانی
در احادیث آمده است که سپاه سفیانی، پس از ظهور امام زمان علیه‌السلام، به فرمان خداوند در بیابانی به نام بیداء فرو می‌روند و تنها دو نفر از آنها باقی می‌ماند که فرشته‌ای به آنها سیلی می‌زند و چهره هر دو به پشت برمی‌گردد، یکی را نزد دشمنان حضرت مهدی علیه‌السلام می‌فرستد که به آنها انذار بدهد، و دیگری را با نام «بشیر» نزد سپاه امام می‌برد و نابودی سپاه سفیانی را به امام بشارت می‌دهد.

امام علی علیه‌السلام درباره پایان کار سفیانی این‌گونه می‌فرمایند:
« ... ساعتی نمی‌گذرد که تمام سپاهیانش (سفیانی) نابود می‌شود، پس مهدی علیه‌السلام او (سفیانی) را گرفته و در زیر درخت پرباری که شاخه هایش به دریاچه طبریه متمایل شده سر می‌برد و شهر دمشق را به تصرف خویش در می‌آورد.»(7)

همچنین امام علی علیه‌السلام می‌فرمایند:
«برای مصر منبری می‌سازم، دمشق را سنگ به سنگ ویران می‌کنم. یهود را از همه سرزمین‌های عربی بیرون می‌نمایم، و جامعه عرب را با این عصایم می‌رانم، همه اینها را مردی از تبار من انجام می‌دهد.(8)

بنابراین همان گونه که مشاهده شد، دمشق یکی از کُوَر خمس است که سفیانی آن را تصرف می‌کند و همچنین در وقایع آخرالزّمان نقش به سزایی دارد.

پی نوشت:
1. غیبت نعمانی، ص 149 به نقل از: روزگار رهایی، ج2، ص 1106.
2. روزگار رهایی، ج2، ص 992.
3. الحاوی للفتاوی، ج2، ص 141به نقل از: روزگار رهایی، ج2، ص 995
4. الزام الناصب، ص 198 به نقل از: روزگار رهایی، ج2، ص 1088.
5. روزگار رهایی، ج2، ص 1116.
6. غیبت نعمانی، ص 163به نقل از: روزگار رهایی، ج2، ص 1129.
7. الملاحم و الفتن، ص123، به نقل از: روزگار رهایی، ج1، ص 471.
8. بحارالانوار، ج53، ص60به نقل از: روزگار ر رهایی، ج1، ص 472.

منبع: دانشستان سرزمین های درگیر، به کوشش اسماعیل شفیعی سروستانی، ص501

[hooman-za]

شما اعتبار کتاب رو با مضمون حدیث پیوند زدی ... انتظار چه جوابی داشتی ؟؟ روایات این زمان چه جوری به دست ما رسیده؟ از مردم گذشته ؟ همونطوریش هم مردم اون موقع دنبال بهانه از پیغمبر و به قول معروف سوتی از ائمه میگشتن... لابد انتظار نداری که معصوم تو اون دوران بخواد مطلب تخیلی (از نظر مردم همون زمان) نقل کنه ! اینطوری بهانه میداده به دست دشمنان و با تفکر مردم اون دوران توجیه این گفتارشون بسیار سخت میشده و تقریبا غیر ممکن... در رابطه به اعتبار کتاب بله این کتاب ها معتبر هستن مثل بحار الانوار که تو جلد 13 اون خیلی از این روایات نقل شده ولی اگه دنبال منابع کامل تر میگردین یه نگاهی به کتاب مهدی منتظر بندازین ... در اخر کتاب تمامی منابع مورد استفاده که موثق نیز هستن اورده شده

[Patriot]

باز حرف قبلی ................

[میثاق]

نقل قول:من سوال از اعتبار کتاب میکنم

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام
بیوگرافی آقای "اسماعیل شفیعی سروستانی"( ویکی پدیا)
اسماعیل شفیعی سروستانی (متولد ۱۳۳۷ در شیراز)، نویسنده، روزنامه‌نگار و مهدویت‌پژوه ایرانی‌ست. پژوهش‌های او در حوزه غرب‌شناسی، ادبیات فارسی، مطالعات فرهنگی، مطالعات مهدویت و آخرالزّمان‌شناسی است. او تاکنون بیش از ۶۷۰ مقاله و ۳۰ کتاب مستقل در حوزه‌های مختلف نوشته‌است.

برای اطلاعات بیشتر به لینک زیر مراجعه کنید:

اسماعیل شفیعی سروستانی

-----------------
توجه: متن تصحیح شد

[میثاق]

بسم الله الرحمن الرحیم


<< شام >>

منطقه شام از دیر باز به عنوان یکی از حوزه های مهم تمدن بشری مطرح بوده است و پیشینه ی تاریخی گسترده ای دارد. در گذشته بلاد شام مناطق مختلفی چون «سوریه»، «لبنان»، «اردن»، «فلسطین» و بخش هایی از «ترکیه» را شامل می شده است و به همین دلیل هر زمان که در روایات از شام سخن به میان می آید، می تواند به هر یک از سرزمین های یاد شده، قابل انطباق باشد.

شام در آستانة ظهور امام مهدی(علیه السلام) چه وضعیّتی دارد؟

شام در آستانة ظهور محور شرارت، کانون شقاوت و مرکز شناعت معرفی شده است.
شام پایتخت نیرومندترین حکومت ضدّ بشری سفیانی در منطقه می شود. او شش ماه می جنگد تا بر سه کشور سوریه، اردن و فلسطین سیطره پیدا می کند. وی هشت ماه حکومت می کند و در آغاز نهمین ماه حکومتش حضرت بقیةالله اروحنا فداه قیام می کنند. سپاه سفیانی در سرزمین بیدا خسف می شود، سپس سفیانی دستگیر شده به دست یمانی سر از تنش جدا می شود.

لازم به توضیح است که در میان بیش از 2000 علایم ظهور، تنها پنج علامت به عنوان علائم حتمی ظهور در احادیث صحیحه آمده است، که عبارتند از: 1. خروج سفیانی ؛ 2. قیام یمانی ؛ 3. بانگ آسمانی ؛ 4. خسف بیدا ؛ 5. قتل نفس زکیه.

همه نشانه های حتمی، در سال ظهور اتّفاق می افتد و از نظر زمانی نخستین نشانه ای که رخ می دهد و فرارسیدن انفجار نور و سپری شدن شب دیجور غیبت را نوید می دهد، خروج سفیانی است.
امام باقر(علیه السلام) در این رابطه می فرماید:
«خروج سفیانی از نشانه های حتمی است».

و امام رضا(علیه السلام) با تأکید بیشتری می فرماید:
«ظهور قائم(علیه السلام) حتمی است، خروج سفیانی از سوی پروردگار حتمی است و هرگز بدون سفیانی، قائم(علیه السلام) قیام نخواهد کرد».

امام صادق(علیه السلام) با تعیین وقت خروجش می فرماید:
«خروج سفیانی حتمی است و در ماه رجب خروج می کند».

این تاریخ مربوط به آغاز حرکت اوست، وی شش ماه می جنگد تا به قدرت می رسد، به مدت هشت ماه نیز بر سه کشور سوریه، اردن و فلسطین حکومت می کند.
بنابر این بیان منظور از ماه رجب، ماه رجب پیش از سال ظهور می باشد.

بنابر مشهور نام سفیانی «عثمان بن عنبسه» و لقبش «سفیانی» است. او از تبار ابوسفیان است.

سفیانی از بطن هند جگرخواره، به نقلی از صلب یزید بن معاویه و به نقلی دیگر از تبار عقبةبن ابی سفیان و بر اساس نقل سوم از تبار خالدبن یزید بن ابی سفیان است.

شیخ صدوق با سند صحیح از امام صادق(علیه السلام) روایت کرده است که فرمود:
«اگر سفیانی را ببینی، پلیدترین انسان ها را دیده ای، او بور، سرخ روی، و زاغ چشم است».

امیرمؤمنین(علیه السلام) در همین رابطه می فرماید:
«پسر هند جگرخواره از «وادی یابس» خروج میکند، او مردی میان بالا،دارای چهره ای وحشتناک، سرستبر و آبله روی می باشد، چون او را ببینی او را یک چشم می پنداری».

در احادیث عامه (اهل سنّت) آمده است: «سفیانی از تبار خالدبن یزیدبن ابی سفیان، سرستبر، در چهره اش آثار آبله و در چشمش نقطة سپیدی است».

سفیانی پس از خروج به چه اقداماتی دست می زند؟

اگر بخواهیم شرح جنآیات سفیانی را بشماریم، به تدوین کتابی بزرگ نیاز خواهیم داشت. در اینجا فقط فرازهایی از احادیث معصومین(علیه السلام) را فهرست وار می آوریم:

1.پیامبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود:
«مردی از درون دمشق خروج می کند که او را سفیانی گویند؛ پیروانش از تیرة کلب هستند، آنقدر کشتار می کند، که حتّی شکم زنان را می شکافد و کودکان را از دم تیغ می گذارند».57 حاکم، این حدیث را با معیارهای بخاری و مسلم صحیح دانسته است.

2.امیرمؤمنین(علیه السلام) فرمود:
«مأمورانش را گسیل می دارد، کودکان را گرد می آورد و آنها را در دیگ های زیتون می جوشاند».

3. آن حضرت(علیه السلام) در حدیثی دیگر فرمود:
«گروهی از اولاد رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به بلاد روم پناهنده می شوند، سفیانی آنها را از پادشاه روم باز می ستاند، پس آنها را در دمشق گردن می زند».

4. درحدیث دیگری فرمود:
«سپاه سفیانی هفتادهزار نفر را در بغداد می کشند و شکم سیصد زن را می شکافند».

5.و در حدیثی دیگر فرمود:
«با هفتادهزار نفر به سوی عراق حرکت می کند، در کوفه به بصره و دیگر شهرها می گردد، ارکان اسلام را منهدم می کند، دانشمندان را می کشد، قرآن ها را می سوزاند، مساجد را ویران می کند، محرمات را مباح می کند، به آوازه خوانی فرمان می دهد، کارهای ناشایست را رواج می دهد، از انجام فرائض الهی جلوگیری می کند، از جور و ستم پروا نکند، به جهت دشمنی با خاندان پیامبر، هر کسی را که نامش: محمّد، علی، جعفر، حمزه، حسن، حسین، فاطمه، زینب، امّ کلثوم، خدیجه و عاتکه باشد، از دم شمشیر می گذارند».

6.امام باقر(علیه السلام) فرمود:
«سفیانی سرخ روی، بور و زاغ چشم است، او هرگز خدای را نپرستیده است، او هرگز وارد مکه ومدینه نشود، او همه اش می گوید: انتقام، انتقام، وانگهی دوزخ».

7.امام صادق(علیه السلام) فرمود: «او می گوید:
خدایا انتقام، انتقام، وانگهی دوزخ. او به قدری پلید است که مادر فرزندش را از ترس اینکه مخفی گاهش را نشان دهد زنده به گور می کند».

8. در برخی از تفاسیر عامه آمده است:
«سفیانی لشکری به بغداد می فرستد که بیش از 3000 نفر را می کشند و شکم بیش از 100 زن را می شکافند».

9. در برخی از احادیث عامه از کشتن هفتادهزار نفر در «عین التّمر» و تعدّی به حریم سی هزار نفر در کوفه سخن رفته است.

10.در برخی دیگر از منابع عامه آمده است:
«سفیانی همه مخالفانش را می کشد، آنها را با ارّه دو نیم می کند و در دیگ ها می جوشاند، به مدت شش ماه این جنایت ها ادامه می یابد.

یکی از سیاه ترین جنآیات تاریخ، که صفحات تاریخ را لکّه دار نموده، فاجعة «حرّه» می باشد، این جنایت به دست یزید معاویه در سال 62 ق. رخ داد. او مسلم بن عقبه را با دوازده هزار تن از لشکر شام به مدینه گسیل داشت و به او فرمان داد: اگر یک تن از بنی امیه کشته شود شمشیر بکشد، به کسی رحم نکند، رخمی ها و فراری ها را بکشد و سه روز مدینه را غارت کند.

هیچ تاریخ نویسی به خود جرأت نداده که جنآیات یزید را در مدینه به تصویر بکشد و صرفاً به نقل چند آمار بسنده کرده اند.

در مورد جنآیاتی که سپاه سفیانی در مدینه انجام می دهد، در احادیث فراوان آمده است که: «لشکر سفیانی مدینه را ویران می کند، شدیدتر از فاجعة حرّه».

سفیانی چه سرانجامی پیدا می کند؟

سپاه سفیانی پس از قتل عام مدینه، برای نبرد با حضرت بقیةالله ارواحنا فداه مدینه را به قصد مکّة معظمه ترک می کنند، در دو منزلی مدینه در سرزمین بیدا، به فرمان خدا، زمین دهان باز می کند و همة سپاهیان سفیانی را که تعدادشان یک صد و سی هزار نفر بیان شده است، در کام خود فرو می برد.

در دو آیه در قرآن کریم به این داستان اشاره شده است. و در ده ها حدیث شرح این داستان آمده است.
این داستان که به «خسف بیدا » مشهور است چهارمین نشانه از نشانه های حتمی ظهور به شمار می آید.


واحد پژوهش موسسه فرهنگی موعود عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف)
منبع: دانشستان سرزمین های درگیر در واقعه شریف ظهور، به کوشش اسماعیل شفیعی سروستانی.

[میثاق]

بسم الله الرحمن الرحیم

<< عراق >>

شاید این موضوع ذهن شما را هم درگیر کرده باشد، که چرا هر وقت در تلویزیون و رادیو اخباری از کشور عراق به گوشمان می خورد، خبر، از درگیری و ناآرامی و کشمکش حکایت دارد. بهتر است بدانید، یکی از سرزمین هایی که در آخرالزمان درگیر خواهد بود، عراق است.

در بررسی ویژگی ها و اهمیت سرزمین عراق، ذکر روایات ائمه اطهار(علیه السلام) از جایگاه ویژه ای برخوردار است. در این مطلب، سعی شده است، روایاتی مه درباره این سرزمین و خصوصاً ارتباط آن با واقعه شریف ظهور است، بیان شود.

امام سجاد(علیه السلام) در این باره فرمودند:
زمانی که نجف شما، از سیل و باران پر شود و آتش مخصوص در حجاز و مَدَر ظاهر گردد و ترک تاتار بر بغداد مالک شود، پس ظهور قائم منتظر را انتظار بکشید.

مولف کتاب «نوائب الدهور» می گوید:
از این حدیث کوچک سه نشانه بزرگ که برای ظهور شمرده شده، قابل بررسی است:

1.پر شدن نجف از سیل و باران چنان که در احادیث دیگر نیز بیان می شود و این علامت در همان سال است که حضرت قیام می کند. در اثر باریدن 24 باران پی در پی زمین پاک و شسته می شود و در همان سال در اثر طغیان سیل، آب فرات شکافته شده و آب به پای خود در نجف جریان پیدا کند.

2.ظاهر شدن آتشی در حجاز و مَدَر، که آن قریه ای است از قرای یمن که 20 مایل تا شهر صنعا فاصله دارد.
3.اشغال عراق توسط ترکان و هجوم آوردن آنها به بغداد و این ماجرا تقریباً در سال قبل از ظهور است و اشغال بغداد به دست آنها با اشغال آن توسط مغول ها تفاوت دارد. چنان که معلوم است، چندین مرتبه ترک باید به عراق حمله کند.

از ظاهر بعضی از اخبار تا 3 مرتبه به حمله آنها اشاره شده؛ بلکه نقل شده که یکی از آنها داستان هلاکو بوده، دیگری هجوم آل عثمان جوق و غلبه عثمانی ها و در اخبار نبوی هم داریم: برای ترک سه مرتبه خروج است و آخرین آنها اتصال دارد به خروج سفیانی و قیام قائم(علیه السلام).

ورود حضرت مهدی(علیه السلام) به کوفه

ابوالجارود از حضرت باقر(علیه السلام) روایت کرده:
قائم هرگاه خروج کند، به طرف کوفه می رود، از کوفه بیش از ده هزار نفر بیرون می آیند. این جماعت، خود را بتریه معرفی می کنند و به حضرت قائم می گویند: از همان جایی که آمده ای بازگرد و ما به بنی فاطمه نیازی نداریم، حضرت به طرف آنان شمشیر می کشد و همه را می کشد. پس از این وارد کوفه می شود، منافقان را نابود می سازد، خانه های ظالمان را خراب می کند و مخالفان را که با او در حال جنگ هستند، همه را نابود می نماید تا آنگاه که خداوند از وی رضایت حاصل کند.

و سعد از امام صادق(علیه السلام) روایت کرده که ایشان فرمودند:
در سال فتح و فرج، شط فرات طغیان کند، به حدی که داخل کوچه های کوفه شود.

و هم چنین می فرمایند:
برای فرزندان فلان(بنی عباس) نزد مسجد شما، یعنی مسجد کوفه در روز جمعه حادثه و داستانی است و از باب فیل تا باب صابونی ها چهار هزار نفر کشته شوند. پس این راه را بپایید و از آن دور شوید و در آن روز حال کسی بهتر است که به سوی در انصار رود.

ترسی عمومی در عراق
هم چنین منذ جوزی نیز از امام صادق(علیه السلام) روایت می کند:
مردم پیش از قیام حضرت قائم(علیه السلام)(به وسیله آنچه در زیر گفته شود) از معصیت دست کشند؛ به آتشی که در آسمان پدید آید، به قرمزی ای که صفحه آسمان را فراگیرد و به فرو رفتن زمینی در بغداد و زمینی در بصره و به خونریزی و خرابی خانه ها و نابودی مردم آنجا و مردم عراق گرفتار ترسی عمومی می شوند، به طوری که آرام نداشته باشند.

خروج خوارج آل ابوسفیان
در روایت مفصلی از حضرت صادق(علیه السلام) آمده که فرمودند:
اینها واقع نخواهد شد، مگر اینکه یکی از خوارج آل ابوسفیان خروج کند و به مدت حمل یک زن که نه ماه باشد، سلطنت نماید و این واقعه روی نمی دهد، مگر اینکه شخصی از اولاد شیخ خروج کند و همه جا را گردش نماید تا در زمین نجف به قتل رسد. به خدا قسم مثل اینکه من هم اکنون نیزه ها و شمشیرها و بار و بنه آنها را می بینم که در روز یکشنبه در کنار دیواری از دیوارهای نجف فرود می آیند و در روز چهارشنبه آن به شهادت می رسد.

در مطلب بعدی به ظهور حضرت مهدی(علیه السلام) و شرایط آن می پردازیم.

منبع:دانشستان سرزمینهای درگیر، به کوشش اسماعیل شفیعی سروستانی،موعود عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف)

[میثاق]

بسم الله الرحمن الرحیم

<< عراق-2 >>

همان طور که در مقاله قبل گفته شد، عراق یکی از سرزمین هایی است که نام آن در احادیثی که در آنها از حوادث آخرالزمان و واقعه ی شریف ظهور سخن گفته شده، آمده است.

در روایتی امام صادق(علیه السلام) زمان قیام حضرت مهدی(علیه السلام) را این گونه توصیف می کنند:
او قیام نمی کند، مگر بعد از آنکه، دشمنانش دو فرمان: یکی در بصره و دیگری در کوفه مبنی بر بیزاری از امیرالمؤمنین(علیه السلام) بخوانند!

و هم چنین ایشان درباره شرایط کوفه و کربلا در زمان ظهور فرمودند:
در آن روز طول شهر کوفه، به پنجاه و چهار مایل می رسد؛ به طوری که کاخ های آن مجاور کربلا خواهد بود. خداوند در آن روز کربلا را محل آمد و رفت فرشتگان و مومنان خواهد نمود؛ و در آن روز ارزشی به سزا دارد. چنان برکت به آن روی می آورد که اگر مومنی از روی حقیقت در آنجا بایستد و یکدفعه از خداوند طلب روزی کند؛ خداوند هزار برابر دنیا به او عطا فرماید.

امام صادق(علیه السلام) درباره سید حسنی و ارتباط قیامش با کوفه فرمودند:
آنگاه سید حسنی، آن جوان زیبا رو، از طرف سرزمین دیلم خروج کرده و با صدای رسا صدا می زند: ای آل محمد! دعوت آن کس را که از غیبتش متاسف بودید، اجابت کنید. این صدا از ناحیه ضریح پیغمبر صلّى اللَّه علیه و آله بلند مى‏ شود پس گنجهاى خدا از طالقان او را پذیره می شوند. آنها گنجهائى هستند اما چه گنجى که نه طلا و نه نقره است بلکه مردانى هستند که ایمانى فولادین دارند، و بر اسبهاى چابک سوار و اسلحه بدست گرفته و پى در پى ستمگران را کشته تا آنکه وارد کوفه می شوند و در آن موقع اکثر روى زمین را از لوث وجود بیدینان صاف کرده ‏اند. آنها کوفه را محل اقامت خود قرار می دهند.

آنگاه پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مسیر حرکت یاران حضرت مهدی(علیه السلام) را این گونه بیان فرمودند:
نخستین آنها از بصره و آخرین آنها از یمامه خواهد بود.

و در روایت دیگر نیز فرمودند:
هیچ شهری نیست، جز اینکه گروهی از آن شهر همراه او خارج می شوند، به جز بصره که حتی یک نفر ار آنجا با حضرت همراهی نمی کند.

نویسنده کتاب روزگار رهایی می نویسد:
این دو حدیث با هم منافات ندارند؛ زیرا این حدیث بر اینکه از مردم بصره، احدی با امام همراه نیست، دلالت می کند و حدیث اول بر اینکه نخستین کسی که به امام ملحق می شود، مسیر حرکتش از بصره است.

منبع: دانشستان سرزمین های درگیر، به کوشش اسماعیل شفیعی سروستانی،ص188.

[میثاق]

بسم الله الرحمن الرحیم

<< قیام قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف)- عراق >>

در ادامه وقایعی که در سرزمین عراق رخ می دهد، بحث قیام قائم آل محمد(علیه السلام) و چگونگی اوضاع و احوال در آن زمان در روایات مطرح می شود.

برای مثال امام صادق(علیه السلام) فرمودند:
او اولین قائم از ما اهل بیت است که قیام کند و با شما سخنی گوید که تحمل نکنید و در رمیله دسکره بر او خروج کنید و با او بجنگید. او نیز با شما ستیزد و همه شما را به قتل رساند و این گروه، آخرین گروه شورشی، علیه او خواهد بود.

هم چنین امام صادق(علیه السلام) فرمودند:
سپس متوجه کوفه شود و در آنجا فرود آید و خون 70 قبیله از قبایل عرب را مباح شمارد.

امام سجاد(علیه السلام) فرمودند:
سپس (مهدی) حرکت نماید تا به قادسیه رسد، در این حال مردم در کوفه اجتماع و با سفیانی بیعت کرده اند.

و ایشان در روایت دیگری فرمودند:
قبل از ظهور او مردی به نام عوف سلمی در سرزمین جزیره خروج نماید که جایگاه او تکریت و محل قتل وی مسجد دمشق است.

شیخ مفید در ارشاد برخی از نشانه های پیش از ظهور را چنین بیان می کند:
کشته شدن نفس زکیه در پشت کوفه و 70 انسان صالح و شایسته ی دیگر، شکافتن و ترک خوردن فرات، به طوری که آب وارد کوچه ها و خیابان های کوفه شود،... سوزاندن مردی بلند مرتبه از پیروان بنی عباس میان «جلولا» و «خانقین» زدن پل در آنجایی که آب میان «مدینة الاسلام» و «بغداد» روان است...

و امام صادق(علیه السلام) فرمودند:
70 نفر از صالحان (عالمان دینی) که سر دسته ایشان مرد با منزلتی است، کشته خواهند شد، که او را (سفیانی) می کشد و خاکسترش را در میان جلولا و خانقین بر باد می سپرد و این پس از آن است که در کوفه 4000 نفر را کشته است.

امام باقر(علیه السلام) فرمودند:
ولی عصر(علیه السلام) داخل کوفه می شود و سه پرچم برافراشته می شود که آنها در اهتزاز است و سرانجام ( اضطراب فروکش می کند) پس از ورود به کوفه بر عرشه ی منبر برآید و خطبه را آغاز نماید. (خطبه جمعه) از شدت گریه، ملت نمی دانند حضرت چه می گوید ( مردم با دیدند امام زمانشان پیاپی گریه می کنند) در جمعه بعد مردم درخواست می کنند، که نماز جمعه را حضرت اقامه نماید، فرمان می دهد که در سرزمین نجف اشرف خطی بکشند و آن محدوده را مسجد قرار دهند(ظاهراً منطقه وادی السلام) و در آنجا نماز جمعه را به پا می دارد و سپس دستور می دهد که نهری را از کربلای معلا از پشت حرم مطهر امام حسین(علیه السلام) حفر نمایند و به سرزمین مقدس نجف برسانند تا آب در نجف اشرف توفیر یابد و بر دهانه ی آن نهر، پل نصب کنند ( و برای رفاه حال ملت آسیاب های آبی بسازند) گویا می بینم پیر زالی را که زنبیل گندم خود را روی سر نهاده و به سوی آسیاب می رود و (آن را) بدون مزد آرد می نماید.

منبع: دانشستان سرزمین های درگیر، گردآوری: اسماعیل شفیعی سروستانی،ص192

[میثاق]

بسم الله الرحمن الرحیم

<< سفیانی در عراق1 >>

اگر در علایم حتمی ظهور مبارک امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به ترتیب زمان آنها در سرزمین عراق پیش رویم ، نخستین علامتی که رخ می‌دهد، خروج سفیانی است.

شیخ صدوق از امام صادق(علیه السلام) روایت کرده که فرمودند:
پیش از قیام قائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف) پنج نشانة حتمی است: یمانی، سفیانی، بانگ آسمانی، قتل نفس زکیّه و خسف سرزمین بیدا.

و در جای دیگر از امام رضا(علیه السلام) روایت شده که فرمودند:
«امر قائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف) از سوی خدا حتمی است، خروج سفیانی نیز از سوی خدا حتمی است و هرگز بدون سفیانی قائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف) قیام نخواهد کرد.»

عراق، تنها هدف سفیانی
نعمانی از امام باقر(علیه السلام) روایت کرده که سفیانی پس از کشتن ابقع و اصهب، هدفی جز عزیمت به سرزمین عراق ندارد. سپاه سفیانی در قرقیسیا نبرد سختی کرده، یکصدهزار تن از ستمگران را بر خاک مذلّت انداخته، سپاهی هفتاد هزار نفری به سوی کوفه می فرستد. آنها اهل کوفه را می‌کشند، به دار می‌زنند و اسیر می‌گیرند.

در آن هنگام، پرچم‌هایی از سوی خراسان شتابان حرکت می‌کنند که شماری از یاران حضرت(عجل الله تعالی فرجه الشریف) در میان آنهاست. سپس یکی از شیعیان کوفه با جمعی از افراد ناتوان خروج می‌کند، که در میان کوه و حیره به دست سرلشکر سفیانی کشته می‌شود؛ امام باقر(علیه السلام) در حدیثی، عملکرد سفیانی را شرح می‌دهد و در فرازی از آن می‌فرماید: «تنها انگیزه سفیانی و خشم و حرص او شیعیان ما می‌باشد».

امیرمۆمنان(علیه السلام) در این رابطه می‌فرماید: «سپاه سفیانی به جست‌وجوی اهل خراسان می‌پردازد، هر کجا شیعه‌ای از شیعیان آل‌محمّد(علیهم السلام) را پیدا کند به قتل می‌رساند».

شاخص ترین اقدامات سفیانی در عراق

ویرانی کوفه به دست سفیانی
در ذیل آیة شریفة: «و إن من قریةٍ إلّا نحن مهلکوها» از مقاتل نقل شده که عامل ویرانی هر شهری را بر شمرده، در مورد کوفه می‌گوید: «امّا ویرانی کوفه به دست سفیانی از تبار عنبسه از آل ابی سفیان می‌باشد».

حذیفه نیز از رسول اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) روایت کرده که فرمودند:
سپاه سفیانی به سوی کوفه سرازیر می‌شوند و اطراف کوفه را ویران می‌کنند»

از طریق عمّار یاسر روایت شده که سپاه سفیانی چون تاریکی شب پیش می‌رود، با هر چه مواجه شود در هم می‌شکند، تا وارد کوفه شده، شیعیان آل محمّد(علیهم السلام) را به قتل برساند. آنها همه جا به جست‌وجوی اهل خراسان می‌پردازند.



منبع: دانشستان سرزمین های درگیر، گردآوری: اسماعیل شفیعی سروستانی

[mohsen 2012]

هیچ وقت نباید بدا را کنار گذاشت

واقعا اگه جنگی رخ بده چند ساعت طول می کشه نیرو های ایران به کوفه برسند؟؟؟؟

وهمین طور به سوریه ...

اگه جنگی که اینطوری می گید باشه که جماعت از یک کشور دیگه به یه کشور دیگه حمله کنند مطمئنا ایرانسه سوت وارد عمل میشه



تازه قبل از عمل ایران حزب الله که اسرائیل رو اون طوری خوارو ذلیل کرد نمی تونه جلوی سفیانی رو بگیره؟؟؟؟؟