پناهندگي مي خواهيد اقدام كنيد تا دير نشده "

[aboutorab]

بسم الله الرحمن الرحیم

پناهگاه امت ، پدر دلسوز

از آن جا که تا کنون شؤون امامان علیهم السلام بر ما روشن شد ، دانستیم که خداوند متعال آن خوبان را مجموعه ای از محبت ، رأفت ،دانش و کمالات متعدد قرار داده است تا در زمینه های مختلف از مؤمنان دستگیری کنند و هادی گم راهان باشند .

چه بسیار جوانانی که در عنفوان جوانی ، به ضرورت خاص سنی خویش، نمی دانند چه کنند ؛ با نیروهای سهمگین شیطان و دامهای گسترده ی او چگونه برخورد نمایند ؛ چه راهی بپیمایند تا آن حملات را دفع کنند و این مسیر را به سلامت پشت سر نهند .

بسا عالمان که در مسیر مطالعات خویش، با تفکرات مختلف برخورد می کنند و نمی توانند به طور واضح راه حق را از باطل – که ممکن است زیباتر از حق جلوه گری کند – تشخیص دهند.

در همه ی این گونه دو راهی ها و دودلی ها ، راهی را که عقل معرفی می کند ، پناه بردن به داناترین فرد در مسایل مختلف است . این جاست که خداوند به مومنان دستور می دهد به اهل بیت رسول خدا علیهم السلام پناه برند .

آن خاندان پاك دژي استوار و كاملاً ايمن اند و چون خود از پشتوانه ي عظيم الاهي بر خوردارند ، هر كه به آنان پماه آورد ، از همه ي انواع آسيب ها در امان خواهيد بود. اگر چه دشمن قسم خورده ي آدميان (شيطان) قوي است و همگان در تيررس حملات اويند ، خداي متعال ، از روي لطف خويش ، انسان ها را در برابر او تنها نگذاشته و محمد وال محمد عليهم السلام را دژ استوار مقابله با او معرفي فرموده است.

در حديث قدسي داريم "

قال الله تبارك و تعالي :

« ولايت علي بن ابيطالب حصنب فمن دخل حصني امن من عذابي »

آري ، ايشان دژ استواري اند كه هر درمانده اي را پناه مي دهند . چنان كه تاريخ گواهي مي دهد ، حتي دشمنانشان هم در گرفتاري ها به آنان پناه برده و نتيجه گرفته اند .

شيعه محبت و پناه دادن را از ائمه ي بزرگوار خويش ديده است و در زيارات خود ، آنان را اين سان مي خواند :

« السلام علي ائمه الهدي ....و كهف الوري ...»

و كلام امام عسكري عليه السلام را نيك در مي يابد كه فرمودند:

« نحن كهف من التجا الينا و نورٌ لمن استضاء بنا و عصمه لمن اعتصم بنا.»

« ما پناهگاه آن كس ايم كه به ما پناه آورد و نوري براي آن كه از ما روشني خواهد و نگهدار هر كه دست به دامان ما شود»

دوستان را كجا كني محروم /

تو كه با دشمن اين نظر داري /

آري ! ما شيعيان حتي در دوران دشوار غيبت وليّمان ، بي پناه نيستيم ؛ بي صاحب و مددكار نيستيم ، گرچه به واسطه ي گناهانمان از ديدار حضرتش محروم ايم ، به لطف آْن بزرگوار چشم اميد داريم . اگر خويشتن را در پناه آن بزرگ قرار دهيم ، از ما دست مي گيرند ؛ چنان كه خود فرموده است:

« و اني لامان لاهل الارض.»(1)

« من اماني (از عذاب) براي زمينيان ام »

« و بي يدفع الله عذاب عن اهلي و شيعتي.»(2)

« به وسيله ي من است كه خداوند عذاب را از خاندان و شيعيانم دور مي گرداند»



پدر دلسوز "

يكي ديگر از شؤون امام عليه السلام ، عطوفت آن حضرت نسبت به امت خويش است ؛ چنان كه به پدر مهربان و دلسوز تشبيه شده اند.

پدر با عاطفه براي فرزندش چه مي كند؟
1-

پيش ار آن كه در فكر راحتي خود باشد و بيش ار آن ، به آسايش فرزندش مي انديشد. 2-

لطف و احسان او بدون چشم داشت است و هرگز انتظار جبران و تلافي از فرزند ندارد. 3-

مشكل فرزند را مشكل خويش ، بلكه بالاتر از آن مي داند و براي حل آن مي كوشد. 4-

نگران فرزند است و نسبت به او احساس مسئوليت مي كند . 5-

از خطاي فرزند، تاراحت مي شود و گاهي مسئوليت خطاي او را به گردن مي گيرد و حتي از طرف او عذر مي خواهد . 6-

حتي از موفقيت هاي جزئي فرزند خوشحال مي شود؛ گرچه به كمك خود او به دست آمده باشد.


ائمه اطهار عليهم السلام پدران امت"

حضرت رسول اكرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) درباره امير المومنين علي عليه السلام فرمودند:

« انا و علي ابوا هذه الامه.»(3)

« من و علي پدران اين امتيم »



تاريخ ائمه ي معصومين عليهم السلام به خوبي نشان مي دهد كه مهرورزي هاي آنان نسبت به امت ، در سطحي بالاتر از محبت پدر ظاهري نسبت به فرزندان بوده است.



چنان كه بار ها يادآور شده امامان معصوم در همه شؤون مشابه يك ديگرند .

پس يقيناً در اين زمان نيز ، حضرت ولي عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هم همين حالت را نسبت به شيعيان خود دارند . به تعبير حديث قدسي لوح جابر : «...اكمل ذلك بابنه م ح م د رحمه للعالمين»(4)رحمت و عطوفت آن بزرگوار فراگير است . به بينوايان و بيچارگان عنايت ها مي فرمايند و لحظه اي از حال محبان و شيعيان خود غافل نيستند و با قلب عطوف خود ، دعوت هاي آنان را مهربانانه پاسخ مي دهند .



اينك ....در برابر اين عطوفت پدرانه ،
·

آيا شايسته است ما دعا گوي حضرتش نباشيم؟ ·

آيا سزاست كه در رفع هم و غم از وجود نازنين حضرتش نكوشيم؟ ·

آيا درست است روزگارمان را در غفلت از آن عزيز بگذرد؟


كمترين كاري كه از ما بر مي آيد ، الحاح و اصرار فراوان در دعا براي تعجيل فرج آن مولاي مهربان است كه اين خود گشايش و فرج ماست.

اللهم عجل لوليك الفرج

...................... 1-

كمال الدين 2 : 485 (باب 45،ح 4) 2-

همان : 441 (باب 43 ،ح12) 3-

كمال الدين 1 : 261(باب 24 ،ح7) و به نقل از آن ، بحارالانوار 36 : 255 ،ح 71. 4-

اصول كافي 1 : 528 ( كتاب الحجه ، باب ما جاء في الاثني عشرو النص عليهم ،ح 3)

[aboutorab]

سلام

كلمات قصار حضرت

-كسى كه بهشت و جهنم،در پيش دارد، گرفتار كار خويش است.

ترجمه جلد هفدهم بحار، ص4

-شما را برحذر مي‌دارم از دنيادوستى؛ زيرا دنيا جايگاه ناپايدار است نه چراگاه هموار، بسيار بى‏ارزش است پيش خدا.( ترجمه جلد هفدهم بحار، ص 5

- از خدا بپرهيزيد هيچ كس را خدا بيهوده نيافريده كه به لهو اشتغال ورزد و نه او را رها خواهد كرد تا بتواند بكار ناپسند مشغول شود.

ترجمه جلد هفدهم بحار، ص7

-براي نفس شما قيمتي جز بهشت نيست، جانتان و خودتان را غير از بهشت، به چيز ديگري، نفروشيد.

نهج البلاغه ، حكمت 456

[aboutorab]

سلام بر مهدي و اجداد مطهرش
امير مومنان حضرت علي عليه السلام در ضمن توصيف برخي از نشانه هاي آخرالزمان ، خطاب به دوستان و شيعيان خويش فرمودهاند :


« پس درآن هنگام بترسيد كه مبادا خداوند شما را غافلگير نمايد و فرصت توبه از شما گرفته شده باشد ، زيرا در آن هنگام مرگ ها سريع بوده و مردم به طور ناگهاني از دنيا مي روند ،
به گونه اي كه مردي صبحگاهان صحيح و سالم ؛ اما شب هنگام در زير خاك مدفون است .
پس وقتي چنين شد واجب است وصيت خود را پيش از رسيدن بلا آماده كنيد و واجب است نماز را در اول وقت اقامه نماييد چرا كه نمي دانيد تا آخر وقت زنده خواهيد ماند يا نه!


اگر آن زمان را درك كرديد ، شب ها بي وضو نخوابيد و اگر قدرت داريد هميشه با طهارت باشيد ....چون آدمي ترسان است و نمي داند چه وقت اجلش فرا مي رسد و فرشته ي مرگ به سراغش مي آيد و به تحقيق من شما را ترساندم اگر كه خدا ترس باشيد و شناساندم اگر كه بشناسيد و موعظه كردم اگر قبول كنيد .


در باطن و ظاهر از خدا بترسيد و پروا پيشه نماييد و مراقب باشيد جز مسلمان از دنيا نرويد و هر كس غير از اسلام را بخواهد از او پذيرفته نخواهد شد و در آخرت از زيانكاران خواهد بود ».(1)
........................1- فضائل الاشهر الثلاثه (شيخ صدوق) : 91 . بحار الانوار :96 /303