آیا ریا برای امام حسین اشکالی ندارد؟

[Mohammad]

من این موضوع رو از زبان یکی از دوستانم شنیدم که از دامادشون که روحانی است پرسیده بود ...که ریا تنها برای امام حسین جایز است و لا غیر!یعنی اینکه مثلا در مجلس عزای امام حسین اگر اشکمان هم در نمیاد ولی برای تظاهر به سر و صورت بکوبیم جایز است.دوست داشتم این بحث رو اینجا مطرح کنم. به اعتقاد من ریا برای هیچ چیز و هیچ کس جایز نیست. حتی برای عزیز ترین بنده خدا. تظاهر یکی از بزرگترین رذایل اخلاقی محسوب میشود و هر شخص مومنی باید از آن دوری کند.. همانطور که پیامبر میفرماید:
یشترین چیزى كه بر شما مردم مى ترسم ، شرك اصغر است.
پرسیدند: شرك اصغر چیست ؟ فرمود: ریا
.
.
.

حالا با این حدیث و خیلی از احادیث دیگر به نظر شما ریا و تظاهر برای امام حسین ع جایز است؟

[دل خسته]

سلام
ریا دارای مشکل هست ، اما چرا در این جا دارای مشکل نیست؟چون ما یک چیزهایی داریم در اسلام به اسم شعائر ، این شعائر علاوه بر تاثیر بر خود شخص ، بر جامعه هم تاثیر گزار هست.
درکش خیلی سخته ، نیاز به یک سری پیش زمینه داره که باید در انسان ایجاد بشه تا بفهمه چرا در این جا ریا اشکال نداره ، اما خوب همون طور که گفتم علت اصلیش رواج دین هست.در ضمن علت دیگه این هست که حتی اگر طرف برای ریا این کار رو بکنه ، ناخواسته درش تاثیر می گذاره و دفعات بعد برای رضای خدا این کار رو می کنه.
یک مثال براتون می گم ، البته این جا چون امر عبادت هست ریا خرابش می کنه ، اما برای تقریب ذهن خوبه.
ببینید ، نماز جماعت مستحبه ، من اگر برم مسجد ، نماز جماعت باشه ، حتی اگر قصد داشته باشم نماز فرادا بخونم ، با شرایطی بر من واجب می شه اونجا نماز جماعت بخونم ، چون حفظ شعائر الهی هست ،و عدم رعایت اون باعث میشه به این شعائر توهین بشه.

[مسافر]

عزیز دل، صورت مسئله اشتباه است.
ریا در همه حال حرام است و باعث از بین رفتن عمل می شود. این استثنا ندارد.
اما ریا چیست؟
ریا آن است که انسان به خاطر خلق الله عبادت و عمل نیکی را انجام دهد. کار را برای خوشایند مردم انجام دهند. مردم بگویند بابا ایول این عجب آدم خوبی است. تعریف و تمجدید کنند.
(البته رفقای کار درست اذعان دارند که اساسا اگر وقتی آدم می خواهد کاری را انجام دهد اگر بودن و نبودن دیگران برای او مهم باشد و در کیفیت کارش اثر بگذارد باید یک فکری به حال خودش بکند که اوضاع توحیدش کشمشی می نماید. مثال اش هم این است که اگر به خاطر اینکه کسی در اتاق آمد قنوت نماز را کش بدهی و باحال بخوانی می شود ریا، اگر هم کسی در اتاق آمد و از ترس اینکه ریا نشود قنوت کش دار نمازت را فاکتور بگیری باز هم می شود شیشه خورده داشتن. یعنی اینکه انسان از ترس اینکه ریا شود، عمل خیری را ترک کند این دام شیطان است... بماند)
پس اگر آدم نه فقط به خاطر خدا که به خاطر دیگران عمل خوبی را انجام دهد ریا کرده است.
اما چیزی که در باب مجلس عزا و مصیبت اهل بیت علیهم السلام آمده (و مختص سید الشهدا (علیه السلام) نیست) اسمش تباکی است. ریا با تباکی تفاوت های بنیادین دارد.
تباکی چیست؟
آیت الله علوی تهرانی تباکی را اینطور تعریف کردند که دو ویژگی رخ دهد:
1- انسان حالت شخصی را که گریه می کند به خود بگیرد
2- یک توجه قلبی پیدا کند و یک ارتباط معنوی پیدا کند

خروجی تباکی آن است که انسان خودش را بگریاند یا به گریه بزند. اما تفاوت اصلی ایجاست:
انسان خودش را به گریه می زند چون از طرفی به علت پاره ای از مسائل (؟!) گریه حقیقی نصیبش نشده ولی از طرف دیگر به خاطر مصیبت اهل بیت و آلام ایشان ناراحتی می کند و این ناراحتی کردن نه به خاطر خوش آمدن دیگران است (ولو اینکه اصلا شما از تلوزیون مصیبت اهل بیت را گوش کن و تنها باش اما در این خلوت تباکی کن، همان اثر مترتب می شود برای شما!!!) بلکه چون رضای خدا در این است و توصیه صریح اهل بیت (علیه السلام) هم به همین است انسان این کار را انجام می دهد. بعد هم اگر بند دوم یعنی توجه قلبی را از الزامات تباکی بدانیم که اساسا هیچ شائبه ای در مورد غیر خالص بودن تباکی نمی توان داشت.
در واقع گام اولش وظیفه محوری است: اگر روزی ات بود اشک بریز اگر نه خود را به تباکی بزن. وظیفه ات همین است. این اشک ریختن هم علت دارد. عاطفه و احساس صرف نیست. دانش و معرفت است. گریه برای مصیبت. مصیبت ناشی از در برابر ظلم قرار گرفتن خوبان عالم. در برابر ظلم قرار گرفتن ایشان به خاطر "حق". و این حق چه بوده است؟ این طور می شود که شور با شعور و حادثه با هدف عجین می شود: آگاهی حاصل شد! حق از یاد نخواهد رفت...
خود اشک بر ائمه یکسری ویژگی ها دارد. از جنس تغییرات دادن. اما نه در سر. که در دل! و نیز می سوزاند: جگرت را و گناهت را. گناه از جنس معصیت و گناه از جنس منیت!
گام بعدی اش عشق و دلدادگی است. محبت ازلی است. جوشش از میان دو سینه است... ولی: قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس! که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست.
پس بی خود نیست که این اشک یا تباکی این همه توصیه شده است. و شاید هم به خاطر آنست که "من تشبه بقوم فمنهم" باشد که شبیه گریه کنندگان واقعی بر این آستان اهورایی باشیم.
علی علی

[علی 110]

بسم رب الشهدا و الصدیقین
سلام
ببینید برادر
ریا تحت هیچ شرایطی جایز نیست
ما روایتی هم نداریم که بگه ریا برای امام حسین جایز است!!!!!!!!!!!!!!!!
اگر داریم بفرماید تا روش بحث کنیم
به صرف گفته ی یک بنده ی خدا که از کسی شنیده که نمیشه مبانی اعتقادی تشیع رو بررسی کرد برادر

اما اینجا نکاتی ظریف وجود داره مثل اینکه تباکی جایز است
یعنی شما در مجلس امام حسین برای عزاداری رفتی (چون واقعاً عزاداری) اما حالا گریه ات نمی آید اینجا مستحب است که حالت گریه را به خود بگیری !!!!! و این غیر از این است که به نیت فریب مردم بروی مجلس زیارت امام حسین

که مأمون لعین هم از روی ریا مجالسی اینگونه برپا میکرد برای فریب مردم
یا عبدالله بن زبیر ملعون هم چینین میکرده است

---

و بی شک عزاداری ایشان هم مقبول نیست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

---

من با اجازه ی ایجاد کننده ی تاپیک یه تغییر مختصر در عنوان فعلی تاپیک میدم
اگر معترض بودند بفرمایند تا به همین نام قبلیش که
ریا برای امام حسین اشکالی ندارد!
هست برش گردونم

---

در حد وسع اندکم مقداری مطلب رو سعی میکنم بسط بدم
ببینید برادر بسیاری از ما از ادعیه ی مشهور استفاده میکنیم
مثلاً دعای کمیل میخوانیم
یا مناجات التائبین یا دعای مکارم الاخلاق امام سجاد را میخوانیم
خیلی از حالاتی را که در این ادعیه از قول امیرالمومنین و امام سجاد (که وصف حال خودشان در آن لحظات دعا بوده است) را ما نداریم (ولی البته دوست داریم که داشته باشیم)
مثلاً دوست داریم حقیقتاً گریان در مقابل خدا باشیم و اعلام ندامت کنیم اما گریه ی ما نمیگیرد
یا دوست داریم که تا خود را از همه پست تر ببینیم امام در حقیقت نمی بینیم (اما حقیقتاً این کمالات را که به زبان می آوریم دوست داریم داشته باشیم)
آیا خواندن اینها ریا است (از یک منظر بله و از یک منظر خیر) و از هر دو منظر خدا به فضل خود آن ادعیه را قبول میکند!!!

مثال دیگر
آیا شما به مراسم ختم یکی از دوستانتان رفته اید
شما هر قدر در ظاهر خود بیشتر ابراز غم و اندوه کنید، این بیشتر باعث التیام بازماندگان است و آنها کمتر احساس غربت میکنند از آن داغ

اینجا در مراسم عزاداری امام حسین هم وقتی شما که حقیقتاً به نیت عزاداری رفته اید و غم مولا هم دارید می روید اگر بیشتر از آن مقداری که حقیقتاً اندوه دارید (به نیت تعظیم شعائر حسینی و همان مثالهایی که خدمت شما گفتم) بیشتر از حالت حزن قلبی خود اظهار حزن و عزا کنید این ممدوح مستحب است چون نیت خیری پشتش هست و غرض شما فریب مردم و بدست آوردن جایگاه پیش مردم نیست!!!!!!!

[علی 110]

دلایل متعدد دارد که ما چرا آنقدر که در شأن این مصایب است غمگین نیستیم
دیدید شما وفتی میخواید بفهمید حقیقتاً چه کسی به متوفا بیشتر علاقه داشته و ارتباط نزدیک روحی برقرار بوده، از سوز و گداز عزادارن و اشک و آه آنان میتوانید آن را بفهمید
البته این یکی از نشانه ها هست
همانگونه که در زیارت ناحیه مقدسه از قول حضرت حجت ذکر شده که ایشان روزی دوبار در غم جد شهیدشان میگریند!!!!!
یکی از (دقت کنید میگویم یکی از) نشانه های حب و علاقه هم همین سوز و گداز است
و گناه به تصریح روایات قلب را سنگ میکند و اشک چشم را می خشکاند
حال ما در حقیقت وقتی میدانیم که باید نزدیک شویم به اماممان و ایشان برای بزرگداشت عزاداری جدشان (همه ی ائمه) اهتمام ویژه داشته اند مستحب است که به این نیت حتی بیشتر از آنجه حقیقتاً محزون هستیم حزن نشان دهیم که این کار محبوب خدا و اهل بیت است
تا إن شاء الله کم کم با شبیه کردن ظاهری باطناً هم شبیه شویم که در تصریح این مسئله روایت هم داریم
مولا علی کلامی دارند به این مضمون که اگر میخواهید صفتی را بدست آورید خود را شبیه به کسانی کنید که آن صفت را دارند، چرا که این سنخیت ظاهری آرام آرام سنخیت باطنی می آورد

همانطور که در جهت عکسش هم صادق است و آیات و روایات صراحتاً حرمت قائلند برای تشبه و شبیه کردن به کفار

اگر این شبیه کردن ها و تلاشهای ظاهری با جهت گیری کلی قلب همراه باشد نه تنها ریا نیست بلکه مورد تأیید هم هست
یعنی شما واقعاً دوست دارید مانند امام زمان از این مصیبت ابراز غم و اندوه کنید اما به علت های مختلف که مهمترین آنها گناه و ناپاکی است فعلاً قلب حالت حقیقی ندارد در آن درجه اما جهتش غم برای سید الشهداست اما نه در آن حد
پس در ظاهر اینجا با توجه به دلایل ذکر شده شما جایز هستید که بیش از حد حال حقیقی قلب ابراز غم کنید
یکی از مثالهایش هم می شود تباکی!

منتها مهم این است که باید با جهت کلی قلب سازگار باشد و غرض جلب نظر مردم و فریب مردم نباشد!

---

[غفران غ]

سلام
من نمیخام اینجا موعضه کنم
اما همینطور که اکثر دوستان گفتند ریا در هر کاری حرام است
اما در عزای امام حسین(علیه السلام)
1 اینکه اگر کسی گریه اش نگیرد مستحب است که روی خود را بادستش به صورت حزن بپوشاند
2اما اینکه گفته اند روی سر وصورت خود( از روی ریا )بزنید این کار منطقی نیست اهل بیت با هر گونه رفتارهای غلو امیز مخالفند
به خاطر همین شاید صحبتهای این دوست مورد انتقاد واقع شده
3برای احترام به روضه ی امام حسین (علیه السلام) بهتر است که خود را به حال گریه دراوریم
اما نه انطور که مورد تمسخر واقع بشیم
مکتب اهل بیت به ما یاد میدهد که چگونه فرهنگ عزادرای صحیح را تطبیق کنیم
اما متاسفانه عده ای هستند که جزیی از مساله را بیان میکنند وبا این کار شبهه های زیادی ایجاد میکنند
شیعه با آداب اهل بیت باید اشنا باشد تا در این دام ها نافتد

[Mohammad]

ممنون از همه دوستان که در این بحث مشارکت داشتند. پس میتوان نتیجه گرفت که ریا در هر صورت جایز نیست.

اما سر پیکان سوالم این بود که اگر بلفرض مثال کسی برای خود شیرینی در برابر کسی اقدام به اینکار کنه با وجود اینکه خودش هم مسلمون است (درواقع میشه گفت مسلمان شناسنامه ای). آیا اینم مشکلی نداره ؟ با وجود اینکه شعائر اسلامی حفظ میشه ؟

با تشکر

[دل خسته]

سلام
البته مشخص شد که ریا در اشک ریختن (یعنی مثلا اشکت نمی آد اما خودت رو به گریه کردن می زنی) با هدف رضای خدا اشکالی نداره.یک وقت خلط مبحث نشه.

[Amirsaeed]

(۱۰/آذر/۹۱ ۲۱:۴۴)علی 110 نوشته است:  بسم رب الشهدا و الصدیقین
سلام
ببینید برادر
ریا تحت هیچ شرایطی جایز نیست
ما روایتی هم نداریم که بگه ریا برای امام حسین جایز است!!!!!!!!!!!!!!!!

---

و بی شک عزاداری ایشان هم مقبول نیست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

---

مثل اینکه شما مامور قبول یا رد کردن عزاداری هستی!!!!!

نمررو کسه دیگه ای میدهد بی شک به شما اصلا مربوط نیست که عزاداری چه کسی قبول هست یا نیست...

[Mohammad Trust]

به نظر من بزرگ ترین گناه ریا کاریست و هیمن داره تبر به ریشه ی اسلام میزنه.