آیا تا به این لحظه درست زندگی کرده ایم؟(گفتگو محور)

[Hadith]

بسم الله الرحمن الرحیم

نمی دانم تا به حال برایتان پیش امده که ذهنتان جدا از دغدغه های روزمره و به دور از هیاهوی زندگی عادی،درگیر سوالاتی شود که قدرت تمرکز و تصمیم گیری های مهم را ولو موقتاً از شما سلب کند..

از آنجائی که امادگی برای مرگ در هر لحظه امری واجب و لازم است،
این سوال ممکن است برای هرکسی پیش بیاید که تا همین لحظه از زندگی ام (همین لحظه که 25 یا 30 یا 50 سال از عمرم گذشته است) آیا درست زندگی کرده ام؟
آیا توانسته ام رضایت خدا را به دست بیاورم؟

لطفاً پاسخ ها و نظرات ارزشمندتان به این سوال را،در ادامه بفرمائید..

خواهشمندم نظم تاپیک را بوسیله ارسال پاسخهائی که صرفاً جوابی به این سوال یا بحث پیرامون این سوال باشد حفظ و مراعات بفرمائید.
و توجه کنید که سوال من،این نیست که چطور زندگی کنیم! سوال اینست که چطور می شود فهمید که تا همین لحظه که از عمرمان گذشته،درست زندگی کرده ایم یا نه؟
شیوه زندگی مان درست بوده یا نه..

از اینکه برای پاسخ به این سوال وقت می گذارید،صمیمانه سپاسگزارم.

[aboutorab]

سلام و عرض ادب

ان شاءالله دوستان و بزرگواران صاحب نظر هستند و نظرات پرمحتوي خواهند داد .

اما بنده نظرم اينه كه هركسي خودش رو بهتر از ديگري ميشناسد . و براي اينكه بفهمد كه آيا درست زندگي كرده يا نه بايد معيار خوبي براي خود پيدا كند . حال اين معيار و ميزان ميتونه گفتار خداوند تبارك و تعالي و فرامين معصومين عليهم السلام باشه
و برعكس هم مي تونه از شيطان و هوي نفس خويش باشه (يعني هر چه كه خودش خوشش بياد ).

حقير معتقدم كه بايد در برابر فرامين و دستورات خداوند و پيامبر و اولي الامر بايد مطيع بود آن هم بي چون چرا و بر روي امر و فرامينشان ديگر حرفي نزنيم و فقط اطاعت كنيم در اين صورت مي توان گفت كه درست زندگي كرده ام . زيرا آنان صلاح مان را از خودمان بهتر مي دانند ولاغير

موفق باشيد
يا علي عليه السلام

[Reza71]

من یه هدف مشخص میکنم و هرچی بهش بیشتر نزدیک بشم میفهمم که درست پیش رفتم و دارم بهش میرسم.

حالا برای اینکه ببینید درست زندگی کردیم یا نه هرکس (طبق عقیده ی خودش) باید ببینه به اون چیزی که هدف نهاییش بوده نزدیکه یا نه....
اگه نزدیک بود و داشت بهش میرسید که کارش درسته ولی اگه نه...

[Fatemeee]

آقامن دربهاردوم زندگی به سرمیبرم هنوزبه22هم نرسیدم!!!!!!!!!!!!!!!!!جوونم آرزودارم
ولی من به قلبم نگاه میکنم اگه احساس رضایت قلبی داشتم پس معلومه که زندگیم خوب بوده درغیراینصورت که بوووووووووووووق

[soshiant]

سلام دوست عزیز .

سوال سختیه و نمیشه جواب کاملی بهش داد !!!

کیفیت زندگیه هر شخص رو تفکرات خود شخص رقم میزنه و این تفکرات محدودیتی دارن و برای هر کس متفاوت و قابل تغییر .

همیشه زندگی در مسیر الهی ( انجام مراحل دینی در زندگی ) بیشتر با خصلت آدمی مانوس بوده اما عادتها و تکرارها در زندگی مدرن این طبیعت رو از ما گرفته و ممکنه معیار درست و غلط رو هم در ما تغییر داده باشه .

به معنای ساده تر اگر ما داعیه دین داری داریم و اعتقاد به معاد باید مسیر درست رو بر مبنای خواسته های دینی تعریف کنیم ، که در این صورت هر کسی بیشتیرن تطبیق رو با مسیر دینی داشته باشه در بهترین حالت فکر خودش زندگی کرده .

اما اگر کسی داعیه دین داری نداشته باشه کیفیت زندگی خودش رو بر مبنای لذتهایی که میبره سنجش میکنه و طبیعتا لذت بیشتر رو مساوی با استفاده درست تر از زندگی تعریف میکنه .

و اما ماها که داعیه دین داری داریم باید کیفیت زندگی خودمون رو بر مبنای انجام واجبات دینمون بسنجیم . اگر واجبات کامل بود کیفیت ما در زندگی مناسب و راضی کنندست و هر چه مستحبات رو اضافه کنیم احساس رضایت رو محکم تر و شفافتر کردیم .

اگر دقت کرده باشید با این همه جواب حقیر جواب دوستمون رو ندادم و فقط معیارها رو سنجیدم که در هر شخصی میتونه یک کدوم از این معیارها باشه ! به همین دلیل گفتم نمیشه جواب قطعی به این مورد داد .

پاینده باشید .

[دیدگاه نوین]

راستش من شک دارم که منظور سوالتون رو درست فهمیده باشم .
اما ... فکر میکنم اگر انسان تصور کند تو این مدتی که زندگی کرده تونسته رضایت خدا رو به دست بیاره و تصور بکنه که به هدف رسیده و یا راه زیادی تا هدف نمونده ... همین مکر شیطان است . باعث درجا زدن و سپس سقوط میشه !!!
به نظرم رضایت خدا ، اونقدر مفهوم گسترده و وسیعی است که ما عبدناک حق عبادتک در مورد هر کسی صدق میکنه ... حتی معصوم !!!
اگر منظور سوال این بوده ، که انسان همیشه باید بین خودش تا هدف فاصله زیادی ببینه ( واقعا هم فاصله زیاده ) تا ببیشتر تلاش کنه .

اما اگه منظورتون اینه که بیایم و زندگی مون رو در این 25 ، 30 سال که گذشته ارزیابی بکنیم .
این خیلی خوبه و به نظرم باید انسان در دو بخش کوتاه مدت و دراز مدت زندگیش رو مدام بررسی کند .

کوتاه مدت یعنی هر ثانیه ، دقیقه ، ساعت و هر روزی که میگذره باید زیر ذره بین باشه و دراز مدت هم اینه که کلیات زندگی رو بررسی کنیم !!! هر چند وقت یکبار لازم است !!!
یه بنده خدایی بود برای خودش سال عبادی مشخص کرده بود . اول رمضان هر سال ، روز اول عبادیش بود ... از روز اول سال عبادی هم سال قبل رو ارزیابی میکرد و هم برنامه ریزی برای سال بعدی میکرد !!! ما هم از این کار ها باید بکنیم و گرنه بعد از 50 سال تازه بشینیم فکر کنیم تو این مدت خوب بوده یا نه ... این یعنی 50 سال بیخیال بودیم !!!

[فاطمه خانم]

سلام
یکی از اسامی روز قیامت ، یوم الحسرت هست .
یعنی آدمی هر چه با خودش ببرد ، باز هم که نگاه می کند می بیند کم آورده .
حالا چه برسد به من بیچاره که دست خالی هم هستم .نه بلا کش اسلام بودم نه هیچ ...
هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند ...

[در جستجوی سختی]

تا همین یکی دو سال پیش فکر می کردم کارم خیلی درسته و خیلی می فهمم و همینطور زندگی می کردم و دلم به توهمات خودم خوش بود.
اما به محض اینکه پام به تالار باز شد تا به الان تازه فهمیدم که هیچی نفهمیدم!!!

[Hadith]

فکر می کنم باید روی دو تا موضوع تمرکز کرد؛
یا "مقایسه" یا "نتیجه" !
نتیجه که فکر می کنم در این دنیا خیلی قابل اتکا نیست برای اطمینان از درست زندگی کردن یا نه ؛ (من با اون دسته از کسانی که به دست آوردن کرامت رو یک نتیجه مثبت می دونن خیلی موافق نیستم. چون خیلی از چیزهائی که ما کرامت می دونیم رو افرادی با زمینه های فکری و اعتقادی غیر الهی و با ریاضت های خاص بدست می آورند)

می مونه "مقایسه"...
توی مقایسه هم "نفس" خیلی زیرکانه سعی می کنه نتیجه رو به نفع ما تغییر بده...

نظر شما چیه؟

[Admirer]

به نام خدا

سلام..

1. حد فاصل بین "باید باشد"ها و "بود"های ما همان هست ماست. و البته این حد فاصل وجود خارجی ندارد بلکه عین اتصال به بود ما و باید باشد ماست؛ و به عبارت دیگر حالت فعلی عین اتصال به گذشته و آینده است و نمی توان از هر دو فرار کرد..

2. انسان موجودی کمال طلب است. دوست دارد برتر باشد؛ و این به قدر کفایت بدیهیست و نیازی به اثبات فلسفی ندارد!

3. انسان همواره در واقعیت است و هیچگاه نمی تواند از آن فرار کند. اما از طرفی هم با توجه به مورد دوم از بودن در آن هم خیلی خوشنود نیست. پس با یک پارادکس مواجه می شود و زندگی انسان چیزی جز حل این پارادوکس نیست..

4. با توجه به نکات بالا به طور کاملا فطری و بدون نیاز به اثبات فلسفی در می یابیم که انسان حقیقت جو گمشده ای دارد که در واقعیت ها سعی می کند آن را بیابد و بایدباشدهایش را تعیین می کند تا به آن حقیقت نزدیک شود. زندگی یعنی حرکت از واقعیت به سمت حقیقت و انسان عین حرکت است..

5. انسان کاملا مختار نیست و کاملا هم مجبور نیست و این هم نیازی به اثبات فلسفی ندارد. بارها شده که شما آینده ای را متصور شدید و تمام تلاش خود را برای محقق شدنش به کار گرفتید ولی آن آینده بنا بر اتفاقات غیرمنتظره ( همان جبر ) کاملا دگرگون شده است. این همان نفی اختیار کامل است و به همین منوال می توان جبر کامل را هم با مثال های ملموس منتفی کرد..

6. با توجه به نکات بالا متوجه می شویم که انسان حقیقت جو بنا بر شرایط محیطی اطرافش ( همان واقعیت ها ) با کمک عقل برنامه ای برای رسیدن به حقیقت هستی در نظر می گیرد. پس نه واقعیت را می توان رد کرد و نه حقیقت را! زندگی موج سواری صحیح بر روی واقعیت هاست برای رسیدن به حقیقت و این همان معنی بین الامرین است. ( لا جبرا و لا تفویض؛ بل امر بین الامرین )

7. انسان با کمک دو ابزار عقل که جایگاهش ذهن است و عشق که جایگاهش فطرت است راه رسیدن به حقیقت هستی را از درون واقعیت ها پیدا می کند. عقل واقعیت ها را آنالیز می کند و عشق میزان دوری و نزدیکی را گوش زد می کند.

8. به همین راحتی و به همین مشکلی خود انسان می تواند بفهمد که چقدر به حقیقت هستی نزدیک شده و در واقع حقیقت مرگ را فهمیده است. چرا که حقیقت مرگ همان حقیقت زندگیست.

می بخشید اگر خیلی طولانی شد!

اگر جاییش ناقص بود بفرمایید تا بیشتر توضیح بدم.

التماس دعای فرج

یا علی