معرفت نفس در کلام امام الموحدین و العارفین علیه السلام

[sajad0511]

معرفت نفس در کلام امام الموحدین و العارفین علیه السلام

عبد عاصی : خیلی از این اکابر نرفتگان که حالا دستک مخالفت با عرفان حقه ی شیعی را بلند کرده اند و غافل از همه جا به یاری وهابیت و بابیت و بهائیت و اخباری گری و مرکز شیعه شناسی سیا و موساد می پردازند تصور می کنند که وادی " معرفت نفس " اختراع عرفای عظیم الشان و علمای ربانی مذهب حقه شیعه است . همین است که عده ای جاهل و بی سواد در دام شهرت طلبی می افتند تا با داد زدن های بیهوده مثل زاغ , لباسی برای خود بدوزند . 19 جمله در معرفت النفس از امام العارفین مولا امیرالمومنین علیه السلام در زیر آمده است . خوب است در این جملات دقت بیشتری کنیم تا بر باد بودن اباطیل ضد توحیدی و ضد ولائی مخالفین سیر و سلوک الی الله برایمان به روشنی مشخص شود . منبع این بیانات شریف جلدهای مختلف کتاب " شرح غرر و درر " آمِدی است . با تشکر از استاد معظم جناب دکتر حسین غفاری که با نشر دو جلد اول سری آیت الحق خدمت بزرگی به جامعه دوست داران معرفت نمودند .

1 – عارف کسی است که نفس خود را بشناسد و آنرا آزاد گرداند و از هر چه که موجب دوری و هلاکت وی می شود پبیراید .

*علامه طباطبایی (رحمة الله علیه) در توضیح این جمله می فرمایند : یعنی آن را از اسارت هوا و بندگی شهوات آزاد نماید .

2 – بزرگترین نادانی , نادانی آدمی است به نفس خود .

3 – برترین شاخه ی حکمت , معرفت انسان است به نفس خود و آگاهی او از جایگاه و حدّ خود , یا ایستادن در جای خود .

4 – بهره مند ترین مردم از معرفت نفس , ترساترین ایشان نسبت به خداوندند .

*علامه طباطبایی (رحمة الله علیه) در توضیح می فرمایند : زیرا که اینان آگاه ترین به خدا و عارف ترین بر اویند , و خداوند سبحان فرموده است : انما یخشی الله من عباده العلماء . ( سوره فاطر/آیه28)

5 – برترین حدّ عقل , آگاهی انسان به نفس خویش است , هرکه نفس خود را شناخت , عقل ورزیده است و هر که بر نفس خود نادان بود , گمراه می شود .

6 – در تعجبم از کسی که ( هرگاه چیزی را گم کند ) به دنبال گمشده ی خود جستجو می کند و حال آنکه نفس خود را گم کرده است ولی در طلب آن بر نمی آید .

7 – در عجبم که آن کس که خود را نمی شناسد چگونه خدایش را می شناسد .

8 – کمال مطلوب در معرفت این است که شخص نفس خود را بشناسد .

9 – کسی که بر نفس خود آگاهی ندارد چگونه بر امر دیگران آگاه می باشد .

10 – نهایت معرفت آدمی این است که بر نفس خود عارف باشد و نهایت جهل او نیز این است که بر نفس خود جاهل باشد .

11 – هر کس که نفس خود را شناسد مجرد شده است .

*علامه طباطبایی(رحمة الله علیه) در این خصوص فرموده اند : یعنی مجرد و جدای از علائق دنیایی شده است یا از مردم مجرد می شود به اینکه از آنها دوری می گزیند و یا اینکه از همه چیز جدا و دور می شود از طریق اخلاص و یگانگی با خدا .

12 – هر کس نفس خود را بشناسد به مجاهده ی با آن بر می خیزد و هرکس نفس خود را نشناسد آن را وا می گذارد .

*یعنی آن کس که نفس را بشناسد در راه دوری آن از اضداد و خواهشهای پست و حفظ نورانیت آن تلاش می کند و آن کس که اینکار را نمی کند حقیقت نفس را نشناخته است .

13 – هر کس نفس خود را بشناسد , امر او باعظمت شود .

14 – هر کس نفس خود را بشناسد به دیگران آگاه تر خواهد بود و هرکس نفس خود را نشناسد به دیگران جاهل تر خواهد بود .

15 – هر کس نفس خود را بشناسد به مقصود نهایی کلیه ی علوم و دانشها دست یافته است .

16 – هر کس نفس خود را نشناسد از راه رستگاری به دور افتاده است و در وطه ی گمراهی و نادانی فرو رفته است .

17 – شناخت نفس , مفید ترین آگاهی هاست .

18 – هر کس به معرفت نفس موفق شود به رستگاری برتر دست پیدا کرده است .

19 – جاهل بر حقیقت نفس خود مباش زیرا هرکس نسبت به معرفت نفس خود نادان باشد نسبت به تمامی اشیاء جاهل است .



عبد عاصی : فرمایشات بالا به وضوح مشی عرفای " معرفت النفس " را بیان کرده است . یعنی عرفای ما طبق این فرمایشات حرکت کردند و رسیدند . در احوالات بزرگان معرفت نگاه کنید و ببینید همه ی دقیقه هایی که حضرت مولی الموالی علی علیه السلام بیان فرموده اند به درستی دیده می شود . یعنی راهی جز " معرفت النفس " برای " معرفة الله " وجود ندارد .


در زندگی نامه های ناقصی که از مرحوم قاضی و مرحوم حداد رضوان الله علیهما به دستمان رسیده , گوشه هایی از تجلی این فرمایشات دیده می شود . عرفای مذهب شیعه همه بر امیرشان علی علیه السلام اقتدا کردند و سر سوزنی از طریق اهل بیت علیهم السلام تخطی نکردند . آری ! زیبایی همیشه نشاط آور است و احساس قدرت و توانایی به انسان دست می دهد . وقتی بی بی مظلومه زینب سلام الله علیها ( آن عارفه ی به مقام امام زمانش ) فرمودند : " ما رایت الا جمیلا " بر اریکه ی قدرت توحیدی و ولائی تکیه زده بود . پس چرا وقتی سید هاشم حداد (رحمة الله علیه) از ظفرمندی سیدالشهدا علیه السلام می گوید و عاشورا را جلوه ی قدرت خدا و زیبایی می داند با سنگ کفر و عناداو را می زنند ؟ شاید اگر مخالفین عرفان در کوفه و شام بودند و بیانات زینب کبری سلام الله علیها را در خصوص عظمت عاشورا و تجلی زیبایی و پیروزی حقیقی آل الله می شنیدند به اوهم سنگ می زدند ....


آن کشته که بردند به یغما کفنش را تیر از پی تیر آمد و پوشاند تنش را

خون از مژه می ریخت به تشییع غریبش آن نیزه که می برد سر بی بدنش را

پیراهنی از نیزه و شمشیر به تن کرد با خار عوض کرد گل پیرهنش را

زیباتر از این چیست که پروانه بسوزد شمعی به طواف آمده پر پر زدنش را

آغوش گشاید به تسلای عزیزان یا خاک کند یوسف دور از وطنش را ؟!

خورشید فروزان شده در تیره گی ِ شام تا باز به دنیا برساند سخنش را