یک سوال بنیادی! بزرگترین ظلم در عالم چیست که حضرت....

[علی 110]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام
مکرر در روایات خوانده اید و شنیده اید که حضرت پس از ظهورشان دنیا را بعد از آنکه پر از ظلم و جور شده است، پر از عدل و داد میکند!
خوب
حالا بگویید ببینیم
مهمترین و بزرگترین ظلمی که حضرت پس از ظهور آن را نابود می کنند چیست؟؟؟
پاسخ را از قرآن بیاورید!!!!
بسیار بسیار پاسخ به این سوال مهم است
تا آن را نفهمیم اصلاً نفهمیده ایم که هدف اصلی حضرت از ظهور و قیامشان چیست!!!!!
در ضمن آیا می توانند کسانی خودشان گرفتار آن ظلم هستند جزو یاران حضرت باشند؟؟
از کجا بفهمیم که ما گرفتار آن شکل از ظلم هستیم یا نه؟
راه پیراسته شدن ما از آن ظلم چیست؟
منتظریم دوستان منتظر...


پاسخ که میتوانید از این ارسال در همین تاپیک مشاهده کنید:
شماره ارسال: #14

[فرمیسک]

(۸/اسفند/۹۱ ۱۲:۱۶)maryam 135 نوشته است:  من فکر می کردم که ما بیشتر به خودمان ظلم می کنیم . ولی اینجا گفته شده ظلم به خدا...
بلاخره به کی ظلم می شود ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

درباره اینکه چه مفاهیمی میتواند به خداوند نسبت داده شود باید گفت مفاهیم بر دو دسته هستند:

1. برخی از این مفاهیم بر موجودات محدود اطلاق میشود به نحوی که اگر محدودیت آنها حذف شود آن مفهوم هم حذف میشود مثل جسم. که این مفاهیم را نمیتوان به خدا نسبت داد چون لازمه آن داشتن محدودیت است.

2. مفاهیم عقلی که هم بر موجودات محدود و هم موجودات نامحدود اطلاق میشود مثل علم که میتوان به خدا هم نسبت داد. البته واضح است که مصداق این مفهوم بین انسان و خدا تفاوت دارد. مثلا نور هم به نور شمع گفته میشود هم نور خورشید.

بنابراین اطلاق برخی مفاهیم به خداوند اشکالی ندارد زیرا مصادیق آن کاملا متفاوت است.

درباره ظلم این مفهوم به معنای رعایت نکردن حق و حقوق دیگری است و اگر انسان در دنیا حق خداوند را ادا نکرده و به آن بی توجهی کند در حقیقت به خدا ظلم کرده است.

امام باقر (علیه السلام) مي‎فرمايند:

"ظلم سه گونه است: ظلمي كه خدا آنرا مي‎آمرزد و ظلمي كه خدا نمي‎آمرزد و ظلمي كه خدا از آن صرف نظر نمي‎كند. پس :

1- ستمي كه خداي عزوجل نمي‎آمرزد شرك است.

2- ستمي كه خدا مي‎آمرزد ستمي است كه آدمي به خويش مي‎كند در آنچه ميان او و خداي عزوجل است.

3- ستمي كه از آن صرف نظر نمي‎كند حقوق و ديوني است كه بندگان به يكديگر دارند."

کتاب جامع السعادت (علم اخلاق اسلامي)، ترجمه سيد جلال الدين مجتبوي ج 2

[b]پس طبق گزینه دو در فرمایش امام باقر اگر شرک ظلم به خودمان باشد قابل بخشش است که میدانیم اینگونه نیست. زیرا:

خداوند در سوره نساء آیه 48 می فرماید:" إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَن يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَ لِكَ لِمَن يَشَآءُ وَمَن يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَى‏ إِثْماً عَظِيماً

ترجمه

همانا خداوند، اين كه به او شرك ورزيده شود نمی بخشد، ولى هر چه پايين‏تر باشد، براى هر كه بخواهد مى ‏بخشد. و هر كس به خداوند شرك ورزد مسلماً گناه بزرگی را مرتکب شده است. "

مضمون اين آيه، عيناً در آيه 116 همين سوره تكرار شده است.

پس شرک ظلم به خدا است.( شرك، بيش از دويست بار در قرآن مطرح شده و مصداقهای متفاوت آن مورد انتقاد قرار گرفته است)

مثلا در قرآن گفته شده:

اللَّهُ عَزيزٌ ذُو انْتِقامٍ(مائده/ 95)

"و خداوند شكست ناپذير صاحب انتقام است".

آیا اگر ستمی به خداوند صورت نمی گرفت انتقام گرفتن معنا می یافت؟

البته مفاهیمی که به خدا نسبت داده میشود بیشتر برای درک شدن توسط انسانهاست.

فی المثل همیشه "الله اکبر" به "خدا بزرگتر است" ترجمه میشود. حال آنکه این ترجمه کامل نیست. هر بشری هم میتواند اکبر باشد. پس باید گفت"خدا بزرگتر از آن است که وصف شود"

سایر صفات و مسائل و مفاهیمی که به خدا نسبت داده میشود هم تقریبا همینگونه هستند و نباید با مفاهیم انسانی یکسان درنظر گرفته شود. زیرا در قران درباره خدا گفته شده "ليس كمثله شيئ" خداوند هيچ شبيه و نظيري ندارد و این عباراتی که ما درباره خداوند بیان میکنیم برای فهم خودمان است.

وگرنه خداوند به هیچ کس احتیاجی ندارد تا درباره او لطف یا ستمی شود. " انتم الفقراءالي الله والله هو الغني الحميد "

الا الذين ظلموا منهم فلا تخشوهم و اخشونى سوره بقره ، آيه 15.

«كسانى كه از آنان ظلم كردند از آنها نترسيد و از من بترسيد».

بنابراین ظلم به خدا این نیست که بگوییم میتوان به یک خدای قادر مطلق ستم کرد بلکه باید گفت ظلم به خدا یعنی نادیده گرفتن حق خدا و بی اعتنایی به امر او.

البته باید گفت بازگشت همه ظلم ها در اصل به خاطر ظلم به خداست. زیرا هر ستمی که در حق سایرین می شود به دلیل نادیده گرفتن حق خدا و وحدانیت او و عدم اجرای فرامین اوست.

[علی 110]

ضمن تشکر مطالب ذکر شده کامل نیستند و نیاز به تبیین دارند!!!
مانند این عبارت:

(۱۰/اسفند/۹۱ ۱۸:۴۲)فرمیسک نوشته است:  مثلا در قرآن گفته شده:

اللَّهُ عَزيزٌ ذُو انْتِقامٍ(مائده/ 95)

"و خداوند شكست ناپذير صاحب انتقام است".

آیا اگر ستمی به خداوند صورت نمی گرفت انتقام گرفتن معنا می یافت؟

بنابراین ظلم به خدا این نیست که بگوییم میتوان به یک خدای قادر مطلق ستم کرد بلکه باید گفت ظلم به خدا یعنی نادیده گرفتن حق خدا و بی اعتنایی به امر او.

دقت کنید دوستان
همانطور که در این تاپیک بسیار مهم اعتقادی قبلاً خدمت دوستان عرض کرده بودم:
مفهوم تأسف خوردن خدا در قرآن چیست؟ (پست فوق ویژه!)
معنای چنین عباراتی

(۱۰/اسفند/۹۱ ۱۸:۴۲)فرمیسک نوشته است:  بلکه باید گفت ظلم به خدا یعنی نادیده گرفتن حق خدا و بی اعتنایی به امر او.

فراتر از این مفهوم است

دقت کنید شدیداً به این روایات
از همان لینک بالا تقدیم شده است:

امام صادق (علیه السلام) در تفسير قول خداى تعالى
فَلَمَّا آسَفُونا انْتَقَمْنا مِنْهُمْ (زخرف-55)
(55 سوره 43): «چون ما را به افسوس آوردند از آنها انتقام كشيديم»
فرمود:
همانا شک نیست که خداى تبارك و تعالى چون ما افسوس نخورد ولى او اولیایی براى خود آفريده است كه افسوس خورند و راضی شوند و با اينكه آنها مخلوق و پرورده اويند،
رضاى آنها را رضاى خود مقرر كرده
و خشم آنها را خشم خود،
زيرا آنها دعوت کنندگان به سوى خود و رهنماى بر خويش نموده
و بدين سبب اين مقام را دارند و اين براى آن نيست كه از نافرمانى مردم زيانى به خدا رسد چنانچه به خلق مى‏رسد،
ولى اين است مقصود از آنچه در اين باره گفته شده است
و به راستى كه خداى عز و جل فرموده است:
هر كه يك دوست مرا خوار شمارد مرا به نبرد طلبيده و بدان دعوت كرده و فرموده است
(80 سوره 4): «هر كه فرمان رسول برد، فرمان خدا را برده»
مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ (نساء -80 )
و فرموده
10 سوره 48): «به راستى كسانى كه با تو بيعت كنند همانا با خدا بيعت كردند، دست خدا روى دست آنها است»
إِنَّ الَّذِينَ يُبايِعُونَكَ إِنَّما يُبايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ (فتح-10)
همه اينها و آنچه مانند اینهاست چنان است كه من با تو گفتم
و خشنودى و خشم و آنچه بدانها ماند هم مثل آنها است
و اگر درست بود كه افسوس و دلتنگى براى خدا رخ دهد با اينكه خدا آنها را آفريده و ايجاد كرده، گوينده‏اى میتواند بگوید كه روزى شود كه خالق جهان نيست گردد،
زيرا اگر خشم و دلتنگى بر او در آيند ديگرگونى به او رخ دهد
و هر چه در معرض تغيير و ديگرگونى باشد، از نيستى در امان نیست
و در اين صورت فرقى ميان پديد آرنده و پديد شده
و ميان قادر و آنچه مسخر قدرت است
و ميان خالق و مخلوق نماند
بسيار بسيار از اين گفتار ناهنجار منزه و برتر است و بدور است
بلكه او است كه همه چيز را آفريده بى‏نياز بدان
و چون خلقت او بر پايه بى‏نيازى از مخلوق است محال است‏ كه حدى و يا چگونگى در وى باشد
باشد که خوب بفهمی ان شاء الله.

الكافي، ج‏1، ص: 145 حدیث 6 باب نوادر


زراره گويد:
از امام باقر (علیه السلام) پرسيدم از تفسير قول خداى عز و جل (54 سوره 2):
وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (بقره-57)
«به ما ستم نكردند ولى به خودشان ستم كردند»
فرمود:
براستى خداى تعالى بزرگتر و عزيزتر و جليل‏تر و منيع‏تر است از اينكه به او ظلم شود
ولى حضرت او ما را به خود وابسته ساخته و ظلم به ما را، ظلم به خود نسبت داده است
و ولايت ما را ولايت خود شناخته،
آنجا كه مى‏فرمايد
إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ
(60 سوره 5): «همانا ولى شما خدا است و رسولش و آن كسانى كه ايمان آوردند» (و نماز برپا میدارند و در حال رکوع زکات می دهند)
يعنى امامان (علیه السلام) از تيره ما،
سپس در جاى ديگر كه همين آيه را تفسير فرمود: «به ما ظلم نكردند و به خود ظلم كردند» نظير اين فرمايشات را فرمود.
اصول كافى-ترجمه كمره‏اى، ج‏1، ص: 421ح11

---

إن شاء الله اگر عمری بود و توفیقی سایر مباحث بسیار مهمی که باید در مورد این تاپیک گفته شود را در اولین فرصت تقدیم میکنم!

[فرمیسک]

میخواهم به این نسل بگویم: حج ابراهیم، میعاد هر سال و هر نسل انسان است با ابراهیم.

چه میعادی؟ که چه بکنند؟

اینکه بر سر نهضتی که او در جهان آغاز کرد باز با او همه سال پیمان ببندند و هر نسلی در زندگی با او عهد کند. چه نهضتی؟

برای اولین بار نهضت استقرار توحید و نابودی شرک. خواهید گفت حالا شرک نیست. بتها را هم که او شکست و حالا دیگر بتی وجود ندارد. چرا، وجود دارد وبیشتر و قویتر از همیشه وجود دارد.

ابراهیم فقط یک شخصیت تاریخی نیست. پیامبران بعد از او حتی پیامبر من ادامه دهنده راه اویند. پس راه ابراهیم راهی است که هنوز روندگان باید براهش بروند و نهضتش نهضت زندگی است و شرکی که او با آن مبارزه میکرد امروز بیشتر از زمان او بر جهان حکومت میکند و بدتر و خشن تر! اما پنهانی!

دکتر علی شریعتی

[mohebALI]

(۷/اسفند/۹۱ ۲۰:۰۴)فرمیسک نوشته است:  در آیه 13 سوره لقمان گفته شده:

إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ

همانا که شرک، ظلم بزرگی است.