***خلق و خوی مهدوی====بسیار مهم و کاربردی***

[ترنم]

عرض سلام و ادب و احترام خدمت دوستان عزیز

قبل از هرچیزی پیشاپیش ولادت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)رو به همه دوستان عزیزم تبریک میگم.امیدوارم به حق صاحب این ماه به آرزوهای قشنگی که به صلاح زندگی ما هم باشه برسیم.ان شاالله

به امید خدا قصد داریم در این تاپیک، مطالبی پیرامون اخلاق مهدوی، تقدیم تان کنیم. امیدوارم عمری باقی بماند و توفیق خدمت گذاری از حقیر سلب نشود و بتوانم گوشه هایی از اخلاق مهدوی رو در اختیار دوستان عزیزم قرار بدم.ان شاالله.

دست یابی به اخلاق خوب و فضیلت های نفسانی، توفیقی است که از سوی پروردگار مهربان نصیب انسان می شود و تا او نخواهد و اراده نفرماید، عملی نخواهد شد. پس باید افزون بر کوشش در این مسیر، عاجزانه توفیق آن را از خداوند درخواست کرد؛ چنان که سیره امام سجاد علیه السلام این گونه بوده است:

«بار خدایا! بر محمد و آل محمد درود فرست و مرا بر آن دار تا خیرخواه کسی باشم که با من نیرنگ می بازد؛ و آن کس را که در کار من دغل ورزد، پاداش نیکو دهم؛ و کسی را که از من کناره گیرد، به نیکی پاداش دهم؛ و به آن کس که محروم می سازد، بخشش کنم؛ و به آن کس که از من می برد، بپیوندم، و به خلاف آن کسی که غیبت مرا می کند، من از او به نیکی یاد کنم و نیکی را سپاس گزارم و از بدی چشم بپوشم».


و دونستن اینکه اخلاقیات ما چه تاثیری در ظهور امام زمان دارد،وظیفه هر عاشقیست که منتظر ظهور معشوقش است.

آیا تا به حال به این موضوع فکر کرده اید که:

چه چیزی میان ما و مولایمان امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) فاصله انداخته است؟

آیا فاصله ما با امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) , یک فاصله مکانی است؟ 100 متر؟، 100 کیلومتر؟

و یا فاصله ما با ظهور ایشان یک فاصله زمانی است؟ 1 هفته, 1 سال, 100 سال یا بیشتر؟

براستی فاصله میان ما و امام (علیه السلام) زمان است یا مکان و یا چیزی دیگر؟

ما باید به سمت مولایمان حرکت کنیم, ما باید در جهت ظهور مولایمان گام برداریم, ما از ابتدا برای همین به دنیا آورده شده‌ایم, ما پیش از آن، با اهل بیت (علیه السلام) عهد بسته‌ایم و این وظیفه‌ ماست. ما باید تمام تلاشمان را در این راستا قرار دهیم.

اما اگر ندانیم که چه چیزی میان ما و مولایمان مانع است، چگونه می‌خواهیم به سمت ایشان و ظهور ایشان حرکت کنیم؟

اصلا حرکت یعنی چه؟ و سمت و سوی حرکت، در عمل چگونه است؟

آیا حرکت به سمت ظهور یعنی اینکه، بلند شویم، از شهر و دیار خود خارج شویم و در کوه و صحرا به دنبال امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بگردیم؟ یا اینکه به جمکران برویم و در آنجا به دنبال امام (علیه السلام) بگردیم؟ و یا اینکه به مکه برویم و در آنجا مقیم شویم تا در صبح ظهور اولین بیعت کننده باشیم؟ و یا ...

آیا حرکت بدین معناست؟یا معنای دیگری دارد؟

وقتی با نگاهی عاقلانه به ماجرا می‌نگریم، می‌یابیم که فاصله ما با ظهور و با مولایمان مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف) ، نه یک فاصله مکانی است و نه یک فاصله زمانی، بلکه فاصله ما، "فاصله صفاتی" است. آنچیزی که میان ما و ایشان فاصله انداخته است نوع صفات ماست. نوع اخلاق و تقوای ماست که میان ما و امام (علیه السلام) مانع شده است! نوع رفتار ماست که (چه بسا دائما) فاصله ما را با امام (علیه السلام) بیشتر می‌کند! عالم بزرگواری می‌فرمود: اگر خداوند به لحاظ دعاهای ما به اندازه یکسال در ظهور امام (علیه السلام) تعجیل کند، به خاطر نوع رفتار ما، چندین سال ظهور عقب انداخته می‌شود!

حال حرکت ما باید چگونه باشد؟

ما باید حرکت به سمت ظهور و به سمت امام (علیه السلام) را با اصلاح خود آغاز کنیم. با اصلاح صفات خود، با اصلاح اخلاق خود، با اصلاح رفتار خود (که بر اساس صفات انسان روی می‌دهد) و تا خود را اصلاح نکنیم، قطعا نمی‌توانیم دیگران را نیز حرکت دهیم.

بارها شنیده‌ایم که می‌گویند: "منتظر مصلح، خود باید صالح باشد". آری! درست است و بلکه باید گفت: حرکت کننده به سمت مصلح خود باید صالح باشد. باید موانع را پس بزند و نه تنها منتظر باشد، بلکه باید به سمت مصلح حرکت کند و این حرکت یک حرکت صالحانه است. نه مفسدانه!!

صالحیت، همان صفتی که خداوند با آن به خوبانش مباهات می‌کند.

آنجا که در مورد برخی از رسولان (علیه السلام) می‌فرماید:

وَ زَکَرِیّا وَ یَحْیی وَ عیسی وَ إِلْیاسَ کُلٌّ مِنَ الصّالِحینَ (انعام58)

و یا در مورد لوط (علیه السلام) می‌ فرماید:

وَ أَدْخَلْناهُ فی رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصّالِحینَ (أنبیاء75)

و همان صفتی که خوبان عالم به دنبال آن بوده‌ و هستند.

آنجا که ابراهیم (علیه السلام) می‌ فرماید:

رَبِّ هَبْ لی حُکْمًا وَ أَلْحِقْنی بِالصّالِحینَ (شعراء83)

و سلیمان (علیه السلام) می‌ فرماید:

فَتَبَسَّمَ ضاحِکًا مِنْ قَوْلِها وَ قالَ رَبِّ أَوْزِعْنی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَ عَلی والِدَیَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحًا تَرْضاهُ وَ أَدْخِلْنی بِرَحْمَتِکَ فی عِبادِکَ الصّالِحینَ (نمل19)

آری! حرکت ما باید حرکتی صالحانه باشد که در قدم اول، اصلاح خود مطرح است. ما باید با سعی و تلاش و عزمی که خداوند به ما عطا فرموده، موانع صفاتی و اخلاقی و رفتاری را از خود دور کنیم و در این مسیر بسیار از خداوند طلب نصرت نمائیم. و به هر میزان که در این مسیر گام برمی‌داریم، بدانیم که داریم به مولایمان مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نزدیک می‌شویم، هر چند که جسم ایشان را نبینیم. ندیدن جسم مبارک ایشان نباید بهانه حرکت نکردن ما شود.

ما باید واجد اخلاق مهدوی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شویم تا انشاءالله لایق همنشینی با ایشان در بعد از ظهور شویم.

باید که جمله جان شویم تا لایق جانان شویم

و قدم اول در این مسیر، اینست که صفات و اخلاقیات مهدوی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را بشناسیم. اما...

براستی اخلاقیات ناب مهدوی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) کدام است؟

و چه کسی می‌تواند آن را به ما معرفی کند؟



ان شاالله ادامه دارد..........

[ساقی]

منتظر مصلح، خود باید صالح باشد!!!!!!


"صلوات "جهت سلامتی و تعجیل در فرج امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)فراموشمان نشود."خدایا با ما آن کن که لایق حضرت توست."

[ترنم]

خدایا!!

از نفسم شكايت دارم كه مرا به بدي فرمان مي دهد و به سمت خطا پيش مي راندم.

از نفسم شكايت دارم كه به نافرماني از تو حريص است و خشمت را بر مي انگيزد.

از نفسم شاكي ام كه مرا به راه هاي نابودي كشانده و در مقابل تو به خواري هلاكم كرده است.

پر بهانه است ... با آرزوهاي بلند . در مقابل بدي بي تاب است و به خوبي پشت مي كند . دنبال بازي و سرگرمي است، پر از غفلت و فراموشي. توبه امروزم را به فردا مي اندازد و سينه ام را از تشويش پر مي كند

خدايا!

از او به تو پناه مي برم كه هوس هايش در قلبم مي چرخد و خواهش هايش را اجابت مي كند. دوستي دنيا را پيش چشم ام زيبا جلوه مي دهد و پرده اي مي كشد ميان من و فرمانبرداري از تو.

به تو پناه مي برم از قلبم كه وسوسه سياهش كرده و رنگ تيرگي آن را آلوده است

پناه مي برم به تو از چشم ام كه از بيم تو اشك نميريزد و به سمت هر چه خوش اش مي آيد مي رود.

به تو پناه مي برم از خودم.

امام سجاد / مناجات خمس عشره / مناجات الشاكين

امان از دست نفس!! (لینک)


انشاالله در ارسالهای بعدی مروری بر فضائل اخلاقی خواهیم داشت.

[ترنم]

وقتش شده تا با هم یه سری از فضایل اخلاقی رو مرور کنیم.

یکی از مهم ترین فضایل اخلاقی نیکی به پدرومادر است.آنهایی که عمر و جوانیشان را صرف رشد و شکوفا شدن ما کردن.و چه بی انصافی است اگر زحماتشان نادیده گرفته شود.

وقتی پشت سر پدرت از پله ها میای پایین و میبینی چقدر آهسته میره

میفهمی پیر شده !

وقتی داره صورتش رو اصلاح میکنه و دستش میلرزه ، میفهمی پیر شده !

وقتی بعد غذا یه مشت دارو میخوره ، میفهمی چقدر درد داره اما هیچ چی نمیگه . . .

و وقتی میفهمی نصف موهای سفیدش به خاطر غصه های تو هستش

دلت میخواد بمیری . . .

و فراموش نکنیم مادرایی که با حوصله راه رفتن رو یاده بچه هاشون دادن ، ولی تو پیری بچه هاشون خجالت میکشن ویلچرشونو هل بدن !

و اماحترام به والدین از منظر قرآن:

وَ قَضى رَبُّکَ أَلّا تَعْبُدُوا إِلّا إِیّاهُ وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً إِمّا یَبْلُغَنَّ عِنْدَکَ الْکِبَرَ أَحَدُهُما

أَوْ کِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لاتَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلاً کَرِیماً(2)

و پروردگارت فرمان داده: جز او را نپرستید; و به پدر و مادر نیکى کنید.

هرگاه یکى از آن دو، یا هر دو، نزد تو به سنّ پیرى رسند،

کمترین اهانتى به آنها روا مدار; و بر آنها فریاد مزن

و گفتار (لطیف و سنجیده و) بزرگوارانه به آنها بگو.

علامه طباطبایی در تفسیرالمیزان می‌فرماید: احسان به والدین بعد از توحید خداوند از واجب‌ترین واجبات است، همانطور که عاق والدین از بزرگترین گناهان کبیره بعد از شرک به خداست».

ان شاالله ادامه دارد.......

[ترنم]

هنگام ناراحتی و خشم، افسار کلام را در دست بگیریم و با آنان به نیکویی سخن بگوییم و از جاده‌ی ادب دور نشویم(3)

«وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما کَما رَبَّیانِی صَغِیراً» (4)

و پر و بال تواضع خویش را از روى محبّت و لطف،

در برابر آنان فرود آر;

و بگو:«پروردگارا! همان گونه که آنها مرا در کودکى تربیت کردند،

مشمول رحمتشان قرار ده.»

«رَبُّکُمْ أَعْلَمُ بِما فِی نُفُوسِکُمْ إِنْ تَکُونُوا صالِحِینَ فَإِنَّهُ کانَ لِلْأَوّابِینَ غَفُوراً.»(6)

«خدا به آنچه در دلهای شما است از خود شما آگاهتر است
اگر همانا در دل اندیشه صلاح دارید خدا هركه را با نیت پاك
به درگاه او تضرع و توبه كند البته خواهد بخشید.»

شكر والدین هم ردیف شكر خدا:

وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى وَهْنٍ
وَ فِصالُهُ فِی عامَیْنِ أَنِ اشْکُرْ لِی وَ لِوالِدَیْکَ إِلَیَّ الْمَصِیرُ(7)

«و ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارش کردیم;
مادرش او را با ناتوانى روز افزون حمل کرد و دوران شیرخوارگى او در دوسال پایان مى یابد;
(آرى به او توصیه کردم) که براى من و براى پدر و مادرت شکر به جا آور
که بازگشت (همه شما) به سوى من است. »

(8)(علیه السلام)خدا امر فرموده به شكرگذاری از خودش و برای والدین، پس اگر كسی والدین را شكر نكند خدا را هم نمی‌كند(9)

پی نوشتها:
1_عیون اخبار الرضا علیه السلام، ج 2، ص 46
2_سوره ی اسرا_23
3_مقاله ی هدایت‌ها و ارزشها:احترام به والدین_سید محمد رضا طالبیان
4_سوره ی اسرا_24
5_محمّد حسین، طباطبائی، تفسیر المیزان، مترجم سید محمّد باقر موسوی همدانی (قم، انتشارات اسلامی) ج 13، ص 109
6_سوره ی مبارکه اسرا_25
7_سوره لقمان، آیه 14
8_مقاله ی احترام و نیكی به والدین در قرآن_محمد رضا هفتنانيان- مركز مطالعات و پژوهش هاي فرهنگي حوزه علميه
9_محمّدی ری‌شهری، میزان الحكمه، (ناشر مكتب الاعلام الاسلامی، چاپ اول، 1363) ج 10، 709

احترام به والدین از منظر قرآن

[ترنم]

از جمله مواردی که حفظ آن موجب میشود ما بتوانیم اخلاقی مهدی پسند داشته باشیم حفظ زبان است.

انسانها با یکی از کوچکترین اعضای بدنشان که زبان است بیشترین گناهانی که باعث میشود ما از اخلاق به دور باشیم را انجام میدهند.

واقعا چند گناه کبیره با یک عمل کوچک انجام می شود به این می گویند یک تیر و چند گناه، متاسفانه این برنامه روزانه خیلی از ماست .

"سخن لغو" + "غیبت" + "مسخره کردن" +" عیب جویی" + "خودبرتر بینی" + "دروغ "+ "کسب توجه مردم به قیمت خشم خدا" =؟


بعد هم صدایمان به فغان بلند است که خدایا مگر من چه گناهی کرده ام ،و در پی آن به تفکری عمیق فرو می رویم که آیا ممکن است از من خطایی هم سر زده باشد؟!

تا یک سختی کوچک به ما می رسد دلیل آن را هر چیزی می شمریم به جز اعمال زشت خودمان ،به جز نتیجه آن ترکیبات خطرناک، با خود می گوییم خداوند بندگان مقربش را سختی می دهد، و این شعار را با هزاران ادا و اطوار شیطانی در لباسی از معارف دین بر سر دیگران می زنیم .

چند گناه با یک زبان کوچولو!!(لینک)

پس در قدم اول اصلاح زبان و رام کردن آن یکی از راههای مقابله با اخلاق بد است.چه بسا خوی تند ما به وسیله زبانمان به اطرافیان ما منتقل میشود و باعث آزار و اذیت و دلشکستن آنها میشود.

بهتر است همه ما باور کنیم که شکستن دلی به ناحق به یقین دل امام عزیزمان را هم به درد می آورد.

[ilidin]

نقل قول:"سخن لغو" + "غیبت" + "مسخره کردن" +" عیب جویی" + "خودبرتر بینی" + "دروغ "+ "کسب توجه مردم به قیمت خشم خدا" =؟

ای داد و بیداد به خدا قسم همش حقه
خواهشا" راه حل بدین

[ترنم]

عرض سلام و ادب و احترام.

ممنون از توجه شما.ان شاالله بتونم در ادامه مباحث جوابگو سوال شما هم باشیم.


گناهان رایج زبانی عبارتند از :غیبت،تهمت،دروغ

تهمت(کتاب اخلاق الهى ، جلد چهارم ، آفات زبان استاد آیت الله مجتبى تهرانى (رحمة الله علیه))

تهمت آثار شومى هم براى تهمت زننده و هم براى تهمت زده شده به بار مى آورد كه مى توان آن ها را در دو عنوان ذیل جاى داد:

1 - پیامد تهمت بر بعد معنوى انسان

در روایتى از امام جعفر صادق (علیه السلام ) در این باره آمده است :
اذا اتهم المۆ من اخاه انماث الایمان من قلبه كما ینماث الملح فى الماء.
آن گاه كه مۆ من به برادر مۆ منش تهمت زند، ایمان در دل او ذوب مى شود؛ همان گونه كه نمك در آب ذوب مى شود.

موضع ابلیس در برابر تهمت و بهتان

تهمت و بهتان به اندازه اى زشت و زننده است كه حتى شیطان هم از انجام دهنده آن دو بیزارى مى جوید. شیطان از رفتارهاى زشت و اعمال خلاف استقبال مى كند؛ ولى برخى از رفتارهاى ناروا آن قدر زشت و پلیدند كه شیطان هم آن ها را تاءیید نمى كند. یكى از این اعمال ، نابود كردن وجهه افراد در جامعه ، و ریختن آبروى آن ها به وسیله بهتان یا نعمت است .
امام جعفر صادق (علیه السلام ) در این زمینه مى فرماید:
من روى على مۆ من روایه یرید بها شینه و هدم مروءته لیسقط من اعین الناس اخرجه الله من ولایته الى ولایه الشیطان ، فلا یقبله الشیطان
اگر كسى سخنى را بر ضد مۆ منى نقل كند و قصدش از آن ، زشت كردن چهره او و از بین بردن وجهه اجتماعى اش باشد و بخواهد او را از چشم مردم بیندازد، خداوند او را از محور دوستى خود خارج مى كند و تحت سرپرستى شیطان قرار مى دهد؛ (ولى) شیطان هم او را نمى پذیرد.
انسان عاقل و متدینى كه به مبدا و معاد اعتقاد دارد، هیچ گاه به دیگرى تهمت نمى زند. حتى اگر انسانى دین نداشته باشد، سرشت انسانى اش به او اجازه این كار را نمى دهد، مگر آن كه از فطرت پاك انسانى به خوى حیوانى گرویده باشد

ان شاالله ادامه دارد...........

[ترنم]

غیبت:

بعضاً در اعتراض به غیبت کردن با این جواب مواجه میشویم که :

این حرف و من جلوی خودشم میزنم
خوب باباجون میزنی که میزنی، غیبت یعنی حرفی که اگه جلوی کسی در جمع بهش بگی ناراحت میشه و شما حالا پشت سرش گفتی، ولو حقیقت محض هم باشه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


اگه دروغ باشه که میشه تهمت که پناه بر خدا از تهمت و آثار شومش !!!!!!!!!

مولا امیرالمؤمنین(علیه السلام) می فرمایند:

ای بندۀ خدا، در گفتن عیب کسی شتاب مکن، شاید خدایش بخشیده باشد، و بر گناهان کوچک خود ایمن مباش، شاید برای آنان کیفر داده شوی! پس هرکدام از شما که به عیب کسی آگاه است، به خاطر آنچه از عیب خود می داند باید از عیب جویی دیگران خودداری کند.

و در روایت است که : هرگز رسوا مساز کسی را که می دانی خداوند تو را به عملی بدتر از آنچه او انجام داده رسوا نساخته.
خطبه 140، غررالحکم

حال بشینیم هی غیبت کنیم! بیکاریم دیگه سرگرمی دیگه ای هم که نیست، تازه کلی هم می خندیم، انگار نه انگار که از عزیزترین چیزها نزد خدا، آبروی مؤمنین است. واقعاً خیلی شجاعیم!! خیلی خیلی شجاعیم!! انگار نه انگار که خدا در قرآن می فرمایند «ویلٌ لکلّ همزه لمزه» وای بر تمام مسخره کنندگان. نترسیدن از این هشدار پروردگارپناه می برم به خدا از خشم خدا!!!

ان شاالله ادامه دارد...........

[امیر313]

(۱۵/تیر/۹۲ ۲۲:۵۳)ilidin نوشته است:  



ای داد و بیداد به خدا قسم همش حقه
خواهشا" راه حل بدین:conf

سلام دوستان به یک راه حل کوچک اشاره می کنم ، نگید سخته نمیشه ، بگید (هر که طاووس خواهد جور هندوستان کشد) هر که دوستی با اهل بیت علیه السلام را می خواهد باید هفتاد خان رستم را رد کند. به نظر من بد نیست در این ایام ماه مبارک رمضان تمرین کنیم و بعد هم ادامه بدیم. «روزه» آن هم از نوع زبان گفتن را ، جز واجبات ما بقی را روزه بگیرید تا آخر عمر. سخت شد نه دیدی فرزندان زهرا سلام علیها را دوست نداری!!!!!