صاحبان حق عظیم (حق پدر و مادر)*&

[مسافر]

سلام
دوستان، از یک صاحب حقی می خواهم صحبت کنم که حقش خیلی عظیم است و خدا هم به استواری تمام کوه ها پشت این حق ایستاده و از آن حمایت می کند. و آن چیزی نیست جز:

حق پدر و مادر

دوستان، به جد و از ته وجود بپذیرید، اگر در قبال پدر و مادرتان منیت خودتان را نشکنید، کمرتان زیر بار آن منیت خواهد شکست. حتی من به این نتیجه رسیده ام که در این باب دموکراسی و آزادی بیان و اندیشه هم کشک است. به زبان ساده می گویم اگر یک سمت ماجرا پدر و مادرتان بود، کوتاه بیائید حتی اگر بیگناه باشید. حتی اگر حقدار هم باشید...
چه برسد به اینکه خدایی نکرده شیطان آدم را خر کند و آدم با پدر و مادرش درشتی کند. یا دلشان را بشکند.

منتظران امام زمان، نشود در بحث های دشمن شناسی و چه و چه اوستا شوید، نشود سنتان زیاد شود و صاحب فکر و اندیشه شوید، صاحبنظر شوید، فیلسوف و دانشمند شوید اما پدر و مادرتان از شما راضی نباشند. حتی اینکه نشود به خاطر دیر آمدن شب به خانه چشمشان به در بماند و قلبشان بلرزد و نگران بمانند... که اگر آنان کوتاه بیایند خدا به این راحتی ها کوتاه نمی آید!

[علی 110]

وَ قَضى‏ رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُوا إِلاَّ إِيَّاهُ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلاً كَريماً (23)
وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما كَما رَبَّياني‏ صَغيراً (24) اسراء

و پروردگارت فرمان داده: جز او را نپرستيد! و به پدر و مادر نيكى كنيد! هر گاه يكى از آن دو، يا هر دوى آنها، نزد تو به سن پيرى رسند، كمترين اهانتى به آنها روا مدار! و بر آنها فرياد مزن! و گفتار لطيف و سنجيده و بزرگوارانه به آنها بگو! (23)
و بالهاى تواضع خويش را از محبّت و لطف، در برابر آنان فرود آر! و بگو: «پروردگارا! همان‏گونه كه آنها مرا در كوچكى تربيت كردند، مشمول رحمتشان قرار ده!» (24)

از امام هشتم علیه السلام روايت شده است كه امام صادق علیه السلام فرمود:
- اگر خداوند در منع نافرمانى والدين، لفظى كوتاه‏تر از اين كلمه، سراغ داشت، همان را بكار مى‏برد.
در روايت ديگر است كه:
- كمترين حد نافرمانى پدر و مادر، گفتن اف است و اگر خداوند، چيزى آسانتر و كوچكتر از آن، در نافرمانى پدر و مادر سراغ داشت، از آن منع مى‏كرد.
در روايت ديگر است كه:
- عاق والدين، هر چه مى‏خواهد بكند. او هرگز داخل بهشت نمى‏شود


ترجمه‏صحيفه‏سجاديه (آيتى) ص : 157
نيايش بيست و چهارم (دعای ایشان در حق پدر و مادرشان)

بار خدايا، درود بفرست بر بنده‏ات و پيامبرت محمد و خاندان او كه همه پاكانند. و برترين صلوات خود و رحمت خود و بركات و سلام خود، خاص آنان گردان.
اى خداوند، پدر و مادر مرا نيز به كرامت خود و رحمت خود مخصوص گردان، اى مهربان‏ترين مهربانان.
بار خدايا، درود بفرست بر محمد و خاندانش و وظيفه‏ام را نسبت به پدر و مادرم به من الهام كن و همه دانش خدمتگزارى به آن دو را به من بياموز و مرا به گزاردن آنچه به من الهام كرده‏اى برگمار و توفيق ده تا آنچه را كه از علم به من ارزانى داشته‏اى به كار بندم، تا چيزى از آنچه مرا آموخته‏اى فرو نگذارم و پيكرم از آنجا آنچه مرا الهام كرده‏اى مانده نگردد.
بار خدايا، درود بفرست بر محمد و خاندانش همچنان كه ما را به وجود او شرافت بخشيدى، و درود بفرست بر محمد و خاندانش همچنان كه به بركت وجود او براى ما بر ديگر مردم حقى واجب گردانيدى.
بار خدايا، چنان كن كه هيبت پدر و مادرم در دل من چنان باشد كه هيبت پادشاهى سخت مهيب، و به آن دو نيكى و مهربانى كنم آن سان كه مادرى مهربان به فرزند خود نيكى و مهربانى كند. خداوندا، فرمانبردارى از پدر و مادر و نيكى و مهربانى مرا در حق ايشان براى من شادى بخش‏تر گردان از به خواب رفتن بى‏خوابى كشيدگان و آب سرد نوشيدن جگر سوختگان، تا ميل و خواهش ايشان را بر ميل و خواهش خويش برترى نهم و خشنوديشان را بر خشنودى خود پيش دارم.
خداوندا، چنان كن كه نيكى و مهربانى آن دو را در حق خود بسيار شمرم هر چند اندك بود و نيكى و مهربانى خود را در حق آن دو اندك شمرم هر چند بسيار بود.
خداوندا، آواز مرا در پيشگاه ايشان پست گردان و سخنم را خوشايندشان نماى و با ايشان نرمخوييم ده و دل من بر ايشان مهربان ساز و چنان كن كه با آنان به مدارا رفتار كنم و بر آنان مشفق باشم. خداوندا، آن دو را پاداش ده كه مرا پرورده‏اند و از ثواب بهره‏مند گردان كه مرا گرامى داشته‏اند، و حق ايشان نگه‏دار كه مرا در خردى محافظت كرده‏اند.
بار خدايا، هر آزار كه از من به آن دو رسيده و هر ناپسند كه از من در حق آن دو سر زده و هر حقى از آن دو كه من ضايع كرده‏ام، همه را سبب كاستن از گناهانشان و علوّ درجاتشان و افزونى حسناتشان قرار ده، اى خداوندى كه سيئات را به چند برابر حسنات بدل مى‏فرمايى.
خداوندا، هر تعدّى كه در گفتار و هر تجاوز كه در رفتار بر من روا داشته‏اند و هر حقى كه از من تباه كرده‏اند و هر قصور كه در وظايف خود نسبت به من ورزيده‏اند، همه را به ايشان بخشيدم و به احسان ارزانى داشتم. از تو خواهم كه بار عواقب آن از دوش آن دو بردارى، كه مرا به آن دو ادعايى نيست و نمى‏گويم كه در نيكى و مهربانى با من دستخوش مسامحه گشته‏اند و از آنچه بر من روا داشته‏اند ملول نيستم، اى پروردگار من.
اى خداوند، حق ايشان بر من واجب تر است و احسانشان در حق من ديرينه‏تر و نعمتشان بيش از آن است كه من بخواهم به عدالت قصاص كنم يا به مثل مقابله. اى خداوند، اگر چنين كنم، پس آن همه سالها كه در پرورش من سر كردند و آن همه رنج كه در نگهدارى من بر خود هموار ساختند و آن همه سختى كه به جان خريدند تا من در آسايش باشم، چه خواهد شد؟ نه هرگز نتوانند همه حقى را كه بر گردن من دارند به تمامى استيفا كنند و من نيز آن سان كه شايسته آنهاست هرگز نتوانم حقشان شناخت و هرگز نتوانم حق خدمتشان را به جاى آورم. پس درود بفرست بر محمد و خاندانش و مرا يارى ده - اى بهتر از هر كس ديگر كه از او يارى خواهند - و توفيقم ده - اى راه نماينده‏ترين كسان كه بدو روى مى‏نهند - و مرا در روزى كه هر كس در برابر عملش جزا داده مى‏شود و بر كس ستم نرود، در شمار آن گروه كه پدر و مادر را نافرمانى كرده‏اند قرار مده.
بار خدايا، بر محمد و آل او و ذريّه او درود بفرست و پدر و مادر مرا به برترين موهبتهايى كه خاص پدران و مادران بندگان مومن خود گردانيده‏اى، مخصوص گردان. اى مهربان‏ترين مهربانان.
خداوندا، پس از هر نماز من و در هر وقت ديگر از اوقات شب و در هر ساعت از ساعات روز، پدر و مادرم را از ياد من مبر.
بار خدايا، درود بفرست بر محمد و خاندانش و مرا به سبب دعايى كه در حق ايشان مى‏كنم بيامرز و آن دو را به سبب نيكى و مهربانى كه در حق من كرده‏اند به مغفرت خويش بنواز و به شفاعت من از ايشان خشنود شو و نيك خشنود شو. و آنان را گرامى دار و به جايهاى امن و آسايش بهشت رسان.
خداوندا، آن دو را شفيع من گردان اگر پيش از من آمرزيده‏اى، و مرا شفيع ايشان گردان اگر پيش از ايشان آمرزيده‏اى، تا من و پدرم و مادرم در سايه لطف و رأفت تو، در سراى كرامت و جايگاه مغفرت و رحمت تو، همنشين هم گرديم، كه تو را بخشايش بزرگ است و نعمت دير ساله. و أنت ارحم الراحمين.

[رضا1357]

خدا پدر و مادر و خودتون رو بیامرزه و قرین رحمت کنه.
چه تذکر به جایی بود.

[Seyed Mohsen]

بسم الله الرحمن الرحیم

احترام به والدین از منظر قرآن:

وَ قَضى رَبُّکَ أَلّا تَعْبُدُوا إِلّا إِیّاهُ وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً إِمّا یَبْلُغَنَّ عِنْدَکَ الْکِبَرَ أَحَدُهُما
أَوْ کِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لاتَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلاً کَرِیماً(2)

و پروردگارت فرمان داده: جز او را نپرستید; و به پدر و مادر نیکى کنید.
هرگاه یکى از آن دو، یا هر دو، نزد تو به سنّ پیرى رسند،
کمترین اهانتى به آنها روا مدار; و بر آنها فریاد مزن;
و گفتار (لطیف و سنجیده و) بزرگوارانه به آنها بگو.

می‌بینیم که در این آیه‌ی شریفه، پس از فرمان به یکتا پرستی ، مسأله احسان به والدین مطرح شده است و بر دیگر فرمانها و دستورات خداوند مقدم شده است که خود بیانگر اهمیت ویژه این موضوع است. در‌آیات متعدد دیگری هم بر این مطلب تأکید شده است.
علامه طباطبایی در تفسیرالمیزان می‌فرماید: احسان به والدین بعد از توحید خداوند از واجب‌ترین واجبات است، همانطور که عاق والدین از بزرگترین گناهان کبیره بعد از شرک به خداست».
«أف» یعنی چه؟أف هر سخنی است که انزجار و ناراحتی از والدین را برساند. بنابراین خداوند به ما امر می‌کند که در هنگام ناراحتی و خشم، افسار کلام را در دست بگیریم و با آنان به نیکویی سخن بگوییم و از جاده‌ی ادب دور نشویم(3).
خداوند در ادامه سوره اسراء می فرماید:

«وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما کَما رَبَّیانِی صَغِیراً» (4)

و پر و بال تواضع خویش را از روى محبّت و لطف،
در برابر آنان فرود آر;
و بگو:«پروردگارا! همان گونه که آنها مرا در کودکى تربیت کردند،
مشمول رحمتشان قرار ده.»

در رابطه با تواضع و فروتنی نسبت به پدر و مادر است. جناح به معنای پر و بال گستران است كه كنایه از مبالعه در تواضع و خضوع زیانی و عملی است مثل جوجه‌ای كه بال و پر خود را باز می‌كند تا مهر و محبت مادر را تحریك كند و او را به فراهم ساختن غذا وادار سازد از این‌كه در این آیه جناح مقید به «ذُل» شده استفاده می‌شود كه انسان باید در معاشرت و گفتگو با پدر و مادرش طوری رفتار كند كه پدر و مادر تواضع و خضوع او را احساس كنند و بفهمند كه او را در برابر آنها خوار می‌كند و نسبت به ایشان محبت و مهر دارد(5)
و در ادامه،بعد از آنكه دستور می‌دهد كه نسبت به پدر و مادر نیكی و احترام و خضوع داشته باشید بعد از آن می‌فرماید:

«رَبُّکُمْ أَعْلَمُ بِما فِی نُفُوسِکُمْ إِنْ تَکُونُوا صالِحِینَ فَإِنَّهُ کانَ لِلْأَوّابِینَ غَفُوراً.»(6)

«خدا به آنچه در دلهای شما است از خود شما آگاهتر است
اگر همانا در دل اندیشه صلاح دارید خدا هركه را با نیت پاك
به درگاه او تضرع و توبه كند البته خواهد بخشید.»

شكر والدین هم ردیف شكر خدا:

وَ وَصَّیْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَیْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى وَهْنٍ
وَ فِصالُهُ فِی عامَیْنِ أَنِ اشْکُرْ لِی وَ لِوالِدَیْکَ إِلَیَّ الْمَصِیرُ(7)

«و ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارش کردیم;
مادرش او را با ناتوانى روز افزون حمل کرد و دوران شیرخوارگى او در دوسال پایان مى یابد;
(آرى به او توصیه کردم) که براى من و براى پدر و مادرت شکر به جا آور
که بازگشت (همه شما) به سوى من است. »

همان طور كه ملاحظه می‌شود در این آیه خداوند و شكر والدین در یك ردیف قرار گرفته‌اند(8)، لذا امام رضا(علیه السلام) می‌فرماید: خدا امر فرموده به شكرگذاری از خودش و برای والدین، پس اگر كسی والدین را شكر نكند خدا را هم نمی‌كند(9)

پی نوشتها:
1_عیون اخبار الرضا علیه السلام، ج 2، ص 46
2_سوره ی اسرا_23
3_مقاله ی هدایت‌ها و ارزشها:احترام به والدین_سید محمد رضا طالبیان
4_سوره ی اسرا_24
5_محمّد حسین، طباطبائی، تفسیر المیزان، مترجم سید محمّد باقر موسوی همدانی (قم، انتشارات اسلامی) ج 13، ص 109
6_سوره ی مبارکه اسرا_25
7_سوره لقمان، آیه 14
8_مقاله ی احترام و نیكی به والدین در قرآن_محمد رضا هفتنانيان- مركز مطالعات و پژوهش هاي فرهنگي حوزه علميه
9_محمّدی ری‌شهری، میزان الحكمه، (ناشر مكتب الاعلام الاسلامی، چاپ اول، 1363) ج 10، 709

[مسافر]

سید جان، لطف و احترام به والدین تنها به احترام لفظی و ظاهری نیست. یکی از مصادیق این تکریم آنست که به عنوان فرزندانی از نسل ایشان، انسان هایی شریف و دست به خیر باشیم. زیرا که فرزند، عصاره و ثمره پدر و مادرش است و به عنوان یکی از مهمترین باقیات و صالحات می تواند به حساب بیاید. پس اینکه ما در یک کلام "آدم" باشیم، حقی است که پدر و مادرمان بر گردن ما دارند...

[علی 110]

مادر تجلي عظمت مهر خداست، حتي اگر فراموش شود

[K-1]

مرحوم ملامحسن فیض کاشانی نقل می‌کنند که اگر سجده به غیر از خدا واجب می‌شد، یقینا بر پدر و مادرم سجده می‌کردم؛ بنابراین اگر آن طوری که نباید با پدر و مادر برخورد کرد برخورد شود، فرزندانش بدتر از آن را با او برخورد می‌کنند.



به گزارش مشرق به نقل از الف، آنچه می‌خوانید گزیده‌ای از درس اخلاق آیت الله قرهی، مدیر حوزه علمیه امام مهدی (عج‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) است که در مسجد حوزه علمیه یاد شده، واقع در حکیمیه پیرامون مقام والدین و ضرورت نکوداشت جایگاه آن‌ها، ایراد شده است.

در روایات اسلامی در رابطه با موضوع نیکی کردن این طور آمده است: «لِکُلِّ بِرٍّ بِرٍّ» یعنی برای هر نیکی در عالم، نیکی برتری وجود دارد؛ جهاد و شهادت فی سبیل‌الله مافوق تمام نیکی‌هاست و آن قدر باب مهمی است که خداوند فرمود: «فَتَحَلّی لِخاصَّةِ أولیائه» به این معنا که خداوند باب شهادت را فقط برای بندگان خاص خودش باز کرده است.

شهادت اوج بندگی انسان است و تمام حضرات معصومین (علیه السلام) و حتی وجود مقدس صاحب‌الزمان (علیه السلام) به وسیله شهادت به محضر خدا رسیدند؛ و زمانی که قسّیسّین حضرت حق، محضر امام زمان (علیه السلام) را درک می‌کنند در رکاب ایشان به شهادت می‌رسند.

در روایت شریفی به نقل از پیامبر اسلام (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آمده است که روزی حضرت موسی‌بن‌عمران (علیه السلام) به خداوند عرضه داشت: خدایا حال دوستِ من که شهید شده، در عالم برزخ چگونه است؟ خداوند به حضرت موسی (علیه السلام) گفت: او در جهنم است؛ حضرت موسی (علیه السلام) با تعجب به خدا عرضه داشت خدایا مگر وعده نکرده‌ای که شهید با اولین قطره خونش به بهشت می‌رود و همه گناهانش آمرزیده می‌شود، خدا به حضرت موسی (علیه السلام) گفت: بله اما دوست تو اصرار به آزردن پدر و مادرش داشت و من عمل کسی را که بر پدر و مادرش ستم کند قبول نمی‌کنم، حتی با شهادت؛ بنابراین کسانی اسمشان در طومار شهداء نوشته می‌شود که عاق والدین نباشد.

روایتی از امام زین‌العابدین (علیه السلام) درکتاب رساله حقوق نقل شده است که ایشان فرمودند: «وَ اَمّا حَقُّ اَبیکَ فَتَعْلَمَ اَنَّهُ اَصْلُکَ وَ اَنَّکَ فَرْعُهُ وَ اَنَّکَ لَوْلاهُ لَمْ تَکُنْ، فَمَهْما رَاَیْتَ فی نَفْسِکَ مِمّا تُعْجِبُکَ فاعلمان اَباکَ اَصْلُ النِّعْمَهِ عَلَیْکَ فیهِ وَ احْمَدِ اللّهَ وَ اشْکُرْهُ عَلی قَدْرِ ذلِکَ» « و امّا حقّ پدرت را باید بدانی که او اصل و ریشه توست و تو شاخه او هستی، و بدانی که اگر او نبود تو نبودی، پس هر زمانی در خود چیزی دیدی که خوشت آمد بدان که از پدرت داری، زیرا اصل و اساس نعمت و خوشی تو، پدرت است، و خدا را سپاس بگزار و به همان اندازه شکر کن».

در قرآن کریم این طور آمده است که هر خوبی که به انسان می‌رسد از ناحیه خداوند متعال است اما هر عمل زشتی که به انسان می‌رسد نتیجه اعمال خودش است و اصل تمام خصلت‌های نیک در انسان از پدرش و به واسطه اوست بنابراین بر خدا و پدرت شکرگزاری کن و هیچ قوه و نیرویی جز از ناحیه خداوند نیست.

به سبب اذیت کردن پدر و مادر، آن نعمتی که از ناحیه خداوند به پدر تفویض شده است تبدیل به نقمت می‌شود و اگر کسی خونش ریخته شود، به هدر رفته و جهنمی است، بنابراین اگر نعمت با لطف کردن به «ربّ صغیر» یعنی پدر و مادر توأم و همراه شد آن موقع معنی نعمت را به خود می‌گیرد.

روایتی از پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در کتاب‌های اصول کافی و بحارالانوار ج 74 نقل شده است که به انسان‌ها یادآوری می‌کنند و می‌فرمایند: عقوق دارای مراتبی است و فوق تمام عقوق این است که انسان باعث شود که پدر و مادرش به وسیله او بمیرند؛ بنابراین انسان با خواندن هزار رکعت نماز مستحبی به جایی نمی‌رسد، اما راه توبه در صورتی که توبه حقیقی باشد باز است .

* یکی از راه‌های رسیدن به قرب الهی، اطاعت محض از فرامین الهی است

یکی دیگر از راه‌های رسیدن به قرب الهی، اطاعت محض از فرامین الهی است اما سؤالی در اینجا مطرح می‌شود که چرا اولیای الهی بر این باورند که مسائل الهی تعبدی است؟ در جواب این سؤال باید گفت که اموری که خداوند برای انسان‌ها برنامه‌ریزی کرده است فوق عقل بشری است و عقل بشری نمی‌تواند آن‌ها را درک کند، بنابرین گوش دادن به اوامر پدر و مادر، انسان را به اوج می‌رساند.

انجام دادن دو عمل نیک، شهید سید احمد پلارک را به این مقام رفیع رساند، یکی از آن‌ها این بود که روزی سید احمد پلارک با ماجرایی برخورد که نتیجه آن انجام دادن گناهی بزرگ بود اما از آن چشم‌پوشی کرد، در نتیجه او را به اوج رساند یعنی لحظه‌ای، محکم و قوی به نفس اماره و شهوتش نه گفت و اوج گرفت.

دیگر اینکه سید احمد پلارک به مادرش گفته بود جبهه رفتن من باید با رضایت قلبی تو باشد بنابراین خداوند پرده‌هایی را از جلوی چشمانش کنار زد و باعث شد تا حقایق را درک کند؛ امام خمینی (رحمة الله علیه) فرمودند: بعضی از شهداء یک روزه ره صد ساله فهمیدند و رفتند.

اگر انسان عاق والدین شده باشد، می‌تواند تکبر را کنارگذاشته و به وسیله خضوع و خشوع دل پدر و مادرش را به دست آورد پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در روایتی فرمودند: منظور از خضوع و خشوع این است که در مقابل آن‌ها بی‌ادب ننشینی و مؤدب باشی و صدایت را نسبت به صدای پدر و مادر بالاتر نبری.

از مرحوم شیخ غلام‌الحسین اشرفی (رحمة الله علیه) نقل شده است که روزی در زمان کودکی پای منبر شیخ فضل‌الله محلاتی (رحمة الله علیه) نشسته بودم که فرمودند: کسی که می‌خواهد به اوج مقامات الهی برسد صدایش را از صدای پدر و مادرش پایین‌تر بیاورد و از آن زمان به بعد به این دستور عمل کردم در حالیکه پدر و مادرم به من می‌خندیدند که چرا صدایم را نازک می‌کنم.

بوسیدن دست و پای پدر و مادر کبر و غرور را پایین می‌آورد؛ آیت‌الله مکارم شیرازی نقل می‌کنند که هر وقت به شیراز می‌رفتم دست و پای پدر و مادرم را می‌بوسیدم و در ادامه گفتند هیهات اگر انسان فکر کند که تنهایی به جایی می‌رسد.

مرحوم ملامحسن فیض کاشانی نقل می‌کنند که اگر سجده به غیر از خدا واجب می‌شد، یقینا بر پدر و مادرم سجده می‌کردم؛ بنابراین اگر آن طوری که نباید با پدر و مادر برخورد کرد برخورد شود، فرزندانش بدتر از آن را با او برخورد می‌کنند و بهتر این است که قبل از اینکه پدر و مادر چیزی را از ما طلب کنند، آن کار را به رایشان انجام بدهیم.

کسانی که پدر و مادرشان را از دست داده و از دار دنیا رفته‌اند و از طرفی عاق آن‌ها نیز شده‌اند، می‌توانند برای انجام هر عمل مستحبی که قصد انجام آن را دارند، پدر و مادرشان را نیز در ثواب آن اعمال شریک کنند البته غیر از اعمال واجب و خوب است که هر جمعه قبل از طلوع آفتاب بر سر مزارشان بروند تا مشکلشان برطرف بشود و روزانه حداقل 110 مرتبه برای آن‌ها استغفار کند، بنابراین هیچ موقع نباید پدر و مادر فراموش شوند و همان طور که پروردگار رب عظیم برای انسان‌ها حیّ ابدی است، ربّ صغیر نیز باید برای انسان‌ها حیّ ابدی باشند.

[Anti-satanism]

سلام
انشالله سایه پدر و مادر هایتان بالای سرتان باشد.
واگر نیست خدا انان را رحمت کند.
خدا از گناهانمان بگذرد......

[fr60din]

يوسف عليه السلام پس از مشكلات زياد فرمانرواى مصر شد. پدرش ‍ يعقوب سالها با رنج و مشقت ، دورى و فراق يوسف را تحمل كرده و توان جسمى را از دست داده بود. هنگامى كه باخبر شد يوسف ، زمامدار كشور مصر است ، شاد و خرم با يك كاروان به سوى مصر حركت كرد، يوسف نيز با شوكت و جلالى در حالى كه سوار بر مركب بود، به استقبال پدر از مصر بيرون آمد. همين كه چشمش به پدر رنج كشيده افتاد، مى خواست پياده شود، شكوه سلطنت سبب شد كه به احترام پدر پياده نشد و كمى بى احترامى در حق پدر كرد.
پس از پايان مراسم ديدار، جبرئيل از جانب خداوند نزد يوسف آمد و گفت :
يوسف ! چرا به احترام پدر پياده نشدى ؟ اينك دستت را باز كن ! وقتى يوسف دستش را گشود ناگاه نورى از ميان انگشتانش برخاست و به سوى آسمان رفت .
يوسف پرسيد:
اين چه نورى است كه از دستم خارج گرديد؟
جبرييل پاسخ داد:
اين نور نبوت بود كه از نسل تو، به خاطر كيفر پياده نشدن براى پدر پيرت (يعقوب ) خارج گرديد و ديگر از نسل تو پيغمبر نخواهد بود.
منبع: بحار : ج 12، ص 251 و ج 73، ص 223.

[paradise]

به نام خدا


مطلبی که در ادامه تقدیم تون میکنم، برگرفته از کتاب " تزکی " استاد کریم محمود حقیقی است...
امیدوارم براتون مفید باشه...

نافرمانی پدر و مادر

در عالم مُلک و ماده، نزدیکترین کسان بر تو پدر و مادر است و آن کس که نسبت به پدر و مادر ناسپاس باشد، بهترین دلیل بر کفران اوست که هر آن کس که مخلوق را سپاس نگفت، خالق را چون سپاس دارد؟ و آن کس که با پدر و مادر وفا ننمود با که وفا کند؟

وَوَصَّيْنَا الْإِنسَانَ بِوَالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَى وَهْنٍ وَفِصَالُهُ فِي عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ
و ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارش كرديم، مادرش او را با زحمت روي زحمت حمل كرد، (و به هنگام بارداري هر روز رنج و ناراحتي تازه‏اي را متحمل مي‏شد) و دوران شيرخوارگي او در دو سال پايان مي‏يابد (آري به او توصيه كردم) كه شكر براي من و براي پدر و مادرت بجا آور كه بازگشت همه شما به سوي من است
( سوره لقمان، آیه 14 )

در این آیه که تو را مشاهدت رفت براَندیش که خدا در سپاس شریکی بر خود گرفته، بر تو واجب نموده که سپاس او و پدر و مادر را گزاری و این نشانه اهمیت حق پدر و مادر است.

کنار و بر مادر دلپذیر
بهشت است و پستان در او جوی شیر
نه رگهای پستان درون دل است
پس ار بنگری شیر خون دل است
به خونش فرو برده دندان نیش
سرشته در او مهر خونخوار خویش
سعدی

وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا
پروردگارت فرمان داده جز او را نپرستيد و به پدر و مادر نيكي كنيد، هر گاه يكي از آنها - يا هر دو آنها - نزد تو، به سن پيري برسند كمترين اهانتي به آنها روا مدار، و بر آنها فرياد مزن، و گفتار لطيف و سنجيده بزرگوارانه به آنها بگو
( سوره اسراء ، آیه 23 )

از امام صادق (علیه السلام) در معنی احسان در این آیه پرسیده شد. فرمود: « معنی آنکه به خوشی با آنها یار باشی و آنها را وانداری که آنچه نیاز دارند از تو بخواهند »

باری از کودکی و ناچیزی خود یاد آر که چه بودی و در سایه تربیت و پرورش تو را به این روز رسانیدند، خود ضعیف و پیر شدند تا تو قوی و جوانی نیرومند شدی، خود از پای درآمدند تا تو بر پای ایستادی. قامتی خمیده کردند تا تو قامتی راست یافتی.

ای عزیز! شاید بود که تو را پدر و مادر یا یکی از این دو در حیات نباشند. و افسوس خوری که هم اکنون نتوانی سپاس ایشان داری. بر این حدیث توجه کن که کنونت نیز فرصت باقی است:
امام صادق (علیه السلام) فرمودند: « چه مانعی است هرکس از شما را که احسان کند به پدر و مادرش، زنده باشند یا مرده. از طرف آنها نماز بخواند و صدقه بدهد و حج کند و روزه بدارد. آنچه کند از آنها باشد و مانند آنها را هم به خود او بدهند و خداوند به احسان و صله او خیر فراوانی افزاید »
و آنچه تو در حیات در حق ایشان می کردی جنبه دنیاوی داشت و فانی، و آنچه هم اکنون کنی جنبه اخروی دارد و باقی و ایشان قدر آن بیش دانند.

ولی باید دقت کنی که در همه جا فرمان ایشان بر تو باید جاری باشد جز در ترک واجبات و حقوق پروردگارت که فرمود:

وَإِن جَاهَدَاكَ عَلى أَن تُشْرِكَ بِي مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِي الدُّنْيَا مَعْرُوفًا
و هرگاه آنها تلاش كنند كه موجودي را شريك من قرار دهي كه از آن آگاهي نداري (بلكه مي‏داني باطل است) از آنها اطاعت مكن، ولي با آنها در دنيا به طرز شايسته‏اي رفتار كن
( سوره لقمان، آیه 15 )


خدا نکنه کسی درد یتیمی بکشه... یا علی(علیه السلام)
موفق باشید.