قدردان داشته هایمان باشیم . . .

[آلاله]

زندگی،یک نعمت است.

امروز هرگاه خواستید کلمه ای ناخوشایند به زبان آورید،
به کسانی فکر کنید که قادر به تکلّم نیستند.

قبل از اینکه بخواهید از مزّه ی غذای تان شکایت کنید،
به کسی فکر کنید که اصلاً چیزی برای خوردن ندارد.

قبل از اینکه از همسرتان شکایت کنید،
به کسی فکر کنید که برای داشتن یک همدم،
به درگاه خدا زاری می کند.

امروز پیش از آنکه از زندگی تان شکایت کنید،
به کسی فکر کنید که خیلی زود هنگام،
از این دنیا رفته است.

قبل از آنکه از فرزندان تان شکایت کنید،
به کسی فکر کنید که آرزوی بچّه دار شدن دارد،
امّا عقیم است.

قبل از آنکه شکایت کنید که چرا کسی،
خانه تان را تمیز نکرده یا جارو نزده،
به آدم هایی فکر کنید که مجبورند شب را در خیابان بخوابند.

پیش از نالیدن از مسافتی که مجبورید رانندگی کنید،
به کسی فکر کنید که مجبور است همان مسیر را پیاده طی کند.

و پیش از آنکه از شغل تان خسته شوید،
و از آن شکایت کنید،
به افراد بیکار و ناتوان،

[b]و کسانی که در آرزوی داشتن شغل شما هستند،

فکر کنید.زندگی،یک نعمت است.

از آن لذّت ببرید

و ادامه اش دهید...

[عبدالرحمن]

بسم الله الرحن الرحیم

پیش از نالیدن از وضع زندگی و شکایت و گله به اهل بیت علیهم السلام
به کسی فکر کنید که اصلا از نعمت ولایت ایشان بی بهره است

[آلاله]

به نام یکتای بی همتا



گاهی به داشته‌های مردم نگاه می‌کنیم و با خودمان می‌گوئیم که چرا من فلان چیز را ندارم، زبان به گلایه و شکایت باز می‌کنیم، اما نعمت‌های رو که داریم رو قدر نمی‌دانیم.

امام على عليه‌‏السلام می‌فرمایند:
شُكرُ المُؤمِنِ يَظهَرُ في عَمَلِهِ، شُكرُ المُنافِقِ لا يَتَجاوَزُ لِسانَهُ؛
سپاسگزارى مؤمن در كردارش آشكار می‌شود، امّا سپاسگزارى منافق از زبانش فراتر نمی‌رود.[1]

روزى حضرت عيسى در مناجاتش با خداوند عرضه داشت: پروردگارا دوستى از دوستارانت به من بنما، خطاب رسيد به فلان محل برو كه ما را در آنجا دوستى است، مسيح به آن محل موعود رفت زنى را ديد كه نه چشم دارد و نه دست و نه پاى، روى زمين افتاده و زبانش مترنم به اين ذكر است:

«اَلْحَمْدُ للهِ عَلَى نِعَمَائِهِ وَ الشُّكْرُ عَلَى آلَائِهِ»

خدا را بر نعمت‌هاى ظاهري‌اش سپاس و بر نعمتهاى باطني‌اش شكر.

آن حضرت از حالت آن زن شگفت زده شد، پيش رفته و به او سلام كرد، زن گفت: عليك السلام يا روح الله! فرمود اى زن تو كه هرگز مرا نديده‌اى از كجا شناختى من عيسى هستم،

زن گفت: آن دوستى كه تو را به سوى من دلالت كرد، برايم معلوم نمود كه تو روح الله هستى،

فرمود: اى زن تو از چشم و دست و پا محرومى، اندامت تباه شده!

زن گفت: خدا را ثنا مي‌گويم كه دلى ذاكر و زبانى شاكر و تنى صابر دارم، خدا را به وحدانيت و يگانگى ياد مي‌كنم كه هرچه را مي‌توان با آن معصيت كرد از من گرفته، اگر چشم داشتم و به نامحرم نظر مي‌كردم، اگر دست داشتم به حرام مي‌آلودم و اگر پا داشتم دنبال لذات نامشروع مي‌رفتم چه عاقبتى داشتم؟ اين نعمتى كه خدا به من داده به احدى از بندگانش نداده است.[2]
منابع:
1- غررالحكم، ح 5661 و 5662
2- خزينة الجواهر ،صفحه318


منبع: رهروان ولایت

[Tolou]

بسم الله الرحمن الرحیم


اگر میدانستید که یک محکوم به مرگ هنگام مجازات تا چه حد آرزوی بازگشت به زندگی را دارد آنگاه قدر روزهایی را که با غم سپری میکنید، می دانستید.

ابن سینا

[آلاله]

نه سفیدی بیانگر زیبایی است...

و نه سیاهی نشانه زشتی...

کفن سفید اما ترساننده است..

و کعبه سیاه اما محبوب ودوست داشنتی است..

انسان به اخلاقش هست نه به مظهرش..

اگر صدای بلند نشانگر مردانگی بود.. سگ سرور مردان بود..

و اگر لختی و برهنگی نشانه زن بودن بود.. میمون از همه خانمتر بود..

قبل از اینکه سرت را بالا ببری و نداشته هات را به پیش الله گلایه کنی.. نظری به پایین بینداز و داشته هات را شاکر باش ..

انسان,

بزرگ نمیشود جز به وسیله ی فکرش،

شریف نمیشود جز به واسطه ی رفتارش

و قابل احترام نمیگردد جز به سبب اعمال نیکش ....