تحلیلی بر فیلم Noah / پیامبری که هالیوود مبعوث کرد!

[SAViOR]

بسم الله الرحمن الرحیم

پیامبری که هالیوود مبعوث کرد !

سال هاست که غرب سعی دارد تا با استفاده از امکانات وسیع رسانه ای خود باورهای مردم را دستخوش تغییر کرده و تعریف و تعبیر جدیدی از آن ها را ارایه نماید. علت این اتفاق را می توان در بهره وری غرب از چگونگی نگاه عمومی مردم به یک موضوع خاص و میزان باور آن ها به آن موضوع (و اعتماد به تعریف و تعبیر غرب از آن) جستجو کرد. در این میان باور جهانی مردم به انبیاء الهی و کلیت و ماهیت دین، از جمله نکاتی هستند که غرب به طور جدی روی آن ها دست گذاشته و سعی دارد تا این نگاه جهانی را بنا به اقتضای خواسته های نامشروع خود دستخوش تغییر کرده و با ارایه تعبیر و تفسیر جدید (پوچ و دروغین) نقش خداوند، دین و رسالت انبیاء در شکل گیری آن را کم رنگ کند تا بدین ترتیب نقش منجی گری خود را حقیقی جلوه داده و سیطره خود بر اقوام مختلف را گسترش دهد.

داستان فیلم در ابتدا با روایت کلی ماجرای زندگی حضرت آدم و همسرش (توجه داشته باشید که نام حوا در قرآن ذکر نشده و این نام در تورات آمده است) و سپس قتل هابیل به دست قابیل و فرار وی به سمت شرق-محل سقوط فرشتگان- از زبان لِمِک، پدر حضرت نوح آغاز می شود.
* توجه داشته باشید که طبق داستان، قابیل پس از ارتکاب به قتل به شرق می گریزد! این که منظور از شرق کجاست و آرنوفسکی بر اساس کدامین منبع چنین ادعایی کرده، جای سوال دارد؟

لِمِک برای نوح کوچک توضیح می دهد که آن ها از نسل دیگر فرزند آدم، یعنی شیث هستند و درواقع وارثان خوبی و نگهبانان آفرینش در مقابل شهرهای مملو از پلیدی وارثان قابیل به شمار می روند. همچنین او به نوح توضیح می دهد که طبق آیین موروثی خوبان، این وظیفه از آدم به شیث، سپس به ادریس، قینان (کنعان)، مهلئلیل، متوشالح، لِمِک و حالا به نوح منتقل می شود.

* در اینجا آرنوفسکی از چندین نبی گرانقدر به عنوان اجداد حضرت نوح نام می برد. حال ببینیم که این افراد چه کسانی هستند:

شیث نبی:

و خداوند تبارک فرمود:

ثُمَّ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَا كُلَّ مَا جَاء أُمَّةً رَّسُولُهَا كَذَّبُوهُ فَأَتْبَعْنَا بَعْضَهُم بَعْضًا وَجَعَلْنَاهُمْ أَحَادِیثَ فَبُعْدًا لِّقَوْمٍ لَّا یُؤْمِنُونَ
سپس پیامبران خود را پى‏درپى فرستادیم. هر بار كه پیامبرى به سوى امتش آمد تكذیبش كردند، ما نیز آنها را از پى یكدیگر هلاك نمودیم و آنها را عبرت‏ها و داستان‏ها كردیم. پس نابود باد قومى كه ایمان نمى‏آورند
(سوره مؤمنون : 44)
اولین کسى که بعد از رحلت آدم (علیه السلام) به مقام پیامبرى نائل آمد، حضرت شیث بود. او وصى و جانشین آدم شد و امانت هاى الهى و صحیفه هایى که از جانب خداوند نازل شده و جمعاً بیست و یک صحیفه بود، دریافت و جمع آورى و منظم نمود و سپس به نشر آن تعالیم و هدایت و راهنمائى فرزندان آدم که رفته رفته جمعیت قابل ملاحظه‌اى را تشکیل می‌دادند کمر بست.
آدم پس از گذراندن عمرى طولانى، احساس کسالت و ناتوانى کرد، سپس به فرزندش شیث گفت : پسرم، زمان مرگ من نزدیک شده و اینک من مریض و ناتوانم و خداوند به من دستور داده که تو را وصى خود قرار دهم و ودیعه‌هاى او را به امانت نزد تو بگذارم. اینک وصیت نامه من که شامل آثار علمى و نام بزرگ خداوند است، زیر سر من است. وقتى من از دنیا رفتم آن را بردار و کسى را نیز از آن مطلع مکن.
در وصیت نامه من تمام مسائلى که به آن نیازمند شوى، چه در امور دینى و چه در مسائل دنیوى ثبت و ضبط شده است. (حالا این روش انتقال رسالت را با روشی که آرنوفسکی تصویر کرده است مقایسه کنید!)
پسرم، در این لحظات که بیمارى و رنج بر من غلبه کرده ، میل دارم از میوه‌هاى بهشتى ، تناول کنم .
از دامنه کوه بالا برو و هر یک از فرشتگان را دیدى سلام مرا به او برسان و بگو: پدرم مریض است و از شما می‌خواهد کمى از میوه‌هاى بهشتى براى او هدیه بفرستید.
شیث به دامنه کوهستانى که در آن منطقه بود، بالا رفت تا براى پدر، میوه‌اى بدست آورد.
در بین راه جبرئیل را با گروهى از فرشتگان دید، جبرئیل بر او سلام کرد و پرسید: کجا می‌روى ؟
گفت : پدرم مریض شده و از من خواسته است مقدارى از میوه‌هاى بهشتى ، از فرشتگان به رسم هدیه بگیرم و اینک براى این منظور به کوه آمده‌ام.
جبرئیل گفت : خداوند به تو صبر و اجر عنایت کند پدرت چشم از جهان پوشید و به عالم ابدى پیوست. آنگاه همگى کنار جسد آدم آمدند. فرشتگان به فرمان پروردگار بدن او را غسل داده و براى نماز آماده ساخته بودند.
شیث جلو ایستاد و نمازى با پنج تکبیر، به همان شیوه‌اى که خداوند در دین اسلام مقرر فرموده و تا روز رستاخیز این شیوه ادامه خواهد یافت، بر جنازه آدم خواند.
سپس جنازه او را طبق راهنمائى جبرئیل ، با احترام و تجلیل فراوان به خاک سپردند و شیث در غم از دست دادن پدر بی‌تابى می‌کرد. جبرئیل او را دلداری داد و به ادامه زندگى و انجام وظیفه پیامبرى تشویق نمود.
شیث بیش از هزار سال زندگى کرد و همواره با جبرئیل و فرشتگان الهى در ارتباط بود و وحى خداوندى را دریافت و به مردم ابلاغ می‌‌کرد. بر اساس ‍ سنت تغییر ناپذیر آفرینش، دوران زندگى شیث به سر آمد و به دستور خداوند، ادریس را که از بهترین نواده‌هاى آدم بود، به جانشینى برگزید و امانت های نبوت را به او سپرد. (بحارالانوار، جلد 11، صفحه 257، 260، 262)

ادریس نبی:

حضرت ادریس(علیه السلام) پس از آدم و شیث (علیه السلام) به مقام پیامبری برگزیده شد. او همواره مردم را به پرستش خدای یگانه و دوری ازگناه دعوت می کرد و پیروانش را به ظهور پیامبران بعدی، به ویژه خاتم الانبیاء محمد مصطفی(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، بشارت می داد.
در نام این پیامبراختلاف است. گروهی نامش را اخنوع و لقبش را ادریس دانسته اند. دسته ای وی را «اوزریس» خوانده، ادریس را معرف این نام شمرده اند. جمعی معتقدند نامش در تورات «اخنوع» یا «خنوع» است و «هرمس الهرامسه» و «مثلث النعمه » و «المثلث» لقب داده اند، زیرا ملک و حکیم و نبی بوده است.

علامه طباطبایی (رحمة الله علیه) در این باره می فرماید:

نام ایشان به زبان یونانی طرمیس بود که در زبان عربی اخنوع گفته می شود. اما بعضی دیگر می گویند: در زبان یونانی به ایشان ارمیس می گویند که درزبان عربی هرمس گفته می شود و خداوند عزوجل هم در کتاب قرآن ایشان را ادریس نامید.

حضرت ادریس (علیه السلام) از جمله پیامبرانى است که در قرآن، از آنان یاد شده است خداى سبحان فرمود:

وَإِسْمعِیلَ وَإِدْرِیسَ وَذَاالْکِفْلِ کُلٌّ مِنَ الصّابِرِینَ»؛
وَاذکُرْ فِى الکِتابِ إِدْرِیسَ إِنَّهُ کانَ صِدِّیقاً نَبِیّاً * وَرَفَعْناهُ مَکاناً عَلِیّاً»
قرآن، وى را به صفاتى، چون صبر و راستگویى و برخوردار از مقام برجسته، توصیف فرموده است. خلاصه نظر دانشمندان در باره وى این است که او نخستین پیامبرى بود که جبرئیل(علیه السلام) براى ارشاد و هدایت نسل (قابیل) بر او وحى نازل کرد تا از طغیان و سرکشى و کفر خویش دست برداشته و به پیشگاه خداوند توبه نمایند و طبق دستوراتِ آیین او زندگى کنند.
ادریس پیامبر فرزندان متعددی داشته که فقط نام «متوشالح» و «ناخورا» و «حرقاسیل» در کتاب ها ذکر شده است. وی از مصر بیرون رفت و در زمین گردش کرد و سپس به آن سرزمین بازگشت، [سرانجام‏] خداوند او را در هشتادو دو سالگى به نزد خود بالا برد.

قینان (کنعان) :

قینان یا کنعان پسر انوش و نواده شیث، پسر آدم بود. او هنگامی که انوش نود سال داشت، زاده شد. قینان در هفتادسالگی صاحب نخستین فرزندش مهللئیل شد. وی پسران و دختران دیگری داشت که نامشان در تورات نیامده‌است. او در ۹۱۰ سالگی درگذشت. نام قینان در نسب‌نامه حضرت عیسی (علیه السلام) و نیز حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ذکر شده است.

مهلئلیل:

پسر قینان و نوه انوش بود و نسبش به شیث، پسر آدم می‌رسید. مهلئلیل پدر یارد و جد خنوخ بود. وی هشتصد و نود و پنج سال زندگانی کرد. نخستین رویای خنوخ در خانه پدربزرگش مهلئلیل بوده است. نام مهلئلیل در نسب‌نامه حضرت عیسی (علیه السلام) و نیز حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ذکر شده است.

متوشالح:

متوشالح پسر خنوخ و پدر لمک و جد اعلای نوح است. طوفان نوح هم‌زمان با مرگ او بود. متوشالح در سن ۹۶۹ سالگی درگذشت. او در بین شخصیت‌های عهد عتیق بیشترین عمر را کرده‌است. نام متوشالح در نسب‌نامه حضرت عیسی (علیه السلام) و نیز حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ذکر شده است.

لِمِک:

لِمِک، پسر مَتْوشَالح و نسل پنجم از شیث است. او دو زن به نام‌های عاده (به معنی سپیده) و سلاه (به معنی سایه) و چهار فرزند پسر به نام‌های یوبال (نوازنده بربط و نی)، توبال (سازنده آلات مسی و آهنی)، یابال (خیمه‌نشین رمه‌دار) و نوح (سرخوشی) داشت. بر اساس کتاب پیدایش عهد عتیق هنگام تولد نوح، لمک به فرزندانش گفت که لعنتی که آدم بر این جهان آورده با این پسرم پایان می‌پذیرد. (منظور لمک از پایان جهان، پایان بدی و شر بوده، نه پایان حیات انسان! عقیده نادرستی که در فیلم به آن اشاره می شود.)
در برخی متون یهودی، به کشتن لمک اشاره شده ‌است اما در تورات به این موضوع اشاره‌ای نشده‌ است. (توجه کنید که قتل لمک در تورات ذکر نشده و فقط در برخی کتب نامعتبر به این موضوع اشاره شده است. حال ببینید منابع این فیلم تا چه حد معتبر هستند!)

ادامه داستان:

لِمِک به عنوان مراسم انتقال عهد! پوست ماری را -که جزو میراثش محسوب می شود- به دور دستش پیچیده و انگشت خود را به سبک تابلوی آفرینش میکل آنژ! به انگشت نوح نزدیک می کند (درمورد پوست مار و کابرد آن در این فیلم در ادامه توضیح خواهم داد)، اما در آخرین لحظه صدای فریاد و هیاهوی مردانی که به آن سمت می آمدند، این مراسم را نیمه تمام باقی می گذارد!

صدا مربوط به فردی به نام توبال کین و افرادش بود که برای فتح قلمروی بیشتر وارد سرزمین تحت کنترل لِمِک شده اند. لِمِک از آن ها درخواست می کند که از زمین های خداوند بیرون بروند و حرمت آن را نگه دارند، اما توبال کین با این منطق که خداوند مدت هاست بشریت را رها کرده و مردم او در شهر ها در گرسنگی به سر می برند، به معادن غنی زوهر در آنجا اشاره کرده و با کشتن لِمِک، همه آن ها را جزو اموال نسل قابیل بر می شمرد و همچنین پوست مار را نیز به عنوان غنیمت نزد خود نگه می دارد، غافل از این که نوح در تمام این مدت شاهد و ناظر همه این اتفاق ها است.

حال ببینیم توبال کین کیست:

نام او در کتاب سفر پیدایش 4:22 ذکر شده است. " ظله، زن ديگر لمک هم پسری زاييد که او را توبل قائن ناميدند. او کسی بود که کار ساختن آلات آهنی و مسی را شروع کرد. خواهر توبل قائن ، نَعمه نام داشت ."
درمورد این فرد در کتب مقدس تنها همین مقدار اطلاعات موجود است و در هیچ منبع معتبری از وی به عنوان پادشاه دوران حضرت نوح (علیه السلام) اسمی به میان نیامده است. حتی کتاب مقدس وی را برادر ناتنی حضرت نوح معرفی می کند! باز هم این سوال مطرح می شود که آرنوفسکی از کدامین منبع، به چنین اطلاعات معتبری دست پیدا کرده است!!
و اما مورد بعدی که در این فیلم بدان اشارات زیادی شده و نیاز به بررسی دارد، موضوع ماده ای آتش زا و ظاهراً پر بهایی به نام زوهر است.
درواقع بر خلاف آنچه در فیلم نمایش داده می شود، زوهر نام یک سنگ آتش زا نیست، بلکه نام کتابی از کتب کابالاست!
زوهر یا ظُهَر به معنی درخشندگی، نامی بر درخت زندگی و از مهم‌ترین کتاب‌های ادبیات قباله در یهودیت و تفسیری عرفانی بر تورات است که به زبان آرامی نگاشته شده‌است. کتاب زوهر به سبک الواح نوشته شده‌است و مشتمل بر هیجده صحیفه‌است که هر یک دربردارنده آرای عرفانی نویسنده آن است.

ادامه داستان

سپس داستان سال ها به پیش می رود، زمانی که نوح مردی حدوداً چهل ساله شده و سه فرزند به نام های سام، حام و یافث دارد.
او به همراه سام و حام مشغول جمع آوری آذوقه در طبیعت است که با سر و صدا و هیاهویی عجیب متوجه فرار حیوانی زخمی از دست سه شکارچی می شود (در این سکانس آرنوفسکی سعی کرده با نمایش حیوانی عجیب، بحث انقراض نسل برخی از موجودات را هم مطرح نماید.)
نوح به سراغ حیوان زخمی می رود، اما جراحت او کاری بوده و حیوان کشته می شود. شکارچیان به سراغ شکار خود می روند، اما با نوح درگیر شده و همگی کشته می شوند. نوح جنازه حیوان را در آتش - به روش تقدیم قربانی پیشینیان- می سوزاند و در مقابل پرسش حام که چرا انسان ها او را کشتند؟ توهم کسب قدرت از راه خوردن گوشت را مطرح می کند و آن ها را افرادی نادان نام می برد، زیرا فراموش کرده اند که قدرت فقط از آن خداست و از طرف او به بندگانش اعطا می شود (جالب است که بدانید خود آرنوفسکی فردی گیاه خوار است و شاید قراردادن چنین دیالوگی تا حد زیادی جزو عقاید شخصی وی باشد. زیرا خداوند همه چیز را با واسطه به بشر می دهد و کسب قدرت از طریق خوردن گوشت هم می تواند یکی از این واسطه ها باشد.)

در همین زمان اتفاق عجیبی رخ می دهد و به همراه افتادن قطره ای آب از آسمان، گیاهی بلافاصله در زمین رشد کرده و گل می دهد! اتفاقی که نوح دلیل آن را متوجه نمی شود، اما او را به فکر وا می دارد (جالب است که پیامبر خدا تعبیر این اتفاق را نمی داند!)
شب هنگام نوح خواب عجیبی مشاهده می کند: زمین غرق در خون شده و سپس زیر آب غرق می شود!
نوح معنی و پیام این خواب را متوجه نمی شود، اما از طریق دیدن کوهی در خواب! به این نتیجه می رسد که پدر بزرگش، متوشالح هنوز زنده است و در آن کوه سکونت دارد.
پس تصمیم می گیرد با تمام اعضای خانواده خود به کوه رفته و متوشالح را پیدا کند و از او تعبیر این خواب را جویا شود. آن ها در طول راه به یکی از روستاهای غارت شده می رسند و در آنجا دختربچه ای زخمی به نام ایلا را می یابند. همسر نوح درصدد درمان دختر بر می آید که ناگهان با حمله غارتگران مواجه شده و به منطقه ممنوعه پناه می برند. جایی که غول ها (فرشتگان سقوط کرده) در آنجا سکنی دارند.

غول ها به رهبری سمی آزا (Samyaza) تصمیم می گیرند تا آن ها را نابود کنند، اما پس از شنیدن نام متوشالح و این که وی جد نوح است از این کار منصرف می شوند. اما به نوح هم در یافتن جدش کمکی نمی کنند، زیرا آن ها انسان ها را پلید و عامل بدبختی خود می دانند.
شب هنگام یکی از فرشتگان به نام مأجوج (Magog) به سراغ نوح و خانواده وی می آید و آن ها را به محل زندگی متوشالح هدایت می کند. او توضیح می دهد که در ابتدای خلقت آن ها شاهد خلقت آدم و حوا و عشق آن دو به یکدیگر بودند. او توضیح می دهد که آن ها پس از ماجرای اخراج آدم و حوا به زمین علی رغم ممنوعیت ورودشان به زمین، به دنبال آن ها آمده و به علت سرپیچی از فرامین خالق، هاله نور خود را از دست داده و در گل و لای زندانی می شوند. آن ها تمام اسرار خلقت را به انسان ها می آموزند، اما درعوض انسان ها به شکار آن ها روی می آورند و در نتیجه تعداد کمی از آن ها باقی می مانند و به شدت به انسان ها بدبین می مانند.
حال ببینیم ماجرای فرشتگان سقوط کرده از چه قرار است و از کجا نشأت می گیرد:
طبق دیدگاه صریح اسلام، فرشتگان، مخلوقاتی دارای عصمتند که از هرگونه لغزش و خطا مبرا هستند و بدون کوچکترین خسران و لغزشی به عبادت و اطاعت از فرامین خداوند متعال مشغولند. ما بر این باور قوی هستیم که درصورت لغزش فرشتگان و عدم عصمت آن ها، مقوله پیامبری و رسالت با مشکل مواجه خواهد شد. زیرا در اینصورت دیگر نمی توان به وحی ای که جبرئیل حامل آن است، اعتماد کافی داشت و این دیدگاه پایه گذار مقوله شرک آمیزی است که بارها و بارها در فیلم ها و بازی های رایانه ای تولید غرب شاهد ترویج آن هستیم.
متاسفانه در دیدگاه یهودیت، و به خصوص محتوی موجود در کتاب خنوخ، با فرشتگانی مواجه می شویم که در اثر لغزش و خطا از درگاه الهی رانده و به زمین گریخته اند! این فرشتگان (که تعداد آن ها 12 عدد ذکر شده) در زمین عامل برپایی فساد و جنایت شناخته می شوند و پس از شیطان (ابلیس)، به عنوان اصلی ترین دشمنان خدا از آن ها یاد می شود. آن ها همواره در جنگی پایان ناپذیر علیه خداوند و سایر فرشتگان مقرب درگاه شرکت دارند و هر از گاهی نبردی سخت و خونین میان آن ها در زمین درمی گیرد. چنین دیدگاه کفرآمیزی را می توان در فیلم هایی نظیر لژیون (Legion) و گابریل (Gabriel) نیز مشاهده کرد.

نظر قرآن کریم درمورد عصمت فرشتگان :

سوره تحریم، آیه 6:
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَکُمْ وَ أَهْليکُمْ ناراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ عَلَيْها مَلائِکَةٌ غِلاظٌ شِدادٌ لا يَعْصُونَ اللَّهَ ما أَمَرَهُمْ وَ يَفْعَلُونَ ما يُؤْمَرُونَ
ای کسانی که ایمان آورده اید خود و خانواده خویش را از آتشی که هیزم آن انسان ها و سنگهاست نگه دارید آتشی که فرشتگانی بر آن گمارده شده که خشن و سختگیرند و هرگز فرمان خدا را مخالفت نمی کنند و آنچه را فرمان داده شده اند ( به طور کامل ) اجرا می نمایند!

سوره انبیاء، آیه 26:
وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ عِبادٌ مُکْرَمُونَ
آن ها گفتند: خداوند رحمان فرزندی برای خود انتخاب کرده است! او منزه است ( از این عیب و نقص ) آن ها [فرشتگان] بندگان شایسته اویند.

سوره انبیاء، آیه ۲۷:
لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ
هرگز در سخن بر او پیشی نمی گیرند و ( پیوسته ) به فرمان او عمل می کنند.
انجیل و تورات هم آن ها را (فرشتگان سقوط کرده) اینگونه توصیف می کنند:
آیات متعددی از کتاب مقدس، نشانگر آنست که بعضی از فرشتگان شریر هستند. (دوم پطرس 2: 4)
علت شریر شمرده شدن آن ها، آن بوده که ایشان گناه کرده و بدین طریق، مقام و مسکن خود را ترک کردند. (دوم پطرس 2: 4، یهودا 6)

زمان سقوط فرشتگان

زمان سقوط فرشتگان نامعلوم است، ولی روشن است که سقوط آن ها قبل از سقوط انسان بوده، زیرا شیطان به صورت مار به باغ عدن وارد شد و حوا را فریب داد. (پیدایش 3: 1 – 3)

نتایج سقوط فرشتگان

آن ها قدوسیت اولیه خود را از دست دادند و از نظر ذات و رفتار فاسد شدند. (متی 10: 1، افسسیان 6: 11 و 12- مکاشفه 12: 9)
آنگونه که از کتاب مقدس بر می آید، فرشتگان شریر دارای سرنوشت یکسانی نبوده اند.
برخی از آن ها به جهنم افکنده شدند و در آنجا به زنجیر کشیده شده و تا روز داوری نهایی، نگهداری خواهند شد. (دوم پطرس 2: 4)
برخی دیگر آزاد ماندند و به مخالفت و ستیز با فرشتگان نیک می پردازند. (مکاشفه 12: 7)
در آینده روی زمین انداخته خواهند شد (مکاشفه 12: 8 – 9) و بعد از داوری شدن (اول قرنتیان 6: 3) به دریاچه آتش افکنده خواهند گردید. (متی 25: 41- دوم پطرس 2: 4- یهودا 6)
البته شیطان پیش از آنکه به دریاچه آتش افکنده شود مدت هزار سال در هاویه در بند خواهد بود (مکاشفه 20: 1 – 3 و 10)

دسته بندی فرشتگان سقوط کرده در مسیحیت و یهود

در چنین دیدگاهی این گروه از فرشتگان به دسته های مختلف طبقه بندی می شوند و هر یک سرنوشتی جدا در زمین پیدا می کنند:

دسته اول: فرشتگانی که در زندان نگهداری می شوند. در کتاب دوم پطرس 2: 4 و یهودا 6، ذکر آن ها به میان آمده است:

"آن ها گناه کردند و خدا آن ها را به جهنم انداخت تا برای داوری نگاه داشته شوند."

دسته دوم: فرشتگانی که آزاد هستند. این دسته غالبا همراه رئیسشان شیطان (متی 25: 41- مکاشفه 12: 7 - 9) یاد می شوند. مهمترین کار آن ها عبارتست از کمک به رهبرشان شیطان و مبارزه با فرشتگان نیکو و خصومت با قوم خدا و مقاصد الهی

دسته سوم: دیو نام دارند. از دیوها به طور مکرر در کتاب مقدس مخصوصا در اناجیل صحبت شده است. آن ها روح هستند (متی 8: 16) و غالبا روح پلید نامیده می شوند. (مرقس 9: 25)
آن ها تحت فرمانروایی شیطان کار می کنند. (لوقا 11: 15 – 19)
دیوها می توانند باعث ایجاد امراض جسمی مانند گنگی (متی 9: 32 و 33)، کوری (متی 12: 22) و به طور کلی صدمات جسمانی (مرقس 9: 18) و ... شوند.

نوح به همراه سام به دیدن متوشالح که درون غاری زندگی می کند می روند و از او درمورد تعبیر خوابش سوال می کند و توضیح می دهد که نتوانسته بخشی از آن را ببیند. در نتیجه متوشالح با خوراندن ماده ای توهم زا به نوح، به او کمک می کند تا ادامه خوابش راببیند! (توجه کنید که متوشالح نبی، با کمک جادو همانند شامن ها عمل می کند. او فاقد هرگونه علم الهی نشان داده می شود و قدرت های او بیشتر شبیه به جادوگران است.)
نوح در خواب می بیند که خالق تصمیم دارد زمین را به وسیله آب نابود کند و او وظیفه دارد با ساخت یک کشتی، معصومیت، یعنی حیوانات را نجات دهد! زیرا آن ها تنها موجوداتی هستند که همانند زمان سکونت در بهشت زندگی می کنند! (توجه داشته باشید که در این فیلم نعوذوبالله عصمت به حیوانات نسبت داده می شود! آیا توهینی از این بالاتر سراغ دارید؟)

او ماجرای غرق شدن دنیا را با پدربزرگش درمیان می گذارد، اما متوشالح خاطرنشان می کند که پدرش نابودی بشر را با آتش پیش بینی کرده بوده و چیزی درمورد آب به او نگفته است! او بذری از درختان بهشتی به نوح می دهد و از او می خواهد آن را در خاک بکارد. نوح بذر را در خاک می کارد، اما حضور سمی آزا جان او و خانواده ش را به خطر می اندازد. وی همه ماجرا را برای سمی آزا توضیح می دهد اما او حرف های نوح را باور نمی کند، در این زمان ناگهان معجزه ای رخ داده و چشمه ای شروع به جوشیدن می کند. آب چشمه به پنج شاخه تقسیم شده و درون زمین پخش می شود.

در اثر این اتفاق بذر گیاه سبز شده و جنگلی انبوه پدید می آید و چوب لازم برای ساخت کشتی فراهم می شود. دیدن این صحنه موجب می شود که غول ها تصمیم به کمک به نوح بگیرند و در ساخت کشتی وی را یاری رسانند. (در اینباره در ادامه توضیح خواهم داد)

داستان به چندسال بعد می رود، زمانی که فرزندان نوح بزرگ شده اند و کار ساخت کشتی مراحل پایانی خود را سپری می کند. ظاهراً سام و ایلا با هم ازدواج کرده اند (در فیلم به این موضوع اشاره دقیقی نمی شود) و ایلا به دلیل زخم کهنه ای که در کودکی داشته عقیم شده است.

حام و یافث هم بزرگ شده اند و در کار ساخت کشتی به نوح کمک می کنند. پس از سال ها انتظار، سرانجام دسته اول حیوانات (پرندگان) وارد کشتی می شوند، اما علی رغم این موفقیت اوضاع در خانواده نوح چندان دلچسب نیست. حام به شدت خود را نیازمند یک همدم می بیند و نوح تمایلی به این موضوع ندارد! همین امر موجب می شود تا حام برای یافتن همدم به یکی از شهرها نزدیک شده و به شکلی اتفاقی با توبال کین و افرادش روبرو شود.

توبال کین از حام خوشش می آید و او را به عضویت سربازان خود در می آورد و با هم نزد نوح می روند. نوح او را می شناسد و از پذیرش وی سرباز می زند. کین، نوح را تهدید می کند، ولی با دیدن غول ها از درگیری منصرف می شود.
او به صورت مخفیانه اقدام به تدارک لشکری بزرگ برای فتح کشتی می کند (ظاهراً به آذوقه درون کشتی چشم دوخته بود) و به این منظور دستور می دهد که غذا فقط درمیان افراد قوی که توان مبارزه دارند پخش شود.
این دستور موجب بروز شورش در شهر شده و غوغا و جنایاتی هولناک را به همراه می آورد. نوح به توصیه همسرش تصمیم می گیرد تا پیش از شروع توفان به شهر رفته و برای دو فرزند دیگر خود همسرانی بیابد! اما در آنجا با دیدن خوی توهش انسان ها به این نتیجه می رسد که خواست خداوند نابودی کامل نسل بشر است، نه رهایی آن ها. از همین رو دختری را که حام به وی علاقه داشته رها می کند و به همراه خانواده اش به درون کشتی پناه می برد (نکته مهم در این سکانس شباهت شیطان به خود نوح است. طوری که پس از این صحنه شاهد اعتراف نوح به عدم عصمت خود بوده و مدام خود را به دلیل گناهانش سرزنش می کند!)

زن نوح که از این واقعه دلگیر است مخفیانه نزد متوشالح رفته و از او می خواهد تا ناباروری ایلا را درمان کرده و به ادامه نسل نوح کمک نماید. متوشالح هم می پذیرد و ایلا را درمان می کند. در ادامه سایر گروه حیوانات هم وارد کشتی می شوند و همه چیز محیای سفر می شود.
ناگهان باران بسیار شدیدی شروع به باریدن کرده و همزمان با این رویداد، کین و افرادش به کشتی نوح حمله ور می شوند، اما با مقاومت شدید غول ها مواجه شده و دسته دسته کشته می شوند.

البته آن ها در ادامه موفق به کشتن غول ها می شوند (غول ها پس از این فداکاری مورد لطف خالق قرار گرفته و به بهشت منتقل می شوند!)، اما فوران ناگهانی چشمه های آب مسیر ورود انسان ها به کشتی را سد می کند. (جالب است که طبق داستان قرآن نوح (علیه السلام) سال ها سعی کرد تا افراد قوم خود را برای سوار شدن به کشتی ترغیب نماید، اما به جز تعداد اندکی (حدود 72 یا 80 نفر) تا آخرین لحظه هیچکس حاضر به این کار نشد. اما در فیلم مردم دسته دسته داوطلب سوار شدن به کشتی هستند، اما اینبار نوح به آن ها اجازه ورود نمی دهد!!)

در این بین کین از فرصت پیش آمده استفاده کرده و مخفیانه وارد کشتی می شود، این درحالی است که حام شاهد این ماجراست! ( این هم تحریفی دیگر... طبق روایات اسلامی فقط افراد صالح و پاک در کشتی سوار می شوند، اما در این فیلم علاوه بر کین، حام و همسر نوح هم با آن ها همسفر هستند!)
ماه ها از سفر دریایی آن ها می گذرد که ایلا خبر بارداری خود را به نوح می دهد. اما برخلاف تصور، این خبر موجب آشفتگی نوح می شود، زیرا او معتقد است که خدا تصمیم به نابودی نسل بشر داشته و درمان ایلا بر خلاف خواست خداوند است. نوح از خدا درخواست می کند که از فرزند ایلا بگذرد و مأموریت جدیدی به وی واگذار ننماید، اما از طریق نشانه ها در می یابد که خواست خدا چیز دیگری است! (معلوم نیست که نوح از کجا به چنین نتیجه ای رسید! زیرا دیگران این واقعه رو به گونه دیگری تعبیر نمودند.)
او پس از دریافت پیام خدا اعلام می کند که درصورت پسر بودن فرزند ایلا او آخرین انسان روی زمین خواهد بود، اما در صورت دختر بودن او را در بدو تولد خواهد کشت!

این موضوع باعث می شود که سام و ایلا تصمیم به ترک کشتی بگیرند. اما در آخرین لحظه نوح قایق آن ها را منفجر کرده و مانع رفتن آن ها می شود. در این بین ناگهان درد زایمان به سراغ ایلا آمده و او دو دختر دوقلو به دنیا می آورد.
سام که فرزندان خود را در معرض خطر می بیند، تصمیم می گیرد برای حفاظت از آن ها پدرش را بکشد. از طرف دیگر توبال کین، حام را به کشتن نوح و گرفتن انتقام از وی ترغیب می کند و از او می خواهد تا با دسیسه ای پدرش را به بخش نگهداری حیوانات کشانده و او را سر به نیست کند.

نوح وارد بخش نگهداری حیوانات شده و با کین درگیر می شود. کین تا آستانه قتل نوح پیش می رود اما در آخرین لحظه حام او را می کشد. پس از این واقعه نوح تصمیم به قتل نوه هایش می گیرد، اما در آخرین لحظه پشیمان شده و از دستور خدا سرپیچی می کند! ( پیامبر معصوم از دستور خدا سرپیچی می کند! )

کشتی به ساحل می رسد و نوح سرخورده، به غاری پناه برده و با ساخت خمره های شراب، با مستی روز خود را به شب می رساند. (این هم تهمتی دیگر به پیامبر خدا)

حام، دلتنگ از رویدادهای پیش آمده خانواده را ترک می کند و میراثی را که کین از لمک گرفته بود به نوح باز می گرداند. نوح هم سرانجام به آغوش خانواده بازگشته و با کمک پوست مار نوه هایش را برکت می دهد! و فیلم با نمایش رنگین کمان به نشانه عهد نوح پایان می یابد! (در این مورد بیشتر توضیح خواهم داد)

پیامبری به سبک هالیوود

همانطور که انتظار می رفت فیلم نوح مملو از تحریفات ریز و درشتی است که در نهایت منجر به خلق محصولی کفرآمیز و بی هویت شده است. داستان فیلم حتی از داستان تحریف شده تورات هم پیروی نمی کند و بیشتر بر اساس توهمات آرنوفسکی شکل گرفته است.

چهره ای که از این پیامبر الهی در فیلم ترسیم می شود چهره ای مخدوش و بسیار توهین آمیز است. نوح از نوادگان شیث، پسر خلف آدم معرفی می شود که قرار است پس از پدرش وارث میراث شیث باشد. اما در زمان انتقال عهد از لمک به نوح، در اثر اتفاقی این امر اتفاق نمی افتد و مراسم نیمه تمام رها می شود. آرنوفسکی با جسارت تمام در این صحنه نوح را از مقام نبوت مبری می کند و بر اساس این منطق داستان را پیش می برد. در این فیلم انسان ها به دو دسته کلی تقسیم شده اند، خاندان قابیل که مردمانی شهر نشین و وحشی هستند و خاندان شیث که مردمانی دور از تمدن، غار نشین و تا حدودی متوهم تصویر می شوند.

نکته بعد درمورد پیامبری نوح و چگونگی انتقال نبوت به وی است. پدر نوح برای این منظور، با پیچیدن پوست مار به دور دستش مراسم را انجام می دهد، اما سوال این است که پوست مار چیست؟
طبق داستان فیلم، این پوست مطعلق به ماری (شیطان) است که در ابتدای خلقت آدم و حوا را به خوردن میوه ممنوع راهنمایی کرد. میوه ای که در فیلم انار و دارای نبض نشان داده می شود. اما این که چرا این میوه انار تصویر شده ریشه در اساطیر یونان دارد و نبض دار بودن آن هم می تواند پیام زندگی را در بر داشته باشد. یعنی آدم و حوا مردگانی بودند ( از لحاظ علم و دانش) که پس از خوردن آن به زندگی و حیاط واقعی دست پیدا کردند! پس می توان اینطور نتیجه گرفت که آدم و حوا به دلیل لطف آن روز مار (شیطان) خود را تا ابد مدیون وی دانسته و از این رو پوست مار را که نمادی از پوست اندازی آنان نیز هست، به عنوان ارث با خود همراه داشته و سپس به عنوان نماد عهد! به فرزندانشان ارث می رسد.

در این فیلم آرنوفسکی با وقاهت تمام شیطان را ناجی انسان می نامد و نبوت را هدیه از طرف وی معرفی می کند! او حتی کینه و عداوت خود درمورد خداوند را با استفاده از نام خالق به جای خداوند به اوج خود رسانده است و او را مدام ساکت خطاب می کند!

حال نظر قرآن را درمورد رسالت نوح ببیند:

سوره هود:
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ
ما نوح را بسوی قومش فرستادیم (؛ نخستین بار به آنها گفت): «من برای شما بیم‌دهنده‌ای آشکارم![11:25]

سوره آل عمراه:
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحًا وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ
خداوند، آدم و نوح و آل ابراهیم و آل عمران را بر جهانیان برتری داد.[3:33]

سوره نساء:
إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا
ما به تو وحی فرستادیم؛ همان گونه که به نوح و پیامبران بعد از او وحی فرستادیم؛ و (نیز) به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط [= بنی اسرائیل‌] و عیسی و ایّوب و یونس و هارون و سلیمان وحی نمودیم؛ و به داوود زبور دادیم.[4:163]

سوره اعراف:
لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ
ما نوح را به سوی قومش فرستادیم؛ او به آنان گفت: «ای قوم من! (تنها) خداوند یگانه را پرستش کنید، که معبودی جز او برای شما نیست! (و اگر غیر او را عبادت کنید،) من بر شما از عذاب روز بزرگی می‌ترسم!»[7:59]

سوره مومنون:
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ أَفَلَا تَتَّقُونَ
و ما نوح را بسوی قومش فرستادیم؛ او به آنها گفت: «ای قوم من! خداوند یکتا را بپرستید، که جز او معبودی برای شما نیست! آیا (از پرستش بتها) پرهیز نمی‌کنید؟![23:23]

سوره عنکبوت:
وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عَامًا فَأَخَذَهُمُ الطُّوفَانُ وَهُمْ ظَالِمُونَ
و ما نوح را بسوی قومش فرستادیم؛ و او را در میان آنان هزار سال مگر پنجاه سال، درنگ کرد؛ اما سرانجام طوفان و سیلاب آنان را فراگرفت در حالی که ظالم بودند.[29:14]

سوره نوح:
إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
ما نوح را به سوی قومش فرستادیم و گفتیم: «قوم خود را انذار کن پیش از آنکه عذاب دردناک به سراغشان آید!»[71:1]

می بینید که در تمامی آیات خداوند خود نوح را بر می گزیند و از طریق وحی با او در ارتباط است. در تمامی این آیات نوح فرستاده خدا برای نجات قومش معرفی می شود که سال های سال به هدایت آن ها مشغول بود! حال آن که در این فیلم نوح نه پیامبر قومی است و نه سعی دارد کسی را هدایت کند! او تنها ناجی حیوانات معرفی می شود.
سن و سال نوح هم در این فیلم بسیار عجیب و نادرست تصویر شده است. از آیات سوره عنکبوت بر می‏آید که‏ آن جناب نهصد و پنجاه‏سال مشغول دعوت قوم خود بوده، ولی قوم او را جز به استهزاء و مسخره ‏کردن و نسبت جنون به او دادن عکس‏العملی از خود نشان ندادند. آن ها وی را متهم می‏کردند به این که منظورش این است که به آقایی و سروری برما دست‏یابد. تا آن که در آخر از پروردگارخود یاری طلبید و از آیات سوره هود استفاده می‏شود که خدای تعالی‏ به‏ وی وحی کرد که از قومش به جز آن چند نفری که ایمان آورده‏اند احدی ایمان نمی‏آورد و آن‏جناب را درباره قومش تسلیت گفت و دلگرمی داد. بطوری که از آیات سوره نوح استفاده‏ می‏شود نوح علیه السلام قوم خود را به هلاکت ونابودی نفرین کرد و از خدای تعالی خواست‏ تا زمین را از لوث وجود همه آنان پاک کرده و احدی از آنان را زنده نگذارد. بطوری که ازآیات سوره هود بر می‏آید خدای تعالی به آن جناب وحی کرد که زیر نظر ما و طبق وحی ماکشتی را بساز.

[align=JUSTIFY][size=small]مورد بعدی که در این فیلم بسیار قابل تامل است، نمایش مراحل مختلف خلقت آن هم به سبک نظریه داروین است. حتی در این فیلم آدم و حوا هم تکامل یافته میمون معرفی می شوند! که پس از این تکامل لایق بهشت می شوند! حال برای روشن شدن موضوع توجه شما را به توصیف زیبای حضرت علی (علیه السلام) درمورد خداوند، خلقت جهان هستی، فرشتگان و آدم جلب می کنم. خودتان اختلاف را مقایسه کنید و لذت ببرید:
"حمد باد خداوندى را که سخنوران در ثنايش فرو مانند و شمارندگان از شمارش نعمت هايش عاجز آيند و کوشندگان هر چه کوشند، حق نعمتش را آنسان که شايسته اوست ادا کردن نتوانند. خداوندى که انديشه‏هاى دور پرواز او را درک نکنند و زيرکان تيزهوش، به عمق جلال و جبروت او نرسند. خداوندى که فراخناى صفاتش را نه حدّى است و نه نهايتى و وصف جلال و جمال او را سخنى درخور نتوان يافت که در زمان نگنجد و مدت نپذيرد. آفريدگان را به قدرت خويش بيافريد و بادهاى باران زاى را بپراکند تا بشارت باران رحمت او دهند و به صخره‏هاى کوهساران، زمينش را از لرزش بازداشت.
اساس دين، شناخت خداوند است و کمال شناخت او، تصديق به وجود اوست و کمال تصديق به وجود او، يکتا و يگانه دانستن اوست و کمال اعتقاد به يکتايى و يگانگى او، پرستش اوست. دور از هر شايبه و آميزه‏اى و پرستش او زمانى از هر شايبه و آميزه‏اى پاک باشد که از ذات او نفى هر صفت شود زيرا هر صفتى گواه بر اين است که غير از موصوف خود است و هر موصوفى ، گواه بر اين است که غير از صفت خود است.
هرکس خداوند سبحان را به صفتى زايد بر ذات وصف کند، او را به چيزى مقرون ساخته و هر که او را به چيزى مقرون دارد، دو چيزش پنداشته و هر که دو چيزش پندارد، چنان است که به اجزايش تقسيم کرده و هر که به اجزايش تقسيم کند، او را ندانسته و نشناخته است. و آنکه به سوى او اشارت کند محدودش پنداشته و هر که محدودش پندارد، او را بر شمرده است و هر که گويد که خدا در چيست، خدا را درون چيزى قرار داده و هر که گويد که خدا بر روى چيزى جاى دارد، ديگر جايها را از وجود او تهى کرده است.
خداوند همواره بوده است و از عيب حدوث، منزه است. موجود است، نه آنسان که از عدم به وجود آمده باشد، با هر چيزى هست، ولى نه به گونه‏اى که همنشين و نزديک او باشد، غير از هر چيزى است، ولى نه بدان سان که از او دور باشد.
کننده کارهاست ولى نه با حرکات و ابزارها. به آفريدگان خود بينا بود، حتى آن زمان، که هنوز جامه هستى بر تن نداشتند. تنها و يکتاست زيرا هرگز او را يار و همدمى نبوده که فقدانش موجب تشويش گردد. موجودات را چنانکه بايد بيافريد و آفرينش را چنانکه بايد آغاز نهاد. بى‏آنکه نيازش به انديشه‏اى باشد يا به تجربه‏اى که از آن سود برده باشد يا به حرکتى که در او پديد آمده باشد و نه دل مشغولى که موجب تشويش شود. آفرينش هر چيزى را در زمان معينش به انجام رسانيد و ميان طبايع گوناگون، سازش پديد آورد و هر چيزى را غريزه و سرشتى خاص عطا کرد. و هر غريزه و سرشتى را خاص کسى قرار داد، پيش از آنکه بر او جامه آفرينش پوشد، به آن آگاه بود و بر آغاز و انجام آن احاطه داشت و نفس هر سرشت و پيچ و خم هر کارى را مى‏دانست.
آنگاه، خداوند سبحان فضاهاى شکافته را پديد آورد و به هر سوى راهى گشود و هواى فرازين را بيافريد و در آن آبى متلاطم و متراکم با موجهاى دمان جارى ساخت و آن را بر پشت بادى سخت ‏وزنده توفان‏زاى نهاد. و فرمان داد، که بار خويش بر پشت استوار دارد و نگذارد که فرو ريزد و در همان جاى که مقرر داشته بماند.
هوا در زير آن باد گشوده شد و آب بر فراز آن جريان يافت. [ و تا آن آب در تموج آيد ]، باد ديگرى بيافريد و اين باد، سترون بود که تنها کارش، جنبانيدن آب بود. آن باد همواره در وزيدن بود وزيدنى تند، از جايگاهى دور و ناشناخته و فرمانش داد که بر آن آب موّاج وزيدن گيرد و امواج آن دريا برانگيزد و آنسان که مشک را مى‏جنبانند، آب را به جنبش واداشت. باد به گونه‏اى بر آن مى‏وزيد، که در جايى تهى از هر مانع بوزد. باد آب را پيوسته زير و رو کرد و همه اجزاى آن در حرکت آورد تا کف بر سر برآورد،
آنسان که از شير، کره حاصل شود.
آنگاه خداى تعالى آن کف ها به فضاى گشاده فرا برد و از آن هفت آسمان را بيافريد. در زير آسمان ها موجى پديد آورد تا آن ها را از فرو ريختن باز دارد. و بر فراز آن ها سقفى بلند برآورد بى‏هيچ ستونى که بر پايشان نگه دارد يا ميخى که اجزايشان به هم پيوسته گرداند. سپس به ستارگان بياراست و اختران تابناک پديد آورد و چراغ هاى تابناک مهر و ماه را بر افروخت ، هر يک در فلکى دور زننده و سپهرى گردنده چونان لوحى متحرک سپس، ميان آسمان هاى بلند را بگشاد و آن ها را از گونه‏گون فرشتگان پر نمود.

برخى از آن فرشتگان پيوسته در سجودند، بى‏آنکه رکوعى کرده باشند، برخى همواره در رکوعند و هرگز قد نمى‏افرازند. صف در صف، در جاى خود قرار گرفته‏اند و هيچ يک را ياراى آن نيست که از جاى خود به ديگر جاى رود. خدا را مى‏ستايند و از ستودن ملول نمى‏گردند. هرگز چشمانشان به خواب نرود و خردهاشان دستخوش سهو و خطا نشود و اندام هايشان سستى نگيرد و غفلت فراموشى بر آنان چيره نگردد.

گروهى از فرشتگان امينان وحى خداوندى هستند و سخن او را به رسولانش مى‏رسانند و آنچه مقدر کرده و مقرر داشته، به زمين مى‏آورند و باز مى‏گردند. گروهى نگهبانان بندگان او هستند و گروهى دربانان بهشت اويند. شمارى از ايشان پايهايشان بر روى زمين فرودين است و گردن هايشان به آسمان فرازين کشيده شده و اعضاى پيکرشان از اقطار زمين بيرون رفته و دوش هايشان آنچنان نيرومند است که توان آن دارند که پايه‏هاى عرش را بر دوش کشند.
از هيبت عظمت خداوندى ياراى آن ندارند که چشم فرا کنند، بلکه همواره سر فروهشته دارند و بال ها گرد کرده و خود را در آن ها پيچيده‏اند. ميان ايشان و ديگران حجاب هاى عزّت و عظمت فرو افتاده و پرده‏هاى قدرت کشيده شده است. هرگز پروردگارشان را در عالم خيال و توهم تصوير نمى‏کنند و به صفات مخلوقات متصفش نمى‏سازند و در مکان ها محدودش نمى‏دانند و براى او همتايى نمى‏شناسند و به او اشارت نمى‏نمايند.

آنگاه خداى سبحان از زمين درشتناک و از زمين هموار و نرم و از آنجا که زمين شيرين بود و از آنجا که شوره‏زار بود خاکى بر گرفت و به آب بشست تا يکدست و خالص گرديد. پس نمناکش ساخت تا چسبنده شد و از آن پيکرى ساخت داراى اندام ها و اعضا و مفاصل. و خشکش نمود تا خود را بگرفت چونان سفالينه. و تا مدتى معين و زمانى مشخص سختش گردانيد . آنگاه از روح خود در آن بدميد . آن پيکر گلين که جان يافته بود از جاى برخاست که انسانى شده بود با ذهنى که در کارها به جولانش درآورد و با انديشه‏اى که به آن در کارها تصرف کند و عضوهايى که چون ابزارهايى به کارشان گيرد و نيروى شناختى که ميان حق و باطل فرق نهد و طعم ها و بوي ها و رنگ ها و چيزها را دريابد. معجونى سرشته از رنگ هاى گونه‏گون.

برخى همانند يکديگر و برخى مخالف و ضد يکديگر. چون گرمى و سردى، ترى و خشکى [ و اندوه و شادمانى ]. خداى سبحان از فرشتگان امانتى را که به آن ها سپرده بود طلب داشت و عهد و وصيتى را که با آن ها نهاده بود، خواستار شد که به سجود در برابر او اعتراف کنند و تا اکرامش کنند در برابرش خاشع گردند .
پس، خداى سبحان گفت که در برابر آدم سجده کنيد. همه سجده کردند مگر ابليس که از سجده کردن سر بر تافت. گرفتار تکبر و غرور شده بود و شقاوت بر او چيره شده بود. بر خود بباليد که خود از آتش آفريده شده بود و آدم را که از مشتى گل سفالين آفريده شده بود، خوار و حقير شمرد. خداوند ابليس را مهلت ارزانى داشت تا به خشم خود کيفرش دهد و تا آزمايش و بلاى او به غايت رساند و آن وعده که به او داده بود، به سر برد . پس او را گفت که تو تا روز رستاخيز از مهلت داده شدگانى.

آنگاه خداوند سبحان آدم را در بهشت جاى داد، سرايى که زندگى در آن خوش و آرام بود و جايگاهى همه ايمنى. و از ابليس و دشمنى‏اش برحذر داشت. ولى دشمن که آدم را در آن سراى خوش و امن، همنشين نيکان ديد، بر او رشک برد.
آدم يقين خويش بداد و شک بستد و اراده استوارش به سستى گراييد و شادمانى از دل او رخت بر بست و وحشت جاى آن بگرفت و آن گردن فرازى و غرور به پشيمانى و حسرت بدل شد. ولى خداوند در توبه به روى او بگشاد و کلمه رحمت خويش به او بياموخت و وعده داد که بار دگر او را به بهشت خود بازگرداند. ليکن نخست او را به اين جهان بلا و محنت و جايگاه زادن و پروردن فرو فرستاد.

خداوند سبحان از ميان فرزندان آدم، پيامبرانى برگزيد و از آنان پيمان گرفت که هر چه را که به آن ها وحى مى‏شود به مردم برسانند و در امر رسالت او امانت نگه دارند، به هنگامى که بيشتر مردم پيمانى را که با خدا بسته بودند شکسته بودند و حق پرستش او ادا نکرده بودند و براى او در عبادت شريکانى قرار داده بودند و شيطان ها از شناخت خداوند منحرفشان کرده بودند و پيوندشان را از پرستش خداوندى بريده بودند.

پس پيامبران را به ميانشان بفرستاد. پيامبران از پى يکديگر بيامدند تا از مردم بخواهند که آن عهد را که خلقتشان بر آن سرشته شده ، به جاى آرند و نعمت او را که از ياد برده‏اند ، فرا ياد آورند و از آنان حجّت گيرند که رسالت حق به آنان رسيده است و خردهاشان را که در پرده غفلت ، مستور گشته ، برانگيزند . و نشانه‏هاى قدرتش را که بر سقف بلند آسمان آشکار است به آنها بنمايانند و هم آنچه را که

[رضوانه]

(۱۶/بهمن/۹۲ ۰:۱۵)MaTeY نوشته است:  کدوم جلسه از سخنرانی های استاد یعقوبی هست ؟!؟

اینجاست

http://313azade.blogfa.com/post/104
فکر کنم قبلا لینکشو از خودتون گرفته بودم!
قبلا وقت نشده بود بخونم!...امروز که خوندم جالب بود برام
میدونید اینجا گفته شده که ماجرای حضرت نوح یک تذکری هست برای ماجرای ظهور
خب از طرفی هم ما کشتی نجات امام حسین رو داریم
خب ربط اینها باهم چی میشه؟
خب خیلی مستقیم میشه متوجه شد که تنها راه نجات اهل بیت هستندو از همه مهمتر امام حسین(علیه السلام)

[vahrakan]

فیلمِ جنجال برانگیزِ "نوح" که با تحریم چند کشور مسلمان روبرو شده از هفته گذشته بر روی پرده رفته است. با وجود بدگمانی‌ها نسبت به موفقیت این فیلمِ پرهزینه ـ که با هزینه‌ ۱۴۰ میلیون دلار ساخته شده ـ اثر واپسین دارن آرونوفسکی در هفته نخست موفق بود و در همان روزهای ابتدایی در حدود ۵۰ میلیون در بازار جهانی فروخت. بنا بر نقل بی بی سی فارسی در تحلیل این فیلم، نوح از اولین فیلم‌های پرفروش مذهبی است که بعد از سال‌ها در هالیوود ساخته شده. در بررسی این کار باید توجه داشت که اگر به دنبال تماشای فیلمِ مذهبیِ وفادار به تاریخ هستید، آرونوفسکی شما را راضی نخواهد کرد.

در واقع پایبندی بسیار کمی در فیلم به داستانِ مذهبی نوح وجود دارد؛ فیلم با روایت های تورات و قرآن کاملا متفاوت است و تیم تهیه کننده‌ فیلم به دلخواه بخش‌های زیادی را به داستان مذهبی فیلم اضافه و یا از آن کم کرده است‌. انطباق تاریخی فیلم با واقعیت چندان خوشایند نخواهد بود. اما اگر با انگیزه تماشای یک فیلم بلاک باستر هالیوودی به سراغِ فیلمِ نوح بروید از تماشای چنین کاری لذت خواهید برد. نوح یک اکشن هیجان‌برانگیز است: نوح که نقش آن را راسل کرو بازی می‌کند بیش از آنکه شبیه پیامبرانِ صلح‌دوست پاره‌ای از فیلم‌های سابقِ هالیوود باشد، به ماکسیموسِ گلادیاتوری شباهت دارد که در دنیایی شبیه ارباب‌حلقه‌ها زندگی می‌کند. او با موجوداتِ عجیب و غریبِی که شبیه ماشین‌های فیلم "ترانسوفرماتور" هستند همجوار است. "در واقع پایبندی بسیار کمی در فیلم به داستانِ مذهبی نوح وجود دارد؛ فیلم با روایت های تورات و قرآن کاملا متفاوت است و تیم تهیه کننده‌ فیلم به دلخواه بخش‌های زیادی را به داستان مذهبی فیلم اضافه و یا از آن کم کرده است‌. انطباق تاریخی فیلم با واقعیت چندان خوشایند نخواهد بود." که این روایتهای شخصی از موضوعات و داستانهای مستند بر مبنای اومانیزم و انسان محوری است. دوری از حقیقت. آمیزش حقیقت با نخیل یا بیان حقیقت به صورت دل بخواهانه و برمبنای تفکر و فکر بازگو کننده آن، همه و همه برمبنای انسان محوری است. متأسفانه در بین فیلمسازان داخلی هم این انحراف دیده می شود. این که واقعیت را اگرهمانگونه که هست بگویید جذابیت ندارد. در نتیجه جذابیت های مرسوم سینمای غرب و سینمای دنیا محور را با آن مخلوط کنیم که جذاب شود. بازی‌های فیلم بسیار جذاب است، راسل کرو با مهارت نقش یک انسان پایبند به خدا، و در عین حال متعصب، مردسالار، همراه با مهارت در شمشیرزنی، پرتاب چاقو و مبارزه را ایفا کرده. آنتونی هاپکینز که شبیه یودای جنگ ستارگان است بازی تاثیرگذاری در نقش پدربزرگ نوح نمایش می‌دهد. همچنین شخصیت منفی فیلم با بازی ری وینستون با مهارت و ظرافت تمام همان چیزهایی را به نمایش می‌گذارد که سبب سقوطِ یک انسان می گردد. او شخصیتی دوگانه و خودمحوری را آفریده که انسانِ مدرن تا حد زیادی او را درک می کند. فیلم سرشار از جلوه‌های ویژه‌ بصری است. صحنه‌ رسیدن حیوانات به کشتی نوح و یا جوشیدن آب از زمین مسحورکننده است. فضای خشک و بی آب و علف و پر از سنگ به خوبی منظره‌ زمین در روزهای اولیه را نشان می دهد.
سینمای هالیوود از دیرباز به داستان‌های مذهبی علاقه‌ زیادی داشته. در واقع از همان اوایلِ پیدایش هالیوود ساخت داستان‌های مذهبی در آن مرسوم شد و کارگردان‌های بزرگی چون دیوید گریفیث و سیسیل ب دومیل به داستان‌های مذهبی پرداختند. پاره‌ای از این آثار پیرامون شخصیت‌های مهم مذهبی مثل مسیح و یا موسی بود، و پاره‌ای پیرامون مشکلات روزمره‌ یک فرد در مواجهه با مذهب. به جز مواردِ آمده پاره‌ای از کارگردان‌ها با توسل به پرده‌ نقره‌ای به بیان تفکرات خویش پیرامون مذهب پرداختند (جان فورد و آلفرد هیچکاک دو نمونه از کارگردان‌های بزرگ هالیوودی بودند که در کارهای مختلفشان مذهب تاثیرِ مستقیم گذاشت). روند عنایت هالیوود به مذهب در دوره‌ معاصر هم‌چنان ادامه یافت: حتی در کارهای به ظاهر علمی و تخیلی هالیوود همانند جنگ ستارگان و یا ایندیاناجونز تاثیرات مذهب کاملا واضح است (پس‌زمینه‌ خوب و بد در جنگ ستارگان؛ تلاش برای دست‌یابی به جام مقدس در ایندیاناجونز).

با وجود آنکه در ابتدا هالیوود در برخورد با مذهب بسیار محتاط بود و تا حد ممکن به تحریف داستان‌های مذهبی نمی پرداخت، از دهه‌ ۶۰ میلادی رویکرد هالیوود به مذهب آزادتر شد.
در فیلم های کتاب مقدس پیدایش، ده فرمان، عیسی بن مریم، باراباس و فیلم های تاریخی مذهبی دهه 60 مسائلی مثل الهی بودن نبوت، وحی، نزول فرشته وحی، عذاب و خارق العاده بودن معجزه و الهی بود آن دیده می شود، اما به مرور هرچقدر غرب در لجن مدرنیته و پیشرفت انسان محور بیشتر فرو می رود، دست وپا گیری مذهب را برای خود بیشتر حس می کند ودر نتیجه بیشتر در صدد حذف آن بر می آید.باز تولید فیلم های تاریخی مذهبی در هالیوود هم در همین راستاست. در ادامه بی بی سی فارسی می افزاید: به دنبال فجایع انسانی که در جنگ جهانی دوم رخ داد، شکست در ویتنام و هم‌چنین گسترش تفکرات غیردینی در جامعه‌ امریکا، فیلم‌های مختلفی در هالیود ساخته شد که به شکلی آزادتر با مذهب برخورد کرد. همچنین در این دوره، به دنبال شکست اقتصادی فیلم‌هایی همانند "کتاب مقدس: پیدایش"، و "بزرگترین داستان عالم"، دیگر فیلم‌هایی عظیم بلاک باستری مذهبی همانند "بن هور"، و یا "ده فرمان" برای مدت‌ها در هالیوود ساخته نشد. در نحوه‌ سینماییِ برخورد آرونوفسکی با این داستان مذهبی، چندین نکته به چشم می خورد. نخست آنکه ساختار فیلم بر اساس موفقیتِ الگوهای مشابه گذشته شکل گرفته. در شباهت با بلاک باسترهای مشابه، توجه به اصلِ دموکراسی بر همه چیز برتری داشته. در واقع، در فیلم های بلاک باستر امروزی با تلفیق و هم‌پوشانی چندین ژانر روبرو هستیم و در آنِ واحد به چندین گروه، توجه یکسانی می‌شود. در اینجا نیز قضیه همین است: فیلم "نوح" مملو از پیش‌زمینه‌های محیط زیستی است: نوح گیاه‌خوار است، در خارج از شهرها و در یک چادر عشایری در دل طبیعت زندگی می‌کند، فرزندان خود را از بدرفتاری با طبیعت می‌پرهیزاند؛ در تقابل او، فرزندان قابیل که بسیار پیشرفته‌تر هستند، در شهرها زندگی می‌کنند، از شکار حیوانات ابایی ندارند، به خدا اعتقادی ندارند و خود را اشرف مخلوقات و برتر از همه می‌پندارند. چنین پیش‌زمینه‌هایی باعث شده تا فیلم بسیار موردپسند طرفداران محیط زیست قرار بگیرد. البته طرفداران محیط زیست نه طرفداران مذهب. از بعد دیگر، فیلم سعی کرده از لحاظ مفهومی، هم مذهبیون و هم کسانی که باورهای مذهبی ندارند را راضی نگه دارد. نام" پروردگار" هیچ‌گاه در چنین فیلمِ مذهبی آورده نمی‌شود، در عوض برای اشاره به پروردگار از واژه " خالق/creator" استفاده می‌شود که به اشکالِ مختلف قابل تعبیر است (فراموش نکنیم که در فیلم "نمایش ترومن/The Truman Show"، خالقِ انسانی جهانی که ترومن در آن اسیر بود به عنوان "کری ایتور/creator" معرفی شد). این نکته دقیقا محل جدایی تعاریف مکاتب وادیان مختلف از توحید است. چرا که قبول توحید به معنای خالقیت خداوند مورد قبول اکثر ادیان و مکاتب هست، اما در توحید ربوبی که همان پروردگار بودن خداوند متعال و زندگی براساس دستورات خداوند می باشد، غرب خود را از توحید جدا می کند. یعنی او هست، ما را خلق کرده است، اما دستور، شرع، وحی، نبوت، پیام آوری، پرورش انسان ها وبه طور کلی زندگی بر مبنای دستورات خداوند، که همان توحید ربوبی است به کنار می رود. هم‌چنین نوحِ گلادیاتور با فال قهوه با خدا ارتباط برقرار می‌کند و گاه در حالتی که به شکل انسان‌های اسکیزوفرنیایی در می‌آید دستورات خدا به او می‌رسد. در ماجرای خلقت، دنیایی که نوح تعریف می‌کند هم اشاره به داستان ۷ روز آفرینش را می‌توان یافت و هم تئوری داروین پیرامون آفرینش (مقایسه‌ سکانسِ آفرینش فوق با بخش ابتدایی "درخت زندگی/Tree of Life" ترنس مالیک جالب است). از این منظر فیلم نوح، ساختاری دموکراتیک دارد و در فکر آزردن گروه خاصی نیست. دوم آنکه ، در فیلم‌های مذهبی که پس از دهه‌ ۹۰ میلادی تولید شده گاه فرشته‌هایی را می‌توان یافت که از زندگی خود در فضای ملکوتی راضی نیستند ("شهر فرشتگان/City of Angels" نمونه‌ بارزی است) و یا خدایانی را می توان یافت که از آزار انسان‌ها ابایی ندارند ("بروس قدرتمند/Bruce Almighty" جیم کری نمونه‌ خوبی است)؛ و یا با شوخی با جهنم و بهشت روبرو هستیم (فیلم " چه رویاها می‌آیند/What Dreams May Come"). در واقع در رویکرد معاصر به سینمای مذهبی، آرزوی نیروهای الهی در آن است که به کره‌ زمین سفر کنند و زندگی آن دنیایی دیگر ارزشی ندارد. با این رویکرد در سینمای معاصر شخصیت‌های مذهبی گاه مورد انتقاد قرار می‌گیرند ( شبیه فیلم "مصائب مسیح/The Passion of the Christ" آنها شخصیت‌هایی تصویر می شوند که ممکن است دچار هوا و هوس شوند). رویکرد آرونوفسکی به نوح نیز از همین جنس است. در واقع، نوحِ در این فیلم، قربانیِ اهداف خود می شود، اهدافی که منطقی در آن دیده نمی‌شود. خدایی که آرونوفسکی در این داستان تولید کرده، مجنون‌پیشه است: این خدا همانند ایزدهای یونانی از سر خشم و نفرت تصمیم به انتقام‌ از انسان‌ها می‌گیرد. این خدای زئوس‌وار، تفاوتی با انسان‌های کره‌ زمین ندارد. همانند آنها خشم می‌کند و همانند آنها زود پشیمان می‌شود. انسان‌های خلق شده، دیگر حوصله‌ گوش سپردن به خدا را ندارند؛ خدا نیز حوصله‌ آنها را ندارد. هر کدام در فکر خلاصی از شر دیگری است. با وجود تداوم توجه به رویکرد مسلط در سینمای مذهبی معاصر هالیوود، بخش‌هایی از این نحوه‌ی قصه گویی، بلاخص تاکید بر نتایجِ منفی افراط در تلاش برای رسیدن به هدف مطابق با ساختار سینمای آرونوفسکی نیز هست. "خدایی که آرونوفسکی در این داستان تولید کرده، مجنون‌پیشه است: این خدا همانند ایزدهای یونانی از سر خشم و نفرت تصمیم به انتقام‌ از انسان‌ها می‌گیرد. این خدای زئوس‌وار، تفاوتی با انسان‌های کره‌ زمین ندارد. همانند آنها خشم می‌کند و همانند آنها زود پشیمان می‌شود. انسان‌های خلق شده، دیگر حوصله‌ گوش سپردن به خدا را ندارند؛ خدا نیز حوصله‌ آنها را ندارد. هر کدام در فکر خلاصی از شر دیگری است." نوح تفاوت خاصی از این لحاظ ندارد: او قربانی شغل خود است، کسی که از هدف و عقیده‌ خود در هیچ شرایطی دست بر نمی‌دارد؛ منطقی که درنهایت سبب جدایی پسرش از او می‌گردد. فیلم آرونوفسکی دارای ارزش های ویژه ای در میان فیلم های بلاک باستر است، ولی از لحاظ زمینه‌های مذهبی کار خوبی نیست. در تبلیغات آن ادعا شده با وجود آنکه این فیلم به وسیله‌ یک کارگردان غیرمذهبی ساخته شده اما کار مذهبی خوبی است. به سختی می‌توان این ادعا را باور کرد. هنر بزرگ کارگردان‌هایی که با مضامین مذهبی کار می‌کنند، کارگردان‌هایی همانند روبر برسون و کارل درایر در آن است که آنها از دل روزمرگی، فضای قدسی و مذهبی را بیرون می‌کشند نه با فاصله گرفتن از واقعیت. همان‌طور که مایکل برد ـ نظریه‌پرداز سینما ـ ادعا می‌کند، قداستی که با فاصله از واقعیت زندگی نمایش داده شود دیگر امر قدسی در نظر گرفته نمی‌شود و تصنعی به نظر می‌آید. با درک این موضوع کارگردان‌های موفقی که سینمای مذهبی را نمایش می‌دهند همواره تلاش می‌کنند با تمرکز بر واقعیتِ های زندگی روزمره به ساختارِ روایی اعتلا بخشند. هنر کارگردان‌هایی همانند روبر برسون و کارل درایر در آن است که آنها از دل روزمرگی، فضای قدسی و مذهبی را بیرون می‌کشند نه با فاصله گرفتن از واقعیت در کارهای برسون و درایر به طور مثال تاکید زیاد بر مصائبِ روزانه‌ یک فرد دیده می‌شود. در "خاطرات روزانه یک کشیش روستا/Diary of a Country Priest"، برسون حتی فرومایه‌ترین موضوعات را نیز تولید کننده‌ امر قدسی می‌بیند. در آن فیلم ها ما با بمباران نورپردازی و جلوه‌های موسیقیایی روبرو نیستیم، بلکه با تاکید زیاد بر روزمرگی و واقعیت، برسون در فکر مواجهه مستقیم بیننده با واقعیت یک پدیده است که در نظر او همان احساس متعالی است. اما در فیلم نوح توجهی به این اصل مهم نشده. "طبیعت" فیلم و حیواناتش تصنعی هستند، طراوت درختان طبیعت را نمی‌توان در آن یافت، تا به این واسطه به قول امانوئل کانت، فیلسوف آلمانی، امر استعلایی رخ دهد. هم‌چنین آرونوفسکی در پی توجیه همه چیز است. توضیح معجزه‌ ساخت یک کشتی عظیم با کمک غول‌های بزرگی که ما در اینجا می‌بینیم، حالتی استهزایی به تمامیت این معجزه داده. در اینجا به جایِ ایجادِ رویداد، کارگردان درصدد آفرینش آن است. مواجهه‌ تماشاگر با امر قدسی تحت سلطه‌ هنری است که بر طبیعت چیره شده، ما با یک نمونه‌ زرادخانه‌ تجهیزاتِ سینمایی روبرو هستیم. راهبردی که آرونوفسکی در این فیلم از آن بهره برده شبیه کاری است که سینماگران فرمالیست روسی در دهه‌ی ۳۰ میلادی می‌کردند؛ سینماگرانی همانند سرگئی آیزنشتاین که با کمک "تکنیک"‌های مختلفِ سینمایی همانند مونتاژ سعی می‌کردند پیام سینمایی خود را منتقل نمایند. کارهایی که اکثرا در استهزاء مذهب بود. به کارگیری چنین استراتژی فرمالی در نهایت سبب کشتار فضای قدسی اثر شده، و به هیچ وجه در تایید تلاش کارگردان برای خلق یک فضای قدسی نیست. اما با این حال، فیلم "نوح" پیام رادیکال و پرسش برانگیزی هم دارد : در پایانِ آن نوح تبدیل به پرومته‌ ماجرا می‌گردد که آتشِ خلقتِ انسانی را از خدای زئوسی داستان می‌دزدد. با این وجود، "نوح" فیلم مذهبی عمیقی نیست که از قدرت تاثیرگذاری و ماندگاری برخوردار باشد، بلکه با روشن شدن چراغ‌های سالن سینما و تمام شدن پاپ کورن‌ها از ذهن پاک می‌گردد. تحریم چنین فیلمی در نهایت تنها موجب فروش بیشتر این فیلم می‌شود و ارزش کاذبی به فیلمی می دهد که چندان شایسته‌ آن نیست. اگر کسی بخواهد فیلم مذهبی ومقدس ببیند فیلم نوح او را اغنا نمی کند، اگر هم کسی دنبال هیجان واکشن باشد هم که سینمای هالیوود سرشاراز این اکشنها وهیجانات است. دیگر احتیاجی به محور قرار گرفتن نوح نیست. منبع جام نیوز

[عدالت]

به نام خدا

البته یک نکته اضافه کنم که کارگردان این فیلم اصلا خوش سابقه نیست. نمیدونم دوستان فیلمهای قوی سیاه یا کشتی گیر را دیده اند یا نه ولی فیلم قوی سیاه به وضوح و غیرمستقیم دارای تم همجنسبازی و فیلم کشتی گیر هم به صورت مستقیم به جمهوری اسلامی ایران به بدترین شکل توهین میکند .

در صحنه پایانی این فیلم، قهرمان فیلم که یک کشتیگیر است با بازی میکی رورک حریف خود که با کمال تعجب یک سیاهپوست میباشد که نام او آیت الله است و با شکل و شمایلی عربی و با همراه داشتنه پرچم جمهوری اسلامی ایران به روی رینگ میرود و شکست سختی از قهرمانه امریکایی و مو بلونده فیلم میخورد و در پایان قهرمان فیلم چوبه پرچم جمهوری اسلامی ایران را میشکند و آنرا به زمین میاندازد.

نکته جالب اینکه این فیلمه کشتیگیر جایزه شیر طلای جشنواره فیلم ونیز را هم دارد و قابل توجه افرادی که میگویندن اینگونه جشنواره ها فقط به فیلمهای هنری جایزه میدهند. نخیر این جشنواره ها فقط به فیلمهایی جایزه میدهند که یا مفسده برانگیز باشد و درباره همجنسبازی و خیانت باشد یا به فیلمهایی میدهند که ضد مذهبی یا ضد اسلامی یا ضد ایرانی- اسلامی باشد.

بله کارگردان فیلم نوح (علیه السلام) همچین فردی میباشد.

[مجتبی110]

از فیلم های آرنوفسکی فیلم fountain از همه مرموز تر هست و بیشتر جای تحلیل داره! امیدوارم کسی بیاد فعلا اون رو تحلیل کنه!
_____________________________________________________________________

(۲۴/فروردین/۹۳ ۱۱:۲۵)عدالت نوشته است:  نکته جالب اینکه این فیلمه کشتیگیر جایزه شیر طلای جشنواره فیلم ونیز را هم دارد و قابل توجه افرادی که میگویندن اینگونه جشنواره ها فقط به فیلمهای هنری جایزه میدهند.
نخیر این جشنواره ها فقط به فیلمهایی جایزه میدهند که یا مفسده برانگیز باشد و درباره همجنسبازی و خیانت باشد یا به فیلمهایی میدهند که ضد مذهبی یا ضد اسلامی یا ضد ایرانی- اسلامی باشد.
[/b]

هیچ آدم عاقل و منصفی پیدا نمی شه که بگه فقط فیلم های هنری جایزه می گیرند! (فقط آبی رنگ)
اما
شما چطوری کلمه فقط (قرمز رنگ بالا) رو به جملتون اضافه کردید!؟؟؟؟؟؟؟؟
{استقراء ناقص}

[captaincharisma]

نقل قول:

از فیلم های آرنوفسکی فیلم fountain از همه مرموز تر هست و بیشتر جای تحلیل داره! امیدوارم کسی بیاد فعلا اون رو تحلیل کنه!

https://www.youtube.com/watch?v=UkVS5A5gfGs

[عدالت]

به نام خدا

تشکر کردم ازت،‌ برای اینکه کار بنده را با مطلبی که ثبت کردی راحت کردی یعنی نشون دادی که باز هم مثل همیشه اصل را ول کردی و به چند کلمه که ربطی به موضوع کلی هم ندارد بند کردی.

[مجتبی110]

(۲۴/فروردین/۹۳ ۱۴:۰۴)عدالت نوشته است:  به نام خدا
تشکر کردم ازت،‌ برای اینکه کار بنده را با مطلبی که ثبت کردی راحت کردی یعنی نشون دادی که باز هم مثل همیشه اصل را ول کردی و به چند کلمه که ربطی به موضوع کلی هم ندارد بند کردی.

خب با اصل قضیه مشکلی نداشتم که بهش بپردازم!
اما شما خودت نصف متنت در فرعیات بود!
هم در پیام قبلیت و هم در این پیام آنچه که مدعی اون هستی رو نقض کردی
امیدوارم گرفته باشی

[Bidel.s]

14.00

این روز ها فیلم نوح به کارگردانی آرنوفسکی جزء جنجالی ترین آثار هالیوودی شده. به شکلی که پاپ به این فیلم اعتراض کرده. برای همین تصمیم گرفتم یه نقدی از زبان خودم اینجا قرار بدم. اول از همه خلاصه داستان رو از زبان فیلم می زارم(نه از روی انجیل یا قرآن و ...)

در ابتدای فیلم پدر نوح قرار بود گنجینه ای به نام «آمرزش» را به نوح هدیه دهد. اما در طی یک حادثه عده ای به رهبری «قابیل» به اون ناحیه میان که به نظر پدر نوح مرتکب عمل خلافی شده اند. پدر نوح جلوی اونها می ایسته و کشته میشه. خود نوح هم فرار می کنه.

نوح یک همسر و سه پسر داره. فرزند ارشد به نام «سم»، دیگری به نام «هم» و آخرین فرزند به نام «یافیث». پیامبر خدا نشانه هایی می بینه و بهش وحی میشه که عذابی در راهه اما به گفته خودش بهش وحی میشه که خودش زنده می مونه. اون شروع به سفر می کنه. در راه به یک قبیله ی نابود شده می رسن و می بینن که مردم رو عده ای انسان وحشی کشته اند. در بین مردم یک دختربچه به نام «ایلا» رو زنده پیدا می کنن. در این هنگام اون عده ی وحشی به اونها حمله میکنن. نوح و خانواده اش به انضمام ایلا فرار می کنن و در حین فرار به فرشتگان در حال عذاب برخورد می کنن. فرشتگان به خاطر انسان تبدیل به غول سنگی شده بودند و از اونها کینه داشتند. اما یک فرشته حاضر میشه برای بخشایش گرفتن از خداوند به نوح کمک کنه. نوح و خانواده اش به سمت یک کوه می رن(با همراهی یکی از غول ها). نوح و پسر ارشدش، سم به نزد پدربزرگ در کوه میرن. پدر بزرگ پیشنهاد می کنه که نوح یک کشتی بسازه. نوح دانه ای پدربزرگ می گیره و به دامنه ی کوه برمیگرده. دانه که می کاره فرداش یه جنگل انبوه رشد می کنه! غول ها دست به کار می شن و برای آمرزش گرفتن از پروردگار کشتی رو می سازن.

ده سال می گذره و سم عاشق ایلا میشه. نوح سعی میکنه از هر موجودی جفتی وارد کشتی کنه و اونا رو با مشروب به خواب ببره(!) اما هم و یافیث جفت ندارن. هم از این بابت ناراحته. موجودات همه جمع می شن و وارد کشتی نوح می شن. قابیل با مردمش میاد و نوح رو تهدید میکنه. هم یه جورایی از قابیل خوشش میاد. اون به شهر قابیل میره و با کسی به اسم «ماریلا» آشنا میشه. زمان طوفان فرارسیده. هم و ماریلا سمت کشتی فرار می کنن اما ماریلا تو راه آسیب می بینه. نوح به کمک هم میاد و ماریلا رو رها می کنه.

خانواده ی نوح به کشتی پناه می برن. با شروع طوفان مردم به کشتی حمله میکنن اما غول ها از کشتی دفاع می کنن و مورد بخشایش قرار می گیرن. این وسط قابیل یواشکی وارد کشتی میشه. پس از طوفان، نوح وخانواده اش در کشتی محبوس میشن. هم قابیل رو پیدا می کنه و به خاطر کینه از پدر اونو کمک میکنه. قابیل پیشنها کشتن نوح رو به هم میده. از طرفی تنها ادامه دهنده نسل انسان ها که ایلا و سم بودن یه مشکلی داشتن. ایلا فکر می کرد نازاست. اما توسط پدربزرگ شفی پیداکرده بود. ایلا باردار میشه و نوح علاقه ای به این مسئله نداشته. می خواسته که نسل بشر به پایان برسه و میگه:اگه بچه ات پسر بود که هیچی اما اگه دختر بود باید بکشمش!

قابیل به کمک هم سعی بر کشتن نوح می کنه اما هم منصرف میشه و نوح رو نجات میده. ایلا دوقلو دختر میزایه و نوح هم دلش رحم میاد. بعدش کشتی به خشکی میشه(ماجرای شاخه زیتون) و هم که قرار بوده بار نبوت رو به دوش بکشه(میراث آمرزش رو از نوح گرفت اما بعدش پس داد) از این کار منصرف میشه و میره یه جایی تا تنهایی بمیره.

خداییش واسه دو ساعت فیلم خیلی خوب خلاصه کردم. اصن هم زیاد نشد! حالا نظرم رو می نویسم:

1- توی کل فیلم دو تا تئوری درباره ی آفریده شدن انسان و تبعید اون به زمین ارائه شد. اولیش تئوری مسیحی ای بود که نوح بیانش می کرد. دومی تئوری قرآنی بود که قابیل بیانش کرد!

2- نوح فوق العاده شدیدالعمل بود و جالب اینجاست که دستورات غلطی هم از خدا می گرفت گهگاهی!

3- تو اسلام گفته شده که یه فرشته به نوح کمک کرد تا کشتی رو بسازه. اما اینجا فرشته ها(که در عذاب بودن و به شکل دیو سنگی شده بودن) خودشون کشتی رو ساختن!

4- نوح دوره ی بعد طوفان رو«شروعی دوباره» تلقی کردو در این «شروعی دوباره» تبدیل به یک مست می خواره شد!

5- فرشته ها مگه از توانایی عدم اطاعت از خدا نداشتن؟ چی شد که فریب آدم رو خوردن و مجازات شدن؟

6- کنعان کجای داستان بود؟

7- مگه خدا به نوح نگفت پس از طوفان هیچ خطاکاری زنده نمی مونه؟ اون قابیل تو کشتی چه غلطی میکرد؟

8- ما لغزش پیامبران داریم. اما پیامبران الوالعزم لغزش ندارن! این صراحتاً گفته شده تو روایات. لغزش مال کسایی مث سلیمان و یوسف و ... بود. نه نوح(علیه السلام)!

9- طبق روایتی از اما صادق(علیه السلام) هشت نفر وارد کشتی شدن که کتیبه ی کشف شده از کشتی هم همینو میگه. اما توی فیلم اینجوری نبود!

نقد فنی زیاد بلد نیستم واگذارش می کنم به هر کسی که دیدتش و حرفه ای هست. تو این کارا. اگه ازم بپرسید با کار های قبلی آرنوفسکی مقایسه اش کردم و در حد «افتضاح» قرار داره. دیالوگ ها غیر قابل هضم و نحوه فیلم برداری خیلی کسل کننده بود. مخصوصا اینکه دو ساعت طول کشید!

این حرفای من از این فیلم بود. الان کیفیت صفحه سینماییش تو اینترنت پخش شده که 500 مگ هستش اما اگه می خواین از فیلم لذت ببرین صبر کنید که تا DVDRIP این فیلم پخش بشه(حدس می زنم یه گیگی بشه!)

تصاویر سایز بزرگ بودن مطلب رو خراب میکردن

لینک تصویر 1
لینک تصویر 2
لینک تصویر 3
لینک تصویر 4
لینک تصویر 5
لینک تصویر 6

[mohsen-321]

من به خاطر راسل کرو حتما این فیلمو خواهم دید!

مطمئنم راسل کرو نقشی رو بازی نمی کنه که باعث کاهش محبوبیتش بشه!

این فیلم واقعا دیدن داره

درباره تحلیل محتواییش فعلا حرفی نمی زنم چون هنوز ندیدمش ولی به هر حال ارزش دیدنو داره! مطمئنم

[susanhoney]

این آرنوفسکی هم یه چیزیش میشه ها! اون از پی و چشمه،اینم از این!خیلی خطرناک شده