یکی از تفاوت های بنیادین ما و بندگان خدا (تاپیک ویژه!)

[علی 110]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام
ابتدا به قسمتی از حدیث شریف عنوان بصری توجه فرماید:

فقال : یا أبا عبد الله لیس العلم بالتعلم ، إنما هو نور یقع فی قلب من یرید الله تبارک وتعالى أن یهدیه ، فإن أردت العلم فاطلب أولا فی نفسک حقیقة العبودیة ، واطلب العلم باستعماله ، واستفهم الله یفهمک

.

[/font]حضرت امام صادق علیه السلام‌ فرمود:

ای‌ أبا عبدالله‌!

علم‌ به‌ آموختن‌ نیست‌. علم‌ فقط‌ نوری‌ است‌ که‌ در دل‌ کسی‌ که‌ خداوند تبارک‌ و تعالی‌ ارادة‌ هدایت‌ او را نموده‌ است‌ واقع‌ میشود.

پس‌ اگر علم‌ میخواهی‌، باید در اوّلین‌ مرحله‌ در نزد خودت‌ حقیقت‌ عبودیّت‌ را بطلبی‌؛

و بواسطه‌ عمل‌ کردن‌ به‌ علم‌، طالب‌ علم‌ باشی‌؛ و از خداوند بپرسی‌ ‌ تا خدای تا خدا تو را بفهماند

گفتم‌: ای‌ أبا عبدالله‌! حقیقت‌ عبودیّت‌ کدام‌ است‌؟ گفت‌: سه‌ چیز است‌: ...

[font=Tahoma]منبع : بحار الأنوار - العلامة المجلسی ج 1 ص 224

در پایان پیشنهاد اکید می که متن ترجمه این حدیث شریف از امام صادق علیه السلام را حتماً با تدبر و تأمل فراوان مطالعه فرماید: http://samamos.persianblog.ir/post/231

.

و اما نکته ی مهم

نه بهتر بگم اَبَر نکته ی این قطعه از حدیث شریف:

.

ببینید دوستان

بندگان خدا اول تکلیف خود را مشخص می کنند با خود

یعنی اول حقیقتاً تصمیم میگیرند تا بندگی خدا کنند

بندگی میسر نمیشود مگر عمل بر طبق امر مولا

.

بعد که حقیقتاً خواستند در هر موردی طبق دستور خدا عمل کنند

یعنی بنا بر عمل کردن داشتند

این سوال پیش می آید که باید چه کنند

بعد برای پاسخ به این سوال می روند سراع اطلاعات!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.

یعنی اول بنای خود را بر بندگی می گذارند

بعد بر این اساس می فهمند که باید عمل کنند

بعد برای دانستن این که چه باید بکنند

می روند سراغ علم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.

.

اما ما چی؟

ما دقیقاً برعکس

.

اول از روی کنجکاوی، بازیگوشی، یا به قصد باد کردن نفس و تحویل دادن اطلاعات به دیگران یا... و خلاصه هر نیتی جز صرفاً به قصد عمل کردن می ریم سراغ اطلاعات

.

بعد اگه حال کردیم شاید به بعضی از آنها عمل کنیم!

.

بعد معلوم نیست تازه این عمل هم خالص به قصد بندگی و اطاعت خدا است یا...

.

.

خلاصه مسیر ما غالباً کاملاً برعکس بندگان حقیقی خداست در رفتن به سراغ اطلاعات

.

و این میشود که اطلاعات به جای آنکه مانند نور باشد در قلب ما همان گونه که امام صادق در کلام نورانی خود فرمودند علم نوری است که خدا در قلب بنده ای که طالب بندگی است قرار می دهد تبدیل به حجاب ظلمت می شود و اگر با خود عجب و غرور ... نیاورد معلوم نیست با ما چه خواهد کرد

.

یک بار عزیزی به من گفت

علمی که به عمل نیاید، و به قصد عمل هم آموخته نشود توشه ی آتش است

.

گفتم پس همان بهتر که نرویم اصلاً سراغش

.

گفتند نمی شود

.

گفتم چرا؟

.

گفتند

.

چون فردای قیامت می پرسند چرا نرفتی دنبال علم؟

مگر اینهمه نعمت ندادیم و ... که به غفلت بخوری؟

.

.

خلاصه، نه راه توجیهی برای نرفتن دنبال علم هست

نه راه توجیهی برای رفتن به دنبال علم و عمل نکردن به آن

.

.

والسلام

.

التماس دعا برای پدر و مادرم

[اولولالباب]

بسم الله الرحمن الرحیم

اما علم حقیقی چیست؟؟

چه علمی است که انسان باید عامل آن باشد؟؟

کدام علم نور است؟؟

فردای قیامت از کدام علم سوال می پرسند؟؟

بعید می دانم این همان فیزیک و شیمی و ماده باشد لطفا شفاف تر منظورتان را از علم بیان کنید.

[علی 110]

اولاً لطفاً متن کامل حدیث را بخوانید!!!!!
و در آن بیاندیشید
قسمتی از پاسخ را خواهید آموخت

دوماً حضرت امیر میفرمایند:
خدا رحمت کند کسی را که بداند که از کجا آمده، کجا هست و به کجا می رود

سوماً علم نافع نشانه هایی دارد که در این تاپیک در حدیثی نورانی از معصوم علیه السلام آثار و نشانه هایش مشخص شده است:
نشانه های علم نافع چیست؟


چهارماً: تحصیل اصول اعتقادات و علم توحید و خداشناسی و بعد علم احکام و علم اخلاق بر هر شخصی که بخواهد بندگی خدا کند لازم است، منتها تحصیل اینها به قصد عمل !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

پنجماً به دقت این کلام را مطالعه کنید
بزرگی می گوید:
متأسفانه بسیاری از ما از دین و از حقایق، تنها در پی یادگرفتن الفاظی هستیم که آنها را به دیگران تحویل دهیم و هیچگاه در صدد این نیستیم که آیا مطالبی که یاد گرفته ایم و به حساب خودمان با یادگرفتن آنها خود را مسلمان میدانیم اعتقاد قلبی ما شده یا خیر؟!



...پس هان ای عزیز تنها به یادگرفتن قناعت مکن؛ زیرا یادگرفتن وقتی به انسان نفع می دهد که معلومات او توأم با اعتقاد باشد .البته منظور نفع اخروی است و الّا چه بسا افرادی با همین محفوظات، سال های سال از منافع دنیوی آن برخوردار و امور خود را به خوبی بگذرانند و مردم، اطرافشان را گرفته، انها را از بزرگان دین هم بدانند، و همین اجتماع و اعتقاد مردم، امر را بر انها مشتبه کرده، زودتر آنها را به هلاکت معنوی برساند.



اعتقاد نیز اگر اعتقاد صحیح و جازم باشد ملازم و همراه با عمل است. اگر عمل صحیح، ناشی از اعتقاد درست باشد دارای اثر و علامت است؛ روز به روز یقین و شوق به عالم بقا و پشت کردن به دنیا را زیادتر می کند تا جایی که انسان می شود ((روحانی)) و در عین حال که در زندان تن و عالم ناسوت محبوس است قلبش که از برکت اعمال صالح به حیات انسانی زنده شده، با ملاء اعلی در ارتباط است و نمونه ای از فیوضات عالم غیب را درک می کند.



{ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‏ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُو }"نحل-97"
(( هر كس- از مرد يا زن- كار شايسته كند و مؤمن باشد، قطعاً او را با زندگى پاكيزه‏اى، حياتِ [حقيقى‏] بخشيم، و مسلماً به آنان بهتر از آنچه انجام مى‏دادند پاداش خواهيم داد))

پس هر عِلمی برای عمل است و قیمت هر عملی به قدر نیت عامل اوست و هر نیتی برای نتیجه است. در این عالم همه فعالیت می کنند، لکن اهداف و نیات و در نتیجه آثار مختلف است؛ زیرا از هر عملی اثری در نفس انسان پیدا میشود. اگر عمل ظلمانی بود ایجاد ظلمت می کند و اگر نورانی بود اثری دل افروز و نورانی خواهد داشت.




شرمنده بیش از این مجال نیست و ای کاش توفیق و مجالش بود
خدا نگهدار و هادی همه ی ما

راستی یک چیز دیگر

اگر حقیقتاً طالب دانستن باشید و به دانسته های کنونی خود عمل کنید خدا هادی است!