کدام اثر از آثار مال حرام بیشتر شما را میترساند؟!!

[fr60din]

معصيت‌ها مثل آهن ربا و لقمة حرام مانند ذرّات آهن است، وقتي که انسان در وجودش لقمة حرام نباشد، مي‌تواند از کنار معصيت‌ها عبور کند و خود را نگه دارد، امّا وقتي که لقمة حرامي را خورد، از کنار معصيّت که مي‌گذرد، مجذوب آن مي‌شود. آيت الله حائري شيرازي در كتاب «پندها و اندرزها»ي خود دربارة لقمة حلال و حرام اين گونه مي‌آورد:

آهن ربا، ذرّة آهن را هر کجا که باشد، به سمت خود مي‌کشد. اگر يک مقدار پنبه را از کنار يک آهن ربا عبور دهيد، آهن ربا کششي نسبت به پنبه ندارد، امّا اگر مقداري خردة آهن را درون پنبه قرار دهيم، در اين حالت پنبه به سمت آهن ربا کشيده شده و جذب آن مي‌شود.

در اينجا خود پنبه جذب نمي‌شود؛ بلکه براده‌هاي آهني که با خود آهن ربا هم جنس هستند، به سمت آن کشيده مي شوند.

معصيت‌ها مثل آهن ربا و لقمة حرام مانند ذرّات آهن است، وقتي که انسان در وجودش لقمة حرام نباشد، مي‌تواند از کنار معصيت‌ها عبور کند و خود را نگه دارد، امّا وقتي که لقمة حرامي را خورد، از کنار معصيت که مي‌گذرد، مجذوب آن مي‌شود، اين خاصيت دروني نان و لقمة حرام است.

امّا لقمة صددرصد حلال که انسان کار صحيح درستي را انجام داده است و اجرت طيّب و صحيح و طاهري را در مقابل آن به انسان داده‌اند. وقتي که اين لقمه را انسان مصرف مي‌کند، از کنار عبادات که مي‌گذرد، عبادات او را جذب مي‌کنند، از کنار امامزاده که مي‌گذرد، به زيارت آن ميل و گرايش پيدا مي کند. ميل و گرايش به مسجد، روضه و تربت شهدا پيدا مي‌کند و اين جزو خاصيت و ذات لقمه‌اي است که از همه جهت حلال باشد. هنگامي که انسان آن را مصرف مي‌کند، در انسان نوري را ايجاد مي‌کند. همة طاعات و عبادات، جذابيّت و گيرايي دارند؛ ولي همة آنها با لقمة حلال سنخيّت دارند، نه تنها با لقمة حلال، با مسکن و لباس حلال و امثال اينها هم سنخيّت دارند. در محلّي که از راه حلال به دست آورده‌ايد، موقع نماز که فرا مي‌رسد، نسبت به نماز شوق و رغبت پيدا مي‌کنيد، امّا اگر از راه حرام به دست بيايد، وقتي که در آن محل غيبت انجام شود، نسبت به غيبت ميل پيدا مي‌کنيد و قوة جلوگيري کم مي‌شود. حلال و حرام وقتي مخلوط شود، طاعات و معصيت هم با هم مخلوط مي شود.

antiasrail.blogfa.com

[محب الزهرا]

سلام

علی جان
همش بد هست
ولی از نظر من 3 و 5 و 15
15 از همه بدتر
چون باقیات و صالحاتی که نمیرسه، هیچ باعث میشه یه سری از گناههای فرزندان و ذریه هم به اسم ما بنویسند و باقیش هم که معلومه دیگه
اون دنیا میرسیم خدمت ملائک عذاب و ......

[paradise]

به نام خدا

(۱۰/اردیبهشت/۹۰ ۲۲:۲۹)miad نوشته است:  در جواب پارادايس عزيز:حالا هركي ك مريضي داره ك حروم خور نيس...مواظب باشيم ي وقت اشتباه ب كسي ظنين نشيم

با عرض سلام خدمت شما، بله شما درست می فرمایید، شاید من منظورم رو بد رسونده باشم...
این سه نمونه که بنده عرض کردم، خودم کاملا می شناسمشون... و اینکه درآمد حرام دارند رو هم می دونم.
خیلی ها هستند که بیمار میشند در صورتی که مومن اند و به نظرم این نمونه ای از امتحانات الهی ست که اون افراد چقدر در برابر سختی ها و ناشکیبایی ها شکرگذار خدا هستند و کفر نعمت نمی کنند.

هرکه در این بزم مقرب تر است ... جام بلا بیشترش می دهند

و این جام بلا می تونه شامل هر چیزی باشه...
ولی همونطور که عرض کردم خدمت تون بنده از زندگی شخصی اون چند نمونه آگاهی دارم و از آشنایان هستند.
بنده در حدی نیستم که بخوام راجع بهشون قضاوت و حکم صادر کنم ولی می دونم که این پول ربا و درآمد حرام شدیدا در مصیبت های وارده بر اونها تاثیر گذار بوده و فقط همین هم نیست...
خلاصه اینکه بله، طبق فرمایش شما این حرفهای من مطلق و قابل تعمیم به همه افراد و بیماری هاشون نیست.
ممنونم از دقت نظرتون و تذکری که دادید.

[MESSENGER]

ضمن تشکر از علی عزیزم و سایر دوستانی که نظرات زیبایی ارائه کردند؛
با اقرار به اینکه هر کدام از موضوعات ذکر شده در جای خود اهمیت داشته و بعبارتی تفکیک سنگینی عوارض یکی بر دیگری خیلی آسان نیست!
با اینحال؛
به نظر میرسه که موضوع:
"اجازه فهم آیات قرآن و روایات اهل بیت و پذیرش آنها را از انسان میگیرد"
از جهاتی رتبه اول رو به خودش اختصاص بده!
به این جهت که تمامی موارد یاد شده، با "فهم" و "درک" برگرفته از متن آیات و احادیث روشنی بخش استنباط و استخراج شده...
به عبارتی؛
خدا نکند که بینایی داشته باشیم و در عین حال کور!
شنوایی داشته باشیم و در عین حال کر!
حجت ظاهر(وجود مبارک معصومین علیهم السلام) و حجت باطن(عقل) به ما عطا شود و از "درک" حضور و "فهم" آیات و نشانه های ربوبی محروم!!!
مصیبتی بالاتر از: "نفهمی"..."عدم تسلیم و خضوع"..."بی بصیرتی"...!!!
.
.
.
مرحوم ملا احمد نراقی در كتاب «معراج السعادة» مال حرام را از بزرگ‌ترين عوامل هلاكت انسان و مهم‌ترين موانع رسيدن به سعادت [دنيوی و اُخروي] معرفی ميكند و می ‌فرمايد:
«بیش‌تر كسانی كه به هلاكت رسيده‌اند، به سبب خوردن مال حرام بوده و اكثر مردمی كه از فيوضات و سعادات محروم مانده‌اند، به واسطة آن است... كسی كه تأمل كند، مي‌داند كه خوردن حرام، اعظم حجابی است كه بندگان را از وصول به درجة ابرار [باز داشته] و قوی‌تر مانعی است براي اتصال به عالم انوار.»

ايشان در ادامه مي‌فرمايد:
«آری؛ دلی كه از لقمة‌ حرام روييده شده باشد كجا و قابليت انوار عالم قدس كجا؟
و نطفه را كه از مال مردم به هم رسيده باشد با مرتبه رفيعة انس با پروردگار چه كار؟ چگونه پرتو لمعات عالم نور، به دلی تابد كه بخار غذای حرام، آن را تاريك كرده؟
و كی پاكيزگی و صفا از براي نفس حاصل مي‌شود كه كثافات مال مشتبه آن را آلوده و چرك نموده باشد؟»

[بیداری اندیشه]

مصادیق مال حرام گستردگی زیادی داره. من سعی می کنم اونچه به ذهنم میرسه رو بگذارم:
(ترتیب و اولویت نداره. به ترتیبی که به ذهن میرسه)

- انواع استفاده های شخصی از بیت‏المال. مثلا عده ای محل کار، از پرینتر محل کار برای پرینت مطالب شخصی استفاده می کنن. عده ای از ماشین شرکت اینطرف اونطرف رفته استفاده شخصی. از پول، لباس، تجهیزات، وسایل و ... دولتی که بیت المال محسوب میشه استفاده شخصی کردن میشه از مصادیق مال حرام.

- کم فروشی و فریب در معامله، اینکه عیب جنس معیوب گفته نشه. اینکه خلوص جنس اون چیزی که باید باشه، نباشه.

- گرفتن وامهای بانکها غیر از موارد کاربردش. اینکه وام خودرو بگیریم اما صرف خرید وسایل و یا زمین و خونه کنیم. اینکه مدارک و ضامن ها و ... رو دور بزنیم مثلا مدارک جعلی زمین و ماشین جور کنیم تا وام رو بگیریم.

- ندادن خمس و زکات مال

- رشوه دادن و گرفتن. حالا میخواد طرف اسمش رو عوض کنه به اسم هدیه و حق الزحمه و انعام و ... باشه. هر کس خودش می دونه چیکار میکنه.

- ربا در معاملات. چه بانکی (؟) و چه غیر بانکی.

- معاملاتی با اهل کفر و دشمنان اسلام که در نتیجه درآمد فرد از طریق این معاملات حاصل بشه. این دشمنان اسلام لزومی نداره صهیونیست باشه. به نظر حقیر افراد بی دین و بیخدای ایرانی هم که لفظا مسلمون هستن اما فعلشون و قلبشون خلاف اسلامه میتونه مصداق باشه. البته به شرطیکه یقین داشته باشیم درآمد اونها علیه اسلام هم به کار گرفته میشه مثل توزیع و تکثیر کتابها و سی دی های علیه دین خدا.

طبعا دزدی با انواع مختلفش، خوردن مال یتیم، کسب مال به واسطه ظلم کردن و حق دیگری رو خوردن و همینطور به واسطه دروغ گفتن و پارتی بازی هم از مصادیق مال حرامه.

[parisan]

یک سوال.
من خیلی در خوردن چیزی از کسی دقت میکنم.یعنی اگر درست و حسابی نشناسمش اگر بهم تعارف کنه،نمیخورم.یا نهایتا مییگرم و میذارمش کنار.
چون در اینکه حلال هست یا نه ،شک دارم.
اما گاهی توی رودربایسی گیر میکنم و چاره ای نیست.
ایا بدبین بودن به اینکه مال دیگری حلال هست یا نه،اشکال داره؟(اصلا اخلاق خوبی هست؟؟)
من دوست ندارم سلول های بدنم با مالی که ازش مطئن نیستم ساخته بشه.
اهل مهمون بازی(دیگری چیزی بخره بقیه بخورن) هم نیستم.(بچه ها تو دانشگاه ذله شدن از دست من)

[MESSENGER]

(۱۲/اردیبهشت/۹۰ ۲۳:۴۰)parisan نوشته است:  یک سوال.
من خیلی در خوردن چیزی از کسی دقت میکنم.یعنی اگر درست و حسابی نشناسمش اگر بهم تعارف کنه،نمیخورم.یا نهایتا مییگرم و میذارمش کنار.
چون در اینکه حلال هست یا نه ،شک دارم.
اما گاهی توی رودربایسی گیر میکنم و چاره ای نیست.
ایا بدبین بودن به اینکه مال دیگری حلال هست یا نه،اشکال داره؟(اصلا اخلاق خوبی هست؟؟)
من دوست ندارم سلول های بدنم با مالی که ازش مطئن نیستم ساخته بشه.
اهل مهمون بازی(دیگری چیزی بخره بقیه بخورن) هم نیستم.(بچه ها تو دانشگاه ذله شدن از دست من)

در اصطلاح، مال شبهه ناك به اموالي گفته مي‌شود كه يقين به حرمت آن نداريم و از طرفي احتمال حرمت آن داده مي‌شود.
یعنی با توجه به شواهدی حدس می زنیم اموال شخص و یا غذای وی مشکوک است و وی این اموال را از راه مشروع بدست نیاورده و یا اینکه مال وی غصبی و یا اموال دیگران در آن مخلوط شده ؛ که صاحبان آن راضی نیستند یا اینکه مال مخلوط به حرام است.
اما مهمترین قسم در این موارد در حالتی است که می دانیم شخصی اهل خمس دادن نیست و رعایت حلال و حرام را نمی کند که در این قبیل موارد درحالت اختیار بزرگان توصیه می کنند احتیاط نماییم و از آن غذا مصرف ننماییم و یا از تصرف در آن اموال خود داری کنیم.

ولی در مواردی که چاره ای وجود ندارد مانند شخصی که همسرش خمس نمی دهد و یا پدر خانواده به موارد فوق بی اهمیت است می توان در صورت توانایی پس از مصرف خمس آنرا محاسبه کرده و پرداخت کرد.

بهر حال از نظر شرعی تا وقتی یقین نکنیم که غذا یا مال و یا هدیه ای که دریافت می کنیم از مال حرام یا خمس نداده یا موارد مذکور است تصرف در آن اشکال شرعی ندارد.
بلکه احتیاط مورد نظر از باب پیشگیری از آثار وضعی احتمالی است.

البته باید مواظبت نمود که انسان گرفتار افراط و تفریط نشود.
بطوریکه با اندک احتمالی دچار سوء ظن و بدبینی شود وبه بندگان خدا افترا بندد که خود گناهی است بسیار بزرگ و عظیم چنانچه دستور شرع بر طاهر و پاک انگاشتن و حسن ظن به مومنین است.

[علی 110]

بسم الله الرحمن الرحیم

خدایا پروردگارا به این نوشتار برکت عنایت فرما و آن را مایه ی خیر دنیا و آخرتم قرار ده

تقدیم به دوستان و همسنگرانم ای منتظران یوسف زهرا


امام صادق علیه السلام:
کس که از طرق نامشروع ثروتی فراهم آورد، خدا از راه های مختلف از او می ستاند.



امام باقر علیه السلام:
کسی نیست جز آنکه خداوند متعال روزی وی را مقدر داسته که میتواند هم از راه حلال بدان دست یابد و هم از راه حرام و اگر از راه حرام اقدام کند خداوند او را از روزی حلال محروم میکند!!!!!!!!!!!!!!!!!

دو حکایت بسیار پند آموز در تأیید همین مطلب:
صفوان بن اميه نقل كرده كه گفت ما خدمت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله بوديم كه عمرو بن مره (خواننده و نوازنده) وارد شد عرض كرد:
يا رسول اللَّه، خداوند مرا بدبخت كرده چون هر چه فكر ميكنم مى‏بينم رزق و روزى من از راه دف و نوازندگى تامين می‏شود
تقاضا دارم بمن اجازه دهيد اين شغل را بمقدار تامين هزينه زندگى داشته باشم
حضرت فرمود: نه من هرگز اجازه نميدهم
احترام و ارزشى هم از نظر من ندارى
دروغ ميگوئى اى دشمن خدا
رزق پاك و پاكيزه‏اى خدا براى تو مقرر ساخته
تو خود راه نامشروعى را كه خدا بر تو حرام كرده بجاى رزق حلال انتخاب ميكنى

چرا رزق حرام؟

قنبر غلام مولا علی میگوید: روزی مولایم علی، با دزدی روبه رو شد که قصد سرقت اموال آن حضرت را داشت. دزدی از اموال امیر المومنین!
من هم ندیده بودم تا روزی که بر در مسجد کوفه قاطر حضرت را بدون افسار و نگهبان دیدم در حالی که امیرالمومنین در مسجد مشغول نماز بود.
کنار قاطر ایستادم و مواظب آن بودم تا حضرت بیرون آمد و هنگامی که قاطر را بدون افسار و نگهبان دید با تعجب فرمود: سبحان الله! من دو درهم آماده کرده بودم تا به او هدیه بدهم.
مولایم هنگام ورود به مسجد، قاطر را به مردی سپرده بود تا در ازای مواظبت از آن مبلغی به وی بدهد، اما او برای اینکه سود بیشتری ببرد افسار را از دهان حیوان گشوده و سرقت کرده بود.
آنگاه امیر مومنان دو درهمی که برای آن شخص آماده کرده بود به من داد تا به بازار بروم و افساری بخرم. در بازار مردی را دیدم که افساری در دست دارد و آن را به دو درهم می فروشد.
آن را خریدم و نزد حضرت بازگشتم. امیرالمومنین افسار را نگریست و دانست که همان افسار به سرقت رفته است! لذا به افرادی که حاضر بودند فرمود:
هرگز به حرام نزدیک نشوید و مال مردم را غصب نکنید که رزق آن روزتان را که برایتان مقدر شده حرام میکنید.
هر کس که قادر باشد اموال شخص دیگری را از راه حرام از او بگیرد و این کار را نکند، خداوند به همان اندازه روزی حلال نصیب وی خواهد نمود.


رسول اکرم صلوات الله علیه:
کسی که دوست دارد دعا و درخواستش به هدف اجابت برسد، باید خوراک و کسب خود را از حرام پاک سازد و نگذارد لقمه ای حرام از گلویش فرو رود.

إن شاالله ادامه دارد...
رفقا اگه ممکنه برای پدرو مادر حقیر دعایی بفرمایید
سلامتی و تعجیل در فرج یوسف زهرا صلواتی هدیه بفرمایید

...........................

---

یه خاطره ی جالبم از یکی از رفقام براتون بگم
به مورد 5 نگاه کنید:

(۱۰/اردیبهشت/۹۰ ۱۹:۵۷)علی 110 نوشته است:  5-مانع چشیدن لذت مناجات و توفیق نماز شب است (از توصیه های موکد عرفا به کسانی که از نماز شب و لذت عبادت و حلاوت مناجات محرومند دقت کردن در تحصیل روزی حلال است)

میگفت: من یه مقدار پول توی بانک داشتم و سودش رو میگرفتم
البته از نظر مرجع تقلیدم مشکلی نداشت
اما هر چی بالا پایین کردم دیدم بینی و بین الله اگه حرام نباشه قطعاً شبه ناک هست شدیداً
خلاصه پول رو از بانک خارج کردم و از اون موقع دوباره توفیق نماز شب پیدا کردم

برای خود من بسیار جالب بود گفتم به شما هم بگم

[mohammad790]

بسم الله

من خودم به شخصه دیدم که مال شبهه ناک خوردن چطوری آدم رو بدبخت میکنه...

نماز شب که هیچ ، گاهی توفیق نماز اول وقت رو هم از آدم میگیره دوستان! باور کنید من تجربه کردم...:s

وقتی هم که توفیق ازتون گرفته شد باید خودتون رو اینقدر زحمت بدید تا دوباره نصیبتون بشه...

بلایی که بسر آدم میاد گاهی اوقات بارفتن به یه مهمونی و سر سفره یه آدم حرامخوار نشستن و باهاش هم غذا شدن اتفاق میافته و برای بازیابی قوای معنوی قبلی خیلی خیلی باید زحمت کشید...

واقا وحشتناکه...

یا الله

[K-1]

خيلى خطرناك است كه ندانيم قُدما چه راهى را مى‌رفتند! دليل عقب ماندگى ما آن است كه اموال شبهه ناك مصرف مى‌كنيم، و مال شبهه ناك، ايجاد ترديد و شبهه مى‌كند، و به قدر ضرورت و نان خالى اكتفا نمى‌كنيم.


به گزارش جهان، تردید یکی از همراهان انسان است که در مواقع حساس زندگی می‌تواند زمینه سقوط فرد را موجب شود که این سقوط هم می‌تواند دنیایی باشد و هم اخروی. تردید در تمام امور وجود دارد، اما برخی از تردیدها از حالت فردی خارج می‌شود مثل تردیدهای سیاسی که ممکن است آسیب‌هایی را برای یک جامعه به همراه داشته باشد.

آیت الله بهجت یکی از ریشه‌های تردید را مال شبهه‌ناک می‌دانست، اینکه مال شبهه‌ناک مصرف کنیم خود سبب تردید و شبهه می‌شود.

در همین خصوص اصل کلام این پیرسفر کرده را با هم می‌خوانیم:

"سيّد بحرالعلوم(رحمه اللّه) با آن همه بركات، از لحاظ سنّ كمتر از شيخ انصارى(رحمه اللّه) عمر كرده است و شهيد اول(رحمه اللّه) چه قدر كتاب‌هاى نافع و قوى و متين دارد. توفيق در تحصيل چيز ديگر است، توفيق به كثرت اشتغال نيست.

خيلى خطرناك است كه ندانيم قُدما چه راهى را مى‌رفتند! دليل عقب ماندگى ما آن است كه اموال شبهه ناك مصرف مى‌كنيم، و مال شبهه ناك، ايجاد ترديد و شبهه مى‌كند، و به قدر ضرورت و نان خالى اكتفا نمى‌كنيم.

اين ها است كه در تحصيل ايمان و يقين و توفيق در تحصيل و آثار و بركات آن اثر دارد، لذا بعضى از علما خودشان در خانه نان تهيه مى‌كردند، تا از جهت طهارت و حليّت آن مطمئن باشند. تصرّف در مالى كه صاحب آن راضى نيست و مصرف كردن آن، در علميّات و عملّيات ما اثر مى گذارد.

ناصرالدّين شاه به مرحوم كَنى(۱) خيلى احترام مى گذاشت، لذا او را از پرداخت ماليات معاف كرده بود. ولى مرحوم كَنى به او گفت: خواهش مى كنم دستور دهيد از املاك ما هم ماليات بگيرند! و مقصودش اين بود كه از هر جا كم كنند، به ديگران مى‌افزايند، و ازما كه ماليات نمى گيرند، به جاى آن از ديگران بيشتر مى گيرند.

علماى ما، در مصرف قناعت مى كردند، و به ديگران رسيدگى مى كردند! اما ما راهى را رفتيم و مى رويم كه نه به خودمان پرداختيم، و نه به ديگران رسيدگى كرديم؛ بلكه در اثر قناعت نكردن و غَوْر در ماديّات و تجمّلات زندگى هميشه مقروض هستيم. قرض در حقيقت مغلول كردن(۲) نقدى است. خدا مى داند كه انسان چه قدر بايد تلاش كند و از كجا بياورد، تا قرضش را ادا نمايد."

پينوشت:
۱. عالم بزرگ، ملاّعلى تهرانى كنى (۱۲۲۰ ـ ۱۳۰۶)
۲. در زنجير و بند كردن خود

[محب الزهرا]

(۲۱/اردیبهشت/۹۰ ۱۱:۳۹)mohammad790 نوشته است:  وقتی هم که توفیق ازتون گرفته شد باید خودتون رو اینقدر زحمت بدید تا دوباره نصیبتون بشه...

سلام یاد یک حدیث از حضرت امیر المومنین علی (علیه السلام) فرمودند:
از رمیدن نعمت ها بترسید، چرا که هر گریخته ای باز نمی گردد