چرا برای امام حسین(علیه السلام) گریه کنیم؟

[عبدالرحمن]

بسم الله الرحمن الرحیم

چرا برای امام حسین گریه می کنیم؟

مگر ایشان در جایگاه والایی قرار ندارند؟

چه سودی به ایشان می رسد؟

بیاییم فقط درباره نهضت حضرت بحث کنیم و تمام

خود گریه کردن چه دلیلی دارد؟

حتی الامکان قبل از دیدن مطالب مشابه در مقالات ، نظر خود را با دلیل بگوئید

ادامه دارد ان شاء الله............

[Jim.m]

برای دانستن علل بکاء بر خامس آل کسا باید نکاتی را به عنوان مقدمه عرض کنیم:
گریه ها گاهی برای دردها یا نیازهای جسمی است که در کودکان بیشتر دیده می شود. گاهی نیز به علت فشارهای روانی زندگی است که بزرگترها نیز این نوع گریه را دارند. این فشارهای روانی نیز گاهی مبدا و ریشه ای عاطفی دارند که خوب و پسندیده است. به عنوان مثال با دیدن یک صحنه دلخراش تصادف به دلیل عواطفی که در انسان وجود دارد و جریحه دار می شود گریه می کند. اما گاهی به دلیل فشارهای کار و گرفتاری های بیرونی است.
گریه بر اباعبدالله علیه السلام از آن نوع گریه هایی است که ریشه عاطفی دارد. چراکه با آن همه ظلم و ستمی که در مورد ایشان و خاندانشان روا داشته شده است هر انسانی که اندک بهره ای از عواطف پاک انسانی داشته باشد به گریه می افتد اما این گریه وقتی که با شناخت ما نسبت به اهل بیت و نقش هدایتگری آنها و اینکه این بزرگواران وجودشان چقدر بر برکت و باارزش است جنبه دیگری پیدا می کند که علاوه بر عواطف، از درون و سرشت انسان های پاک طینت روایت می کند. چراکه با شناخت این خاندان متوجه می شویم که چه گوهر گرانبهایی از دامان دنیا برچیده شد آن هم به دست چه افراد پستی.
علاوه بر مطالب فوق برای گریه بر اهل بیت علیهم السلام نکاتی وجود دارد که می توان در امور ذیل، آنها را خلاصه کرد: قرآن و روایات دوستی خاندان رسول اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و اهل بیت (علیه السلام) را بر مسلمانان واجب کرده است. روشن است که دوستی لوازمی دارد و محب صادق، کسی است که شرط دوستی را – چنان که باید و شاید- به جا آورد. یکی از مهم ترین لوازم دوستی، همدردی و همدلی با دوستان در مواقع سوگ با شادی آنان است (منتخب میزان الحکمة 170)
از آنجا که در فرهنگ شیعی، گریه باید از سر معرفت و شناخت باشد همدردی با آن عزیزان، در واقع باید از سر معرفت و شناخت باشد همدردی با آن عزیزان، در واقع یادآوری، فضایل، مناقب و آرمان های آنان بوده و بدین شکل، آدمی را به سمت الگوگیری و الگوپذیری از آنان سوق می دهد.
فردی که با معرفت برای امام حسین گریه می کند شعور و شور، شناخت و عاطفه را درهم می آمیزد و در پرتو آن، انگیزه ای قوی در او پدیدار گشته و هنگام خروج از مراسم عزاداری مانند محبی می شود که فعال و شتابان، به دنبال پیاده کردن اوصاف محبوب در وجود خویشتن است.
گریه بر اهل بیت (علیه السلام) در واقع با یک واسطه زمینه را برای حفظ آرمان های آنان و پیاده کردن اهداف آنها فراهم می سازد.
کسی نمی تواند منکر این حقیقت شود که نسل جدید در سنین کودکی، در مجالس عزاداری بافرهنگ اهل بیت (علیه السلام) آشنا می شوند. به راستی عزاداری و مجالس تعزیه. یکی از عناصر و عوامل برجسته ای است تا آموزه های نظری و عملی امامان راستین، به نسل های آینده منتقل شود. مراسم عزاداری و گریه، به دلیل قالب و محتوا، بهترین راه برای تعلیم و تربیت نسل جدید و آشنایی آنان با گفتار و کردار اهل بیت (علیه السلام) است.
باید گفت که انسانها نسبت به یکدیگر وابستگی هایی دارند و آن وابستگی ها، افراد را به هم مأنوس تر و مرتبط تر می کند و گسستن و جداشدن از آنها دل را می شکند و اشک انسان را جاری می سازد که از جمله آن وابستگی ها می توان به چند نمونه اشاره کرد:
وابستگی ذاتی
همچنان که دو عضو در یک بدن به هم پیوند دارند، دو انسان هم به دلایلی به هم وابسته می باشند احساس یگانگی وجودی منشأ گریه ما بر حسین (علیه السلام) است، وقتی می شنویم که حوریان بهشتی در عالمی که جای غم نیست برای حسین عزادار و مغمومند. زمانی که می بینیم تمام جن و ملک بر آدمیان گریه می کنند و عزادار حسین (علیه السلام) هستند، به این نتیجه می رسیم که آری این گریه ما از روی پیوند ذاتی با آن بزرگوار است. این همان است که امام صادق (علیه السلام) نیز از نگاهی تکوینی به آن اشاره کرده است:
شیعتنا خلقوا من فاضل طینتنا یحزنون لحزننا و یفرحون لفرحنا (بحار ج 26 ص 130): شیعیان ما از آب و گل ما سرشته شده اند و در غم ما محزون و در شادی ما شادند.
و با سخن امیرالمومنان که فرمود:
ان الله تبارک و تعالی-اختارنا و اختار لنا شیعة ینصروننا و یفرحون لفرحنا و یحزنون لحزننا و یبذلون اموالهم و انفسهم فینا اولئک منا و الینا (خصال ج 2 ص 635): خداوند ما را برای خود برگزید و برای ما شیعیانی اختیار کرد که اهداف بلند ما را یاری می کنند. در شادمانی ما شاد و در اندوه ما اندوه ناکند. جان و مال خویش را در راه اهداف و توصیه های ما نثار می نمایند. به راستی که آنها از ما هستند و به سوی ما می شتابند (بحار ج 10 ص 51)
وابستگی حقوقی
اگر بدانیم و مطلع شویم کسی که حقی بر گردن ما دارد مانند پدر و مادر یا معلم یا رهبر حقش ضایع شده و به او ستم روا داشته شده و مظلوم واقع شده به دلیل آن حقی که بین ما و او است دل می شکند و به حال او رقت پیدا می کنیم. امام حسین بر ملت ما و همه مسلمانان و شیعیان حق بزرگی دارد. امام بر ما حق حیات معنوی دارد. ما شیعه ایم و شیعه یعنی مسلمان و مومن به ولایت اهل بیت که همان اسلام کامل و جامع است و این نیست جز با ایثار حسین (علیه السلام). حسینی که در تمامی امر مبارکش و به خصوص در عاشورا هر چه داشت برای عزت و سربلندی ما فدا کرد.
امام حق پیشوایی و امامت دارد. اگر امام حسین و شهادت او نبود، شیعه همان گروه مظلومی بود که بر روی منبرها و در سخنرانی ها به یاد تهمت و افترا گرفته شده بود و به مولای او و مکتب شیعه علناً ناسزا می گفتند. حتی در قنوت نماز سبّ به علی می نمودند و این پیشوایی شجاعانه امام حسین بود که تشیع و اسلام را نجات داد و همو بود که در روز عاشورا فرمود:
ان کان دین محمد لم یستقم الا بقتلی فیا سیوف خذینی (لهوف سید بن طاووس 346): اگر دین خدا جز با ریختن خون من پابرجا نمی ماند، پس ای شمشیرها مرا بگیرید.
وابستگی وجدانی
غیر از حقوقی که گذشت، حقوق دیگری از قبیل حق اسلام، حق حیات، حق عزت و سربلندی از ناحیه امام حسین بر گردن ما می باشد که وابستگی وجدانی را برای ما ایجاد می کند. کدام وجدان بیدار است که رفتار ضدانسانی جنایتکاران بنی امنیه نسبت به پاک ترین انسان های روی زمین را بشنود و اشکش جاری نشود، آن هم ستمی از نوع آنچه در کربلا اتفاق افتاد.
در دستورات اسلام چنین آمده که بزرگان و بزرگ زادگان را احترام کنید. می گویند رسول اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) جامه خویش را برای نشستن عدی بن حاتم که آن زمان هنوز اسلام نیاورده بود، انداخت تا روی آن بنشیند و فرمود: اکرموا عزیز قوم ذلّ. (بحار ج2 ص44). بزرگ مردی که شکست خورده است را گرامی بدارید.
آیا کدامین سرشت بیدار است که بشنود در کربلا عزیزترین عزیز پیامبرش را در محاصره ددمنشان درآورده اند و حتی به او و سخنان او طعنه زده اند و پس از کشته شدن او و عزیزانش، آنها را بدون غسل و کفن رها کرده اند و بر کشتگان خودشان نماز خواندند. اما بر پیکر نماز مجسم یعنی حسین (علیه السلام) اسب تاختند و خیام حرم او را غارت کردند و پس از آن فرزندان صغیر و کبیر او را به اسارت بردند و در بین راه به آنها که سمبل آقایی و عزت بودند، صدقه روا داشتند. آیا این غم بزرگ، اشک انسان را جاری نمی کند؟
وابستگی عاطفی و احساسی
با یادآوری واژه هایی از قبیل محرم، کربلا، عاشورا، عطش، آب فرات، شهادت، مقتل، خیام حرم و ... اشک انسان ناخداگاه جاری می شود و این به خاطر عاطفه سالم مسلمانان و ربط آن با امام رئوفی چون حضرت حسین بن علی (علیه السلام) است. خود حضرتش فرمود: او سمعتم بشهید او غریب فاندبونی (نفس المهموم ص 487)
کدام بی وفایی است که این همه فداکاری حسین بن علی (علیه السلام) نسبت به خودش را بداند و بر مصائب منحصر به فرد او و خاندانش گریان نشود.
مردی به نام داوود رقیّ گفت: در محضر امام صادق (علیه السلام) بودم. دیدم آن حضرت آب نوشید و چشمانش پر از اشک شد و فرمود: چقدر نام و یاد حسین در زندگی غمبار و گلوگیر است. من آب سرد و گوارایی را نمی نوشم جز اینکه او را به یاد می آورم. (بحار ج 44 ص 303)
خود اباعبدالله فرموده اند: «شیعتی مهما شربتم ماء عذب فاذ کرونی (بحار ج 44 ص 378).
می توان گفت که علقه و علاقه دائمی و نسل اندر نسل شیعه با سالار شهدا زمینه ای ماندگار برای گریه بر سیدالشهداست.
شفقنا

[سیمرغ]

به نام الله

امام خمینی(رحمة الله علیه): «مجلس عزا» نه برای این است که گریه کنند برای سیدالشهداء و اجر ببرند؛ البته این هم هست. بلکه مهم آن جنبه سیاسی است که ائمه ما در صدر اسلام نقشه‌اش را کشیده‌اند.

سخنان امام خامنه ای درباره گریه و عاشورا

ابا عبدالله(علیه السلام) و شهدای کربلا در نهایت مظلومیت به شهادت رسیدند و اهل بیت در نهایت بی رحمی و قساوت به اسارت برده شدند مگر می توان شنید و گریه نکرد، خودش می آید
اما همین اشک ما وقتی معتبر است که همراه با معرفت باشد
مداحان و مبلغان مسئولیت سنگینی در این امر دارند،
فقط ...
امام زمان خود را نیز دریابیم

بعضی از بزرگان تعبیر خیلی زیبایی دارند، می‌گویند یکی از اقسام گریه در مراسم سیّدالشّهدا(علیه السلام) گریه خوف است که انسان واقعاً خائف باشد، نکند روزی پیش بیاید مثل مدعیانی که نامه نوشته بودند که، باغ‌های ما آماده، نهرهای ما جاری و مزارع ما خرم و آباد و منتظر قدوم شما هستیم اما وقتی که ولیّ خدا آمد تیغ روی او کشیدند، بعد از دعوت،‌ او را محاصره و شهید کردند، ما نیز با امام خود چنین کنیم.
خدا نیاورد آن روز که ما با امام خود چنین کنیم

[عبدالرحمن]

بسم الله الرحمن الرحیم

اصل گریه کردن مانند خیلی از سنت های توصیه شده به این دلیل انجام می شود که خود اهل بیت هم انجام می دادند

در این ارسال

http://forum.bidari-andishe.ir/thread-29...#pid228919

به برخی اثرهای وضعی گریه اشاره کردم که البته جایگزینی ندارند

ولی این گریه ما بخاطر پیروی از اهل بیت است و تمام

یعنی آثاری دارد که شاید هیچگاه متوجه آن نشویم

از همه اینها مهم تر خاص گریه

شما وقتی به مراسم ترحیم یک شخصی می روید برای تسکین دل صاحب عزا گریه می کنید یا تباکی و هرکاری را می کنید تا صاحب عزا راضی شود

اینجا صاحب عزا چه شخصیتی است؟

مادر شهید ....

[عبدالرحمن]

گریه سیاسی

دانلود

[عبدالرحمن]

ما ملتی هستیم که با همین گریه ها یک قدرت 2500 ساله را از بین بردیم

[عبدالرحمن]

(۲۶/آبان/۹۲ ۵:۰۲)عبدالرحمن نوشته است:  بسم الله الرحمن الرحیم

اصل گریه کردن مانند خیلی از سنت های توصیه شده به این دلیل انجام می شود که خود اهل بیت هم انجام می دادند

در این ارسال

http://forum.bidari-andishe.ir/thread-29...#pid228919

به برخی اثرهای وضعی گریه اشاره کردم که البته جایگزینی ندارند

ولی این گریه ما بخاطر پیروی از اهل بیت است و تمام

یعنی آثاری دارد که شاید هیچگاه متوجه آن نشویم

از همه اینها مهم تر خاص گریه

شما وقتی به مراسم ترحیم یک شخصی می روید برای تسکین دل صاحب عزا گریه می کنید یا تباکی و هرکاری را می کنید تا صاحب عزا راضی شود

اینجا صاحب عزا چه شخصیتی است؟

مادر شهید ....

مواسات و یاری مادر شهید