بهداشت روان در اسلام

[yektasepas]

بسم الله الرّحمن الرّحیم

عنوان مقاله :

بهداشت روان در اسلام

قزن ها پیش قبل از این که کمتر کسی به بهداشت روان و امنیت روانی توجهی داشته باشد دین اسلام به صورت تخصصی و گسترده به این مسأله و فراسوی آن توجه داشته و به آن پرداخته است.
نظرات و رفتارهای روانشناسانه بزرگان دین ما، صاحبان نفس های مطمئنه و برخوردار از سلامت کامل روان (پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و ائمه (سلام الله علیها)) هم اکنون نه تنها برای ما بلکه برای جهان بسیار راهگشا می باشد که می بایست قبل از این که دیگران نظرات مادی و ناقص خود را به خورد مابدهند و یا از نظرات و رفتارهای بزرگان ما استفاده کنند و با نام و رنگ خود آن ها را به جامعه ما برگردانند خودمان به آن ها توجه کنیم و با عزت نفس آن ها را به جامعه خودمان و جهان معرفی کنیم و به این وسیله از آب زلال اقیانوس های بی کران دانش پیشوایانمان جرعه ای بنوشیم و بنوشانیم و از مظلومیت و غربت و ناشناخته ماندن آن ها غباری بزدائیم.
در اسلام به رعایت تقوا که خود نگهداری از انجام بعضی کارها و رفتارها و گفتارها می باشد بسیار سفارش شده است . به این خاظر که تقوا بیشترین تأثیر را بر سلامت روان انسان دارد. امام علی(علیه السلام) در این مورد توضیحات فراوانی می دهند و تقوا را امنیت در ناآرامی معرفی می فرمایند.(1) .
واین که بعضی از کارها تحت عنوان گناه حرام هستند و بعضی کارها مکروه و بعضی مستحب اگر دلیل آن ها را بررسی کنیم می بینیم بدون استثنا دلیل آن ها این است که این اعمال نه تنها که بر روی جسم تأثیرات منفی و مثبتی دارند بلکه به نسبت شدت و ضعف عمل بر روان انسان تأثیرات منفی و مثبت شدید وضعیتی دارند.
همچنین این که ما دستوراتی داریم که صفات بد را از خود دور کنیم و به صفات خوب آراسته شویم و یا می بینیم در بیشتر دعاهایی که از معصومین وارد شده است با تأکیدهای فراوان به ما یاد داده می شود که از خداوند بخواهیم خوبیها و صفات خوب را به ما بدهد و بدیها و صفات بد را از ما دور کند و یا این که می خواهیم خداوند ما را با انسان های خوب همنشین و از انسان های بد و شرّدورّ کند به همین مسأله رعایت بهداشت روان بر می گردد.
اگر بعضی غذاها حلال و بعضی حرام و بعضی مکروه و بعضی مستحب معرفی شده اند،فقط به این دلیل نمی باشد که سلامت جسمی ما را تضمین کند بلکه در اسلام برعکس چیزی که در دنیا رایج است تأمین سلامت روان انسان ها از تامین سلامت جسمشان اهمیّتش بیشتر می باشد زیرا امنیت وسلامت جسم نیز تاحدود زیادی به امنیت و سلامت روان بستگی دارد. لذا می بینیم بعضی چیزهایی که در علوم جدیدبرای سلامت جسم مورد تایید قرار گفته از نظر اسلام مردود و حرام است . مثل بعضی ماهیها و حشرات و....
امام علی(علیه السلام) در این باره فرموده اند: غذا ها روح و روان و صفات دارند و روحیات آن ها به روحیات ما سرایت می کنند(2) . و ایشان در جای دیگر به صورت اختصاصی تر می فرمایند:" شیر و گوشت بز به فرزندان خود کمتر بخورانید که ترسو می شوند.
شیر و گوشت الاغ نخورید که در عقل و هوش شماتاثیر می گذارد .
شیر و گوشت حیوانات درنده را نخورید که درنده خویی را به شما منتقل می کند."(3)
دلیل منع و حرام بودن گوشت خوک نیز چنان که بعضی فکر می کنند فقط تأثیرات منفی جسمی نیست بلکه در روایات آمده است که گوشت خوک صفات پلید روانی خوک ( بی غیرتی و بی تفاوتی نسبت به جنس ماده ومیل به پلیدی ها) را به انسان منتقل می کند(4) و ما این تأثیرات را به روشنی در جامعه غرب می بینیم .
در اسلام بعضی از خوراکیها مثل گوشت شتر و نمک طعام و سرکه مورد تاکید بیشتر قرار گرفته است. وقتی که دقت می کنیم می بینیم بیشترین دلیل برای تأکید روی آن ها تأمین سلامت روان معرفی شده است . مثلاً دلیل تاکید بر خوردن گوشت شتر را انتقال صفت پایداری و استقامت به انسان ذکر می فرمایند. (5
كتاب كافى ، هشام بن سالم ، از امام صادق عليه السلام نقل مى كند كه پيامبر اكرم صل الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: يا على ! غذا را با نمك شروع كن و با نمك ختم نما؛ زيرا اگر كسى چنين كند، از هفتاد و دو نوع بلاء و بيمارى ، از قبيل جنون و جذام و برص ، در امان خواهد بود.
باز هم مى فرمايد: سركه ، لثه را محكم مى كند، جانوران داخل شكم را مى كشد و باعث تقويت عقل مى شود.(6)
در مورد نمک هم اکنون توسط دانشمندان نیز ثابت شده است که نمک طعام طبیعی عناصر بسیار مهمی از جمله منیزیم و پتاسیم دارد که در کمتر ماده غذایی وجود دارد . که منیزیم نقش اساسی در تامین بهداشت روان دارد و کمبود آن باعث به وجود آمدن بیماری هایی از جمله بیماری های روانی مثل افسردگی می شود. کلریدسدیم نمک معمول و رایج در جامعه فقط جزئی از نمک طعام می باشد و این کلریدسدیم نمک طعام مورد نظر بزرگان دین ما نیست و فاقد آن عناصر مهم می باشد(7) .
در اسلام به بهداشت روان در کودکان نیز اهمیت بسیار زیادی داده شده است به طوری که از قبل از تولد به این امر پرداخته شده است.
امام سجاد(علیه السلام) تحت عنوان حقوق کودک اصول اولیه و چهار چوب تأمین بهداشت روان در کودکان را به این صورت بیان می فرمایند:
1) در آموزش کودکان دلسوز باشید.
2) اشتباه کودکان را ببخشید .
3) عیب آن ها را بپوشانید و نگذارید مشکل کودکان را دیگران بفهمند.
4) با کودکان مدارا کنید.
5) اگر کودکان احتیاج به کمک داشتند به آن ها کمک کنید. (8)
که اگر کاملاً به این موارد توجه و عمل شود می تواند بهداشت روانی کودکان را به بهترین نحو تأمین می کند .
در اسلام انسانها به شدت از عوامل تهدید کنندۀ بهداشت روان مثل رذایل اخلاقی ازقبیل ترس، حسادت ، کینه و ....(وگناهانی مانند بد حجابی رباخواری غیبت و اعمال منافی عفت و....) برحذر داشته می شوند و این عوامل مورد ملامت و نکوهش قرار گرفته و راههایی برای درمان آنها عملاً ارائه شده است. که بهداشت روان و امنیت روانی انسان و به دنبال آن سلامت جسمی انسان به خطر نیفتد.
روايتى از امام صادق عليه السلام هست كه می گويد: رباخوار از دنيا بيرون نمى رود، مگر اين كه به نوعى از جنون دچار خواهد شد.(9)
حضرت علی(علیه السلام) در مورد درمان ترس از برخورد با مشکلات می فرمایند. هنگامی که از جیزی می ترسی خود را در آن بیفکن، زیرا گامی ترسیدن از چیزی از خود آن سخت تر است.(10)
در منابع اسلامی دستورات زیادی برای زندگی زناشویی آمده است و در بعضی موارد تاکید شده است که عمل نکردن به بعضی از آن ها باعث بیمار شدن روان زن و فرزند می شود.
در اسلام این قدر گسترده به بهداشت روان پرداخته شده است که در موردی امام علی(علیه السلام)از تاثیرپذیری روح و روان آدمی از مجموعه جغرافیایی خبر داده اند که امروزه تحت عنوان اکولوژی پذیرفته شده و مراکز علمی به آن اختصاص یافته است.(11) .
در قرآن کتاب جامع و کامل خداوند از کسانی که از بهداشت روان کامل و حقیقی برخوردار هستند با عنوان نفس های مطمئنه یاد می کند آن ها را به سوی خود فرا می خواند این گونه افراد کسانی هستند که به خاطر بر حذر بودن و دور بودن از هر گونه عیب و نقص و نا پاکی که برای انسان ممکن می باشد، خداوند از آن ها راضی می باشد و آن ها نیز ار خداوند راضی می باشند و به آن ها این گونه خطاب می شود:
یا ایتها النفس المطئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه (12).

منابع:
1) نهج البلاغه – خطئه 198 – محمد دشتی
2) دشتی ، محمد، امام علی(علیه السلام) و بهداشت و درمان
3) همان
4) همان
5) دکتر روازاده
6) کتاب کافی
7) دکتر روازاده
8) ترجمه و شرح محمد سپهری – رسالۀ حقوق امام سجاد(علیه السلام)
9) تفسیر نمونه ج2ص269
10) نهج البلاغه – حکمت 175
11) دشتی، محمد، امام علی(علیه السلام) و بهداشت و درمان
12) سورۀفجر- آیات27-28

[هدی]

باسلام ازمطلب جدیدوشیرینتون استفاده کردم متشکرم منتظرمقاله های دیگرتون هستم

[paradise]

به نام خدا

مومنان سالم‌ترند


نویسنده: دکتر محمدعلي حيدرنيا - متخصص پزشکي اجتماعي

شيوه زندگي مهم‌ترين ابزار براي حفظ و ارتقاي سلامت است و از بين دوازده عامل موثر در شيوه زندگي سلامت مدار چهار عامل (ايمان به خداوند، فعاليت فيزيکي منظم، تغذيه خوب و مديريت استرس‌ها و هيجان‌هاي زندگي) از اهميت بيشتري برخوردار هستند. ايمان به خداوند عاملي جدي در شيوه زندگي است که پس از سال‌ها فراموشي، اکنون در محافل علمي و سلامتي جهان مورد توجه واقع شده است و متخصصان جهاني سلامت مي‌گويند: «وقت آن رسيده که به بعد معنوي سلامت توجه شود و آن عبارت است از: اعتقاد به خالق برتر و نظم حاکم بر جهان هستي و معني‌دار بودن زندگي.» توجه به معنويت، پاسخ به يکي از نيازهاي ضروري انسان بوده و کمبود آن مانند کمبود ساير موارد ضروري براي حيات انسان مانند کمبود ويتامين‌ها عوارض ناگوار و بيمارگونه فراواني را در پي خواهد داشت.

اين عامل به صورت مستقيم در سلامت معنوي و به صورت غيرمستقيم در همه ابعاد جسمي، رواني و اجتماعي سلامت تاثيرگذار است و براي دستيابي به سقف حداکثري سلامت نقش ويژه‌اي را ايفا مي‌کند. در محيط فيزيکي، اجتماعي و رواني اطراف ما عوامل زيادي وجود دارند که تهديد کننده سلامت بوده و تعدادي از آنها از کنترل ما خارج هستند. درساده‌ترين شکل ايمان به خالق برتر و يک نيروي ماوراءالطبيعه قدرت و تحمل ما را در پيشگيري و از هم پاشيدگي ناشي از اين عوامل مخرب افزايش مي‌دهد. در کتاب ارزشمند رهنمودهاي سلامت زيستن مي‌خوانيم که: «اعتقاد به معني داشتن زندگي، نظم حاکم بر جهان و قدرت برتر است که به زندگي فرد مفهومي ژرف‌تر مي‌بخشد و روح انسان را فراتر از فرد به گذشت و بخشش و رسيدگي به نيازهاي ديگران بيش از نيازهاي خود فرامي‌خواند. پرورش روح به هر شيوه‌اي که انجام پذيرد نتيجه‌اش فرا رفتن از رنج‌هاي انسان است، ارتباط با خالق برتر از طريق عبادات، آيين‌ها و مراسم به زندگي فرد معنايي تازه مي‌بخشد. افراد سالم از نظر روحي، اهدافي اساسي را در زندگي دنبال مي‌کنند. آنها آموخته‌اند که چگونه عشق به شادي و آرامش را احساس کنند و به خود و به ديگران براي دستيابي به ظرفيت‌هايشان ياري رسانند.»

علايم و نشانه‌هاي برخورداري از معنويت چيست؟ در يک مقايسه اگر بهداشت جسمي را داشتن بدني سالم با کارکرد مطلوب بدانيم، شخص برخوردار از بهداشت معنوي، توجه و کوشش براي دستيابي به کمال داشته، اخلاقيات و اصول تعريف‌شده‌اي دارد و هدفي متعالي را در زندگي دنبال کرده و متعهد به ارزش‌هاي والا و خالق برتر است. مختصر اين که، ايمان به خداوند و خالق برتر، انسان را در توفان‌هاي مهيب زندگي و موقعيت‌هاي اضطراب‌آور و غيرقابل پيش‌بيني به صورت سپري محکم حفظ مي‌کند. ايمان و معنويت در ساده‌ترين شکل آن همچون واکسني است که ما را در هجوم بيماري‌هاي رواني ياري مي‌کند.

به نقل از: راسخون

[yektasepas]

بله هرچند دیر ولی بالاخره دانشمندان هم به حرف پیامبران الهی رسیدند هرچند که هنوز به اهمیت دین حقیقی وکامل یعنی اسلام نرسیده اند .

[MESSENGER]

يكى از شاخصه‌هاى سلامت روان داشتن دغدغه "بهروزى" همه آدميان، يا "احساس مسئوليت" نسبت به ديگران است كه برخى از آن، به قابليت خدمت به آنان ياد كرده‌اند.

بهروزى مورد نظر، به امور مادى محصور نمى‌شود، بلكه رفع مشكلات مادى و معنوى و شكوفايى جنبه‌ها و قابليت‌هاى گوناگون را دربرمى‌گيرد.

اسلام در اين زمينه نيز، بابى ويژه مى‌گشايد و پيروان خود را به سمت سعادت همگانى هدايت مى‌كند.
مؤمن تنها به بهروزى خويش نمى‌انديشد، بلكه گسترش آن به ديگران و بلكه تمامى آدميان را در سر مى‌پروراند. او داشتن چنين دغدغه‌اى را بر خود فرض مى‌شمارد و خود را به ايفاى نقش در اين عرصه متعهد مى‌داند.
برخى از امورى كه مؤمن را بدين سو مى‌كشاند و بستر تحقق آن را فراهم مى‌سازد، در پى مى‌آيد:

---

1. حفظ و تقويت دغدغه سعادت بشر از شاخصه‌هاى تقرب به خداست و هر مؤمنى آرزومند رسيدن به آن است؛
زيرا از جمله صفات خداوند، لطيف، رحمان و رحيم است. «رحمن» به رحمت عام الهى به تمام بندگان اشاره دارد و «رحيم» گوياى رحمت ويژه خدا به مؤمنان است. لطف و رحمت عام و خاص الهى، بندگان را دربرمى‌گيرد و خداوند دوست‌دار بهروزى همگان است. انسان مؤمن نيز كه جوياى تقرب به خدا و صفات اوست، به اندازه توانش صفات الهى را در خويش محقق مى‌سازد. از اين رو، بسان خالق هستى دغدغه سعادت بشريت را در سر دارد و بدان سو حركت مى‌كند. هر اندازه در تحقق اين هدف كام‌ياب شود، به مقام قرب بيشترى دست يافته است. او به همگان با رحمت مى‌نگرد و به مؤمنان، لطف مضاعف دارد.

---

2. اسلام، فلسفه نزول پيامبر و قرآن را حركت كاروان بشر فراسوى بهروزى همه‌جانبه مى‌شمارد.1
پيرو راستين دين نيز، پيامبر و قرآن را الگوى خويش قرار مى‌دهد2
و در همين مسير، گام مى‌نهد و در حد توان خويش در تحقق عينى هدف‌هاى وحيانى شركت مى‌جويد. كمترين مرتبه مشاركت، اهميت دادن درونى به اين امر و آرزوى رسيدن بدين مقصد است.

---

3. در اين مكتب، سعادت بشر آرزوى پايدارى است كه سرانجام با ظهور حضرت مهدى عليه‌السلام تحقق مى‌يابد.
مؤمنان به دعا براى فرج وى و توفيق خدمت در ركاب او براى تحقق بهروزى فراگير تمام انسان‌ها تشويق مى‌شوند و با تمام وجود، عشق به آن آرزو را در دل مى‌پرورانند.

---

4. مسلمانان، در دعا كه تجلى‌گاه آرزوهاى تحقق‌نايافته است و اوج دغدغه‌هاى درونى فرد را آشكار مى‌سازد، سفارش شده‌اند كه سعادت و هدايت بشر و كام‌يابى همه‌جانبه آنان، به‌ويژه مسلمانان را در نظر داشته باشند.
پيامبر اكرم صلى‌الله‌عليه‌و‌آله همه انسان‌ها را به منزله اعضاى خانواده واحدى مى‌شمارد كه خداوند سرپرست آن است.
از همين رو، هر كس به اعضاى اين خانه كمك كند، سرپرست را نيز شاد كرده است.3

توجه به ديگران، نه‌تنها در عمل كه در دعاها نيز مستحب شمرده شده و بر دعا براى خود ترجيح داده شده است؛ اين روش، چنان مهم است كه آسان‌ترين شيوه استجابت دعاى فردى معرفى شده است.4
مؤمن آرزومند سعادت ديگران است؛ زيرا دعاى وى، طلب برآورده شدن آمالى است كه در سر دارد. پاى‌بندى به اين آموزه، بذر توجه مؤمنان به بهروزى و رفع مشكلات ديگران را در فرد مى‌شكفد.
افزون بر آنكه بسيارى از دعاهاى وارد شده از سوى امامان معصوم عليهم‌السلام، مضمون‌هايى دارد كه توجه به بهروزى ديگران را در صدر خواسته‌هاى مؤمن قرار مى‌دهد. در بيشتر دعاها، خواسته‌ها، با ضمير و فعل جمع مطرح شده‌اند.
مؤمن در ماه مبارك رمضان كه برترين ماه استجابت دعا است، هر روز پس از هر نماز واجب، رفع انواع گرفتارى‌ها و موانع بهروزى بشر را از خداوند سبحان مى‌طلبد.5
سيره عملى اولياى الهى نيز چنين بوده است؛
چنانچه حضرت زهرا عليهاالسلام در پاسخ به فرزندش كه چرا همواره به ديگران دعا مى‌كنى، فرمود:
«فرزندم، نخست همسايه و سپس، اهل منزل».6

---

5. فريضه امر به معروف و نهى از منكر، گامى فراسوى اين مقصود است و اگر به نيكى تحقق يابد، فرجام آن سعادت فردى و اجتماعى امروز و فرداى امت است.

وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنْ الْمُنْكَرِ وَأُوْلَئِكَ هُمْ الْمُفْلِحُونَ. (آل‌عمران:104)
بايد از ميان شما، گروهى به نيكى و امر به معروف و نهى از منكر دعوت كنند! و آنها همان رستگارانند.

---

6. انسان خداجو اگر نتواند در گسترش معروف و پالايش فساد و منكر گام عملى بردارد، كمترين وظيفه او حفظ آرزو و دغدغه درونى اين امر خواهد بود.
آن گاه در مراتب بعد، فراگيرسازى معروف ميان انسان‌ها و پالايش آنها از موانع بهروزى است.

---

7. اسلام، فراتر از صرف دغدغه درونى سعادت جامعه، پيروان خود را به رفع عملى فساد اجتماعى و موانع بهروزى و صلاح نيز فرامى‌خواند.
بى‌ترديد، كمترين مراتب سعادت و نخستين گام بهروزى جامعه، فسادزدايى از آن است.
اسلام، چنان بر رفع فساد اجتماعى تأكيد مى‌ورزد كه سالار شهيدان عليه‌السلام سفرش را از حج به كربلا تغيير مى‌دهد و حماسه‌اى جاودان مى‌سازد تا شعار آسيب‌زدايى از جامعه دينى (طلب الاصلاح فى امة جدي) را احيا سازد.
شعار حسينى در طول تاريخ، شيعيان او را نيز شور و شعور مى‌بخشد تا براى دفع شر برون و درون از جامعه اسلامى و رفع موانع بهروزى مشتاقانه بجنگند و به بهاى آن جان دهند.
حماسه‌هاى دوران جنگ هشت ساله عليه ايران اسلامى، شاهدى گويا بر نقش دين در مشاركت‌هاى اجتماعى براى رفع موانع آسايش و امنيت جامعه است. دغدغه مؤمن براى رسيدن به اين هدف، چنان شدت مى‌يابد كه او سر از پا نمى‌شناسد و در اين مسير، از جان خويش نيز مى‌گذرد.

---

8. يكى از عوامل تشويق كننده به سعادت ديگران، مبارزه با خودمحورى است.
آنكه در منافع خود غرق است و ذهن و ضمير خود را يك‌سره بدان مشغول مى‌دارد، امكان توجه به بهروزى ديگران را از خود مى‌ستاند.
اسلام با نفى خودمحورى به شيوه‌هاى گوناگون، زمينه‌هاى انديشيدن به وضعيت ديگران را براى فرد محقق مى‌سازد. بى‌ترديد، ايثار و تلاش به سود ديگران و نفى خودمحورى، عزمى راسخ مى‌طلبد، ولى اسلام با ابزارهاى ويژه‌اى اين امكان را فراهم مى‌سازد.

انسان مؤمن، ديگران و به‌ويژه افراد مسلمان را بر خود مقدم مى‌دارد و به سخن امير مؤمنان گوش جان مى‌سپارد كه:
«مؤمنان، برادرند و نزد هيچ برادرى، چيزى بر برادرش مقدم نيست [و بر آن ترجيح ندارد]».7
همچنين آن بزرگوار مى‌فرمايد:
با مؤمنان به ايثار رفتار كن (آنان را بر خود مقدم بدار) و با ديگر مردمان، به انصاف.8
بر تو باد مردم‌دارى، گرامى داشتن عالمان و گذشت كردن از لغزش‌هاى برادران كه سرورِ اولين و آخرين، تو را با اين سخن، ادب آموخته است. از آن‌كه به تو ستم مى‌كند، بگذر، با آنكه از تو مى‌گسلد، بپيوند و به آنكه تو را [از عطاى خود] محروم مى‌كند، ببخش.9

---

1. بحارالانوار، ج67، ص372
2. «لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِى رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ». احزاب:21
3. قال رسول اللّه‌ صلى‌الله‌عليه‌و‌آله: «الخَلْقُ عيالُ اللّه فاَحَبّ الخَلْقِ اِلى اللّه مَنْ نَفَع عيال اللّه‌ و اَدْخَلَ على اهل‌بيتٍ سرورا؛ انسان‌ها همه، عيال نان‌خوار و خانوار خداوند هستند. پس محبوب‌ترين انسان نزد خدا كسى است كه براى عيال خداوند مفيد و نافع باشد و اهل اين خانه را شاد كند» (اصول كافى، ج2، ص 164)
4. وسائل الشيعه، ج7، ص 114-116
5. مستدرك‌الوسائل، ج 7، ص 447. «وَ فِى الْبَلَدِ الْأَمِينِ، رُوِيَ عَنِ النَّبِيِّ صلى‌الله‌عليه‌و‌آله أَنَّهُ قَالَ مَنْ دَعَا بِهَذَا الدُّعَاءِ فِى شَهْرِ رَمَضَانَ بَعْدَ الْمَكْتُوبَةِ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ذُنُوبَهُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَ هُوَ اللَّهُمَّ أَدْخِلْ عَلَى أَهْلِ الْقُبُورِ السُّرُورَ اللَّهُمَّ أَغْنِ كُلَّ فَقِيرٍ اللَّهُمَّ أَشْبِعْ كُلَّ جَائِعٍ اللَّهُمَّ اكْسُ كُلَّ عُرْيَانٍ اللَّهُمَّ اقْضِ دَيْنَ كُلِّ مَدِينٍ اللَّهُمَّ فَرِّجْ عَنْ كُلِّ مَكْرُوبٍ اللَّهُمَّ رُدَّ كُلَّ غَرِيبٍ اللَّهُمَّ فُكَّ كُلَّ أَسِيرٍ اللَّهُمَّ أَصْلِحْ كُلَّ فَاسِدٍ مِنْ أُمُورِ الْمُسْلِمِينَ اللَّهُمَّ اشْفِ كُلَّ مَرِيضٍ اللَّهُمَّ سُدَّ فَقْرَنَا بِغِنَاكَ اللَّهُمَّ غَيِّرْ سُوءَ حَالِنَا بِحُسْنِ حَالِكَ اللَّهُمَّ اقْضِ عَنَّا الدَّيْنَ وَ أَغْنِنَا مِنَ الْفَقْرِ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ».
6. «يا بُنَى، الجار ثم الدار». وسائل الشيعه، ج7، ص113
7. تحف العقول، ص 173
8. غرر الحكم، ح 9109
9. بحارالانوار، ج75، ص 71

[yektasepas]

(۲۰/اردیبهشت/۹۰ ۷:۵۸)yektasepas نوشته است:  بله هرچند دیر ولی بالاخره دانشمندان هم به حرف پیامبران الهی رسیدند هرچند که هنوز به اهمیت دین حقیقی وکامل یعنی اسلام نرسیده اند وباز خواسته و یا نا خواسته به گمراهی انسانها دامن میزنند و هر نوع دین و فرقه ی انحرافی را با اسلام عزیز برابر معرفی می کنند .