پاسخ به شبهاتی پیرامون اولی الامر

[علی 110]

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
بسم الله الرحمن الرحیم

رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي ﴿۲۵﴾
وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي ﴿۲۶﴾
وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِي ﴿۲۷﴾
يَفْقَهُوا قَوْلِي (۲۸- طه)

سلام
با توجه به مطالب مطرح شده در این ارسال: http://forum.bidari-andishe.ir/thread-29...#pid232810
و تخصصی شدن مبحث از بحث عام عصمت انبیا به عصمت اولی الامر و اینکه در سایر موارد بتوان استناد کرد به یک تاپیک به جای این که مرتباً این مباحث را در مناظرات مشابه تکرار کرد پاسخ به شبهات را یکجا ارائه می دهیم.

بحث پیرامون آیه شریفه

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا (۵۹-نساء)

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد خدا را اطاعت كنيد و پيامبر و اولياى امر خود را [نيز] اطاعت كنيد پس هر گاه در امرى اختلاف نظر يافتيد اگر به خدا و روز بازپسين ايمان داريد آن را به [كتاب] خدا و [سنت] پيامبر [او] عرضه بداريد اين بهتر و نيك‏فرجام‏تر است (۵۹)


اطاعت از خدا و رسول در أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ هیچ قید و شرطی ندارد و این مسأله درباره اولی الامر نیز صادق است، یعنی در آیه اطاعت از اولی الامر هم هیچ قید و شرطی ندارد.

وگرنه نعوذاً بالله کلام خداوند تناقض خواهد داشت با حکم خود خدا!

فخر رازی یکی از علمای بزرگ اهل سنت در خصوص این آیه در تفسیر کبیر خود جلد 10 صفحه 146 گفته است:
ومن أمر الله بطاعته علي سبيل الجزم والقطع لا بد وأن يكون معصوما عن الخطأ، إذ لو لم يكن معصوما عن الخطأ كان بتقدير إقدامه علي الخطأ يكون قد أمر الله بمتابعته، فيكون ذلك أمرا بفعل ذلك الخطأ والخطأ لكونه خطأ منهي عنه، فهذا يفضي إلي اجتماع الأمر والنهي في الفعل الواحد بالاعتبار الواحد، وانه محال، فثبت أن الله تعالي أمر بطاعة أولي الأمر علي سبيل الجزم، وثبت أن كل من أمر الله بطاعته علي سبيل الجزم وجب أن يكون معصوما عن الخطأ، فثبت قطعا أن أولي الأمر المذكور في هذه الآية لا بد وأن يكون معصوما.

آن كسي كه خداوند به صورت قاطعانه دستور داده از او اطاعت كنيم، حتماً‌ بايد از هرگونه خطا معصوم باشد. اگر چنانچه اين شخص معصوم از خطا نباشد، دستور خطائي صادر كند و از روي اشتباه يك دستور الهي را خلاف به مردم ابلاغ كند، لازم مي‌آيد اجتماع امر و نهي در يك فعل واحد؛ چون كار خطا را خداوند از امتثالش نهي كرده است. پيامبر هم اگر از روي خطائي دستوري بدهد، دستور به اطاعت داده است؛ پس يك امر خطائي از ناحيه اطيعو الرسول واجب است، از ناحيه اين‌كه خداي نهي كرده از امتثال كار خلاف مورد نهي خداوند است و چنين چيزي محال است.



اما پاسخ به شبهات مطرح شده در خصوص این آیه را به مدد خداوند و توسل به حضرت امیرالمومنین پاسخ می دهیم :

(۴/آذر/۹۲ ۱۲:۴۰) نوشته است:  ً شما وبقیه شیعیان وقتی می‌خواهید با استناد به آیه: ﴿يَأَيُّهَا ٱلَّذِينَءَامَنُواْ أَطِيعُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُواْ ٱلرَّسُولَ وَأُوْلِي ٱلأَمرِمِنكُمۡ﴾ [النساء: 59]. عصمت اولی الامر را اثبات کنید، ابتدا آیه را تا همین جا که می‌گوید: ﴿وَأُوْلِي ٱلأَمرِ مِنكُم﴾ می‌آورید و می‌گویید چون اطاعت از اولی الامر در کنار اطاعت از خدا و رسول و در ردیف آنهاآورده شده است پس اولی الامر باید معصوم باشند. در حالی که کل آیه را باید در نظرگرفت نه اینکه به صورت گزینشی آیه را تکه تکه کرد. مانند این است که شما به جای لااله الاالله بگویید لا اله و نتیجه بگیرید که خدایی نیست!!!!!
پس اگر بقیة آیه را هم در نظر بگیریم که می‌گوید: ﴿فَإِن تَنَزَعتُم فِي شَيءفَرُدُّوهُ إِلَى ٱللَّهِ وَٱلرَّسُولِ﴾ [النساء: 59]. معلوم می‌شود که استدلال شیعه ناتمام است چون در ادامة آیه؛ خداوند خطاب به مردم می‌گوید اگر بااولی الامر دچار اختلاف و نزاع شدید، مطلب را با ارجاع به کتاب خدا و سنت رسول حل کنید. یعنی اطاعت از اولی الامر اطاعتی مطلق و بی‌چون و چرا مانند اطاعت از پیامبرنیست.

خوب ابتدا پاسخ به این عبارات بالا شخص ارسال کننده گفته است که:

(۴/آذر/۹۲ ۱۲:۴۰) نوشته است:  اگر بقیة آیه را هم در نظر بگیریم که می‌گوید: ﴿فَإِن تَنَزَعتُم فِي شَيءفَرُدُّوهُ إِلَى ٱللَّهِ وَٱلرَّسُولِ﴾ [النساء: 59]. معلوم می‌شود که استدلال شیعه ناتمام است چون در ادامة آیه؛ خداوند خطاب به مردم می‌گوید اگر بااولی الامر دچار اختلاف و نزاع شدید، مطلب را با ارجاع به کتاب خدا و سنت رسول حل کنید. یعنی اطاعت از اولی الامر اطاعتی مطلق و بی‌چون و چرا مانند اطاعت از پیامبرنیست.

علامه طباطبایی در ذیل این ایه توضیحی می فرمایند که ابهام مطرح شده را حل می کند:
«رسول گرامی دو جنبه دارد،
یكى جنبه تشریع، بدانچه پروردگارش از غیر طریق قرآن به او وحى فرموده، یعنى همان جزئیات و تفاصیل احكام كه آن جناب براى كلیات و مجملات كتاب و متعلقات آنها تشریع كردند،
و خداى تعالى در این باره فرموده:
" وَ أَنْزَلْنا إِلَیْكَ الذِّكْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَیْهِمْ[نحل/44]، ما كلیات احكام را بر تو نازل كردیم تا تو براى مردم جزئیات آنها را بیان كنى"

دوم یك دسته دیگر از احكام و آرایى است كه آن جناب به مقتضاى ولایتى كه بر مردم داشتند و زمام حكومت و قضا را در دست داشتند صادر مى‏ كردند،
و خداى تعالى در این باره فرموده:" لِتَحْكُمَ بَیْنَ النَّاسِ بِما أَراكَ اللَّهُ[نساء/105] تا در بین مردم به آنچه خداى تعالى به فكرت مى ‏اندازد حكم كنى".
و این همان رایى است كه رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) با آن بر ظواهر قوانین قضا در بین مردم حكم مى ‏كرد، و همچنین آن رایى است كه در امور مهم به كار مى ‏بست. و خداى تعالى دستورش داده بود كه وقتى مى ‏خواهد آن راى را به كار بزند قبلا مشورت بكند، و فرموده:
" وَ شاوِرْهُمْ فِی الْأَمْرِ، فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ[آل عمران/159]، با مردم در هر امرى كه مى ‏خواهى در باره آن تصمیم بگیرى نخست مشورت بكن و همین كه تصمیم گرفتى بر خدا توكل كن".

و عبارت فی الامر نشان از تفاوت میان عبارت امرنا می کند!
مانند آیه
وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ (24- سجده)

و همانطور که مشاهده می شود وقتی صحبت از امر خدا مطرح است که تعیین امام از این امور است آن را به خودش نسبت می دهد و می فرماید توسط شخص خدا باید انجام شود!

فرق این دو مساله و دو گانگی آنها غیر قابل انکار است. چون پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) برای دستورات شرعی قسم اول هرگز با کسی مشورت نمی کرد و نباید می کرد.

در این جا به تناسب ایه کلامی از فخر رازی که یکی از اندیشمندان بسیار متعصب اهل سنت است، نقل می کنیم تا روشن شود مطلب آن چنان واضح است که هیچ کس نمی تواند آن را انکار کند:

«ومن أمر الله بطاعته علي سبيل الجزم والقطع لا بد وأن يكون معصوما عن الخطأ، إذ لو لم يكن معصوما عن الخطأ كان بتقدير إقدامه علي الخطأ يكون قد أمر الله بمتابعته، فيكون ذلك أمرا بفعل ذلك الخطأ والخطأ لكونه خطأ منهي عنه، فهذا يفضي إلي اجتماع الأمر والنهي في الفعل الواحد بالاعتبار الواحد، وانه محال، فثبت أن الله تعالي أمر بطاعة أولي الأمر علي سبيل الجزم، وثبت أن كل من أمر الله بطاعته علي سبيل الجزم وجب أن يكون معصوما عن الخطأ، فثبت قطعا أن أولي الأمر المذكور في هذه الآية لا بد وأن يكون معصوما.

آن كسي كه خداوند به صورت قاطعانه دستور داده از او اطاعت كنيم، حتماً‌ بايد از هرگونه خطا معصوم باشد. اگر چنانچه اين معصوم از خطا نباشد، دستور خطائي صادر كند و از روي اشتباه يك دستور الهي را خلاف به مردم ابلاغ كند، لازم مي‌آيد اجتماع امر و نهي در يك فعل واحد؛ چون كار خطا را خداوند از امتثالش نهي كرده است. پيامبر هم اگر از روي خطائي دستوري بدهد، دستور به اطاعت داده است؛ پس يك امر خطائي از ناحيه اطيعو الرسول واجب است، از ناحيه اين‌كه خداي نهي كرده از امتثال كار خلاف مورد نهي خداوند است و چنين چيزي محال است.
تفسیر فخر رازی، ج 10، ص 144، چاپ مصر سال 1357.

بنا بر این از یك طرف مى ‏بینیم خداوند اطاعت فرمان اولوا الامر را بدون هیچ قید و شرط لازم دانسته و از طرف دیگر اگر اولوا الامر معصوم از خطا نباشند چنین فرمانى صحیح نیست، از این مقدمه چنین استفاده مى ‏كنیم كه اولوا الامر كه در آیه فوق به آنها اشاره شده حتما باید معصوم بوده باشند"»
ترجمه المیزان، ج‏4، ص: 618.

(۴/آذر/۹۲ ۱۲:۴۰) نوشته است:  حتی اگر فرض کنیم ﴿فَإِن تَنَزَعتُم فِي شَيء﴾ یعنی اگر شما مردم با همدیگر اختلاف پیدا کردید به خدا و رسول مراجعه کنید، نه اینکه شما با اولی الامر نزاع پیداکردید؛ این پرسش پیدا میشود که چرا آیه نگفته است به اولی الامر رجوع کنید. مگراولی الامر معصوم نیست؟

بر همین اساس است که در احادیث اهل بیت علیه السلام مى ‏خوانیم كه:
اگر از ما سخنى بر خلاف كتاب اللَّه و سخن پیامبر صلوات الله علیه و آله نقل كردند هرگز نپذیرید، محال است ما چیزى بر خلاف كتاب اللَّه و سنت پیامبر ص بگوئیم، بنا بر این نخستین مرجع حل اختلاف مردم در احكام و قوانین اسلامى خدا و پیامبر ص است كه بر او وحى مى‏شود و اگر امامان معصوم بیان حكم مى ‏كنند، آن نیز از خودشان نیست بلكه از كتاب اللَّه و یا علم و دانشى است كه از پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به آنها رسیده است و به این ترتیب علت عدم ذكر اولوا الامر در ردیف مراجع حل اختلاف در احكام روشن مى ‏گردد. »

إن شاء الله ادامه دارد...

--------------------------------------------------------------------------------

(۴/آذر/۹۲ ۱۲:۴۰)Atosa نوشته است:  از سوی دیگر در انتهای آیه59سوره نساء آمده که چون در چیزی کارتان به گفتگو و نزاع کشید به حکم خدا و رسولبازگردید، سوال اینجاست که مگر کسی حق دارد با امامی که معصوم از خطا است نزاع کند؟ مگر سخن امامان معصوم همچون وحی نیست؟ پس چگونه می‌توان با ایشان نزاع داشت؟در آیه باید چنین می آمد که هرچه امام معصوم گفت فوری اطاعت کنید، همانطور که درمورد پیامبر همینگونه آمده است و امر به اطاعت او شده است.

خدا را بی حد سپاس می گویم که از دل خود این سخن حقانیت شیعه به اثبات می رسد.

علت این سخن آن است که هر کس و ناکسی که آمد و ادعای جانشینی رسول خدا را داشت امت اسلام زیر بار نروند!
چه مقدار می خواهید از دل منابع اهل سنت سند و مدرک بیاوریم در اثبات این مطلب که تمام خلفای غاصب از ابوبکر و عمر و عثمان و معاویه و یزید تا... بر خلاف صریح آیات قرآن و سیره رسول خدا هم حکم صادر کرده اند و هم عمل کرده اند

اما ائمه ی معصومین که جانشنیان بر حق رسول خدا بوده اند بزرگترین ادعایشان این بوده است که هر چه می گویند و هر چه می کنند بر طبق کتاب خدا و سنت رسول خداست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

به طور مثال زمانی که در مسئله ی جانشینی خلیفه ثانی به مولا علی گفته شد اگر بر طبق قرآن و سنت پیغمبر و دو خلیفه پیشین یعنی ابوبکر و عمر عمل کنی با تو بیعت می کنیم
حضرت به فرمان خدا عمل کردند و بر طبق همین آیه ی محکم قرآن فرمودند: من بر طبق قرآن و سنت رسول خدا عمل می کنم و نه دو خلیفه ی پیشین
چرا که آن دو خلیفه ی غاصب مکرر بر خلاف احکام خدا و سنت رسول خدا هم امر کرده بودند و هم عمل کرده بودن و هم بدعت در دین خدا وارد کرده بودن

در حقیقت این قسمت از آیه مهمترین ویژگی اولی الامر حقیقی را نشان میدهد و آن این است که هر اختلافی و پرسشی را با ارجاع و استناد به کتاب خدا و کلام و سنت رسول خدا حل می کنند و این از مهمترین ادعاهای ائمه ی اطهار است هنگامی که با پرسش مواجه می شدند!
إن شاء الله ادامه دارد...

--------------------------------------------------------------------------------

(۴/آذر/۹۲ ۱۲:۴۰)Atosa نوشته است:  شیعه، اولی الامر را همان امام معصوم می‌دانند، سوال اینجاست که کلمه (منکم ) در آیه چیست؟ چون (منکم ) یعنی از خودتان، یعنی اولی الامر و حاکمی از خودتان و این با عقیده شیعیان در تضاد است و طبق این عقیده باید مثلا من اهل بیت نبی می آمد نه (منکم ). چون همه که امام ومعصوم نیستند و (خودتان) یعنی ما و بقیه مردم عادی و مشخص است که مردم عادی باامامان معصوم شیعه تفاوتی از زمین تا آسمان دارند .

در ضمن معنای منکم با توجه بهآیات دیگر روشن میشود،در سوره انفال آیه75 آمده:


الَّذينَآمَنُوا مِنْ بَعْدُ وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا مَعَکُمْ فَأُولئِکَ مِنْکُمْ وَأُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‏ بِبَعْضٍ في‏ کِتابِ اللَّهِ إِنَّاللَّهَ بِکُلِّ شَيْ‏ءٍ عَليمٌ

«و كساني كه بعدا ايمان آورده و هجرت نموده و همراه شما جهاد كرده‏اند اينان از زمره شمايند»

خوب ارسال کننده به این آیه استناد کرده است تا مشخص کند معنای منکم را
حال من سوال می کنم که اگر بخواهیم اینگونه استدلال کنیم پاسخ اینان در خصوص معنای منکم در این آیات چیست؟

أَوَعَجِبْتُمْ أَن جَاءكُمْ ذِكْرٌ مِّن رَّبِّكُمْ عَلَى رَجُلٍ مِّنكُمْ لِيُنذِرَكُمْ وَاذكُرُواْ إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاء مِن بَعْدِ قَوْمِ نُوحٍ وَزَادَكُمْ فِي الْخَلْقِ بَسْطَةً فَاذْكُرُواْ آلاء اللّهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿۶۹-اعراف﴾

آيا تعجب كرديد كه بر مردى از خودتان پندى از جانب پروردگارتان براى شما آمده تا شما را هشدار دهد و به خاطر آوريد زمانى را كه [خداوند] شما را پس از قوم نوح جانشينان [آنان] قرار داد و در خلقت بر قوت شما افزود پس نعمتهاى خدا را به ياد آوريد باشد كه رستگار شويد (۶۹)



وَسِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاؤُوهَا فُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُم يَتْلُونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِ رَبِّكُمْ وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَاء يَوْمِكُمْ هَذَا قَالُوا بَلَى وَلَكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ عَلَى الْكَافِرِينَ ﴿۷۱-زمر﴾

و كسانى كه كافر شده‏اند گروه گروه به سوى جهنم رانده شوند تا چون بدان رسند درهاى آن [به رويشان] گشوده گردد و نگهبانانش به آنان گويند مگر فرستادگانى از خودتان بر شما نيامدند كه آيات پروردگارتان را بر شما بخوانند و به ديدار چنين روزى شما را هشدار دهند گويند چرا ولى فرمان عذاب بر كافران واجب آمد (۷۱)



يَا بَنِي آدَمَ إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِّنكُم يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي فَمَنِ اتَّقَى وَأَصْلَحَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ﴿۳۵-اعراف﴾

اى فرزندان آدم چون پيامبرانى از خودتان براى شما بيايند و آيات مرا بر شما بخوانند پس هر كس به پرهيزگارى و صلاح گرايد نه بيمى بر آنان خواهد بود و نه اندوهگين مى شوند (۳۵)

---

جا دارد اینجا یک سوال اساسی هم مطرح شود:
و آن این است که اگر شیخین (خلیفه ی اول و دوم) طبق سنت رسول خدا عمل می کردند به چه علت این شرط را با حضرت امیرالمومنین مطرح کردند که باید بر طبق کلام خدا و سنت رسول خدا و شیخین عمل کنی؟ (البته بر طبق منابع خود اهل سنت بسیار می توان مواردی ذکر کرد که شیخین مخالف سنت رسول خدا و حتی صریح آیات قرآن عمل کردند!)
و همین پاسخ حضرت امیر که فرمودند بر طبق کتاب خدا و سنت رسول خدا عمل می کنم اما بر طبق سنت شیخین نه! نشان از این دارد که آندو سخنان و اعمالی داشته اند بر خلاف قرآن و سنت رسول خدا!


تاپیک در باب پاسخ به شبهات مطرح شده در باب اولی الامر است، نه چیز دیگر
موضوعات دیگری اگر کسی خواست مطرح کند در مباحث مرتبط می تواند مطرح کند

[علی 110]

کاربری یک ارسال تکراری که در این لینک مشاهده می کنید: http://forum.bidari-andishe.ir/thread-29...#pid234077
کپی پیست کرده است در این تاپیک که همانطور که مشاهده میکنید به بحث اولی الامر ارتباطی ندارد
این تاپیک مختص پاسخ به شبهات مطرح شده پیرامون آیه ی اولی الامر است
لذا اگر کسی خواست در این خصوص مباحث را ادامه دهد اعلام کند تا مجدد تاپیک باز بشود
اما اگر در خصوص آن ارسال می خواهد بحث شود، ادامه ی مباحث در همان تاپیکی خواهد بود که لینکش در بالا قرار داده شده و مطالبش عیناً اینجا کپی پیست شده است.
به زودی پاسخ تفصیلی آن در همان تاپیک داده خواهد به حول و قوه ی الهی