آیا وقت آن نرسیده که قلبت به یاد خدا خاشع گردد؟؟!!

[مصباح]

سلام

این چه مسلمانی است که من وشما داریم و کبائر محرمات اسلامی را هم مرتکب می شویم؟

قرآن دیگر چقدر در مورد همین معصیت رایج میان ما یعنی غیبت کردن داد بکشد؟! ما دو گناه کبیره ی درجه ی 1 داریم : یکی از آنها دروغ گفتن است و دیگری غیبت کردن. گناه کبیره یعنی گناهی که انسان به وسیله ی آن استحقاق جهنم رفتن را پیدا می کند.

لا یَغتَب بَعضُکُم بَعضاً اَیُحِبُّ اَحَدُکُم اَن یَاکُلَ لَحمَ اخیهِ مَیتاً (حجرات-12)

مردم! غیبت یکدیگر را نکنید. آیا هیچ یک از شما دوست دارد که گوشت برادر مسلمانش را در حالی که مرده است بخورد؟! گوشت مرده چقدر تنفر آور است، خصوصا اگر انسان، مرده را بشناسد و دوستش بوده باشد!

و گناهان دیگر هم همینطور. آنکه چشم چرانی می کند، به ناموس مردم خیانت می کند، باید بداند که پیغمبر فرمود : زِنَی العَینِ النَّظَرُ (بحار الانوار- ج14) زنای چشم، چشم چرانی کردن است. همینطور آنکه نماز را ترک کرده، انکه روزه را ترک کرده است. من نمی دانم ما چه جور مسلمانهایی هستیم؟! انسان خجالت می کشد در ماه رمضان در این خیابانها راه برود؛ علنی سیگارها را گوشه ی لبانشان گذاشته اند و راه می روند! روزه خواری علنی هتک حرمت اسلام است. این عمل یعنی فحش دادن به قرآن، یعنی فحش دادن به پیغمبر اسلام.

برای توبه کردن، اول باید یک توجهی به غیبت های خودمان بکنیم، توجهی به چشم چرانی های خودمان بکنیم، توجهی به حجابمان بکنیم.

پیغمبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود : من در معراج زن هایی را دیدم که آنها را از موهایشان آویخته بودند و با تازیانه های آتشین می زدند. متحیر از جبرئیل پرسیدم : اینها چه کسانی هستند؟! جبرئیل گفت : زنانی از امت تو که مویشان را از نامحرم نمی پوشانند. آن وقت که بی حجابی نبود ولی پیغمبر اکرم به چشم باطن دید.

آخر پرده دری تا کی؟! علیه خدا قیام کردن تا کی؟! به پیغمبر اسلام فحش دادن تا کی؟! به مهدی فاطمه (عجل الله تعالی فرجه الشریف) سیلی زدن تا کی؟!

به خود بیاییم، یک ذره فکر کنیم، غفلت تا کی؟!

اَلَم یَانِ لِلَّذینَ آمنوا اَن تَخشَعَ قُلوبُهُم لِذِکرِ اللهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الحَقِّ (حدید-16)

آیا نرسیده آن وقتی که این دل های ما خشوع پیدا کنند، خاشع شوند، نرم شوند برای یاد خدا و به این قرآن حقی که از جانب خدا نازل شده است اعتنایی بکنیم، به تعلیماتش توجهی بکنیم؟!

پی در پی محرم بیاید، دلمان حداکثر به این خوش باشد که می رویم در جلسه ای شرکت می کنیم و قطره ی اشکی می ریزیم. والله اینها کافی نیست. باید یک فکر اساسی به حال خودمان و اسلاممان بکنیم. بچه هایمان از دست رفتند، پسرهایمان از دست رفتند، دخترهایمان از دست رفتند، جامعه مان از دست رفت، یک فکری بکنیم! توبه کنیم!

این حدیث قدسی چقدر عالی توبه را توصیف می کند :

آنینُ المذنبینَ اَحَبُّ اِلَیَّ مِن تَسبیحِ المسَبِّحین

خدای تبارک و تعالی فرموده اند : نالهی گنهکاران در نزد من محبوبتر است از تسبیح تسبیح کنندگان.

برویم به درگاه خدای خودمان ناله کنیم. فکر کنیم تا گناهان به یادمان بیاید. به کسی نگوییم؛ اقرار به گناه، پیش دیگران گناه است، ولی در دل خودمان، گناهانمان را در نظر بگیریم. بعد این گناهان را ببریم پیش ذات پروردگار، تقصیرهایخودمان را بگوییم، ناله کنیم، تضرع کنیم، طلب مغفرت کنیم، طلب شستشو کنیم، خدا ما را می آمرزدف روحمان را پاک و پاکیزه می کند، به دلمان صفا عنایت می کند، لطف خودش را شامل حال ما می کند و از آن پس یک لذتیف یک حالتی در ما ایجاد می شود که شیرینی عبادت را در ذائقه ی خودمان احساس می کنیم، گناهان و لذت گناهان در نظرمان کوچک می شود. دیگر رغبت نمی کنیم که فلان فیلمِ... را ببینیم، رغبت نمی کنیم که به ناموس مردم نگاه بکنیم، رغبت نمی کنیم که غیبت کنیم، دروغ بگوییم و ... . اصلا همه یرغبتمان به کارهای پاک و خوب است.

ببینید آن پاکترین پاکان لذتشان در این بوده که با خدای خودشان سخن بگویند؛ همواره از تقصیر و کوتاهی خودشان، از گناه خودشان(گناه که چه بگویم : حسنات الابرار، سیئات المقربین) سخن بگویند. دعای ابوحمزه را بخوانید، ببینید علی بن الحسین (علیه السلام) با خدای خودش چگونه حرف می زند، چه جور ناله می کند! (آنینُ المذنبینَ اَحَبُّ اِلَیَّ مِن تَسبیحِ المسَبِّحین). این دعای ابوحمزه، ناله ی علی بن الحسین است، اندکی با این ناله ی بنده ی پاک خدا آشنا بشویم. اینها لذتشان در این بود که وقتی با خدای خودشان حرف می زنند همواره از نیستی خودشان، از فقر خودشان، از احتیاج و نیاز خودشان، از کوتاهی کردن های خودشان بگویند. همواره می گویند : خدایا آنچه از من است کوتاهی است و آنچه از توست رحمت و لطف است.

مَولایَ مَولایَ! اِذا رَاَیتُ ذُنوبی فَزِعتُ و اِذا رَاَیتَ کَرَمَکَ طَمِعتُ.( دعای ابو حمزه)

از علی بن الحسین (علیه السلام) است : خدای من! مولای من! آقای من! چشمم که به گناهان خودم میفتد، خوف و فزع و ترس مرا فرا می گیرد اما یک نظر که به تو می کنم، رحمت تو را که می بینم، رجا و امید در دل من پیدا می شود؛ من همیشه در میان خوف و رجا هستم، به یک چشم به خودم نگاه می کنم خوف مرا می گیرد، به چشم دیگر به تو نگاه می کنم رجا بر من غالب می شود. بله آنها چنین بودند.

آداب و منازل توبه