::: قهر کردن با نزدیکان و اثر آن بر نماز :::

[یاوران مهدی]

اسلامِ كسی كه با برادر مسلمان خود قهر كند اسلام ناقصی است ؛

1.یكى از اخلاقیات مذموم كه در اسلام شدیدا از آن نهى شده،
قهر كردن با نزدیكان، برادران و خواهران دینى بر سر امور دنیا است؛
چنان كه رسول خدا(صلی الله علیه واله و سلم) در سفارشى به صحابى گران ‏قدرش اباذر مى‏ فرماید:

«هر دوشنبه و پنجشنبه در ایام هفته پرونده اعمال مۆمنان بر خداوند تعالى عرضه مى‏ شود و خداوند به همه آنها نظر توجه مى‏ كند، به استثناى پرونده آن دو نفرى كه بین آنان كینه باشد و كدورتى باشد كه دستور مى‏ دهد فعلاً پرونده اینها را كنار بگذارید تا وقتى با هم صلح كردند».

بنابراین نه تنها شما و خواهر و برادرتان نباید با مادربزرگ و سایر بستگان قهر كنید؛ بلكه باید دیگران را هم امر به معروف و نهى از منكر نمایید.

گفتنى است كه درباره صله رحم روایات زیادى هست كه عمر را طولانى مى‏ كند و باعث فراوانى رزق و روزى مى‏ شود و... و احترام بزرگ‏ترها نیز تا حدى لازم است كه خلاف شرع نباشد.


2. قهركردن بدون دلیل و به خاطر مسائل جزئی اخلاقا مذموم است اما ایرادی بر نماز و روزه و عبادات مكلف وارد نمی كند و چنانچه این قهر كردن ارتباط بخاطر نهی كردن طرف مقابل از انجام منكرات باشد.

در این صورت قطع رابطه و ترك معاشرت با وی از باب نهی از منكر واجب می شود.(اجوبه، ص233، با استفاده از سوال 1072)



3. بى ‏تردید قطع پیوند دوستى و دورى جستن از یكدیگر از عمده ‏ترین زمینه‏ هاى زایل شدن اخوت ایمانى و برادرى است،و حضرت محمد(صلی الله علیه واله و سلم) از آن پرهیز داده است، چنانچه مى‏ فرماید:

«هر دو مسلمانى كه از یكدیگر قهر كنند و سه روز بر آن حال بمانند و با هم آشتى نكنند از اسلام بیرون روند و میان آنها پیوند و دوستى دینى نخواهد بود.
پس هر كدام كه به [اصلاح رابطه و] سخن گفتن پیشى گیرد او در روز حساب زودتر به بهشت مى‏ رود» (كافى، ج 2، ص 345 - وسائل‏الشیعه، ج 8، ص 585).

ترك مراوده اهل ایمان آن چنان مذموم و ناپسند است كه در وصیت «مفضّل» است كه گوید:
از حضرت صادق(علیه السلام) شنیدم مى ‏فرمود: هیچ دو مردى از روى قهر از یكدیگر جدا نمى‏ شوند مگر این كه یكى از آن دو سزاوار بیزارى [خدا و رسولش از وى] و لعنت گردد و چه بسا كه هر دو سزاوار آن شوند.

رسول خدا(صلی الله علیه واله و سلم) در سفارشى به صحابى گران ‏قدرش اباذر مى‏ فرماید: «هر دوشنبه و پنجشنبه در ایام هفته پرونده اعمال مۆمنان بر خداوند تعالى عرضه مى‏ شود و خداوند به همه آنها نظر توجه مى ‏كند، به استثناى پرونده آن دو نفرى كه بین آنان كینه باشد و كدورتى باشد كه دستور مى‏ دهد فعلاً پرونده اینها را كنار بگذارید تا وقتى با هم صلح كردند»

«مُعتّب» (از دوستان مخصوص آن حضرت) عرض كرد: خدا مرا فداى تو سازد، آن كه ظالم است این سزاى اوست، مظلوم چه گناهى دارد؟ فرمود: براى آن كه برادر خود را به آشتى و پیوند با خود نمى‏ خواند و از گفتار او چشم‏ پوشى نمى‏ كند و آن را نشنیده نمى ‏گیرد. از پدرم شنیدم كه فرمود:

هرگاه دو تن با هم ستیزه كنند و یكى به دیگرى تعدى كند باید آن كه مظلوم است نزد آن دیگرى رود و به او گوید: اى برادر من ستمكارم و تقصیر با من است تا جدایى و قهر از میانشان برطرف شود، خداى تعالى حاكم عادل است و داد مظلوم از ظالم مى‏ ستاند» (كافى، ج 2، ص 343 - وسائل‏الشیعه، ج 8، ص 584).


جدایى برادران ایمانى موجب خشم خداوند و شادى شیاطین است.

بنابراین لازم است پیروان سیره اهل ‏بیت عصمت و طهارت(علیه السلام) در این امور بیندیشند و اجازه ندهند دوستى و الفت با برادران به كینه و قهر كردن و جدایى بیانجامد و چنان چه گاهى كدورت و رنجش و قهرى پیش آمد، خود را بر آن دارند كه در رفع آن بكوشند و بر یكدیگر پیشى گیرند.


با این وصف اگر دو نفر در قهر و حالت جدایى به سر برند، اگر نماز و روزه ایشان از جهت دیگرى اشكال نداشته باشد، صحیح است ولى در روایتی از رسول خدا(صلی الله علیه واله و سلم) در وصایای آن حضرت به اباذر آمده است خداوند در هر روز دوشنبه و پنجشنبه پرونده اعمال مۆمنین را مورد نظر و لطف قرار می دهد

مگر پرونده آن دو نفری كه با هم كدورتی و قهری دارند و به مأمورانش (یعنی ملائكه) دستور می دهد پرونده آنها را كنار بگذارند تا وقتی با یكدیگر آشتی نمایند.

اما این روایت به معنای صحیح نبودن اعمالی مانند نماز و روزه نیست ولی از آن معلوم می شود كه قهر بودن آنها موجب بایگانی این اعمال می شود تا وقتی صلح نمایند.


لازم به ذكراست كه معنای مسلمان نبودن دراینگونه موارد مسلمان كامل نبودن است نه اصلا مسلمان نبودن یعنی اسلامِ كسی كه بابرادر مسلمان خود قهر كند اسلام ناقصی است مثل حدیثی كه می گوید هر كس صبح كند در حالی كه به امور مسلمین توجهی ندارد مسلمان نیست ویامثل حدیثی از حضرت كاظم (علیه السلام) كه می فرماید:

هر كس خود را هر روز محاسبه نكند از ما نیست. منظور این است گه چنین فردی شیعه كامل وتمام عیار نیست نه این كه اصلاً شیعه نمی باشد.

[b]منبع:وب سایت ندای بسیجی عاشق

[مرهم]

اخ اخ ... عجب تاپیک بجایی زدید.
من با این قهر کردنه و قطع ارتباط کردنه چقدر مشکل دارم.

بعضیا فکر میکنن معنی قهر کردن اینه که مثل بچه های سه ساله بگی قهر قهر تا روز قیامت. گاهی یادمون میره قطع ارتباط های باکلاسمون هم که رنج سنی سی ساله هم جز همون قهره .

گذشت نکردن ... نبخشیدن ... بابا این ها هم جز قهره .


حالا اگه یه کوچکتری یه کار بدی کرد ... چه میدونم بی ادبی کرد ... توهینی کرد
اصلا حتی اگر سو تفاهمی بوجود اومد ... خب یه جور دیگه تنبیهش کنید . نه با قهر کردن ...



الان فکر کنم که چند هفته ای میگذره از اینکه به خاطر یه مسائل مزخرف یکی باهام قهر شد . از نوع با کلاسش ..


اولش چون ازش حرفای بدی شنیده بودم برا جملات و توهیناشون دلیل میخواستم. دلیل که نیاورد هیچ قهر هم کرد. بعد حالا از من هی عذر خواهی و منت کشی از اون بنده خدا استقامت و قهر و...


من هر وقت کسی باهام قهره تمام مدت رو تو عذاب روحی ام
هنوزم بعد گذر روزها تو عذاب روحی ام ...

یکی کمکم کنه