☆ إکفیانی یا محمد! یا علی! ☆ ویژه نامه مبعث 1436

[مصباح]

بسم الله الرحمن الرحیم

وَﭐعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ ﭐللَّهِ جَمِيعاً وَلَا تَفَرَّقُواْ

و همگی به ریسمان الهی چنگ زنید و متفرق نشوید.

آل عمران- 103






امروز اختلافات مذهبی بین مسلمانان، شمشیری است در دست دشمن!
علنی کردن اختلافاتی که کینه ها را بیشتر می کند، کفران نعمت است.
در جلسات نباید کینه ها و اختلافات را طرح کرد.
مقام معظم رهبری - 31/ 1 /93



ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آفرینش بر مدار عشق بود!
مصطفی آیینه‌دار عشق بود!

میم او شد مرکز پرگار عشق!
بر تجلی بر سر بازار عشق!

تا قلم بر حلقه صادش رسید،
شد الم‌نشرح لک صدرک پدید!

طا طریق عشق‌بازی را نوشت!
فا فروغ سرفرازی را نوشت!

یا یقین عشق‌بازان را نگاشت!
خلق عالم بیش از این یارا نداشت!

دست حق تا خشت آدم را نهاد،
بر زبانش نام خاتم را نهاد!

نام احمد نام جمله انبیاست!
چون که صد آمد نود هم پیش ماست!

از مناره پنج نوبت پرخروش،
نام احمد با علی آید به‌گوش!

روز و شب گویم به‌آوای جلی،
اکفیانی یا محمد یا علی!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ


به اهل مکه خبر دهید که از ارتفاع کوه، آبشاری جریان یافته است که نقطه تلاقیِ خدا با زمین خواهد شد.

مردی از عرب برمی‏ خیزد تا ردای سبز رسالت را از دوش خود، بر شهر یخ‏زده بت‏ها بکشد تا در پناه آیه‏ ها و سوره‏ های نگاهش، روح منتظر بشر را به اشارتی، آسمانی کند.

به اهل مکه خبر دهید، مردی از بالا می‏ آید تا قطره قطره، دریا را به جان قلب‏ های سنگی بچشاند و خبر دهد از روزی که خواب از سر دیوارها خواهد پرید و پرندگان ایمان، در تمام زمین، نامه‏ رسانِ رسالت او خواهند شد.

ای اهل زمین! بگشایید انحنای بازوانِ خود را تا صراط مستقیم او را در آغوش گیرید!

محمد دگرگون کننده ارزش‏هاست!

امروز، شهادت می‏ دهم که نیست خدایی جز او و محمد (صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله) رسول و فرستاده خداست.

شهادت می‏ دهم که سراپرده بهشت را به حرمت دستان امین محمد، بنا کرده‏ اند.

مبعث، سپیده‏ دمی است که خداوند، نامه سی جزئی خود را، به دست امین‏ ترین بنده ‏اش داد، تا دست زمین را به آسمان برساند.

مبعث، پایان ماجرای دختران زنده‏ به‏ گور و آغاز تساوی سیاه و سپید، در قاموس محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بود؛
او که قطره قطره، برخلاف جریان آب‏ های زمانه حرکت می‏ کرد.

دیری نخواهد پایید که صفوف موحدان، حلقه‏ های لبیک را به دور خانه دوست، بیارایند.

بارِ امانتی که آسمان، توانِ کشیدن آن را نداشت، بر دوش نازنینِ احمد از صفین به اُحد و از تبوک به جمل و خیبر کشیده خواهد شد.

یا رسول اللّه‏! دستانم را بگیر تا بت‏های باقی‏مانده دلم را بشکنم که خدای تو خریدار دل‏شکستگان است.

[آفتاب]

از سنگ‌هــای غـار حـرا آیـد ایـن نـدا :

فریاد بی ‌صدای خـدا تا بـه کی خموش ؟

اقرأ ! بخوان ! بخوان ! که خدا گویدت بخوان

اقرأ ! و ربک ای همـه سر تا قدم خروش

اقرأ ! بخوان ! که قلب بشر بی‌قرار توست

فصـل خـزان گذشت ؛ طلوع بهار توست

اقرأ ! بخوان ! که نور نبوت دمیده است

اضرب گذشت ؛ نوبت اقرأ رسیده است

اقرأ ! بخـوان ! بخوان ! که خداوندگار تو

بهر نجات خلق ، تـو را برگزیـده است

اقرأ ! بخوان ! که پیش‌تر از خلقت وجود

ذات خـدا پیامبــرت آفریــده اسـت

[mahdy30na]

حسن ختام عرش

خواندی؛ نه آن سان که کائنات می خوانند.او را خواندی
با صدایی که طنین هر آوایش، تن زمان را می لرزاند.

او را خواندی؛ جبرییل وار حرا را به سجده درآوردی و پیشانی
بلندت را بر سطرهای عشق ساییدی او را خواندی؛
نه آن سان که ملائک او را می خوانند.

تو زمین و آسمان را ـ به کلامی ـ به همه رساندی و تمام
ابرهای مقدس را به ثانیه های بی باران بخشیدی.

تو از بلندای رستاخیز وجودت، شور و عشق و روشنایی
را فریاد زدی و هم صدا با واژه هایی
روحانی، غزلواره جبرییل را تکرار کردی.

ای زلال محض! ای زمینی آ سمان تبار!
تو آبروی گل های محمدی، تو زیبنده ترین واژه هایی.

نامت، اصالت چندین هزار ساله تاریخ است و نت نگاهت
شور شیواترین سازها.جاری نگاهت حرای عاشقی است
و امتداد انگشتانت،آفتابِ هستی بخش. تو مرد ثانیه هایی؛

بی کران و بی پایان، تو مطلع ناب ترین شعرهای عالمی.
واژه ها شاعر بودنت را کم می آورند. تو حُسن ختام عرشیانی.

تو حُسن مطلع آسمانیانی.
حرای نگاهت، جاری لحظه های مقدس است.

نامت محمد است و کنیه ات ابوالقاسم. تو را آفتاب نامیدند؛
به حق که آفتابی. تو را آسمان نامیدند؛ به حق که آسمانی.

نعلین تو را زمین بوسه گاه است و پیشانی ات، آسمان را
سجده گاه. بر بام کدامین آسمان ایستاده ای؟

تو از ملکوت کلام، ناب ترین واژه ها را در گوش ما
زمزمه کردی و سکوت خسته ثانیه های نبودنت را شکستی.

ای برترین نام!
امروز، روز رقص حراست.

امروز همه آسمانیان به شکرانه برگزیدنت کِل می زنند
و تمام خاکیان، آسمانی شدنت را پای می کوبند.

تو هلهله شادباش زمینی؛ تو بیکرانگی معنا، تو ابدیت
واژه های شعری. حرا، واژه واژه اشک شد و غزلباران اذان جبرییل
را به تماشا نشست. حرا از خویش برآمد و به آسمان شد.

زمین شکافت و خاک های ترک خورده اش، سجدگاهت شد، ای
از تبار نور و روشنی! حرا، قندیل روزهای بی خدا را شکست
و درنور بارانی نجیب، ثانیه های مقدس را سجده کرد.

زمان ایستاد و تو به تلاوت آیه های نور نشستی و خواندی
به اذن پروردگارت؛ همان پروردگاری که تو را به زخمه
زیباترین آواها نواخت و معراج را برایت تفسیر کرد.

امروز روز تکوین آیه های رسالت است. روز تجلّی رحمت الهی.
باران نور، دستان خسته تاریخ را روشن کردو طلیعه
ایمان بر بلندای انسانیت درخشید.

برترین تجلّی خدا در کسوت آفتاب، معراج را زمزمه کرد
و برگزیده شد برای خواندن اولین آیات نور:

«إِقْرَاءَ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذِیَ خَلَقَ...»

ساناز احمدی دوستدار