بدترین مصیبتی که میتوان دچار شد!!

[AMINI]

بدترین مصیبتی که در اثر غرق شدن در آمال و آرزوی های دنیایی بر زندگی و جان انسان عارض می‌شود.

خداوند متعال در این خصوص می فرماید:یا أَیهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تُلْهِکمْ أَمْوالُکمْ وَ لا أَوْلادُکمْ عَنْ ذِکرِ اللَّهِ وَ مَنْ یفْعَلْ ذلِک فَأُولئِک هُمُ الْخاسِرُونَ؛ ای کسانی که ایمان آورده‏اید! اموال و فرزندانتان شما را از یاد خدا غافل نکند! و کسانی که چنین کنند، زیانکارانند!»مال و دارایی از جمله نعمت هایی هستند که خداوند متعال آن را در اختیار انسان قرار داده است تا به وسیله آن نعمت ها سعادت دنیا و آخرت خود را مهیّا دارد از این رو اگر این نعمت ها باعث غفلت و فراموشی خداوند متعال و جهان ابدیت شود ، دیگر دارای ارزش نخواهند بود.

عواقب فراموشی خدا در زندگی:


1- بحران هویت (خود فراموشی)

بدترین عواقب خطرناک خدا فراموشی در زندگی بحران هویت است به این معنا که خداوند متعال برای انسان جایگاه والایی مشخص نموده‌ است به طوری که در میان تمام مخلوقات او را شرافت و منزلت بخشیده است، بهشت برین و مقام قرب خود را برای انسان تعیین کرده است ولی این انسان به خاطر فراموش کردن هویت الهی خود، همه این نعمت های ارزشمند را به فراموشی می سپارد، از این رو در این دنیای خاکی با اسیر شدن در آمال و آرزوی های مادی نعمت های ارزشمند اُخروی و هدف نهایی خود را فراموش می کند.«وَ لا تَکونُوا کالَّذینَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولئِک هُمُ الْفاسِقُونَ؛ و همچون کسانی نباشید که خدا را فراموش کردند و خدا نیز آنها را به «خود فراموشی» گرفتار کرد، آنها فاسقانند.»


2- زندگی سخت

از جمله بدترین عواقب هولناک فراموشی خدا در زندگی، گرفتار شدن در عذاب سخت دنیا و آخرت است. خداوند متعال در این خصوص می فرماید:«وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکری فَإِنَّ لَهُ مَعیشَه ضَنْکاً وَ نَحْشُرُهُ یوْمَ الْقِیامَه أَعْمی‏؛ و هر کس از یاد من روی گردان شود، زندگی (سخت و) تنگی خواهد داشت و روز قیامت، او را نابینا محشور می‏کنیم!»

سۆالی که در این خصوص به ذهن خطور می کند این است: چرا بعضی از افرادی که هیچ گونه ارتباطی با خداوند متعال ندارند از زندگی خوب و مرفّهی برخوردارند و لذا دارای مَعیشَتا ضَنْکاً نیستند؟

علامه طباطبایی در این خصوص بیان زیبایی دارند که تبیین «مَعیشَتا ضَنْکاً» است:«کسی که از ذکر من اعراض کند "مَعیشَتا ضَنْکاً" یعنی تنگ دارد، برای این است که کسی که خدا را فراموش کند، و با او قطع رابطه نماید، دیگر چیزی غیر دنیا نمی‏ماند که وی به آن دل ببندد، و آن را مطلوب یگانه خود قرار دهد، در نتیجه همه کوشش‌های خود را منحصر در آن کند، و فقط به اصلاح زندگی دنیایش بپردازد، و روز به روز آن را توسعه بیشتری داده، به تمتّع از آن سرگرم شود،

و این معیشت، او را آرام نمی‏‌کند، چه کم باشد و چه زیاد، برای اینکه هر چه از آن به دست آورد به آن حد قانع نگشته و به آن راضی نمی‏‌شود، و دائماً چشم به اضافه‏‌تر از آن می‏‌دوزد، بدون اینکه این حرص و تشنگیش به جایی منتهی شود، پس چنین کسی دائماً در فقر و تنگی بسر می‏برد، و همیشه دلش علاقه‏‌مند به چیزی است که ندارد، صرف‌نظر از غم و اندوه و اظطراب و ترسی که از نزول آفات و روی آوردن ناملایمات و فرا رسیدن مرگ و بیماری دارد، و صرف‌نظر از اضطرابی که از شر حسودان و کید دشمنان دارد، پس او همیشه در میان آرزوهای بر آورده نشده، و ترس از فراق آنچه بر آورده شده به سر می‏‌برد.»

[fafa*]

به نام خدا

حالا راه حلی هم دارین که ما ازین بحران هویت خلاص بشیم آیا؟؟

[AMINI]

با سلام


به دو نحو پاسخ میدم:


اول:

امام علی(علیه السلام) در خطبه32 نهج البلاغه مردم را به زهد در دنیا که سرچشمه اصلى و کلید حقیقى سعادت انسان است ـ دعوت مى کند و در واقع بر این امر تأکید مى نهد که تمام بدبختى هایى که دامان انسان ها را گرفته و مى گیرد، از دنیاپرستى و دلبسستگى بى حساب به دنیا حاصل مى شود.

حضرت در جمله نخست مى فرماید: «باید دنیا در چشم شما کم ارزش تر از تفاله برگ هایى باشد که با آن دباغى مى کنند (که بسیار بدبو و متعفّن و بى ارزش است). یا بى ارزش تر از بقایاى قیچى شده پشم حیوانات باشد (که بر زمین مى ریزد و کسى به آن اعتنایى ندارد)»;

فَلْتَکُنِ الدُّنْیَا فی أَعْیُنِکُمْ أَصْغَرَ مِنْ حُثَالَةِ(1)

الْقَرَظِ وَ قُرَاضَةِ(2)

الْجَلَمِ).(3)

در تشبیه نخست، نفرت انگیز بودن و در تشبیه دوم، بى ارزش بودن نهفته شده است. از سوى دیگر، در دومین جمله به زود گذر بودن دنیا و مواهب دنیا اشاره کرده مى فرماید: «از کسانى که پیش از شما مى زیسته اند پند گیرید، قبل از آن که آیندگان از شما پند گیرند»! (وَ اتَّعِظُوا بِمَنْ کَانَ قَبْلَکُمْ قَبْلَ أَنْ یَتَّعِظَ بِکُمْ مَنْ بَعْدَکُمْ).

دوم:

شیخ بهایی رضوان اللّه علیه، در کتاب «اربعین» خود، این حدیث را ذکر کرده است که: «وقتی حضرت عیسی علیه السلام ، مرده ای را از شهری که اهل آن به عذاب خدا جان سپرده بودند، زنده کرد و از اودرباره ی اعمال و رفتارشان پرسید، مرد گفت: ما در دار دنیا، بت می پرستیدیم و به دنیا دل بسته بودیم و ترس از خدا در دل ما کم بود و آرزوی های دور و دراز در سر می پروراندیم و به لهو و لعب سرگرم و در غفلت و بی خبری غرقه بودیم.

شیخ پس از نقل حدیث، تمثیل ذیل را از کتاب «کمال الدین» آورده است: آدمی که فریفته ی دنیا و غافل از مرگ و دشواری های روز حساب است و در لذات زودگذر و آلوده به گرفتاری های این جهان غوطه ور است، به آن کس ماند که بوسیله ی ریسمانی به درون چاهی عمیق، فرو آویخته شده است. چون خوب بنگرد، بنبیند که درقعر چاه، اژدهای بزرگی دهان گشوده و منتظر فرو افتادن و بلعیدن اوست و در بالای چاه دوموش سیاه و سپید نشسته و مدام نخ نخ آن ریسمان را به دندان می جوند و از هم می گسلند، لیکن با همه ی این احوال پر خطر، مرد آویخته درچاه، به خوردن مقداری عسل که بر دیواره ی چاه با خاک آلوده شده است و زنبوران به دورش پرواز می کنند، مشغول و به لذت آن شیرینی دل بسته و با زنبوران به ستیز سرگرم است و دیگر از آنچه در بالا و پایین چاه می گذرد غافل و بی خبر مانده است.

بله دوست عزیز، آن چاه دنیاست و آن ریسمان، عمر آدمی است و آن اژدهای دهن گشوده همان مرگ است و آندو موش سیاه و سپید، شب و روزند که مدام، رشته ی عمر آدمی را می گسلند و آن عسل آلوده به خاک، لذات دنیوی است که با انواع کدورت ها و دردها آلوده است و آن زنبوران مردم این جهان اند که برای خوردن آن عسل آلوده، با یکدیگر در مزاحمت و جدالند.

[عبدالرحمن]

یکی از بدترین مصیبت ها قساوت قلبه

چارش هم توسل به ائمه و البته نان حلال و احترام به پدر و مادر و رد حقوقی که به گردنمونه

[رهگذر.]

یا أَیهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تُلْهِکمْ أَمْوالُکمْ وَ لا أَوْلادُکمْ عَنْ ذِکرِ اللَّهِ وَ مَنْ یفْعَلْ ذلِک فَأُولئِک هُمُ الْخاسِرُونَ؛
ای کسانی که ایمان آورده‏اید! اموال و فرزندانتان شما را از یاد خدا غافل نکند! و کسانی که چنین کنند، زیانکارانند!

راه حل این بحران



هیچ رنج ومصیبتی نرسد مگر به فرمان خدا و هرکه به خدا ایمان دارد خدا دلش را هدایت کند وبر همه امور عالم اگاه است به حقیقت اموال و فرزندان شما فتنه وسبب ازمایش هستند ونزد خدا اجر عظیم خواهد بود
تغابن

در ایه اول فردمودنداموال وفرزندان شما عامل غفلت نشوند

اما در سوره تغابن

اگر همه اینها رو بچشم امتحان الهی ببینیم واینکه تصور کنیم هر لحظه امکان دارد همه اینها را ازدست بدهیم خود عاملی برای حل این بحران است

[سیمرغ]

(۲/خرداد/۹۳ ۰:۵۷)عبدالرحمن نوشته است:  یکی از بدترین مصیبت ها قساوت قلبه

چارش هم توسل به ائمه و البته نان حلال و احترام به پدر و مادر و رد حقوقی که به گردنمونه

&
درخصوص "قساوت قلب" آمده است:
منشأ سنگدلی انسان دو چیز است:
نخست فرو رفتن در منجلاب دنیا و زیاده خواهی در به دست آوردن آن؛ که این صفت چنان در سنگدلی انسان اثرگذار است که در دعاها چنین آمده است:" اللهمَّ انى اعوذُ بك من علمٍ لاينفَعُ و من قلبٍ لايخشَعُ و عَیْن لا تَدْمَعْ و بطن لا تَشْبَعْ"
پروردگارا به تو پناه می برم از دانشی که ثمر ندهد و دلی که خشوع ندارد و چشمی که نمی گرید و شکمی که سیر نمی شود.
دومین دلیل سنگدلی، پرگویی درباره سخنان بیهوده است که در روایات نیز به آن اشاره شده است
و اما درمان سنگدلی این است که دست نوازش بر سر یتیمان بکشیم که نه تنها سنگدلی را از بین می برد بلکه پاداش و ثواب نیز دارد.

http://forum.bidari-andishe.ir/thread-30418-post-241455.html#pid241455

[AMINI]

با سلام

ذکر این نکته هم لازم است که

خداوند مي فرمايد: اعمالشان چون زنگاري بر دل هايشان نشسته است. (مطففين/14)

اين آيه نشان مي دهد كه سبب قساوت و زنگار دل، اعمال خود انسان هاست.

و

دقیقا یادم نیست اما اینکه

پيامبر فرمود: چهار چيز قلب را مي ميراند: 1- گناه بر روي گناه افزودن 2- هم سخن شدن زياد با زنان 3- بگو مگو كردن با احمق 4- همنشيني با مردگان. عرض شد يا رسول الله منظور از مردگان چيست؟ فرمود: هر توانگر خوش گذران.