خيال مي كنیم با اين مي شود امام زمان را بازي دهیم؟!

[مرهم]

حضرت امام خميني سلام الله عليه:

اين ادعايي كه مي كنيم كه ما مُسلِم هستيم و ما طرفدار اسلام هستيم و طرفدار رژيم اسلامي هستيم، بايد اين قدم را هم برداريم كه مهمش اين قدم است كه محتواي يك مملكتي اسلامي باشد. هر جايش برويم در مملكت اسلامي رفتيم، نه اينكه وقتي رفتيم بازار، ببينيم بازار همان بازار و همان رباخوري و همان اجحاف و همان گرانفروشي بيجا و همانها، و بعد هم فرياد مي كند كه اسلام! بعد هم چراغاني مي كنند! خيال مي كنند با اين مي شود امام زمان را بازي داد! نمي شود. تا يك نوري در قلب ما پيدا نشود فايده ندارد. هر چه از اين اعمال بكنيم، اعمال است. از اين اعمال همه مي كنند، بايد اين اعمال بشود؛ نه اينكه اينها نشود، اين اعمال بشود، پيوند با قلب داشته باشد، با قلبمان يك كاري كنيم كه اين عمل را قلب ما آورده باشد.

---

اگه امام زمانی هستی این شعر ارزش خوندن داره...

من شدم خلق كه چونمهدي زهرا باشم

طي شد اين عمر تو داني به چه سان؟

پوچ و بس تند چونان باد دمان

همه تقصير من است ،اين كه خود مي دانم

كه نكردم فكري ، كه تعمق ننمودم روزي ،ساعتي يا آني

كه چه سان مي گذرد عمر گران ؟

كودكي رفت به بازي ،به فراغت ، به نشاط

فارغ از نيك و بد و مرگ و حيات

همه گفتند:"كنون تا بچه است ،

بگذاريد بخندد شادان

كه پس از اين دگرش فرصت خنديدن نيست

بايدش ناليدن".

...من نپرسيم هيچ

كه پس از اين زچه رو بايدم ناليدن ؟

هيچ كس نيز نگفت

زندگي چيست ؟ چرا مي آييم ؟

به چه سان بايد رفت ؟

پس از اين چند صباح ، به كجا بايد رفت ؟

با كدامين توشه به سفر بايد رفت ؟

...نوجواني سپري گشت به بازي ،به فراغت ، به نشاط

فارغ از نيك و بد و مرگ و حيات

بعد از آن باز نفهميدم من

كه چه سان عمر گذشت

ليك گفتند همه:

"كه جوان است هنوز ، بگذاريد جواني بكند،

بهره از عمر برد،كام روايي بكند

بگذاريد كه خوش باشد و مست،

بعد از اين باز ورا عمري هست".

يك نفر بانگ برآورد:

"از هم اكنون بايد فكر فردا بكند ".

ديگري آوا داد:

"كه چو فردا بشود، فكر فردا بكند".

سومي گفت:"همان گونه كه ديروزش رفت،

بگذرد امروزش،

همچنين فردايش".

با همه اين احوال ،من نپرسيدم هيچ

كه چه سان جواني بگذشت ؟

آن همه قدرت و نيروي عظيم،به چه ره مصرف گشت ؟

نه تفكر، نه تعمق ،نه انديشه دمي

عمر بگذشت به بي حاصلي و مسخرگي

چه تواني كه ز كف دادم مفت

من نفهميدم و كس نيز مرا هيچ نگفت

قدرت عهد شباب،مي توانست مرا تا به خدا پيش ببرد

ليك بيهوده تلف گشت جواني هيهات

...اي صد افسوس كه چون عمر گذست

معني اش فهميدم

حال مي فهمم هدف از زيستن اين است رفيق

من شدم خلق كه با عزمي جزم

و دلي مهدي عزم

پاي از بند هواها گسلم

پاي در راه حقايق بنهم

فارغ از شهوت وآز و حسد و كينه و بخل

مملو از عشق و جوانمردي و زهد

در ره كشف حقايق كوشم

شربت جرأت و اميد و شهادت نوشم

زره جنگ براي بد و ناحق پوشم

ره حق پويم و حق جويم و پس حق گويم

آنچه آموخته ام بر دگران نيز نكو آموزم

شمع راه دگران گردم و با شعله خويش

ره نمايم به همه گرچه سراپا سوزم

...من شدم خلق كه چون مهدي زهرا باشم

نه چنين زايد و بي حوش و خروش

عمر بر باد و به حسرت خاموش

اي صد افسوس كه چون عمر گذشت ،معني اش مي فهمم

حال مي پندارم كاين سه روز از عمرم به چه ترتيب گذشت:

كودكي بي حاصل،نوجواني باطل،وقت پيري غافل

به زباني ديگر:

كودكي در غفلت ،نوجواني شهوت ،در كهولت حسرت

شعر از سپيده كاشاني

حالا برا اینکه اینطور نباشیم صلوات ...

[aaaaa]

عجب شعر زیبایی بود