تفاوت گفته‌ها و نوشته‌ها در حرام بودن

[درست پسند]

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

سلام


همگی میدونیم در دین اسلام سخن گفتن خطاب به نامحرم و یا در حضور نامحرم دارای حدودی هست.
در دنیای مجازی(بطور اخص تالار خودمون) بعضی آقایون یا خانمهای مؤمن دیده میشن که در مورد دنیای واقعی به این مطلب معتقدند و خودشون رو به این حدود مقید میدونن(با آب‌طلا نوشتم) اما در مورد دنیای مجازی به حکم دیگری قائلند.

استدلال‌هایی در این مورد ارائه میشه به این مضمون که:
نوشته فرق داره.
و
ما به نوشته‌ها محرم و نامحرم نیستیم.

باید پرسید:
آیا وقتی در دنیای واقعی منظره‌ای حرام میشه، ما به پرتوهای نور نامحرم هستیم؟!
آیا وقتی صدای آواز یک نامحرم حرام میشه، ما به لرزش‌های هوا نامحرم هستیم؟!
جواب واضحه.
اینها تنها رساننده‌ی اطلاعات هستن، و چیز دیگری هست که باعث حرام شدن میشه.


پس باید پرسید:
چی باعث میشه که یک حرف در دنیای واقعی حرام باشه؟
1. نازک کردن صدا و دادن هرگونه حالت خاص(مثلاً لوس و بچگانه) به صدا بطوری که برای نامحرم خوشایند بشه.
2. استفاده از کلمات و مضامین و الحانی که از متانت لازم برای صحبت با نامحرم برخوردار نیست.
مسلماً دومی میتونه در نوشته‌ها وجود داشته باشه.

بنابراین،

آیا بکار بردن حدودی که در دنیای واقعی برای کلمات و مضامین و الحان قائل هستیم، در دنیای مجازی لازم نیست؟

نوشته‌ها «ارتباط آوایی صوری» هستند، یعنی در جای ارتباط آوایی(صحبت‌ها) وجود دارند. صحبتها(صحبتی که بیان شده یا صحبتی که هنوز بیان نشده و در ذهن هست) میتونن بر روی صفحات نگاشته بشن و از روی صفحات خوانده بشن. این خاصیت نوشته هست.
مسلماً این به این معنی هست که هرکدام از جنبه‌های صحبت‌ها که در نوشته‌ها قابل نمایش و بازتاب هست، در اونها وجود داره، و نوشته‌ها در اون جنبه‌ها با صحبت‌ها هیچ تفاوتی ندارن.


هرگونه بحث منطقی پیشاپیش مورد تشکر واقع میشه.

[Ali#59]

من با کلیت حرف های شما به این معنی که از طریق متن هم میشه گناه شوخی با نامحرم اتفاق بیفته،موافقم.
اما یه نکته ای دارم :
ما 5 تا حس داریم.تحریک جنسی هم مثل باقی تحریک ها از طریق همین حواس اتفاق میفته.
و مانند باقی حس ها،درصد این تحریک نسبت به حواس مختلف،گوناگونه.
برای مثال ( در مثال مناقشه نیست،تحریک جنسی درصد حواس مختلفش فرق میکنه ) :
شما یک بار عکس یک غذا رو می بینید.
یک بار بوی یک غذا رو احساس میکنید.
یک بار هم اون غذا رو می چشید.

و در هر بار هم یه علاقه ای پیدا میکنید که اون غذا رو بخورید،یعنی درصد تحریکتون متفاوته.
توی غریزه ی جنسی هم همین مطرحه،به عنوان مثال ،محرک شوخی :
یک بار به صورت صوتی - تصویری (!)
یک بار فقط صوتی
یک بار فقط تصویری
یک بار هم نه صوتی و نه تصویری!بلکه از طریق نوشته... .

درصد اینها برای همه تقریبا یکسانه،یعنی همه تقریبا از طریق شوخی تصویری با نامحرم ( اگه قصد لذت داشته باشند ) بیشتر از نوشته تحریک میشن،
منتها هدف و نیت طرفین هم خیلی مهمه... .
خلاصه ش میشه این که یک نفر میتونه از طریق صحبت و نوشته عادی با یک خانوم حتی در فضای مجازی به گناه بیفته،
و ممکنه کسی از طریق شوخی حضوری با خانومی هم خوف از افتادن به گناه رو نداشته باشه.

[Havbb 110]

این توضیح و تفسیر ها وارد کردن تفاسیر و نظرات شخصی به حوزه ی دین هستش


طبق فتوای فقها و مرجع تقلیدتون عمل کنید
تا جاید که بنده دیدم حکم اینه که اگر احتمال به گناه افتادن دارید باید از اون دوری کنید وگرنه مانعی نیست
تعین مصداق به عهده ی مکلف هست ممکنه چیزی برای من مفسده داشته باشه برای شما نداشته باشه



اگر اقایی میبینه محیطی حقیقی یا مجازی براش تحریک به گناه میکنه باید دوری کنه

[amirhq21]

به نام خداوند دانای رازها

سلام علیکم؛
بنده بر این باورم که شوخی با نامحرم در فضای مجازی با فضای حقیقی ار نظر نفس عمل تفاوتی نداره. تنها ابزار شوخی متفاوته.
ضمنا این جانب یه عادتی دارم که گاهی از خودم جدا میشم و از دید سوم شخص به خودم نگاه میکنم، کاملا منطقی و بی طرفانه.
بارها در این مکاشفاتم متوجه شدم که از شوخی مجازی با نامحرم بیشتر از حقیقیش لذت برده ام.(و پشیمان شده ام)

نقل قول:چی باعث میشه که یک حرف در دنیای واقعی حرام باشه؟
1. نازک کردن صدا و دادن هرگونه حالت خاص(مثلاً لوس و بچگانه) به صدا بطوری که برای نامحرم خوشایند بشه.
2. استفاده از کلمات و مضامین و الحانی که از متانت لازم برای صحبت با نامحرم برخوردار نیست.
مسلماً دومی میتونه در نوشته‌ها وجود داشته باشه.

انسان حق طلب و متمایل به خوبی یک ابزار درونی داره که هنگام رخ دادن گناه و کار حرام احساس پشیمانی و عذاب وجدان و ... بهش دست میده. این سنجه درونی برای شناخت گناه کافیه البته اگر مرضی در قلب فرد نباشد.

نقل قول:هرگونه بحث منطقی پیشاپیش مورد تشکر واقع میشه.

شاید چیزی که در ادامه میاد منطق نباشه و لی قضاوت با شما،
توی تاپیک معرفی آهنگ بعضی کاربرا گفتن با ترک موسیقی و جایگذین کردن سخن رانی به آرامش رسیده اند، خب این حرفشون از 50 صفحه دلیل و جر و بحث برام بهتر بود و توخاطرم موند و موقع گوشدادن به موسیقی دارم به این حرفشون میرسم.
بنده به عینه اثر شوخی با نامحرم در فضای مجازی رو در لکه دار کردن روان پاک میبینم. و نتیجه ترکش هم آرامش و پاکی بیشتر روان و روابط بین افراد هست.
من آن چه شرط بلاغ است با تو میگویم***تو خواه از سخنم پند گیر خواه ملال

نقل قول:همه تقریبا از طریق شوخی تصویری با نامحرم ( اگه قصد لذت داشته باشند ) بیشتر از نوشته تحریک میشن

اگر اینطور باشه باید اثر کتاب هری پاتر و ارباب حلقه ها و پوارو کم تر از فیلم های سینماییشون باشه.
کم نیستند وبسایتهایی(...) که تنها با متن و خاطره و داستان جوونا رو به گناه میندازن و استقبال ازشون هم که خودتون میدونید. (نمونه پاستوریزه اش کامنتهای فیس بوک)
در مورد شوخی هم همینه وقتی به صورت نوشته و مجازی باشه، دست نفسمون برای هرطور برداشت یا تصویر سازی ذهنی باز میمونه و چه بسا که از عالم واقع هم بیشتر جولان بدهد.

نقل قول:ممکنه کسی از طریق شوخی حضوری با خانومی هم خوف از افتادن به گناه رو نداشته باشه

تا اونجایی که من میدونم شوخی با نا محرم گناه هست. حالا چطوری درحال گناه طرف خوف افتادن به گناه نداره؟ شاید خوف سنج درونیش از کار افتاده علاوه بر این ممکنه خودش خوف نداشته باشه اما تضمین میده که طرف مقابلش هم به گناه نیافته. (توی تالار هم که طرف مقابل میشه نه هزار و اندی کاربر)


در پایان اگر لحنم نصیحت گونه بود معذرت . روی سخنم بیشتر با خودم بود چون زیاد اهل شوخی هستم. دعا کنید من هم این عادت ناپسندی که کم رنگ شده در روزگار کنونی هر چه بیشتر فاصله بگیرم.
پینوشت:من شهرستانی هستم و ممکنه از نظر بعضی از پایتخت نشینها حرفام خیلی فضایی باشه. بنده شرایط خودم رو گفتم.

[زینب خانوم]

هر چیزی یه حد و حدودی داره...
بذارین مثال بزنم براتون....
پاک ترین و گواراترین نوشیدنی چیه؟
آبه...
همونی که مهریه حضرت زهراست...
همونی که میخوریم میگیم " سلام بر لب تشنه حسین(علیه السلام)"...
اما اگه همین آب رو بیش از حد بخورین 100% میمیرین...
من از خدامه که توی تالار نیام و بنشینم قرآن بخونم و عبادت کنم و اصلاً هیچ کاری هم نکنم، یکم استراحت کنم و بخوابم...
اما جدا از لحاظ شرعی احساس میکنم گاهی لازمه این جمله به فلانی گفته بشه بلکه اشتباهی که من تو زندگی کردم رو اون نکنه...
متوجه منظورم هستین؟
اشتباهاتی که من و اطرافیانم کردیم و چوبش رو خوردیم، حالا چرا بقیه هم باید انجام بدن و چوبش رو بخورن؟
برای اثر گذاری کلام شوخی بهترین راهه...
یعنی لزومی نداره من نوعی با شخص آقای ایکس توی تالار هره کره کنم...
اما لزوم داره گاهی پیامم رو به صورت شوخی بهش برسونم، بلکه به خودش بیاد...
خیلی از چیزایی که میخوان تو جامعه فرهنگ بشه، توی سریال های طنز مطرح میکنن...
نمیشه منکر تاثیر شوخی و طنز توی زندگیهامون بشیم...
اما اگه از حد بگذره، مضره...
مثل هر چیزی که اگه از حدش بگذره مضر میشه...
تعادل همیشه بهترین راهه...
ضمن این که من با آقا حامد موافقم...
این حد و مرز برای هر کسی متفاوته...
ممکنه یکی با علامت خوش خوشانش بشه یکی هم باهاش شوخی ناجور هم بکنی، اصلاً براش مهم نباشه...

[درست پسند]

(۲۷/خرداد/۹۳ ۸:۳۰)Tishtar نوشته است:  من با کلیت حرف های شما به این معنی که از طریق متن هم میشه گناه شوخی با نامحرم اتفاق بیفته،موافقم.
اما یه نکته ای دارم :
ما 5 تا حس داریم.تحریک جنسی هم مثل باقی تحریک ها از طریق همین حواس اتفاق میفته.
و مانند باقی حس ها،درصد این تحریک نسبت به حواس مختلف،گوناگونه.
برای مثال ( در مثال مناقشه نیست،تحریک جنسی درصد حواس مختلفش فرق میکنه ) :
شما یک بار عکس یک غذا رو می بینید.
یک بار بوی یک غذا رو احساس میکنید.
یک بار هم اون غذا رو می چشید.

و در هر بار هم یه علاقه ای پیدا میکنید که اون غذا رو بخورید،یعنی درصد تحریکتون متفاوته.
توی غریزه ی جنسی هم همین مطرحه،به عنوان مثال ،محرک شوخی :
یک بار به صورت صوتی - تصویری (!)
یک بار فقط صوتی
یک بار فقط تصویری
یک بار هم نه صوتی و نه تصویری!بلکه از طریق نوشته... .

درصد اینها برای همه تقریبا یکسانه،یعنی همه تقریبا از طریق شوخی تصویری با نامحرم ( اگه قصد لذت داشته باشند ) بیشتر از نوشته تحریک میشن،
منتها هدف و نیت طرفین هم خیلی مهمه... .
خلاصه ش میشه این که یک نفر میتونه از طریق صحبت و نوشته عادی با یک خانوم حتی در فضای مجازی به گناه بیفته،
و ممکنه کسی از طریق شوخی حضوری با خانومی هم خوف از افتادن به گناه رو نداشته باشه.

عزیز دل،
این تلقی از مسئله ی خوف افتادن به گناه کاملا اشتباه هست.
توصیه میکنم برای آشنایی با این مسئله تاپیکهای آقای علی۱۱۰ رو بخونید، به عنوان مثال تاپیک آخری ایشون رو.
بنده جدیداً حواسم جمع شده که در بسیاری از بحثها سرگرم توضیح دادن مسائلی هستم که با خوندن قرآن در نظر انسان بدیهی هست، و در قبولاندنش با ایستادگی روبرو میشم. این نوع توضیح دادن‌های من صحیح و اصولی نیست! بهترین کار این هست که شما رو به خوندن قرآن و تلاش برای تعقل در آن و تعقل در احادیث منطبق با قرآن دعوت کنم. در تاپیکهای مختلف، از جمله تاپیکهای برادر علی۱۱۰ میشه به چند و چون خوف افتادن به گناه آگاه شد.
آیه‌ای که به مومنین امر میکنه اگر در خانه پیامبر مهمون هستن و از زنان پیامبر چیزی طلب میکنن از پشت پرده طلب کنن، و یا حدیث ابا داشتن امام علی(علیه السلام) از سلام کردن به زنان جوان، تنها نمونه‌هایی هستن که میتونن به ما نشون بدن اگر با نامحرم شوخی!! می‌کنیم که حرام قطعی است و نه تنها اون رو گناه نمیدونیم بلکه حتی خوف افتادن به گناه هم نداریم، قطعا از بی خیالی «ما» هست.

[میرزا احمد]

نقل قول:این توضیح و تفسیر ها وارد کردن تفاسیر و نظرات شخصی به حوزه ی دین هستش


طبق فتوای فقها و مرجع تقلیدتون عمل کنید
تا جاید که بنده دیدم حکم اینه که اگر احتمال به گناه افتادن دارید باید از اون دوری کنید وگرنه مانعی نیست
تعین مصداق به عهده ی مکلف هست ممکنه چیزی برای من مفسده داشته باشه برای شما نداشته باشه

اگر اقایی میبینه محیطی حقیقی یا مجازی براش تحریک به گناه میکنه باید دوری کنه

نقل قول: انسان حق طلب و متمایل به خوبی یک ابزار درونی داره که هنگام رخ دادن گناه و کار حرام احساس پشیمانی و عذاب وجدان و ... بهش دست میده. این سنجه درونی برای شناخت گناه کافیه البته اگر مرضی در قلب فرد نباشد.

نقل قول: هر چیزی یه حد و حدودی داره...

نقل قول:اما لزوم داره گاهی پیامم رو به صورت شوخی بهش برسونم، بلکه به خودش بیاد...

نقل قول:مثل هر چیزی که اگه از حدش بگذره مضر میشه...

نقل قول: تعادل همیشه بهترین راهه.

نقل قول: این حد و مرز برای هر کسی متفاوته...

[درست پسند]

(۲۷/خرداد/۹۳ ۱۲:۰۲)Havbb 110 نوشته است:  این توضیح و تفسیر ها وارد کردن تفاسیر و نظرات شخصی به حوزه ی دین هستش

تلاش برای پی بردن به نظر دین تنها با استفاده از دلایل و منابع دینی صورت میگیره، و اجتهاد(تلاش سخت) نامیده میشه.
آیا بنده حرفی رو بدون دلیل زدم؟
خیر.
در این صورت حداکثرش این میشه که ایراد استدلالم با استدلال مخالفی اثبات بشه. اما پیش از اون، یعنی تا زمانی که استدلالی وحود نداره که استدلالم رو رد کنه، نظری که توسط این استدلال بر پایه‌ی منابع دینی و استنتاجات دقیق منتج شده، به عنوان نظر دین اعتبار خواهد داشت. این اجتهاد هست(امیدوارم با معنای اجتهاد آشنا باشید و نگید «تو که مجهتد نیستی و ...» چون اجتهاد ربطی به فرد نداره، و فقط و فقط بخاطر دلایل اعتبار داره) پس زمانی که شما یک اجتهاد رو می‌بینید و بدون رد کردن استدلالش مردودش میدونید، این شما هستید که در دین نظرات شخصی وارد می‌کنید!

(۲۷/خرداد/۹۳ ۱۲:۰۲)Havbb 110 نوشته است:  طبق فتوای فقها و مرجع تقلیدتون عمل کنید
تا جاید که بنده دیدم حکم اینه که اگر احتمال به گناه افتادن دارید باید از اون دوری کنید وگرنه مانعی نیست
تعین مصداق به عهده ی مکلف هست ممکنه چیزی برای من مفسده داشته باشه برای شما نداشته باشه

بله، علما نظر دین اسلام رو به درستی می‌فرمایند، منتهی مسلماً مکلف باید به معنای «خوف افتادن به گناه» آگاه باشه. در این مورد جوابی که به آقای تیشتر دادم رو بخونید.
این استدلال نادرست شما که «چون تشخیص بر عهده‌ی مکلف هست دیگه بحث در مورد اینکه چه تشخیصی درسته مردوده» تکراری هم هست! عیناً همین رو در تاپیک «شوخی و بگو بخند با نامحرم» بیان کرده بودید و این جواب رو بهش داده بودم که گویا نخوندید.
مسئولیت مکلف در تشخیص، بی‌نیازش نمیکنه از یاری شدن در تعقل، بلکه اتفاقاً نیازمندش میکنه، و این چیزی هست که خود مکلف مسلماً تشخیص میده و بنابراین به رعایتش مکلف هست. نه اینکه اگر سخنی شنید که می‌خواست در تشخیص کمکش کنه، خاموش و کورش کنه و دوشاخه‌اش رو به‌کل از پریز بکشه و بگه تشخیصش بر عهده‌ی خودم هست! هر کسی به اندازه‌ای که میدونه مسئوله، اما زمانی که از امکان وجود دانشی باخبر شد، نمیتونه بگه تشخیصم همینقدر هست!


بعد،
چیزی که حرام قطعی هست دیگه چی رو میخواید تشخیص بدید؟
نظر ما رو که قبول ندارید. بیایید! این نظر عزیز دلتون(و دلمون!) که اینجا مطرح فرموده بوده:

علی 110 نوشته است:شکی نیست که شوخی با نامحرم حرام قطعی است!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
هستند کاربرانی که ایرادهای متعدد می گیرند ولی همین بدیهیات را خود رعایت نمی کنند
و دائم در ارسالهای خود با لحنی بسیار خودمانی که دور از حیا است با نامحرمان در تالار شوخی هم می کنند

(۲۷/خرداد/۹۳ ۱۲:۰۲)Havbb 110 نوشته است:  اگر اقایی میبینه محیطی حقیقی یا مجازی براش تحریک به گناه میکنه باید دوری کنه

البته تا یک حدی از این شوخی‌های نوشتاری، صِرف ِ دیدنشون(و نه خوندنشون اونطور که گوینده قصد داشته) موجب نمیشه انسان به سمت گناه سوق داده بشه، و نیازی به ترک فضا نیست.
اما اگر از این حد بگذره و بودن در اون فضا مساوی با هم‌نشینی با بدان بشه، چرا که نه؟
ما اینها رو میگیم برای افرادی که اگر دنبال صلاح هستن، گوش کنن.
اما اگر افرادی که در تالار باهاشون سر و کار داریم دنبال صلاح نباشن، اصلاً چرا باید باهاشون سر و کار داشته باشیم؟

---

(۲۷/خرداد/۹۳ ۱۲:۴۳)moze84 نوشته است:  هر چیزی یه حد و حدودی داره...
بذارین مثال بزنم براتون....
پاک ترین و گواراترین نوشیدنی چیه؟
آبه...
همونی که مهریه حضرت زهراست...
همونی که میخوریم میگیم " سلام بر لب تشنه حسین(علیه السلام)"...
اما اگه همین آب رو بیش از حد بخورین 100% میمیرین...
من از خدامه که توی تالار نیام و بنشینم قرآن بخونم و عبادت کنم و اصلاً هیچ کاری هم نکنم، یکم استراحت کنم و بخوابم...
اما جدا از لحاظ شرعی احساس میکنم گاهی لازمه این جمله به فلانی گفته بشه بلکه اشتباهی که من تو زندگی کردم رو اون نکنه...
متوجه منظورم هستین؟
اشتباهاتی که من و اطرافیانم کردیم و چوبش رو خوردیم، حالا چرا بقیه هم باید انجام بدن و چوبش رو بخورن؟
برای اثر گذاری کلام شوخی بهترین راهه...
یعنی لزومی نداره من نوعی با شخص آقای ایکس توی تالار هره کره کنم...
اما لزوم داره گاهی پیامم رو به صورت شوخی بهش برسونم، بلکه به خودش بیاد...
خیلی از چیزایی که میخوان تو جامعه فرهنگ بشه، توی سریال های طنز مطرح میکنن...
نمیشه منکر تاثیر شوخی و طنز توی زندگیهامون بشیم...
اما اگه از حد بگذره، مضره...
مثل هر چیزی که اگه از حدش بگذره مضر میشه...
تعادل همیشه بهترین راهه...

حد ِ چیزی که حرام قطعی هست، چیست؟
مثلاً حد بیرون گذاشتن مو کجاست؟
آیا تحت شرایطی میشه حدی گذاشت؟
نعوذبالله(پناه بر خدا) آیا یه‌ذره بیرون گذاشتن مو برای جلب یک نامحرم به حرفهامون اشکالی نداره؟
میدونم که به نظرتون اشکال داره.
پس باید دید چی باعث میشه که در مورد شوخی اونطور فکر کنید؟
مسلماً تنها دلیلش اینه که آنگونه که متوجه قبح این هستید، متوجه قبح شوخی با نامحرم نیستید(و این هم دلیلش اینه که آیات و احادیثی که به این مسئله و مسائلی مانند اون می‌پردازند رو در سنجش قبحش در نظر نمی‌گیرید).
این باعث میشه که گناهی در انجامش نبینید و بتونید تصور کنید که کاری مثل بیرون گذاشتن مو رو میشه برای انتقال یک پیام و هدایت یک نفر انجام داد، در حالی که پیام نادرستی با عمل ما منتقل میشه، و جدا از مبثت بودن یا نبودن اثر پیامهامون بر طرف، گناهی رو مرتکب میشیم که باید در برابر خدامون در موردش جوابگو باشیم.

چیزی که واجب هست و رعایت نکردنش حرام هست، حدودش مطلق هست. چنین چیزی حتی احتیاط‌هاش هم احتیاط واجب هست(فرق بين احتياط واجب و احتياط مستحب).

(۲۷/خرداد/۹۳ ۱۲:۴۳)moze84 نوشته است:  ضمن این که من با آقا حامد موافقم...
این حد و مرز برای هر کسی متفاوته...
ممکنه یکی با علامت خوش خوشانش بشه یکی هم باهاش شوخی ناجور هم بکنی، اصلاً براش مهم نباشه...

در مورد خود این حرف، پاسخی که به ایشون دادم رو بخونید.
اما در مورد نوع بیان شما که «من با آقا حامد موافقم» مایلم به اهمیت مطلق استدلال‌ها اشاره کنم: بودنشون مساوی با همه‌چیز هست و نبودنشون مساوی با هیچ‌چیز هست. اینجا داریم در مورد دین نظر میدیم. خیلی مهم هست. اسم این کار اجتهاد هست. نظر دادن در مورد دین تنها با تکیه بر منابع دینی و با دلایل و استنتاجات دقیق انجام میشه.

[سید ابراهیم]

بسیاری در دین به نوبه خودشان اجتهاد کردند و سر از ناکجاآبادها درآوردند. در حوزه مسائل شرعی و عملی ما مراجع عظام را داریم که باید از آنها تقلید کنیم. حتی یک مجتهد هم نمیتواند نظرات خودش را به عنوان نظر دین ابراز کند. آنجا که می فرمایید:

نظری که توسط این استدلال بر پایه‌ی منابع دینی و استنتاجات دقیق منتج شده، به عنوان نظر دین اعتبار خواهد داشت. این اجتهاد هست.

این جمله بسیار خطرناک و اشتباه است. در حوزه رفتار شناسی بهترین جواب، پاسخ علماست که با توجه به شرایط و خود فرد ابراز نظر کرده اند. همانطور که حامد جان و خانم[/font][font=Tahoma]moze84 فرمودند.
[/b]




این تاپیک به جهت بررسی های بیشتر فعلا بسته می شود.