اسرائیل ؛ یک دولت تروریست !

[SAViOR]

به نام خدا

اسرائیل؛ یک دولت تروریست

روزنامه آلترناتیو سوسیالیستی
نویــسنــده : وشتــی کـــــن وی

برخلاف پیچاندن و مشکل کردن عمدی درگیری اسرائیل و فلسطین به وسیله رسانه های سرمایه داری،
یک ظالــم و مظلـــوم، یــک متجـاوز و تجــاوز شده ، یــک استعمارگـــر و استعمـــار شده وجـــود دارد ...

غزه بار دیگر در شعله های آتش می سوزد. جمعیت زجر کشیده این منطقه از حمله دیگری از اسرائیل در رنج است. از طرف دیگر، در منطقه اشغالی کرانه باختری، به خانه های فلسطینیان حمله و در برخی موارد خانه ها با خاک یکسان می شوند، جوانان ناپدید می گردند و فعالین سیاسی به تعداد بی سابقه ای در زندان به سر می برند.
یکی از بزرگترین قدرت های نظامی جهان، با تمام قدرت بر روی فلسطینی ها فشار می آورد. سازمان های فلسطینی با هر وسیله ای که در اختیار دارند، واکنش نشان می دهند: از تظاهرات خیابانی و سنگ و موشک گرفته تا خشم و اشک.
در غرب، روزنامه نگاران و مفسران سر خود را با افسوس تکان می دهند و این را «چرخه خشونت» می نامند. این تفسیر به معنی صف آرایی دو نیروی مساوی است. هیچ دروغی از این بزرگتر نیست. اسراییل یک قدرت مهاجم هسته ای، یک دولت نژاد پرست است که از سوی ماشین نظامی آمریکا، بزرگترین قدرت امپریالیستی در جهان، حمایت می شود.
پروژه استعماری اسراییل در قرن بیستم آغاز شد و انگیزه آن، قدرت، کنترل و تسلط امپریالیستی است. فلسطینیان جمعیت مظلوم و تحت استعمار هستند. اقتصاد آن ها طی دهه های متوالی به طور سیستماتیک زیر محاصره و بمباران ویران شد.

نژاد پرستی و پاکسازی قومی

دولت اسراییل با ترور بنیان گذاشته شد. در یکی از حوادث ننگین ۱۹۴٨، سیصد فلسطینی در روستای دیر یاسین توسط ارگون، یکی ازگروه های شبه نظامی تروریست، کشته شدند.
فهیمی زیدان، کسی که در آنزمان ۱۲ ساله بود، شهادت داد: «آن ها دستور دادند تا تمام خانواده من، رو به دیوار، به خط بایستند و بعد به طرف ما شلیک کردند. گلوله به کنار بدنم اصابت کرد، ولی بیشتر کودکان زنده ماندند به خاطر این که ما پشت والدینمان قایم شده بودیم. گلوله ها به سر خواهر ۴ ساله ام "کادری"، به گونه خواهر ٨ ساله ام "سامه" ، و به سینه برادر ۷ ساله ام "محمد" اصابت کرد. ولی همه کسانی که با ما در کنار دیوار بودند از جمله پدرم، مادرم، پدر بزرگ و مادر بزرگم، دایی ها، عمو ها، خاله ها، عمه ها و عده ای از کودکانشان کشته شدند.»
بسیاری از صدها هزار نفر دیگر از فلسطینیان، به زور از خانه هاشان و زمین هایشان به بیرون انداخته شدند. جان پیلجر، روزنامه نگار، این موقعیت را «پروژه نسل کشی خزنده» توصیف کرد. هدف این نسل کشی بر پایه های وجود اسرائیل ساخته شده و در حال حاضر قسمتی از ژن (دی ان ای) اسرائیل است.
اسرائیل یک دولت اساساً نژاد پرستانه است. این دولت یک هویت دینی خاص را با اهمیت ترین و کلیدی ترین مسأله برای شهروندی می داند. بسیاری از رهبران سیاسی ارشد اسراییلی، شرکت کنندگان مستقیم در عملیات تروریستی علیه فلسطینیان بوده اند. مناخیم بگین، نخست وزیر سال های ۱۹۷۷ تا ۱۹٨٣، یکی از اعضای رهبری ارگون بوده است؛ او و وزیر دفاعش، آریل شارون قبل ازسال ۱۹٨۲ مسئولیت حمله به لبنان و قتل عام در اردوگاه های پناهندگان صبرا و شتیلا را به عهده داشتند. شارون در سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ نخست وزیر بود و امروز هم این سنت شنیع به وسیله رهبران دیگر ادامه دارد.
آرنون سوفر، رئیس دانشکده ملی دفاع نظامی، در مصاحبه ای با روزنامه اورشلیم پست در سال ۲۰۰۴، در مورد محاصره غزه گفت: «هنگامی که ۲.۵ میلیون نفر در جای بسته ای شبیه غزه زندگی می کنند، آن جا به طرف یک فاجعه انسانی خواهد رفت، این افراد به حیوانات بزرگتری از امروز تبدیل می شوند... این به طرف جنگ وحشتناکی خواهد رفت. خوب اگر ما می خواهیم زنده بمانیم، باید بکشیم و بکشیم و بکشیم، تمام روز، هر روز....اگر ما آدم نکشیم خودمان از بین می رویم».
بقای فلسطینی ها تهدیدی برای موجودیت اسرائیل به عنوان یک دولت یهودی است. اگر جمعیت فلسطینی ها همین گونه رشد بکند، این یک تهدید جمعیتی برای اکثریت یهودیان است. این منطق نسل کشی فلسطینی ها است.

توسعه طلبی های خشونت آمیز

اسرائیل که هرگز از مرزهای تعیین شده توسط اولین طرح جدا سازی راضی نبود، به طور مداوم برای اشغال بیشتر زمین های فلسطینیان به حملات آشکار دست زد. در سال ۱۹۶۷ برای کنترل بر نوار غزه، شبه جزیره سینا، و بلندی های جولان به جنگ با مصر، اردن و سوریه رفت.
«گسترش شهرک سازی»، عبارتی که با حُسن تعبیر به کار می رود، روش کنونی دولت اسرائیل برای اشغال بیشتر زمین های کرانه باختری است. اغلب مهاجرین اسرائیلی خانه های فلسطینی ها، منطقه خارج شهری، زمین ها و یا روستاها را شناسایی کرده و بعد با برنامه و با زور می روند تا آن ها را تسخیر کنند. ده ها هزار نفر از فلسطینی ها با این پروسه بی خانمان شدند.
در دوره اخیر استعمار، فلسطینی ها اظهار داشتند که در نیمه های شب نیروهای اسرائیلی بیدارشان کردند و گفته اند که شما باید ظرف یک ساعت اموال با ارزش خود را جمع کرده و از آن جا بروید. تصاویر نشان می دهد که آن ها در پشت سربازهای اسرائیلی در پیاده روها نشسته اند و به خانه هاشان که توسط بولدوزرهای اسرائیلی به تلی از خاک بدل می شود نگاه می کنند. حالا برای این که به زخم فلسطینی ها نمک بپاشند، مجلس اسرائیل قانونی را در سال ۲۰۱۲ تصویب کرد که می گوید فلسطینی هایی که خانه شان به وسیله اسرائیلی ها ویران می شود، باید هزینه ویرانی به وسیله بولدوزر را هم بپردازند.
در ماه ژوئن، این روند ناگهان شتاب گرفت. شرکت ساخت و ساز و وزارت مسکن اسرائیل مناقصه ای برای حدود ۱۵۰۰ واحد مسکونی در کرانه باختری صادر کرد که ۵۶۰ عدد از این خانه ها در شرق اورشلیم، پایتخت سمبلیک فلسطین بود.
سرزمین های فلسطینی به جاده هایی ختم می شوند که در دست اسرائیلی ها است و مناطق ایست بازرسی نظامی دارد. این پست های بازرسی برای تحقیر روزانه زندگی فلسطینیان طراحی شده است. هر فلسطینی می تواند متوقف شود، بازرسی گردد و تا زمان نامحدودی در دست آنان بازداشت بشود. رفتن به مدرسه و یا محل کار مصیبتی روزانه است که می تواند ساعت ها طول بکشد.
این کارها در خدمت دو هدف است: اول این که این را به فلسطینیان بگویند که هیچ کنترل واقعی بر زندگی خود ندارند، و دیگر این که کنترل فلسطینی ها بر روی زمین های پیوسته به هم خودشان، غیر ممکن باشد.
با فلسطینیانی که در چارچوب مرزهای تعیین شده به دست اسرائیل در سال ۱۹۴٨ زندگی می کنند، به عنوان شهروند درجه دوم رفتار می شود، مدارس آنان بودجه کافی نمی گیرند، آن ها در خیابان ها به علت صحبت به زبان عربی مورد آزار و اذیت قرار می گیرند، و به طور مداوم از حقوق مساوی با شهروندان یهودی سر باز زده می شوند. بعضی از روستاهای فلسطینی حتی در نقشه رسمی اسرائیل هم ظاهر نشده اند و بعد دولت ادعا می کند که آن ها اصلاً وجود نداشتند. و بهمین خاطر آن ها به شبکه برق متصل نیستند و نمی توانند آب دریافت کنند.

نقش اسرائیل در جهان

اسرائیل به عنوان یک دولت مهاجران استعماری در یکی از مناطق استراتژیک جهان تأسیس شد. خاورمیانه در دریایی از نفت خوابیده است. کنترل این منابع از ابتدا برای نظام سرمایه داری حیاتی بود.
قدرت های بزرگ امپریالیستی و استعماری روز، خواهان این بودند تا مستقیم و یا به وسیله دولت های وابسته به خودشان، منطقه را کنترل کنند. اسرائیل از منافع سیاسی و اقتصادی آمریکا در آن منطقه حفاظت می کند. اسرائیل با خشونت علیه جنبش های ملی عرب وقتی که منافع امپریالیسم آمریکا را در خطر بیندازند، وارد عمل می شود. روزنامه هاآرتص اسرائیل در سال ۱۹۵۱ این را به صراحت بیان کرد:
«اسرائیل در حال تبدیل شدن به یک سگ نگهبان است. هیچ ترسی برای این که اسرائیل هر سیاست خشونت باری را نسبت به دولت های عربی در زمانی که آن ها علیه خواسته های آمریکا و انگلیس عمل کنند موجود نیست. اما اگر به هر دلیلی قدرت های بزرگ ترجیح بدهند تاچشم هایشان را ببندند، به اسرائیل می توان برای مجازات یک و یا چندین دولت همسایه که نافرمانی آن ها نسبت به غرب بیشتر از اندازه مجاز رفته است، تکیه کرد.»
اسرائیل کارهایی می کند که آمریکا معتقد است که نمی تواند همیشه از زیر آن کارها در برود: مثل فروش اسلحه به آفریقای جنوبی درسال های ۱۹۷۰ و ۱۹٨۰ و یا استفاده از موساد (سازمان امنیت اسرائیل) برای به قتل رساندن رادیکال های سیاسی در منطقه.
به منظور حفظ قدرت بیش از حد اسرائیل، آمریکا حمایت مالی و سیاسی آن را فراهم می کند. اسرائیل بزرگترین دریافت کننده کمک های نظامی و اقتصادی آن است. هر سال آمریکا ٣ میلیارد دلار کمک به اسرائیل ارائه می کند. این سیاست هر دو حزب آمریکا است. گسترش حمایت سیاسی آمریکا از اسرائیل به مسدود کردن هر انتقادی در سازمان ملل گسترش پیدا می کند. طبقه حاکم استرالیا هم یکی از حامیان همیشگی اسرائیل است.
اسرائیل تنها کشور منطقه برای گرفتن کمک های اساسی نیست. مصر و عربستان سعودی هم دریافت کنندگان عمده کمکهای نظامی و اقتصادی منطقه هستند. با این حال دلایل زیادی اسرائیل را منحصر به فرد می کند. اسرائیل متحد بسیار با ثبات تری از کشورهای عربی دیگر است. برای این که دولت مهاجرین استعماری است، شهروندان یهودی اش به پروژه صهیونیستی متعهد هستند. اکثریت آن ها از سیاست اسرائیل علیه فلسطینی ها حمایت می کنند. آن ها خود را به عنوان یک جزیره متمدن در دریایی از عقب ماندگی عرب می بینند.
خیلی ها هم از سود مادی غارت اسرائیل از آب، زمین و محصولات کشاورزی فلسطین بهره مند می شوند. خانه ها و شهرک های اسرائیلی توسط باغ-مجسمه های شاداب و سبز احاطه شده اند. ولی در شهرهای فلسطینی اغلب فاضلاب در خیابان ها روان است وهر شخصی کمتر از ۱۰۰ لیتر آب در روز دریافت می کند.
ازسوی دیگر، کشورهای عربی بر جمعیتی ناراضی و مخالف حکومت می کنند. آن ها در مقابل شورش های داخلی آسیب پذیر هستند، همان طور که انقلاب در خاورمیانه و شمال آفریقا در بهار عربی ثابت کرد. بسیاری از طبقه کارگر عرب مخالف روابط با آمریکا و اسرائیل، همین طورعلیه سیاست سرکوب داخلی رژیم های خودشان هستند.
خیلی سخت است که تصور شود نوعی از اموج انقلابی شبیه تونس و مصر در اسرائیل هم باشد. این دلیل باعث می شود که اسرائیل برای آمریکا بسیار با ارزش باشد.

[135]

نقشه اشغال فلسطین در طول زمان

امام خمینی(رحمة الله علیه):

امروز قبله اول مسلمین، به دست اسرائیل این غده سرطانی خاورمیانه افتاده است. 7/7/58


من از سال های طولانی راجع به اسرائیل و راجع به جنایات او همیشه در خطبه ها و در نوشته ها گوشزد كرده ام به مسلمین كه این یك غده سرطانی است در یك گوشه ممالك اسلامی و اینطور نیست كه اكتفا بكند. 1/2/58

[میرزا احمد]

صهیونیسم

شتاب دهنده ای برای نابودی خودشه فقط تو این پروسه نابودی به دیگران هم آسیب می زنه .

[135]

امروز روز قدس نيست اما…

فلسطين فقط يک سرزمين غصب شده يک ملت آواره شده نيست يک نماد است يک راه و يک چراغ براي پيدا کردن راه.
دنيا در التهاب خبرها و وقايع گوناگون در حال گداختن است، اين روزها در هر گوشه که نگاه ميکني پر است از خبر از واقعه از مظلوميت، از داستانهايي که همه آنها در يک چيز مشترکند. ماجراي هميشگي فقر و غنا، ظالم و مظلوم، استعمار شده و استعمارگر.
درد اين روزها اين است که اين داستان هميشگي مرزهايش براي کساني آن قدر محو شده که قابل تشخيص نيست. آن قدر که گم شده اند و اين ماجرا به جايي کشيده که ديگر هيچ نمي بينند. جز تاريکي گمراهي و بردگي ظلم.
اينجاست که نبايد متعجب شوي اگر اسلحه هايي که بايد سينه ظلم را بشکافد براي قصد غربت، براي راهي که خيال مي کنند حق است بر خودي بر هم کيش کشيده مي شود. چرا مردمان ظلم ديده به جاي ايستادن کنار هم در برابر هم قد علم کرده اند؟ اينجاست که بايد بگردي به دنبال يک چراغ يک دليل براي پيدا کردن راه براي يافتن براي تشخيص.

فلسطين دقيقاً همان چراغ است، بزرگترين آرمان خارجي انقلاب اسلامي، همان نمادي که قرار بود راه مبارزه با استعمار را، راه نه فقط آزاد زيستن که آزاده بودن را به جهانيان، به همه مظلومان دردمند جهان بياموزد.
دغدغه فلسطين با انقلاب اسلامي متولد شد، با آن در آميخت و شايد امروز در ميان شعارهاي رنگارنگ تضاد آرمان گرايي و واقع گرايي در حال فراموشي باشد.
ميان آرمان و واقعيت تضادي نيست اما واي از روزي که پزهاي روشنفکري و عافيت طلبي ها و قدرت طلبي ها واقعيت نام بگيرد و اينجاست که اين تضاد جعل مي شود و مي شود روزي که سران خبيث صهيونيستي قاتلان و جانيان بالفطره روزگار به نشستن بر سر يک ميز با نمايندگاني از سرزمين انقلاب اسلامي اميد مي بندند چرا؟
چون ادعاهاي جعلي کشتار شدنشان را باور کرده اند، چون دروغ بزرگشان را براي بازي هاي سياسي تأييد کردند، چرا اين گونه شد فقط تقصير يک عده نيست همه کساني که سالهاي دهه شصت را به خاطر دارند ميدانند که فلسطين آن روزها چه آرماني بود و چه درسي براي کودکاني که بايد الفباي انقلاب را مي آموختند به بيراهه نرفتيم اگر بگوييم کودکان دهه شصت با انديشه قدس با آرزوي آزادي قدس بزرگ شدند و حالا بايد بپرسيم کودکان امروزمان از فلسطين چه ميدانند اصلاً چرا کودکان، بپرسيم بزرگترها، سياستمداران، تصميم گيران اهالي رسانه و فرهنگ از فلسطين چه ميدانند؟
اين روزها همه نگاه ها به اين نقطه به يک خبر تبديل شده به خبري براي پر کردن صفحات روزنامه ها و سايت ها براي دانستن و حتي براي شعار دادن اين روزها اگر خيلي انقلابي باشيم روز قدس را فراموش نمي کنيم همين، ديگر آن قدر خبرهاي جنايت و مرگ و ويراني و گرسنگي و بدبختي زياد شده که ديگر گرسنگي و تنهايي و محاصره غزه اصلاً به چشم نمي آيد.
عادت کرده ايم بشنويم مردم مسلمان را به مسجد الاقصي به اولين قبله مسلمانان راه ندادند.
عادت کرديم بشنويم مردم غزه بمباران شدند. اصلاً اين روزها فکر نمي کنيم اين توطئه شوم جنگ مذهبي با فلسطين با نماد ايستادگي و حق طلبي جهان اسلام چه کرده. در ذهن عده اي ديگر مسلماني با خواست آزادي فلسطين همراه نيست. ديگر نامسلماني همراه همکاري با صهيونيست ها معنا نمي شود.
ميتواني مثل صهيونيست ها مسلمان بکشي، از آنها دستور بگيري، تجهيزات بگيري و باز ادعاي مسلماني کني. چرا؟! چون چراغ راه و دليل راه فلسطين اين روزها کم سو شده.
اگر جهان اسلام راه را گم کرده دقيقاً به اين دليل است. کوتاهي کرديم، در رساندن پيام اصلي انقلابمان به جهانيان، کوتاهي کرديم؛ شايد اگر راه را بهتر نشان داده بوديم اگر بهتر فهمانده بوديم انديشه اي را که حماس سني را در کنار حزب الله شيعي در يک مسير و هدف و آرمان قرار مي دهد.
امروز جهان اسلام وضع بهتري داشت و متحيرانه شاهد نبوديم که غزه هم يکي از نقطه هايي است که از آن تروريست راهي سوريه مي شود براي برادر کشي.
ما که ميگويم منظور همه ماست از رسانه ها تا سياست مداران و حتي کساني که مي توانند لااقل در فکر و احساس فلسطين را فراموش نکنند و در اين وانفسا به فرزندانشان فلسطين را بياموزند. و شگفتا که نقطه کانوني همه وقايع اين روزها دقيقاً همين نقطه است جايي که دشمن با همه توان مي کوشد نگاه ها را از آن بردارد، در حالي که همه نگاهش را به آن دوخته است.
بايد اين نقطه روشن شود آن قدر روشن که تا دوردست هاي زمان و مکان همه آزادگان جهان به آن راه يابند و گمراه نشوند. امروز شايد فرهنگ فلسطين تنها نقطه اميد و رهايي باشد و اتحاد. تا کي دل ببنديم به يک روز به يک راهپيمايي که خوب است اما کافي نيست.
لازم است هر روزمان قدس باشد. امروز روز قدس نيست فردا و پس فردا هم نيست اما اگر خوب گوش کني در ميان همه هياهوهاي اين روزها که ميخواهد صداي چيزي را از ياد و خاطرمان ببرند صدايي ما را به حقيقت ميخواند، به رهايي. صدايي که از تذکر رهبرمان براي به خاطر آوردنش براي فراموش نکردنش زمان زيادي نمي گذارد.

فاطمه جعفریان
روز نامه کیهان
تاریخ : 1393/2/21

[علائم ظهور]

تاریخ را فاتحان می نویسند؟؟؟
آیا روزی خواهد رسید که بگویند ساکنان غزه آن را فروختند؟




تاریخ بداند که طی جنگ سال 1393 (2014) تقریبا نیمی از غزه توسط رژیم کودک کش اسرائیل اشغال شد و هزاران فلسطینی شهید یا زخمی شدند ولی مقاومت کردند