عاقلانه یا عاشقانه؟؟؟؟ ((( ویژه دختر خانم ها )))

[مرهم]

بسم الله الرحمن الرحیم

بی مقدمه میرم سر اصل قضیه

چندی پیش تو یه جمع دخترونه کشوری . یه استادی اومده بود حرفای جالبی میزد ... خواستم اینجا حرفای ایشون رو با شما به اشتراک بزارم


ایشون میگفتن شما لازم نیست عاقلانه ازدواج کنید .
اقا اصلا ما نمیخوایم شما عاقلانه فکر کنید ... همون احساسی برخورد کنید بهتره .
دختر همچین که خواست عاقلانه ازدواج کنه همه چیز رو خراب کرد ...


ایشون استدلالشون این بود که اوج احساسات و نیاز دختر تو سن 17 .18 سالیه که ازدواج هم باید تو همین سن رخ بده .
اگه سنش بره بالا هر چی که بالاتر میره عاقلانه تر فکر میکنه. دیگه سختشه یه پسر بی کار یا بی ماشین یا بی خونه رو بپذیره و سختی زندگی باهاش رو به دوش بکشه .. حق هم داره . چون عاقلانست..
تو خونه باباش همه چیز حی و حاضر .چرا بره خونه یکی دیگه سختی بکشه؟

این میشه که قحطی ازدواج میاد


نظر ایشون این بود که پدر دختر از نظر ایمان و صالح بودن پسر رو سنجش کنه ... دیگه به هیچ چیز کار نداشته باشه .
دختر خانم هم عاشقانه به اونی که پدرش مهر تایید رو زده نگاه کنه . اگر به دلش نشست که در غالب موارد اینگونست. حله ..
دختر اینجوری بخاطر حرارت احساساتش حتی حاضره با اون پسر تو یه زیر زمین هم زندگی کنه ..


اما وای به حال روزی که دختر بخواد عاقل باشه ....



من جملات ایشون رو تا حدود زیادی تایید میکنم.
خیلی از دوستام رو دیدم که تو سن پایین ازدواج های سختی رو داشتن اما همیشه خوشحال و راضی بودن . از طرفی دختر هایی بودن که تو سن بالا ازدواج داشتن و همیشه نغ زندگیشون رو داشتن میزدن.
من از اکثر کسایی که سن بالا داشتن و ازدواج کردن شنیدم که منو نصیحت میکنن مبادا ازدواج کنی ...

[زینب خانوم]

آخه از 1400 سال پیش تا همین 100 سال پیش زندگی ها پیشرفتی نداشت که...
امروزه تکنولوژی و دوره و زمونه دو تا خواهر با فاصله سنی 5 سال عوض شده...
چه برسه به یه نسل تفاوت سنی...
اگه این شیوه های ازدواج خوب بود، که زن ها انقلاب نمیکردن و یهو - بلانسبت خانم های این تالار- به صورت نابه هنجاری آزادی طلب نمیکردن...
به نظرم اگه توی همه جهان این شیوه حاکم بود، میشد گفت شیوه خوبیه...
اما حتی اگه همه ایرانی ها هم این کارو بکنن، بازم میتونن آمریکایی ها رو ببینن و حسرت بخورن...

[درست پسند]

عبارت «عاقلانه یا عاشقانه؟» کاملاً اشتباه هست، چون انسان دو تا حالت ِ مختلف «عاقلانه» و «عاشقانه» نداره.
عقل و دل در مقابل هم نیستند.
متعلقات مختلف افراد هستند.

جایگاه عقل و دل رو میتونیم از این آیه دریابیم:
سوره ملک، آیه 10: وَ قَالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِي أَصْحَابِ السَّعِيرِ
و می گويند اگر می‌شنيديم يا تعقل می‌کرديم در میان دوزخیان نمی‌بوديم.

همه‌ی افراد در اونچه که در دنیا باهاش آزمایش میشن توان تعقل دارن، چون خداوند عادل هست و جهنم بردنش ناعادلانه نیست. تنها تفاوت انسانها اینه که: آیا دلشون می‌لرزه از اینکه مبادا چیزی حق باشه و پیش از شنیدنش ازش روی‌گردان نشن؟ و آیا دلشون میخواد از اونچه که عقلشون تشخیص میده پیروی کنن؟


انسانی که عقلش بهش میگه درست و غلط چیه،

• اگر بهش گوش نکنه بددلی کرده،

• و اگر بهش گوش کنه براساس دلش رفتار کرده.

پس نه تنها عقل و دل در مقابل هم نیستند، بلکه کاملاً در یک راستا هستند.
قطعاً عاشق‌ترین‌های تاریخ، عاقل‌ترین‌ها بوده‌اند.


بهترین حالت انسان سرمستی هست، و تنها چیزی که میتونه تشخیص بده سرمستی حقیقتاً چیه، هشیاری هست.