توان و انرژي كه عبادت خداوند ميدهد

[مصطفي مازح7610]

بسم الله الرحمن الرحیم

آدمى وقتى بداند كه چه كسى به او دستور داده است، به همان اندازه ‏اى كه آن شخص برايش ارزش داشته باشد، به همان اندازه نسبت به خواسته ‏ى او فعّال مى ‏شود و در انسان انگيزه ايجاد مى ‏شود...

من براى كسانى كه حرمتى قائل بودم و برايم عزيز بودند، قبل از اين كه نگاهشان به سمتى برود، در من انگيزه ايجاد مى ‏شد كه به آن سمت بروم...

يكى از بزرگان نقل مى‏ كند كه شبى براى عبادت در كنار مسجد سهله بودم. ديدم جلوى محراب، درويشى با موهاى بلند و ژوليده مشغول عبادت است. تا صبح ناليد و مضامينى از دعايى را مى ‏خواند كه برايم تازگى داشت. متحير ماندم. يك درويش و اين همه دقّت و اطلاع!

نزديك صبح خاموش شد و رفت. صبح خادم برايم سماور و چاى آورد. پرسيدم اين درويش كيست؟ گفت: درويشى اين جا نيست. گفتم: چرا. همان كسى كه ديشب در محراب بود. خادم گفت: او ميرزا خليل اللَّه كمره ‏اى است. گفتم: ميرزا خليل اللَّه كه استسقا[1] گرفته و دوسال است كه از خانه تكان نمى ‏خورد.

خادم گفت: الآن در حجره است و روز كه مى ‏شود، اصلاً نمى ‏تواند تكان بخورد. آن بزرگ گفت آمدم و ديدم كه بدنش به قدرى ورم كرده كه اصلاً دستش را نمى ‏تواند حركت بدهد، ولى وقتى كه شب مى ‏شود، از جا بلند مى شود و براى عبادت به مسجد مى ‏آيد. اين قوّت در عبادت است. عظمت محبوب و معبود، چنان انگيزه ‏اى در تو ايجاد مى ‏كند كه تو همه‏ ى دردها را فراموش مى‏ كنى.

توجه به عظمت دوست، تو را تحقير مى ‏كند و به خوبى ‏هايت نگاه نمى ‏كنى، مزد نمى ‏خواهى و حتّى شرمنده ‏اى.

عین -صاد/آیه های سیز، ص 70

منبع:موسسه لیله القدر(آثار استاد علی صفایی)

---

[1] مرضى كه به خاطر وجود مشكل در كليه‏ ها، آب بدن يك جا جمع شده و اعضا متورم مى ‏شود.

وبلاگ پاتوق بچه شيعه ها

********