سیمای کلی دوران ظهور

[313rahro]

سیمای کلی دوران ظهور

روایات شریفه حاکی از این است که انقلاب و حرکت ظهور حضرت مهدی (ارواحنا فداه ) بعد از فراهم شدن مقدمات و آمادگیهای منطقه ای و جهانی از مکه آغاز می گردد . . . و طبق بیان روایات ، در سطح جهانی نبردی سخت بین رومیان (غربیها) و بین ترکان و یا هواداران آنها که ظاهرا روسها باشند بوجود می آید ، تا جائیکه به جنگ جهانی منجر می گردد . اما در سطح منطقه دو حکومت هوادار حضرت مهدی علیه السلام در ایران و یمن تشکیل خواهد شد . . . که یاران ایرانی آن حضرت مدتی قبل از ظهور ، حکومت خویش را تاءسیس نموده و درگیر جنگی طولانی می شوند که سرانجام در آن پیروز می گردند .

و اندك زمانی پیش از ظهور آن بزرگوار در بین ایرانیان دو شخصیت ، با عنوان سید خراسانی ، رهبر سیاسی و شعیب بن صالح ، رهبر نظامی ظاهر شده و ایرانیان تحت رهبری این دو تن ، نقش مهمی را در حرکت ظهور آن حضرت ایفاء خواهند نمود . اما یاران یمنی وی ، قیام و انقلاب آنان چند ماه پیش از ظهور حضرت بوده و ظاهرا ایشان در سامان بخشیدن به خلاء سیاسی که در حجاز بوجود می آید همکاری می نمایند . علت بوجود آمدن این خلاء سیاسی حجاز این است که شاه نابخردی از خاندان فلان ! که آخرین پادشاه حجاز می باشد کشته شده و بر سر جانشینی او اختلاف بوجود می آید به گونه ای که این اختلاف تا ظهور مهدی (ع ) ادامه خواهد یافت . آنگاه که مرگ عبد الله فرا رسد ، مردم در جانشینی او نسبت به هیچکس به توافق نمی رسند و این جریان تا ظهور حضرت صاحب الامر همچنان ادامه می یابد ، عمر سلطنت های چندین ساله بسر آمده ، نوبت پادشاهی چند ماهه و چندین روزه فرا می رسد . ابوبصیر می گوید : پرسیدم : آیا این وضع به طول می انجامد ؟ فرمود : هرگز . و این درگیری بعد از کشته شدن این پادشاه (عبدالله ) منجر به کشمکش بین قبیله های حجاز می شود . از جمله نشانه های ظهور ، حادثه ای است که بین دو حرم (مکه و مدینه ) رخ می دهد . عرض کردم : چه حادثه ای اتفاق می افتد ؟ فرمود : تعصب قبیله ای میان دو حرم به وجود آمده و شخصی از فرزندان فلان ! پانزده تن از سران و شخصیتهای قبیله مخالف و یا از فرزندان مخالفان خود را می کشد .

در این هنگام نشانه های ظهور حضرت مهدی (ع ) آشکار شده و شاید بزرگترین نشانه آن ، ندای آسمانی است ، که به نام او در 23 ماه رمضان شنیده می شود . سیف بن عمیره گفت : نزد ابوجعفر منصور بودم وی بدون مقدمه گفت : این سیف بن عمیره بدون تردید ندا کننده ای از آسمان نام مردی از فرزندان ابوطالب را می خواند . گفتم : فدایت شوم ای امیرمؤ منان ، این سخن را روایت می کنید ؟ گفت : آری سوگند به آن کس که جانم در دست اوست آن را با گوش خود شنیدم . گفتم : ای امیر مؤ منان ، من تاکنون چنین حدیثی از کسی نشنیده ام ! گفت : ای سیف ، این سخن حق است ، زمانیکه آن امر واقع می شود ، نخستین کسی که اجابت نماید ما هستیم ، مگر نه این است که آن ندا ، مردی از عموزادگان ما را می خواند ؟ گفتم : آیا آن مرد از فرزندان فاطمه (س ) است ؟ گفت : آری این سیف ، چنانچه این روایت را از ابوجعفر محمد بن علی امام باقر نشنیده بودم ، اگر تمام مردم روی زمین برایم می گفتند نمی پذیرفتم ، اما او محمد بن علی (امام باقر (ع ) است .

طبق روایات پس از این ندای آسمانی ، حضرت مهدی (ع ) به طور سری با برخی از یاران و هواداران خود ارتباط برقرار می نماید . درباره آن بزرگوار ، در سراسر گیتی سخن بسیار به میان آمده ، و نام وی زبانزد همگان گشته ، و محبتش در دلها جای می گیرد . دشمنان وی از ظهور آن حضرت سخت بیمناك شده ، و از این رو برای دست یافتن به او به تلاش و کوشش می پردازند . . . در میان مردم شایع می شود که آن حضرت در مدینه منوره اقامت گزیده ، و حکومت حجاز یا نیروهای خارجی جهت کنترل اوضاع داخلی حجاز ، و پایان دادن به کشمکش قبائل با حکومت وقت لشکریان سفیانی را از سوریه به یاری می طلبند . این سپاه وارد مدینه گشته و به هر مرد هاشمی که دست یابند او را دستگیر می کنند . بسیاری از آنان و شیعیان آنها را کشته و بقیه را بزندان می افکنند . سفیانی ، دسته ای از نیروهای خود را روانه مدینه می کند و آنها مردی را در آنجا بقتل می رسانند و مهدی و منصور از آنجا می گریزند ، و از اولاد پیامبر (ص ) کوچک و بزرگ آنان دستگیر شده به گونه ای که هیچکس نمی ماند جز اینکه دستگیر و زندانی می گردد ، نیروهای سفیانی در تعقیب آن دو مرد از شهر بیرون می آیند و حضرت مهدی (ع ) همانند حضرت موسی علیه السلام ، بیمناك و نگران از آنجا خارج شده و رهسپار مکه می گردد .

سپس آن حضرت در شهر مکه با بعضی از یاران خود تماس می گیرد . . . . تا اینکه قیام و حرکت مقدس خویش را در شب دهم محرم بعد از نماز عشاء از حرم شریف مکی آغاز می کند آنگاه نخستین سخنرانی خود را برای مردم مکه ایراد می فرماید ، که دشمنان وی سعی در ترور آن حضرت دارند ، اما یاران آن حضرت با در میان گرفتن آن بزرگوار دشمنان را دور و متفرق ساخته ، و نخست بر مسجد الحرام و سپس بر مکه تسلط می یابند . و در صبح روزدهم محرم حضرت مهدی علیه السلام پیام خود را به زبانهای مختلف به تمام جهان ابلاغ می کند و ملل دنیا را به یاری خویش دعوت کرده ، اعلام می دارد که در مکه باقی خواهد ماند ، تا معجزه ای که جد گرامی اش حضرت مصطفی (ص ) وعده فرموده ، و آن فرو رفتن لشکریان سفیانی بزمین است که برای درهم شکستن حرکت آن حضرت راهی مکه می شوند ، به وقوع پیوندد . اما پس از اندك زمانی ، معجزه وعده دادن شده در مورد سپاه سفیانی که در مسیر مکه به حرکت در آمده اتفاق می افتد . چون (سپاه سفیانی ) به بیابان مدینه می رسد خداوند آنها را در زمین فرو می برد ، و این مصداق فرموده خدای بزرگ است که فرمود : ((و اگر تو ای پیامبر سختی حال تبهکاران را مشاهده کنی آنگاه که ترسان و هراسان گشته و هیچ از عذاب آنان فروگذار نشود و از مکانی نزدیک گرفتار شوند ((همینکه به بیابان می رسند به زمین فرو می روند و کسانی که پیشاپیش رفته اند باز می گردند تا ببینند آن قوم چه کردند که خود نیز به سرنوشت آنان دچار می شوند و عقب ماندگان نیز از راه رسیده و به آنها می پیوندند که جویای حال آنان شوند ، به همین بلا گرفتار می شوند .

آن حضرت پس از این معجزه فرو رفتن دشمنان در زمین ، با سپاه خود که متشکل از ده و اندی هزار تن است که از مکه رهسپار مدینه می گردد ، و پس از نبردی با نیروهای دشمن مستقر در آنجا ، مدینه را آزاد ساخته ، آنگاه با آزادسازی دو حرم مکه و مدینه فتح حجاز و تسلط بر منطقه خاتمه می یابد . برخی از روایات خاطر نشان می سازد که آن حضرت ، پس از پیروزی بر حجاز راهی جنوب ایران می شود و در آنجا با سپاه ایران و توده های مردم آن سامان به رهبری خراسانی و شعیب بن صالح برمی خورد آنان با وی بیعت کرده و با همرزمی یکدیگر با قوای دشمن در بصره به پیکار می پردازند که سرانجام به پیروزی بزرگ و آشکاری دست می یابند . سپس امام (ع ) وارد عراق گردیده و اوضاع داخلی آنجا را پاکسازی می کند و با درگیری با بقایای نیروهای سفیانی و گروهکهای متعدد شورشی آنها را شکست داده و به قتل می رساند . آنگاه عراق را مرکز حکومت و کوفه را پایتخت خود قرار می دهد ، و بدین سان ، یمن ، حجاز ، ایران ، عراق ، و کشورهای خلیج فارس یکپارچه تحت فرمانروائی آن حضرت در می آید .

رویات یادآور این معناست که نخستین جنگی را که حضرت مهدی (ع ) پس از فتح عراق به آن اقدام خواهد نمود جنگ با ترکان است : ((اول لواء یعقده یبعثه الی الترك فیهزمهم )) نخستین سپاهی که حضرت مهدی (ع ) تشکیل می دهد لشکری است که به سوی ترکها گسیل داشته و آنها را شکست می دهد . و ظاهرا مقصود از ترکان ، روس ها است که بعد از جنگ جهانی با رومیان یعنی غربیها ضعیف و ناتوان می شوند . و امام (ع ) پس از تجهیز ، سپاه بزرگ قومش را راهی قدس می گرداند ، در این هنگام سفیانی در برابر آن حضرت عقب نشینی می کند تا اینکه لشکریان حضرت مهدی (ع ) در ((مج عذراء)) نزدیک دمشق فرود می آیند ، و گفتگو و مذاکراتی میان آن بزرگوار و سفیانی انجام می پذیرد ، اما موضع سفیانی در مقابل آن حضرت ضعیف است بخصوص که موج گسترده مردمی به آن حضرت گرایش پیدا می کنند . به گونه ای که روایات نشان می دهد ، سفیانی می خواهد قدرت را به او واگذارد ، اما حامیان یهودی و رومی وی و دستیارانش او را سرزنش می کنند . آنها با بسیج نیروهای خود با امام (ع ) و سپاه وی درگیر نبردی بزرگ می شوند ، نبردی که محورهای ساحلی آن ، از عکا در فلسطین گرفته تا انطاکیه در ترکیه و در داخل از طبریه ( 1) تا دمشق و قدس را فرا می گیرد . . . در این هنگام خشم الهی بر نیروهای سفیانی و یهودی و رومی فرود آمده و به دست مسلمانان کشته می شوند ، به گونه ای که اگر یکی از آنان در پشت صخره ای پنهان شود ، آن صخره بانگ برآورد : ای مسلمان ، در اینجا فردی یهودی مخفی شده او را هلاك کن . در این لحظه ظفر و یاری خداوند بر امام مهدی (ع ) و مسلمانان به ارمغان آمده پیروزمندانه وارد قدس می گردند . غربیان مسیحی به طور ناگهانی مواجه با شکست یهودیان و نیروهای پشتیبان آنها به دست با کفایت آن حضرت می شوند ، از این رو آتش خشم آنان برافروخته شده و علیه امام (ع ) اعلان جنگ می دهند . ولی ناگاه حضرت مسیح علیه السلام از آسمان به قدس فرود آمده و با سخنان خویش جهانیان و بویژه مسیحیان را مورد خطاب قرار می دهد . فرود آمدن حضرت مسیح (ع ) برای جهانیان علامت و نشانه ای است که موجب شادی مسلمانان و ملتهای مسیحی خواهد گردید . به نظر می رسد که حضرت مسیح (ع ) میان حضرت مهدی (ع ) و غربی ها وساطت نموده ، قرارداد صلحی به مدت هفت سال بین دو طرف بسته می شود .

بین شما و رومیان چهار پیمان صلح برقرار می شود که چهارمین آنها به دست مردی از (خاندان ) هرقل ، انجام می پذیرد و هفت سال به طول می انجامد . مردی از عبدالقیس به نام ((مستور بن غیلان )) پرسید : این پیامبر خدا پیشوای مردم در آن روز چه کسی خواهد بود ؟ فرمود : مهدی از فرزندانم ، که مردی چهل ساله بنظر می رسد ، چهره اش چون ستاره تابان می درخشد ، برگونه راست او خالی وجود دارد ، و در حالی که دو قبای قطوانی ( 2) به تن دارد همچون مردان بنی اسرائیل جلوه می کند ، وی گنجینه های زمین را استخراج نموده و شهری شرك آلود را آزاد می سازد . آنگونه که در بعضی روایات آمده غربی ها پس از دو سال پیمان صلح را می شکنند . شاید انگیزه این پیمان شکنی ، ترس و وحشتی است که حضرت مسیح (ع ) در اثر ایجاد موج همبستگی مردمی در بین ملتهای آنان بوجود می آورد . بسیاری از غربیها به آئین اسلام گرویده و حضرت مهدی (ع ) را مورد حمایت و تاءیید خویش قرار می دهند . لذا رومیان در یک هجوم ناگهانی با نزدیک به یک میلیون سرباز به سرزمین شام و فلسطین یورش می آورند . ((آنگاه با شما پیمان شکنی نموده و با ارتشی متشکل از هشتاد لشکر و هر لشکر دوازده هزار سرباز به سوی شما گسیل می شوند)) و نیروهای اسلام رویاروی آنان قرار گرفته و حضرت مسیح موضع خود را هماهنگ با حضرت مهدی (ع ) اعلام داشته و پشت سر وی در قدس نماز می گزارد . نبرد با رومیان (غربیها) در همان محورهای نبرد آزادی قدس ، از عکا تا انطاکیه ، و از دمشق تا قدس و مرج دابق ( 3) روی خواهد داد که شکستی سخت متوجه رومیان و پیروزی بزرگ و آشکاری نصیب مسلمانان می گردد . پس از این کارزار دروازه های پیروزی جهت فتح نمودن اروپا و غرب مسیحیت ، به روی آن حضرت گشوده می شود . . . و ظاهرا بسیاری از کشورها به وسیله انقلاب ملتهای خودشان فتح می گردد ، چرا که ملتها حکومتهای خود را که مخالف حضرت مهدی و مسیح علیهماالسلام است سرنگون ساخته و حکومتهای طرفدار آن حضرت را برپا می دارند . بعد از فتح غرب توسط امام (ع ) و در آمدن آن تحت فرمانروائی آن حضرت ، و اسلام آوردن بیشتر مردم آن سامان ، حضرت مسیح علیه السلام رحلت نموده و حضرت مهدی (ع ) و مسلمانان برپیکر او نماز می گزارند ، و آنطور که روایات می گوید ، امام علیه السلام مراسم دفن و نماز خواندن بر بدن وی را آشکارا در حضور مردم انجام می دهد ، تا همچون بار اول درباره او سخن ناروا نگویند ، سپس پیکر پاك او را با پارچه ای که دست بافت مادرش مریم صدیقه علیهما سلام است کفن نموده و در جوار مزار شریف در قدس به خاك می سپارد . پس از فتح جهان توسط آن حضرت و یکپارچگی تمام دولتهای جهان به صورت یک حکومت اسلامی . . . امام (ع ) جهت تحقق بخشیدن به اهداف الهی در ابعاد گوناگون و در میان ملتهای جهان اقدام می کند ، و برای تعالی بخشیدن و شکوفائی زندگی مادی و تحقق توانگری و رفاه همگان قیام نموده و جهت گسترش فرهنگ و دانش ، و بالا بردن سطح آگاهی دینی و دنیایی مردم می کوشد . . .

منبع : کتاب عصر ظهور ( علامه کورانی )

از وبلاگ 313 رهرو دیدن فرمایید : 313rahro.mihanblog.com