جنگ نرم با خودم

[فانوس *7*]

سلام دوستان من
همیشه می گیم یکی از اولین و موثر ترین کارهایی که می تونیم یرای لصلاح جامعه و البته ظهور انجام بدیم گناه نکردن است
اما و اما
چه طوری؟
بذارید شوال رو از حالت کلی خارج کنم
ببینید فرض کنید یه نفر یه گناه بزرگی رو که از بد بودنش اگاهی داره گاهی انجام میده و بالافاضه پشیمون نی شه اما خب دوباره بعد یه مدت روز از نو و روزی از نو
پیشنهاد های عملی شما چیه ؟

[محمد حسین]

(۴/مهر/۹۳ ۳:۲۴)فانوس *7* نوشته است:  اره برای به نتیجه رسیدن درست خوبه وارد جزییات بشیم
مثلا گناه های خیلی وسوسه انگیز
گناهایی مثل درپغ نگفتن من فکر می کنم به مراتب اسون تر بشه باهاش کنار اومد اما بعضی از گناها ویوسه برانگیز تر از این حرف هاست

البته به نظرم اول باید یه چند تا تقسیم بندی انجام بدیم:

.گناهان گبیره و صغیره که گناهان کبیره در قرآن و روایات ذکر شده.
.گناهان قلبی که بیشتر در قلب ریشه داره و بیشتر در قلب ما نهفته هست و گناهان بدنی که بیشتر با اعضا و جوارح ما سرو کار داره .
فک کنم منظور شما اینه که ترک گناهان قلبی مثل حسد و حقد و کینه و سوء ظن و امثالهم سخت تر از گناهان بدنیه .

خب همونطور که قبلا اشاره شد یه سری کار های پایه ای و اساسی در ابتدا لازمه تا ما آمادگی لازم رو برای ترک گناهان بدست بیاریم .

اول باید روی ایمان و معرفت و شناختمون از خدا از جمله عادل بودن ، رحمانیت و رحیمیت ، حکمت ، مسبب الاسباب بودن خدا و .. ایمان به معاد و پاداش و جزای اخروی و دونستن شرح حال انسان در قیامت و بهشت و جهنم و ...و آثار سوء گناه در زندگی دنیوی و اخروی بیشتر کار کنیم .

برای مثال گناه حسد که جناب یاسین مطرح کردن که اگر ما قبول کنیم عدالت و حکمت خداوند رو با این گناه راحت تر کنار میایم و به چیزی که داریم یا هستیم راضی میشیم .

یا اگر بدونیم اگر دیگران بگذریم و اشتباهشون رو ببخشیم خدا هم ما رو می بخشه کمتر از دیگران کینه به دل می گیریم .

یا اگر بدونیم سوء ظن رو خدا در قرآن گفته که اکثر اینها گناهه و ما توصیه شدیم به حسن ظن و اینکه سوء ظن چقدر می تونه زندگی رو برای ما سخت و تلخ کنه و ..

اینها می تونه به ما کمک کنه تا بهتر با این گناه ها کنار بیایم . .
به همین دلیل هم هست که اساتید اخلاق مراحلی رو برای طی مسیر تهذیب و پاکسازی نفس ذکر کردن که همه این مراحل رو ح و روان انسان رو مرحله به مرحله برای با مبارزه گناهان و تربیت نفس آماده می کنه .

[فانوس *7*]

درسته اما من فکر می کنم کسیرکه از گناه خودش در حین ارتکابش پشیمون میشه و زشتی ر
اون رو درک می کنه این تئوری ها رو قبلا پاس کرده

[محمد حسین]

خب نه همیشه . خودم شخصا دیدم کسایی که خیلی از این مسائل رو نمی دونن . فقط می دونن فلان عمل گناهه و نباید انجام بدن و بعد از انجام دادنش دچار عذاب وجدان و پشیمونی میشن .
بله . افرادی هم هستن که این موارد رو می دون اما گرفتار تکرار گناه هستن . یکی از عواملش بحث غفلته که از حربه های اصلی شیطون برای گرفتار کردن آدمها به گناهه . وقتی ادم از یاد خدا غافل شه واین موارد رو فراموش کنه حتی تو یه لحظه کوتاهی و غفل ممکنه مرتکب گناه شه .. در مقابل غفلت ، ذکر و یاد مداوم خدا و توسل به ائمه و معصومین (علیه السلام) قرار داره و اینکه بدونیم همه جای عالم محضر خداست . این همه سفارش به دعا و عبادات خاص در ساعات مختلف شبانه روز هم یکی از فلسفه هاش همینه که ما دچار غفلت نشیم و همیشه خودمونرو در محضر خدا بدونیم .
اما گاهی انسان با آگاهی و هشیاری دست به گناه می زنه . این دیگه نشونه ضعف و سستی و معیوب بودن نفسه که احتیاج به تنبیه و ریاضت نفس داره . وقتی نفس خوب ترببیت نشده باشه . سختی نکشیده باشه . و انسان به نفسش لگام نزده و مهارش نکرده باشه با آگاهی از زشتی عملش و آثار بدش باز هم مرتکب گنه میشه. مثل قضیه بلعم باعورا .
بنده خودم اوایل خیلی معتقد به سخت گیری و ریاضت نفس نبودم و بعضی از حالات اولیای الهی که به خودشون خیلی سخت می گرفتن و ریاضت می کشیدن رو می خوندم واسم قابل هضم نبود . اما یکمی که بالاخره سنم بالاتر رفت و از اون پاکی و معصومیت دوران کودکی و نوجوانی که بیرون اومدم و دیدم که چقدر نفس می تونه سرکش و نافرمان باشه متوجه این مطلب شدم که باید در مقابل خواسته های نفس ایستاد و بهش سخت گرفت تا رام و آرام بشه و در مواردی که فس خیلی کشش داره برای انجام گناه بشه آرومش کرد .

[میم.حسین.الف]

"عالم محضر خداست ، در محضر خدا گناه نکنید"
همه آنچه باید گفت در این فرمایش امام راحل نهفته است و اگر بخواهیم بحث را بازتر کنیم ، خلاصه می شود در "ایمان"
چرا ایمان و ایمان چیست
به نقل از شخصی :"ایمان بر تمام طبیعت انسان تاثیر می گذارد ، بر اساس دلیل مناسب با اعتقاد ذهن و فکر شروع می شود ، با اطمینان قلب و احساسات بر اساس اعتقاد ادامه پیدا می کند ، در توافق میل و اراده به اوج و کمال می رسد و نتایج آن در رفتار ظاهر می شود "
بخش اول اشاره به عقلانیت دارد که نیازمند اندیشه و در پی آن کسب آگاهی ، اطلاعات و...
بخش دوم به تعبیر بنده اشاره به توکل ، خودشناسی و خداشناسی که در پی بخش اول ظاهر می گردد دارد
و نهایتا سبب اتخاذ رفتار از سوی شخص می شود که ممانعت از گناه هم یکی از شاخه های آن است
و این امر شخصی است و موفقیت ویا عدم موفقیت آن بسته خود شخص است بنابر این گمان نمی کنم بتوان برای آن فرمول علمی ثابت و یا دارویی یافت ، همان توصیه هایی که اسلام در مواجه با گناه را بر آن تاکید کرده با داشتن ایمان راسخ کفایت می کند.
بر هرکس لازم است و واجب است در جهت سعادت و تعالی خود اقدام کند.