عارف بهاری

[محمدهادی]

بسم الله الرحمن الرحیم

آیت­الله شیخ محمّد بهاری (وصی مرحوم ملاحسینقلی همدانی و استاد مرحوم آیت الله قاضی) در نجف به بیماری مزمنی دچار شد و پزشکان راه علاج او را تغییر آب و هوا دانستند. وی به ایران بازگشت امّا وضع جسمانی­اش بدتر شد و دیگر نتوانست به نجف بازگردد.
در زمان حیات به او پیشنهاد کردند که بعد از رحلت، جنازه­اش را به نجف منتقل کنند ولی او با قاطعیّت فرمود:
«مرا در گورستان بهار دفن کنید؛ می­خواهم کنار شهیدان باشم».
سال­ها بعد، بیش از ۱۶۰ تن از شهیدان جنگ ایران و عراق، در قبرستان بهار آرمیدند و اکنون مرقد منوّر مرحوم بهاری در این قبرستان، زیارتگاه مردم است!.

مرحوم انصاری همدانی (قدس سره) بارها از همدان پیاده به بهار به جهت زیارت مرقد مطهر وی رفته و از مرحوم بهاری استمداد می نمود، و فرموده بود:

بعد از قبر سلمان فارسی، (در طبقه رعیت) به نورانیت قبر ایشون ندیدم.

علامّه تهرانی می­گوید: «این گونه شنیده­ ام و بدان اعتقاد دارم که آن مرحوم از میهمانان خود پذیرایی میکند»

در چند پست اول، مطالبی که درباره شخصیت ایشون نقل شده، نوشته و بعد از آن پاره از سخنان ایشون را جمع آوری می کنیم



کتاب تذکرة المتقین که مجموعه ایست از وصایا و مطالب ایشون، مورد توصیه بزرگانی همانند آیت الله بهجت و مرحوم خوشوقت بوده که لینک دانلودش در پستهای بعدی قرار داده شده است.
برای معرفی کتاب تذکرة المتقین و توصیه های بزرگان برای مطالعه این کتاب هم یه پست جدید در بخش معرفی کتاب باز شد:
معرفی تذکرة المتقین

[محمدهادی]

داستان مكاشفه شيخ محمّد بهاری و متنبّه شدن او توسّط استادش ملاحسینقلی همدانی

روزی در حالتی خاصّ مسأله ‏ای برای ايشان كشف می ‏شود و با قلب خود مشاهده می ‏كنند كه خدای متعال ايشان را واسطه و وسيله همه فيوضات خود بر خلق قرار داده است، و از ناحيه نفس ايشان است كه بركات و ارزاق و عنايات (چه ظاهريّه و چه معنويّه) بر مخلوقات افاضه می ‏شود؛ و خلاصه خداوند ايشان را مجرای فيض و مجلای تقديرات و اراده خود نموده است، و از جمله تمام عنايات و الطافی كه از ناحيه پروردگار به خود استاد ايشان مرحوم آخوند نازل می ‏شود از دريچه نفس او می ‏باشد، و اگر او نباشد چيزی نصيب استادش نخواهد شد!
ايشان پس از بروز اين حالت قدری تأمّل می ‏كند و هر چه با خود فكر می ‏كند كه آيا ممكن است مسأله غير از اين باشد می ‏بيند خير، مطلب همين است و بس! و لذا با خود می ‏گويد: ديگر چه لزومی دارد كه به خدمت استاد برسم و از او كسب فيض كنم؟ اينك اين منم كه واسطه فيض حقّ هستم، و هر چه استاد می ‏داند از دريچه نفس من می ‏داند، و اگر من لطف و عنايتم را از او سلب كنم هيچ چيز برای او باقی نمی ‏ماند و دستش از همه چيز خالی و تهی خواهد شد.
امّا بجهت رعايت ادب و احترام و اينكه ساليان متمادی برای ما زحمت كشيده‏اند و رنج و تعب تربيت و تزكيه ما را متحمّل شده‏اند امروز در جلسه ايشان شركت می ‏كنيم و از فردا ديگر نمی ‏رويم.
پس از اين نيّت حركت می ‏كند به سمت منزل مرحوم آخوند، و درحاليكه هنوز خورشيد طلوع نكرده بود دقّ الباب می ‏كند؛ پس از مدّتی مرحوم آخوند درب را باز می ‏كند و ايشان سلام می ‏كند. يك مرتبه مرحوم آخوند می ‏گويد: سلام عليكم و زهر مار! ای فلان و فلان و فلان شده برای چه آمدی اينجا؟ برو گم شو! و چه و چه ... و درب را محكم می ‏بندد. و مرحوم آقا شيخ محمّد بهاری مانند كسی كه كوه بر سرش خراب شده همينطور مات و مبهوت در انديشه رفتار و كردار مرحوم آخوند پشت در می ‏ماند.
مدّتی به اين نحو سپری می ‏شود و سرانجام مرحوم آقا شيخ محمّد چون راه و چاره‏ای را در برابر خود نمی ‏بيند يكسره به قبرستان وادی السّلام می ‏رود و در آنجا سكونت اختيار می ‏كند. گويند بمدّت شش روز در آنجا می ‏ماند و پس از انقضای مدّت، يك مرتبه حالش دگرگون می ‏شود و مشاهده می ‏كند عجب! اين چه حالتی بود كه برای او پيش آمد، او كجا و اين حالات كجا؟ او بنده ‏ای بيش نيست و در اين اقيانوس بی ‏انتهای مخلوقات الهی همچون پر كاهی بيشتر جايگاهی ندارد و حسابی روی او باز نمی ‏شود. همانجا به روی زمين می ‏افتد و شروع به استغفار می ‏كند و از خدای بزرگ طلب بخشش و عفو می ‏نمايد، و شكر از تنبّه و استبصار و توجّه را بجای می ‏آورد، و از همانجا به سمت منزل مرحوم آخوند استاد سلوكی خويش حركت می ‏كند و درب منزل را بصدا در می ‏آورد. گويا مرحوم آخوند پشت درب منتظر او بودند، كه بلافاصله درب را باز می ‏كنند و او را سخت در آغوش می ‏كشند و با كلمات و عبارت بهجت‏ آور و مسرّت‏ زا از او استقبال می ‏كنند، و او را بسيار مورد لطف و تفقّد خويش قرار می ‏دهند و به‏ داخل منزل راهنمائی می ‏كنند. و سپس به او می ‏فرمايند: آقا شيخ محمّد! اگر من آن كار را با تو نمی ‏كردم هلاكت و نيستی تو حتمی بود و در وادی فرعونيّت و انانيّت محو و نابود می ‏شدی !

[محمدهادی]

اگر جناب شیخ احمد بگوید: با این ابتلا به معاش و زن و بچه و رفیق و دوست چطور می شود آدم ترك ماسوی الله بكند و در قلبش غیر یاد او چیزی نباشد، این فرض به حسب متعارف بعید است و شدنی نیست ، می گوییم: آن مقداری كه تو باید ترك كنی ، آن هر كسی است كه تو را از یاد او جل شانه نگاه دارد، با آن شخص باید به مقدار واجب و ضرورت بیشتر محشور نباشی ، و اما هر كس كه خدا را به یاد تو بیاندازد، ترك مجالست او صحیح نیست.
حضرت عیسی علی نبینا و آله و علیه السلام فرمودند: معاشرت كنید با كسانی كه رویت آنها خدا را به یاد شما می اندازد الحاصل طالب خدا اگر صادق باشد، انس خود را یواش یواش از همه چیز ببرد، و همواره در یاد او باشد مگر اشخاصی را كه در این جهت مطلوب به كارش بیاید و آن هم به مقدار لازمه آن كار، پس با آنها بودن منافاتی با یاد خدا بودن ندارد، و محبت این اشخاص هم از فروع محبت الهی است - جل شانه - منافات با محبت الهی ندارد.

[محمدهادی]

گفته‌اند: تا زر ندهى زورت ندهند،

تا سر نسپارى، سرّت نسپارند،

تا اختيار را وانگذارى، مختار مطلقت نكنند،

تا رشته از كائنات نبرى، رشتۀ محبتت نپيوندند،

اينست كه گفته شده:
نازكان را سفر عشق حرامست حرام
كه به هر گام در اين ره خطرى نيست كه نيست