با دعای فرج....

[Farzaneh]

بسم الله..

با عرض سلام

در روایات ما تاکید بسیاری بر دعا برای فرج شده تا حدی که برترین عبادت خوانده شده است. این در حالی است که خداوند متعال به طور قطعی، ظهور را محقق خواهد ساخت و ولی امر خود را خواهد رساند. در این میان دعای ما چه فایده ای دارد؟ در این مطالب، پاسخ این سوال را خواهیم داد که نتایج دعا برای فرج حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) چیست؛ ان شاء الله

1) با دعای فرج،خوشبخت می شویم!

وقتی دعا نکرده، منتظر بمانیم، مَثَلمان می شود مثل کسی که یک لنگه پا در کنار خیابان منتظر دوستش ایستاده است، بی آنکه قبل از آنهمه سرپا ایستادن و در جا زدن، قرار قبلی گذاشته باشد! آن وقت اگر گذر آن دوست روزی به آن خیابان بیفتد – به فرض اینکه آن فرد از انتظار بی جا فرار نکرده باشد- لابد به او می گوید: «خب پدر آمرزیده! قرار نگذاشته بیخود خودت را معطل کردی!»

انتظار، اصلاً بدون دعا معنا پیدا نمی کند. حالا نمی گوییم انتظار، بدون دویدن به سمت موعود معنا پیدا نمی کند؛ آن پیشکش. وقتی دعا نباشد، انگار نه امام را خواسته ایم نه راحتی خودمان را. آن وقت، انتظارمان دقیقا می شود دست روی دست گذاشتن! این هم که انتظار نیست...

خود امام رسماً و کتباً از همه خواستند که دعا کنند. دلیلش را هم یادآوری کردند. ایشان در نامه شان به «اسحاق بن یعقول»، فرمودند: «و امّا نحوه ی بهره وری از من در دوران غیبتم همانند بهره وری از خودرشید است هنگامی که ابر آن را از دیدگان پوشانده باشد و من البته مایه ی ایمنی اهل زمین هستم. همچنان که ستارگان مایه ی ایمنی اهل آسمانند. پس از آنچه برای شما فایده ای ندارد، مپرسید و برای آگاه شدن از آنچه تکلیف ندارید خود را به زحمت میندازید؛ و بسیار برای فرج دعا کنید، برای تعجیل فرج که فرج شما در آن است.» (1)

معادله اش به همین سادگی است:
ما برای فرج دعا می کنیم => امام (تنها عادل حقیقی و موجود در جهان!) می آیند => خودمان خوشبخت می شویم! تمام دردها و رنج ها و بحرانها و گرانی ها و بدبختی هایمان تمام می شود.

همه ی این گره گشایی ها، فقط با یک چیز به دست می آید: با دعا؛ «بسیار دعا کردن».

پس؛ دعا می کنیم چون به امام خود ایمان داریم و می دانیم کسی که به ما وعده ی خوشبختی داده است ما را هرگز سر قرار انتظار جا نمی گذارد

پی نوشت:
1. شیخ صدوق، کمال الدین و اتمام النعمه، ج 2، ص 485؛ اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، ج 1، ص 419

[b]ان شاء الله ادامه دارد...

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله.....



با دعای فرج، مَحرم می شویم




مَثل ما و دعای فرج، مَثل بهلول است و آن معلّمی که خدا را به خاطر ندیدنش انکار می کرد. بهلول برای آن که نشان استاد بی خرد بدهد که همه چیز دیدنی نیست، معلم را به باد کتک گرفت. معلم می گفت: «نزن درد می کند!» و بهلول می گفت: «دروغ می گویی! من که دردی نمی بینم!» تا اینکه معلم فریاد زد: «احمق! کبود و سیاه شدم و درد دارم! مگر درد دیدنی است؟!» و بهلول هم فریاد زد: «احمق تر! با این همه نشانه ای که از خدا می بینی، باز هم او را انکار می کنی؛ مگر خدا دیدنی است؟!» آن وقت معلم اعتراف کرد: «خدا هست!»






دعای فرج خواندن ما، باور کردن ندیدنی ها و به عبارتی «غیب» است. مگر مولای آخرمان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه) را دیده ایم که برای سلامتی اش دعا می کنیم؟ اصلاً مگر امام حسین (علیه السلام) را دیده ایم که چنان در رنج مصیبتش می سوزیم که انگار داغ عزیز دیده ایم؟ یا کسی هست که بگوید غدیر را دیده است؟ در حالی که در دل، مولای بر حقّ را همواره امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (علیه السلام) می دانیم!




القصّه! وقتی دعای فرج می خوانیم، پیش از دعا، همه ی ولایت و محبّت چهارده معصوم (علیهم السلام) را پذیرفته ایم و به عبارتی به غیب، ایمان آورده ایم. نتیجه ی باور آوردن به غیب، باور کردن بسیاری از مطالب دیگر است. باور کردن چیزهایی که بسیاری از مردم نمی خواهند و حتی نمی توانند بپذیرند. (1)



امام صادق (علیه السلام)، در حدیثی طولانی، قبول ولایت امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را در دوران غیبت، یکی از اسرار الهی دانسته اند و فرموده اند: «این امری از امور الهی و سرّی از اسرار خداوند و غیبی از غیب الله است، پس بگیر آنچه به تو آموختم و آن را مخفی بدار و از شاکرین باش که فردای قیامت با ما در اعلی علیین خواهی بود.» (2)



حتماً شما هم مثل بقیه ی انسانهای معمولی، سرّ را به کسی می گویید که محرم است! کسی که قبول می کند حرفهای شما را در سینه اش دفن کند و از آن علیه شما استفاده نکند. حالا اگر در وجود خودتان حضرت بقیة الله(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را تمام و کمال پذیرفته اید، لابد ظرفیت پذیرش این سر را داشته اید. خوش به سعادت دوستداران مولای ناپیدا!



مثل ما و دعا فرج، مثل پذیرش همان دردی است که در وجود معلم انکار کننده پیچید. دردی که نمی شود انکارش کرد، چرا که نشانه های وجود آن را می بینیم، نمی شود درمانش کرد چرا که جراحتِ فهمیدن است؛ بهای پذیرفتن غیب و غیبت، بهای دعا برای فرج مولایی که نادیدنی است، بهای دوست داشتن آقای ما، بهای مَحرم شدن، همین است: درد کشیدن...




پی نوشت:
1. موسوی اصفهانی، محمّد تقی، مکیال المکارم، ج 1، نشر مسجد مقدّس جمکران، ص 519؛ ذیل فایده ی هشتم
2. کمال الدین و تمام النعمه، ج 2، ص 384؛ به نقل از همان، ص 169



ان شاء الله ادامه دارد....




اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله...



با دعای فرج، بی گناه می شویم



مَثل ما وقتی که دعای فرج می خوانیم، مَثل کسی است که با نگاه مشتاقانه، به عالمی ربّانی که در گذر است نگاهی بیندازد و او از سر لطف و محبّت، عبا از دوش بردارد و بر دوش آن مشتاق بیندازد! اگر کسی تجربه ی هدیه گرفتن از انسان بزرگی را داشته باشد، حتماً می فهمد که در چنین موقعیتی، انسان نه تنها از اشک شوق لبریز می شود، بلکه می ماند که چگونه استحقاق دریافت چنین هدیه ی کریمانه ای را یافته است.




البته من مطمئنم که با کمی – و حتی کمتر از کمی- دقّت در زندگی خودتان می توانید لحظه هایی را پیدا کنید که بدون داشتن شایستگی، پاداشهای شگفت آوری داشته اید. این را هم مطمئنّم که این هدیه از طرف خداوند بوده است. مثال مشترک همه ی شمایی که این مطلب را می خوانید، سلامت چشم است! این چشم را خداوند در همان لحظه ای که متولد شدید، بدون آنکه هیچ گلی به سر آفرینش زده باشید، از روی محبّت و بزرگواری به شما بخشیده است.




حالا وقتی که دعای فرج می خوانیم، خداوند پاداشی به ما می دهد که قابل قیاس با هیچ معامله و معادله ی این جهانی نیست. اصلاً شاید اگر خوب هم فکر کنیم از خودمان بپرسیم چرا؟! ولی از آنجایی که هیچ کس مانند خداوند بی همتا نیست، نباید این کار خداوند چندان هم ما را متعجب کند! خداوند، گناه کسی را که دعای فرج می خواند، به ثواب تبدیل می کند.




«تبدیل سیئات به حسنات» چیزی است که جز در درگاه خداوند، در هیچ کجای جهان نمی توان یافت. دلیل این حرفمان هم حدیثی است از رسول اکرم (‏صلي الله عليه وآله) که فرمودند: «هيچ قومي به ذکر خداي - عزّوجلّ – ننشينند، مگر اين ‏که فرشته ‏اي از آسمان آنان را آواز دهد که: برخيزيد! به تحقيق که سيّئات شما مبدّل به حسنات شد و همگي‏ تان آمرزيده شديد.» (1)




همچنین معلوم است که یاد کردن از مولای غریبمان، حضرت بقیة الله (عجل الله تعالی فرجه)، ذکر است. دلیلش هم روایتی است از معلّم مکتب شیعه، امام صادق (علیه السلام) که می فرمایند: «ذکر (یاد) ما از [اقسام] ذکر خدا است، و ياد دشمنان ما از [مصاديق] ياد شيطان است.» (2)




حالا اگر کسی بر شیاطین لعنت فرستاد و آرزوی برپا شدن حکومت حق را در سر گذراند، اگر کسی برای آمدن منتقم حضرت فاطمه (سلام الله علیها) و حضرت سید الشهدا (علیه السلام)، قدمی برای اصلاح خودش برداشت، اگر کسی از مؤمنان گرفتار، در دوران غیبت گره گشایی کرد، هیچ کس تعجّب نمی کند که کرم خداوند بر دوش او عبایی از محبت بیندازد. خداست دیگر!




پی نوشت:
1. عدّة الداعي: 238؛ به نقل از موسوی اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، نشر مسجد مقدس جمکران، ج1، ص 482
2. وسائل الشيعه: 1180:4؛ و کافي: 496:2؛ به نقل از همان، ص 483



ان شاء الله ادامه دارد....



اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله...


با دعای فرج جاودانه می شویم...



مَثل ما وقتی که برای فرج دعا می کنیم، مَثل وقتی است که از شهر دود گرفته و پر صدا و پر دغدغه ی امروزی، دور می شویم و نفس عمیقی در هوای پاک و بکر و طبیعت ناب روستای دورافتاده ای می کشیم که دست آبادانی (!) انسانها، به آن نرسیده است! تاثیر هر دوی آنها، می شود افزایش روزهای عمرمان! برعکس آن هم صادق است: وقتی در زندگیمان کاری به کار پدر زمانمان نداشته باشیم، مثل وقتی است که هر روز درست وسط میدان پر ترافیک و سرب زده ای، چند نفس عمیق بکشیم! کسانی که تجربه دارند می دانند که در هر دو راه، به زودی خواهیم مُرد!

این که می گوییم، تاثیر دعای فرج، «طولانی شدن عمر» است، راست می گوییم. یک معادله ی ساده است:
ارتباط با امام عصر (عجل الله تعالی فرجه)، برترین نوع صله ارحام است؛
صله ارحام، عمر را زیاد می کند؛
بنابراین ارتباط با امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، عمر را زیاد می کند.

[b]

دلیلش هم در روایات ما آمده است. مثلاً از امام صادق (علیه السلام) درباره ی آیه: اَلَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ (1) (و کسانی که خداوند به پیوند داشتن به آنها امر کرده است) سوال شد. امام فرمودند: «منظور از آن، [صله] ارحام با محمد (صلی الله علیه و آله) و آل محمد (علیهم السلام) است؛ [همچنین] درباره ی رحم و نزدیکان تو نیز هست.» (2)

درباره ی اینکه صله ارحام عمر را زیاد می کند، روایات بسیاری داریم. برای نمونه، رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرموده اند: «هر کس مايل است مرگش به تأخير افتد و روزي ‏اش وسعت يابد، صله رحم نمايد.» (3)

بنابراین، دعا به جان آقایی که پدر ماست و رعایت «احوالپرسی و سر زدن به او» برترین نوع صله ی ارحام است، نتیجه اش می شود: افزایش طول عمر ما.
از طرف دیگر وقتی دعاگوی امام عصر (ارواحنا له الفداء) هستیم، زمانمان را با آقایی تنظیم می کنیم که صاحب الزمان است!
آری! ارتباط با صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، ما را جاودانه می کند!

پی نوشت:
1. رعد: 21
2. کافي، ج2، ص 156؛ به نقل از موسوی اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، نشر مسجد مقدس جمکران، ج 1، ص 459
3. همان، ص 152؛ به نقل از همان، ص 460

[b]ان شاء الله ادامه دارد...

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله....


با دعای فرج : نورانی می شویم!

مَثل ما وقتی که دعای فرج می خوانیم و منتظریم، مَثل انسانی است که بعد از مدت طولانی، صدای دوستش را می شنود و از شوق شنیدن صدایش، زار زار گریه می کند. شباهت اش این است که در هر دو مورد، دلمان با کسی پیوند می خورد که در قلبمان جایگاه ویژه ای دارد و از این ارتباط، دلمان باز می شود.

البته آن بخش از خواندن دعای فرج که دوری مولایمان را یادمان می اندازد، خیلی اندوهناک است؛ آن بخشی که به ما یادآوری می کند آقا و بهترین دوستمان، از بی وفایی و بدقولی ما، رنج می کشد و در گوشه ای از دنیا، غریبانه، به حال و روز ما دعا می کند. امّا آن بخش از دعای فرج که به ما تذکر می دهد در دوران رنجبار و بحران زده ی آخرالزمان، مردی به فکر ماست که دنیا در دست اوست، زیباترین و امیدوارکننده ترین بخش ایمان به حضرت بقیة الله (عجل الله تعالی فرجه) است.

فرقی نمی کند؛ چه بخش اندوهبار و چه بخش امیدوار کننده ی دعای فرج، باعث پیوند و ارتباط ماست با تنها ابرمرد جهان. این ارتباط، مثل همان چیزی است که در اصطلاح ما ایرانی ها به آن می گویند: «دل به دل راه دارد!»؛ به عبارت دیگر، تا وقتی با دعای فرج با امام مرتبط هستیم، امام نیز با ما در ارتباط اند؛ چه با نگاهی که به سوی ما می کنند، چه با دعایی که به جای ما می خوانند و چه با عملی که به جای ما ادا می کنند

.

البته هر ارتباطی، نتایجی دارد. عبارت «کمال همنشین در من اثر کرد» از همین نتیجه، ساخته شده است. عبارت «رفیق ناباب» هم همینطور! با یاد خدا دل جلا می یابد(=اَلَّذِینَ إِذا ذُکِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ (1)) و با همنشینی با شیاطین، دلها سخت و سنگ می شود (=ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُکُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِکَ فَهِی کَالحِجارَةِ (2)).

معلوم است که ارتباط (ولو ارتباط قلبی) با مولایی که از جنس نور است، نتیجه اش نورانی شدن است. چنانچه امام صادق (علیه السلام) خطاب به یکی از دوستانشان، می فرمایند: «ای ابوخالد! به خدا سوگند! که نور امام در دل ‏های مؤمنین از آفتاب درخشنده در روز، روشن‏ تر است و آن ‏ها (امامان) به خدا قسم، دل‏ های مؤمنین را نورانی می ‏کنند. خداوند -عزّوجلّ- نورشان را از هر که بخواهد باز می ‏دارد، پس دل ‏های آن کسان تاریک می ‏گردد. واللَّه ای ابوخالد! هیچ بنده‏ ای ما را دوست ندارد و به ما دوستی نجوید تا آن ‏که خداوند دلش را پاک سازد، و خداوند دل هیچ بنده ‏ای را پاک نمی ‏نماید تا این‏ که تسلیم ما شود و با ما سازگاری کند، پس هرگاه چنین شد که با ما سازگاری نمود، خداوند او را از سختی حساب نگه دارد و از هراس بزرگ روز قیامت ایمنی بخشد.» (3)

دوران غیبت، به خودی خود، سیاه و بی ستاره است و اگر مراقبت خورشیدی چون آقای ما نبود، معلوم نبود براستی در روزگار بوی نا گرفته و سایه وار مان، حرفی از نور باقی می ماند؟ به لطف آقای ماست که:

همیشه ابر ز خورشید رنگ می گیرد// به هرکجا بروی این صحیفه زرکوب است (4)

[b]

پی نوشت:
1. انفال: 2
2. بقره: 74
3. کلینی، محمد، الکافی، ج 1، ص 194؛ به نقل از اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، نشر مسجد مقدس جمکران، ج 1، ص 456
[/b]4. رضا جعفری

ان شاء الله ادامه دارد...

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا