بی مرگی....

[Farzaneh]

بسم الله...

مقالاتی که با عنوان «بی مرگی» تقدیم می شود، سلسله مقالات کوتاهی است درباره ی وظایف منتظران در دوران غیبت. علت نامگذاری این مقالات به «بی مرگی» این بوده است که از منظر احادیث و روایات هرکسی در هر دوران باید امام خود را بشناسد والّا مانند مردم زمان جاهلیت می میرد. هدف از این مقالات این است که برنامه ای پیش روی زندگیمان بگذاریم که جاهل و غافل نمیریم! امید است با رعایت این تکالیف، حقی را كه از امام بر گردن داریم بهتر ببینیم. ان شاء الله [/i]

[b]

[b]نخستین وظیفه و تکلیفی که در عصر غیبت بر دوش منتظران گذاشته شده است، شناخت امام زمان (علیه السلام) است. مهمترین و معروفترین حدیث در اینباره حدیثی است از پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) که می فرمایند:

[/b]

"من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتةً جاهلیةً" (1)

(هرکس بمیرد و امام زمان خویش را نشناسد به مرگ زمان جاهلیت مرده است)

این در حالی است که امام باقر (علیه السلام) می فرمایند:

"هر كس بمیرد و امام خود را بشناسد مانند كسى است كه با مهدى منتظر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در خیمه‎اش بوده است" (2)

اهمیت شناخت از این حدیث به خوبی معلوم می شود. اما باید بدانیم ضرورت شناخت امام چیست؟ یعنی اگر امام زمان را نشناسیم چه می شود؟

1.تحقق آموزه های دین:

امام رضا (علیه السلام) در حدیثی طولانی می فرمایند:

" ... تمامیت نماز و روزه و حج و جهاد و گردآوری مالیات و صدقات و اجرای حدود الهی و حراست از احکام دین و مرزهای اسلامی، همه به دست امام است. امام حلال خدا را حلال و حرام خدا را حرام می کند و حدود خدا را به پا می دارد و از دین خدا دفاع می کند. او با حکمت و اندرز و حجت آشکار مردم را به راه پروردگارش فرا می خواند." (3)

این حدیث نشان می دهد، هر حکمی که در اسلام آمده و هر دستوری که از طرف خداوند متعال صادر شده، محقق نمی شود مگر به دست امام. چرا که امام است که از حدود الهی به طور کامل باخبر است و اوست که با استقرار عدالت شرایطی را فراهم می کند که احکام الهی به صورت عملی و عینی تمام و کمال اجرا شوند. حدود الهی را امام می شناسد چرا که هیچ انسانی عدل را به طور کامل در اختیار ندارد مگر امام. هیچ کس مانند امام معصوم از آموزه های دین باخبر نیست، پس تحقق عینی و عملی آموزه های دین فقط به دست امام است.

با شناخت امام، دقت در سخنان و اعمال اوست که حدود الهی شناخته می شوند.

2.اطاعت از خدا در گرو شناخت امام:

امام باقر (علیه السلام) می فرمایند:

"همانا اگر مردی شبها به عبادت به پا خیزد و روزها روزه دارد و تمام اموالش را صدقه دهد و در تمام دوران عمرش به حج رود و امر ولایت ولی خدا را نشناسد تا از او پیروی کند و تمام اعمالش با راهنمایی او باشد، برای او از ثواب خدای جل و عزّ حقی نیست و او از اهل ایمان نمی باشد." (4)

این حدیث بسیار روشن است. شناخت ولایت امام و قبول ولایت او، شرط پذیرفته شدن طاعت الهی است، چرا که فردی که در مسیر الهی بدون راهنما قدم برمی دارد مانند کسی است که در تاریکی به دنبال مقصد می گردد و امکان انحراف او زیاد است. به قول حافظ :

طی این مرحله بی همرهی خضر مکن
ظلمات است بترس از خطر گمراهی

توجه: مقاله ی بعدی در ادامه ی بحث «شناخت» است. در مقاله ی بعدی به سطوح شناخت خواهیم پرداخت.

پی نوشت:[/b]

1.بحارالانوار، ج 8، ص 368، ج 32؛ به نقل از معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ابراهیم شفیعی سروستانی، ج1، ص 146
2.تفسیر اطیب البیان، ج 1، ص 150.
3.الکافی، ج 1، ص 200، ح 1؛ به نقل از معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ابراهیم شفیعی سروستانی، ج1، صص 146 - 149
4.الکافی، ج 2، ص 19، ح 5؛ به نقل از معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ابراهیم شفیعی سروستانی، ج1، ص 149

[b]

ان شاء الله ادامه دارد...

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله...

2) بی مرگی : صبر

پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در خطبه ی روز غدیر فرمود:
«سوره ی والعصر درباره ی علی نازل شد و تفسیرش این است که: (و) سوگند به خداوند قیامت، همانا انسان در زیان است. [منظور از این انسان] دشمنان آل محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) است، مگر کسانی که ایمان بیاورند به ولایت آنها و اعمال صالح انجام دهند و در زبان غیبتشان با برادرانشان همدردی نمایند و سفارش به صبر کنند.» (1)


یکی از مهمترین و راهبردی ترین وظایف شیعه در عصر غیبت، «سفارش به صبر» است. یعنی مؤمن، خانواده، دوستان وخویشاوندانش را به ایمان و صبر تشویق کند. چرا که هرچند دوران غیبت دورانی است طولانی و تاریک و رنج آور اما طلوع ظهور، پس از آن، طلوعی درخشنده و امیدبخش است. اگر کسی از مؤمنین در طول غیبت از خود صبر و استقامت نشان ندهد، حتماً با در افتادن با فتنه ها و بلایای آخر الزمان از پا خواهد افتاد.



تنها راه کار استقامت در دوران غیبت و پایداری در راه دین، صبر است.



محمد بن فضیل از امام رضا (علیه السلام) روایت کرده است:

از آن حضرت درباره ی چیزی از فرج پرسیدم، فرمود: «آیا مگر نه اینکه انتظار فرج خود فرج است؟ خداوند – عزّ و جلّ- می فرماید: فانتظروا انّی مَعَکم مِنَ المُنتَظرین. (منتظر باشید همانا من با شما از منتظران خواهم بود.) (2)




وقتی ائمه ی معصومین (علیه السلام) می فرمایند انتظار فرج نوعی فرج است، به این معناست که در صبر و استقامت در دین است که خداوند گره از مشکلات باز می کند. هرچند انتظار در حدیثی که ذکر شد، مفهومی گسترده تر از صبر دارد، با اینحال شاید بشود با توجه به اینکه صاحب مکیال المکارم آن را در بخش صبر آورده است، بتوان گفت صبر مفهومی گسترده تر از آنچه به نظر می رسد دارد.




صبر، می تواند شامل صبر بر گناهان، صبر بر ابتلائات و مصایب و صبر در عبادت باشد. به نظر می رسد این مفاهیم همان مسیری است که هر انسان برای کمال باید طی کند. در نهایت اگر مؤمنین در طول غیبت در استقامت و صبر به یکدیگر کمک کنند و همدیگر را در این راه تشویق کنند، گذر از مرحله ی غیبت آسانتر خواهد شد. چرا که همین صبر، نشانگر امیدی است که به آینده دارد و این امید محرّک او در زندگی خواهد بود.



در پایان حدیثی به نقل از امام کاظم (علیه السلام) می آوریم:
«دویست سال است که شیعه با آرزوها تربیت می شود.» (3)




پی نوشت:
1.اصول کافی، ج2، ص 56، ح3
2.بحارالانوار، ج 52، ص 128، ح22
3.تکالیف بندگان نسبت به امام زمان، صص 353- 356


ان شاء الله ادامه دارد....


اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله...

با عرض سلام

ابتدا عذرخواهی میکنم قرار بود در ارسال دوم ادامه بحث شناخت رو بنویسم اما فراموش شد...

این ارسال ،ادامه مبحث شناخت هست که در ارسال اول اومده...

بی مرگی : شناخت (2)

در مقاله ی قبل درباره ی شناخت و لزوم آن بحث کردیم. در این مقاله می خواهیم به مراتب شناخت بپردازیم و بفهمیم مردن در کدام مرحله ی شناخت، مرگ جاهلی نیست.

شناخت، 4 مرتبه یا مرحله دارد.

مرتبه ی اول: مرتبه ی اول شناخت، شناخت شناسنامه ای است. به این معنا که درباره ی اسم، نسب، تولد، تاریخ و دیگر مسائل ظاهری امام بدانیم. آیا دانستن تاریخ تولد باعث نجات انسان می شود؟ معاویه از تاریخ و نسب امامان بیش از هر شخص دیگری مطلع بود، آیا این شناخت موجب نجات او شد؟

این مرتبه از شناخت هر چند در مرحله ی اول لازم است اما کافی نیست.

مرتبه ی دوم: مرحله ی دوم، آگاهی کلامی است. کلام علمی است که از اعتقادات دین دفاع می کند.

در این مرتبه از شناخت، آگاهی درباره ی امامت، ضرورت آن، رابطه ی امامت با نبوت، رابطه ی امامت با توحید و به طور کلی درباره ی امامت و مسائل اعتقادی کلی پیرامون آن بحث می شود. برای مثال از مهمترین مسائل درباره ی امامت این است که امامت یک منصب الهی است و خداوند این منصب را برای هر که مناسب بداند او را انتخاب می کند. انتخاب امام به عهده ی مردم نیست.

هر چند این مرتبه از شناخت بهتر از مرتبه ی اول است اما این مرحله نیز دانایی ما را درباره ی امام زمانمان کامل نمی کند.

مرتبه ی سوم: آگاهی به صفات، کمالات و خلقیات امام زمان (علیه السلام) مرحله ی سوم است. صفاتی که ائمه در وجود خود به صورت تامّ و کمال یافته، داشتند و مردم را به آن دعوت می کردند. صفاتی که باعث می شد نزدیک به مکروه نروند و حرام انجام ندهند. در واقع شناخت اخلاق از امام در مرتبه ی سوم قرار می گیرد.

شناخت این صفات آسان نیست. صفات مراتبی دارند. ائمه (علیه السلام) بالاترین مرتبه از صفات را دارا بودند و این مرتبه مرحله ی تامّ است.

[b]برای مثال اگر یک انسان معمولی «بینا» است، عقاب مرتبه ی بینایی بالاتري در بین موجودات دارد که در آسمان موشی را که روی زمین می خزد می بیند، و امام در مرحله ی اتمّ بینایی است. یعنی بینا به ظاهر و باطن جهان خلقت است یا به تعبیری «شاهد» است.

یا اگر حاتم طائی در میان بخشش گران جایگاه ویژه ای دارد، ائمه ی اطهار (علیه السلام) در بخشندگی تامّ و تمام هستند.

مرتبه ی چهارم: معرفت درباره ی خلقت نورانی امامان (علیه السلام) بالاترین مرحله ی شناخت و شرط نمردن در مرگ جاهلی است. در این مرحله می فهمیم برتری ائمه، نه به خاطر صفات علیا، و نه به خاطر نسب شریف است، بلکه به خاطر تقدم خلقت نورانی آنهاست.

همه ی موجودات، یک خلقت نورانی دارند و یک خلقت بر سیر تاریخ. در زمان زمینی حضرت آدم (علیه السلام) نخستین انسان است. اما این زمان زمینی حتی در کهکشان هم جایگاهی ندارد و ارواح نورانی این زمان خطی را ندارند. در زمان زمینی، خلقت، خطی است، یعنی اول حضرت آدم (علیه السلام) خلق شده، بعد نوح (علیه السلام) بعد موسی (علیه السلام) و دیگران.

اما در خلقت نورانی مرتبه از بالا به پائین است. در این مرتبه، اول وجود نورانی پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و ائمه (علیه السلام) خلق شده است و از نور آنها باقی مردم. این نورانیت نیز مراتبی دارد.

از آنجایی که دوست نداریم هیچ کس به مرگ جاهلی بمیرد چند کتاب به شما معرفی می کنیم تا با بهره; گیری از آنان به مراتبی از شناخت دست بیابید.

1.معرفت امام زمان و وظایف منتظران، ابراهیم شفیعی سروستانی
2.وجود حضرت مهدی (علیه السلام) در پرتو عقل و نقل، علی اصغر رضوانی
3.وابستگی جهان به امام زمان (علیه السلام)، آیة الله صافی گلپایگانی
4.ولایت کلیّه، سید حسن میرجهانی

خواندن برخی از این کتابها بسیار مشکل است، پیشنهاد می کنیم این کتب را به همین ترتیب مطالعه کنید. در ضمن خواندن کمی فلسفه و منطق را نیز توصیه می کنیم.



منبع: سخنرانی استاد اسماعیل شفیعی سروستانی در جمع موعودیان، با تصرف و تلخیص

[b]ان شاء الله ادامه دارد...

اللهم عجل لولیک الفرج
[b]التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله...


بی مرگی : سلام به امام


اگر به غریبه ای صبح به صبح سلام کنید، پس از مدتی نسبت به او علاقه و وابستگی خاصی پیدا می کنید و این وابستگی شما را به داشتن رابطه ی بیش از سلام با آن غریبه علاقه مند می کند.

اکنون، در نظر خود فردی را مجسم کنید، که آرزوهایتان را می داند، علایقتان را می شناسد، خود واقعی شما را بهتر از خودتان درک می کند، برای گناهان شما طلب مغفرت می کند، خواسته هایتان را یکی یکی برآورده می کند و بود و نبود شما به دست اوست! چنین کسی که در زندگی هر فردی بااهمیت ترین فرد باید تلقی شود، چگونه حتی از سلامهای دم صبحمان که به یک غریبه می کنیم، دریغش می داریم؟

هدف از این سخنان این بود، که اگر گفتیم یکی دیگر از وظایف منتظران «سلام به پیشگاه او هر صبح» است، بدانید این سلام باید از چه نوعی باشد! (1)

شاید سلام کردن، امری عادی و حتی در نظر ما کوچک باشد تا ارادت خود را به صاحبمان اعلام کنیم، باید بدانیم که اهداف بزرگی پشت این سلام کوچک است.

اولاً سلام از اسمای زیبای الهی است که بیانگر آرزوی سلامتی برای طرف مقابل سلام است.

ثانیاً با این سلام، نام و یاد امام را در قلب خودمان زنده می کنیم و اگر این سلام، به سلام ختم نشود و کم کم خواندن دعا و زیارات را در هر صبح و پس از تعقیب نماز صبح بر خودمان واجب کنیم، یاد آن حضرت از هیچ دلی محو نخواهد شد.

علاوه بر اینها، این سلام و زیارات و توجه به مقام حضرت ولی عصر (علیه السلام) انس و محبت ما را نسبت به آن حضرت دو چندان می کند. ان شاء الله.

پی نوشت:
1. شفیعی سروستانی، ابراهیم، معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ص 150


ان شاء الله ادامه دارد...


اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله.....

بی مرگی: ترک خود آزاری

[b]از مهمترین دلایلی که روز به روز ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه) را عقب می اندازد، ظلم انسانها به انسانهای دیگر، به خدا، و خودشان است. به طور کلی انجام آنچه که خدا برای انسان حرام کرده است، و به طور ساده «گناه»، انسان آخرالزمان را از بهره مندی وجود صاحب الامر خویش محروم کرده است.

ظلمی که انسان به خویشتن می کند، بیشترین آسیب را به خودش می زند، چرا که علاوه بر صدمه زدن به روح زلال انسانی، ظهور منجی موعود را نیز به تاخیر می اندازد.

مرحوم شیخ طوسی درباره ی امام زمان (علیه السلام) می گوید:

«وُجودُهُ لُطفٌ وَ عَدمُهُ مِنّا»

يعني وجود حضرت لطف و عنايت بر ماست و غيبت ايشان به خاطر اعمال و رفتار بد ماست. (1)

امیرمومنین علی (علیه السلام) نیز می فرمایند:

«زمين خالي از حجت خدا نيست ، لكن خداوند متعال ، خلقش را از اينكه حجت را بشناسند نابينا و محروم مي نمايد و اين بخاطر ظلمي است كه بر خودشان روا داشتند.» (2)
[b]

با انجام هر گناه، ظهور موعود، به عقب می افتد. گناه به معنای کاری است که ولی خدا از انجام آن کراهت و نفرت دارد. علت تاخیر ظهور و ناشناخته ماندن امام زمان (علیه السلام) از زبان امیرالمومنین (علیه السلام) به خوبی روشن می گردد:

[b]«ظلم و جور با بصيرت سنخيت ندارد و كسي كه در كلاس گناه و معصيت بسر مي برد هم سنخ با اولياي خدا نيست. لذا ديده اش از شناخت حضرت نابيناست»(3)

باید دانست که شعیان و دوستداران امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، با انجام محرمات، نه تنها به خود ستم می کنند، بلکه به خاطر تاخیر در نابودی باطل، انتقام خون مظلومان و عقب افتادن ظهور، قلب امام خود را می شکنند و محبوب خود را در قفس انتظار گرفتار می کنند.

حضرت بقیة الله الاعظم (ارواحنا له الفداء) خود در این باره می فرمایند:

«محبوس نكرده ما را از دوستان، مگر خبرهاي ناگواري كه همواره از ناحيه آنان به ما مي رسد كه ناخوشايند است، در حاليكه ما آن كارها را از ايشان نخواستيم»(4)

[b]به همین جهت در مکیال المکارم یکی از وظایف منتظران چنین است: «دوری از محرمات»

پی نوشت:

1.تجرید الاعتقاد
2.بحار الانوار ، ج 51، ص 113
3.مشعل هدايت ، ج 2 ، ص 126 ، مقاله امكان تشرف
4.احتجاج طبرسي ، ج 2 ، ص 322

[b]ان شاء الله ادامه دارد....

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا
[/b]

[Farzaneh]

بسم الله...

بی مرگی: توبه ی نصوح!!!


بارها و بارها خوانده ایم و می دانیم، یکی از علل عدم ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) این است که ستم و گناه در زمین به حدی است که سنخیت لازم بین امام و مأموم وجود ندارد. به عبارت دیگر تا زمانی که مردم بر گناهان خویش پافشاری کنند طعم ظهور را نخواهند چشید.

از همین رو در مکیال المکارم یکی از وظایف منتظران «اتحاد مردم بر توبه ی واقعی و بازگرداندن حقوق به صاحبان آن» است. یعنی همه ی مردم توبه کنند و دیگر مرتکب گناه نشوند.

[b]بی گمان یکی از حقوقی که زیر پا گذاشته ایم مربوط می شود به حکومت کردن امام مهدی (علیه السلام) که با خطاهای خویش آن را به تعویق انداخته ایم.

امام عصر (ارواحنا له الفداء) در پاسخ به حسن بن فضل یمانی که مرتکب خطایی شده بود و با ارسال نامه ای از آن حضرت عذرخواهی کرده بود، فرمود:

«هرگاه از گناه و اشتباهی که مرتکب شده ای به درگاه خداوند متعال استغفار کنی، خداوند متعال آن را می بخشند.» (1)

اما استغفار و توبه مراحلی دارد که طی این مراحل از زبان امیرالمومنین، علی (علیه السلام) به این شرح است:

1.مرحله ی اول پشیمانی از عمل انجام شده است.

2.تصمیم به عدم بازگشت به گناه مرحله ی دوم است. چنانچه شیرینی گناه در دل مومن محو و نابود شود.

3.ادا کردن و پرداختن حق مردم به خودشان چنان که وقتی خداوند را ملاقات می ککنی پاکیزه باشی و کسی به دنبال تو نباشد.

4.جبران گناه. به طور مثال جبران نخواندن نماز، خواندن قضای آن است.

5.از این مرحله به بعد مراحلی است که برای تقوی لازم است و واجب نیست. این مرحله آن است که گوشتی که در اثر حرام بر بدن فرد روییده آب شود.

6.در این مرحله همان طور که بنده درد گناه را چشید باید رنج فرمانبرداری را با سختی دادن به خود در عبادت به جان بخرد.


بعد از بیان این مطالب امیرمومنان به راوی فرمود:

«آن وقت می گویی: استغفرالله.» (2)

[b]

پی نوشت:

1.اکمال دین، ج 2، ص 490
2.نهج البلاغه، حکمت 417

ان شاء الله ادامه دارد...


اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله....

بی مرگی: احترام


یکی از وظایف مومنان در برابر امام زمان (علیه السلام) رعایت احترام است.
علت این احترام مطمئناً شأنی است که امام دارد. شأنی که خداوند به او داده است. البته رعایت ادب و احترام نسبت به همه ی اشخاص مومن، به خاطر سن، عبادات بیشتر، و یا دیگر دلایل بر ما واجب است. اما احترامی که به امام می گذاریم از جنس دیگری است.

برای مثال مؤمن باید نام امام را با احترام یاد کند و او را با القاب شریفش صدا بزند. القابی که امام با آنها خوانده می شود نشانگر اخلاق و یا صفتی است که در او متجلی شده است. مثلاً یکی از صفات امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هدایتگری است؛ نام «مهدی» نامی است که متجلی همین صفت است.

القاب زیبایی که می توان امام را با آن خواند عبارت است از: صاحب الامر، صاحب الزمان، حجت، قائم، مهدی و... است. (1)

در میان امامان معصوم (علیهم السلام) رفتاری شایع بود که خاص حضرت مهدی (علیه السلام) است. آنها وقتی نام حضرت را می شنیدند، برمی&;خواستند و دست خود را به نشانه ی احترام بر سر می گذاشتند و بر حضرت درود می فرستادند و طلب تعجیل در فرج می کردند. این رفتار به مومنان نیز توصیه و سفارش شده است.(2)

یکی از نکاتی که در غالب کتابهای مهدوی به آن پرداخته شده است، گفتن نام محمد است که برخی آن را به علت منع احادیث «م- ح- م- د» می خوانند و می نگارند. بسیاری احادیث در منع بردن این نام مخصوصاً میان جمع، آمده است و علت آن را این می دانند که با بردن نام حضرت مکان زندگی حضرت و یا دوستان او آشکار می شوند و از این طریق جان امام به خطر می افتد. اما در حال حاضر به نظر بسیاری از علما، بردن این نام منعی ندارد چرا که یافتن امام در این جهان بزرگ بسیار دشوار است.

با این حال در کتاب مکیال المکارم نبردن نام محمد نیز یکی از علائم احترام دانسته شده است.(3) بهتر است حداقل در میان جمع و یا با صدای بلند این نام را به کار نبریم و از القاب دیگر امام استفاده کنیم. چرا که این روش سیره ی ائمه بوده است و عقل نیز چنین حکم می کند که از شبهه و اعمال شبهه ناک دور باشیم.


پی نوشت:

1.تکالیف بندگان نسبت به امام زمان (علیه السلام)، به نقل از مکیال المکارم، ص 23؛ با تصرف
2.الزام الناصب، ص81، به نقل از کتاب دادگستر جهان، ابراهیم امینی، ص 125
3.تکالیف بندگان نسبت به امام زمان، به نقل از مکیال المکارم، ص 65

[b]ان شاء الله ادامه دارد....


اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا

[یاوران مهدی]

[Farzaneh]

بسم الله...

بی مرگی: کوبیدن جاده ی ظهور



اگر شرایط در جهان به گونه ای باشد، که خطرپذیری ظهور بالا باشد، غیبت همچنان ادامه خواهد یافت. چرا که حضرت مهدی (علیه السلام) تنها باقی مانده ی خداوند است و جهان به این یک حجت نیاز دارد. پس اگر شرایط به گونه ای باشد که به فرض با ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) همه ی سلاح ها، حضرت را نشانه بگیرند، فرض ظهور عاقلانه نیست.

یکی از وظایف منتظران، بی آنکه نیاز به گفتنش باشد، آمادگی است. (1) آنچه در بیشتر کتب به آن پرداخته شده است، آمادگی در ابزار آلات جنگی است. با این حال نه تنها تهیه ی سلاح و آمادگی برای دفاع از جبهه ی حق، از وظایف مهم منتظران است، آمادگی به لحاظ فکری نیز تکلیف آنها به شمار می رود.

برای توضیح بیشتر این مطلب، اشاره می کنیم به عدالت حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) که در سالهای حکومت خود داشتند. طلحه و زبیر که از یاران بسیار نزدیک حضرت بودند و در جنگهای مختلف ایشان را یاری نمودند، با تشکیل حکومت و جاری شدن عدالت ایشان، عدل را تاب نیاوردند و از دشمنان آن حضرت شدند.

عدالت حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه) نیز از همان نوع است. آیا ما مدعیان انتظار، می توانیم عدالت حضرت را درباره ی خودمان تاب بیاوریم؟ آیا اگر امام همه ی نمازهایمان را اشتباه بخواند و یا اموالمان را شبهه ناک، حاضریم بپذیریم و کل نمازهایمان را قضا کنیم و کل اموالمان را از دست بدهیم؟

پاسخ این سوال به واقع خیر است! چرا که اگر غیر از این بود، حتماً ظهور اتفاق می افتاد. چرا که تحقق این ادعا نشانگر اوج گرفتن و آمادگی کامل ذهنی مردم نسبت به انتظار است و در این صورت حتماً دعای از ته قلبی برای ظهور خوانده می شود و در این صورت حتماً ظهور اتفاق می افتد.

آمادگی عملی نیز از وظایف مهم است. همانطور که برشمردیم، شاید بتوانیم، تهیه ی سلاح را نیز از همین زمره بدانیم. اهمیت این آمادگی به قدری است که در بسیاری احادیث به آن امر شده است.

امام باقر (علیه السلام)، از فردی پرسیدند:

"حداکثر چقدر مرزبانی می کنید؟"

فرد پاسخ داد: چهل روز.

امام فرمودند:

"ولی مرزداری ما، مرزداری همیشگی است." (1)

این به این معناست که مسلمانان باید همیشه آماده باشند تا دشمن نتواند آنها را غافلگیر کند.

در حدیثی مشهور از امام صادق (علیه السلام) نیز آمده است:
"هر یک از شما باید برای خروج قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) سلاحی مهیا کند، هرچند یک تیر باشد..." (2)

امام خمینی (رحمة الله علیه) دیدگاه وسیعی نسبت به انتظار فرج داشتند و درباره ی آن فرمودند:

"همه ی ما انتظار فرج داریم، و باید در این انتظار خدمت کنیم. انتظار فرج، قدرت اسلام است و ما باید بکوشیم تا قدرت اسلام در عالم تحقق پیدا کند و مقدمات ظهور ان شاء الله تهیه شود." (3)



پی نوشت:
1.شفیعی سروستانی، ابراهیم، معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، صص 141- 147
2.کلینی، کافی، ج 8، ص 381، ح 576
3.نعمانی، محمد بن ابراهیم، الغیبة، ص 320، ح 10
4.صحیفه ی نور، ج7، ص 255

[b]ان شاء الله ادامه دارد...

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله...

بی مرگی: دوستی با صالحان


بهترین ترجمه از کلمه ی صالح که از ریشه صلح است این است: نیکوکار. صالح کسی است که اعمال نیک انجام میدهد. در دین اسلام بارها و بارها تاکید شده است که افراد نباید به ایمان به خداوند اکتفا کنند بلکه باید در جهت نزدیکتر شدن به او به سوی اعمال نیک بشتابند. پس از نظر اسلام کسی بهتر از مومن صالح نیست.

[b]در احادیث و سیره ی معصومین (علیهم السلام) بسیار دیده ایم که اهمیت «دوست» تا کجاست. دوست نه تنها در متون دینی ما تجلی یافته است بلکه همنشینی با او در شعر و ادب ما نیز یدی طولانی دارد.

حتماً داستان آن گِل را که همنشین با گُلی خوشبوی شد شنیده اید: [/b]

...بگفتا : من گِلی ناچیز بودم
ولیكن مدتی با گُل نشستم
كمال همنشین در من اثر كرد
وگرنه من همان خاکم که هستم

مفهوم این شعر به خوبی یکی دیگر از وظایف منتظران را روشن می سازد: «همنشینی با صالحان» (1)

اهمیت دوستی بسیار است.

پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) می فرمایند:
«انسان بر دین دوستش خواهد بود ، بنابراین هر یک از شما دقت کند که با چه کسی دوست میشود.» (2)

در ضمن می فرمایند:
«انسان همراه کسی محشور میشود که او را دوست بدارد.» (3)

البته همیشه راهکارهایی برای یافتن بهترین همراه و بهترین رفیق وجود دارد.

امام علی (علیه السلام) می فرمایند:
«برترین دوست و برادر تو کسی است که در کار خیر سبقت گیرد و تو را هم به سوی خیر بکشاند ، و تو را به نیکی فراخواند و یاری کند.» (4)

اگر دقت کنید ویژگی هایی که حضرت امیرالمومنین فرمودند همان ویژگی صالحان است. دوستی با صالحان باعث نزدیک شدن ما به خداوند می شود و از این طریق راهی برای سنخیت بیشتر با صاحب خود پیدا خواهیم کرد.

با دوست و همراه صالح می توان مسیر پر پیچ و خم و تاریک آخرالزمان را آسانتر پیمود و با وعده های امید، هر چه بیشتر شیطان را دور و خدا را نزدیک کرد؛ می شود گناه را راند و ظهور را به ثمر رساند... ان شاءالله.

پی نوشت:[/b]

1.مکیال المکارم اثر میرزا تقی اصفهانی
2.بحارالانوار جلد 74 صفحه 192
3.بحارالانوار جلد 17 صفحه 13
4.میزان الحکمة جلد 1 صفحه 57 حدیث 267

[b]

ان شاء الله ادامه دارد...

اللهم عجل لولیک ا لفرج

التماس دعا[/

b][/b]