کل یوم عاشورا.... و کل ارض کربلا

[عمار رهبری]

برو خجالت بکش، اباعبدالله را سیاسی نکن!!!

یک زمانی بعد از کودتای ۲۸ مرداد ، انگلیس در مشهد برای هیئت های مذهبی کمک فرستاد، انگلیس و دربار پرچم های عزاداری بین هیئت ها تقسیم کردند، تو همین مشهد خودمان، بعد کودتای ۲۸ مرداد، قمه توزیع کردند، سفارت انگلیس پول داد و قمه توزیع کرد بین عزاداران امام حسین، گفت بزنید توی سر خودتان ولی با ما کاری نداشته باشید!

میگویند زمانی که روسها آذربایجان را گرفته بودند، روز عاشورا که بیست تا سی هزار قمه زن در خیابانهای تبریز آمده بود، همانروز روسها عالم مشروطه خواه و مجاهد تبریز-میرزاعلی ثقه الاسلام تبریزی- را گرفته بودند و میخواستند اعدامش کنند،در میدان مرکزی شهر این آخوند مجاهد را آوردند به دار بکشند، بیست هزار مرد هم در خیابانها، قمه میزدند، یکی رفت پیش قمه زنها ، گفت شما که اینها را توی سر خودتان میزنید، من نمیگویم توی سر روسها بزنید ولی لااقل با همین قمه ها بیایید به میدان اعدام و پای چوبه دار که اینها ببینند بیست هزار آدم قمه به دست آمده و بترسند و ایشان را به دار نکشند، قمه زن ها گفتند برو خجالت بکش، اباعبدالله را سیاسی نکن، امام حسین را بگذار برای ما، امروز ما آمدیم با امام حسین حال کنیم و قمه بزنیم ...

خب این نوع امام حسین را ، انگلیس و روس قمه هایش را میخرند و هدیه میدهند...

("زندگی به سبک امام حسین" سال ۹۱ استاد رحیم پور ازغدی)
https://plus.google.com/u/0/10498816...ts/jNRUgRkGyfP

[عمار رهبری]

عاشورا هنوز هست و وسعتش دیگر به شهر هزار رنگ کوفه تا دشت پر بلای نینوا محدود نمیشود

امروز جنگ حق و باطل به وسعت همه ی کره ی خاکیست اما تناسب 72 به 30000 هنوز برقرار است

راهت را انتخاب کن، نمیتوانی یزیدی زندگی کنی حسینی محشور شوی،
یا یزیدی باش یا حسینی،
بی طرف ها یا بزدل های یزیدی دو سر سوخته اند یا منافقینی که از کفار بدترند ...

https://plus.google.com/u/0/10596358...ts/ZmF6M5xduks

[عمار رهبری]

امام خامنه ای:
عظمت شهداى كربلا به اين است که براى احساس تكليف، كه همان جهاد در راه خدا و دين بود، از عظمت دشمن نترسيدند؛
از تنهايى خود، احساس وحشت نكردند؛
كم بودن عدّه خود را مجوزّى براى گريختن از مقابل دشمن قرار ندادند.

اين است كه يك آدم را، يك رهبر را، يك ملت را عظمت مى‌بخشد:
نترسيدن از عظمت پوشالى دشمن.
۱۳۷۱/۰۴/۱۰

[عمار رهبری]

زیر بار ذلت زندگی کردن؛ یعنی مرگ!

کاش این کلمات امام عشق؛ حسین(علیه السلام) را همه عالم می شنید:

لَيْسَ الْمَوْتُ فِي‌ سَبِيلِ الْعِزِّ؛ إلاَّ حَيَوه خَالِدَه؛
مرگ‌ در راه‌ عزّت‌، چیزی نیست؛ مگر زندگاني‌ جاويدان‌!

وَلَيْسَتِ الْحَيَوه مَعَ الذُّلِّ؛ إلاَّ الْمَوْتَ الَّذِي‌ لاَ حَيَوه مَعَهُ.
و زندگاني‌ با ذلّت‌؛ چیزی نیست؛ مگر مرگي‌ كه‌ هیچ نشانی از زندگی در آن نیست!

[عمار رهبری]

روضه‌ی عصر عاشورا به روایت حضرت آیت‌الله خامنه‌ای

در همین حالاتى که دشمنان دور بدن حسین‌بن على علیه‌السلام حلقه زدند و هر کدامى یک ضربه‌اى وارد مى‌کنند و این جسمِ پاک بى‌دفاع روى زمین افتاده، هر چه این‌جا وحشیگرى است، این‌جا خباثت است، این‌جا روح حیوانى و انتقام‌گیرى است، در خیام حرم ابى‌عبداللَه روح توجه به خدا، روح انسانى رقیق و عاطفه‌ى شدیدى است که موج مى‌زند و همه‌ى زنها و کودکان - که جز زن و کودک هم در آن خیام حرم کسى نبود، مرد فقط على‌بن‌الحسین علیه‌الصلاةوالسلام بود، که ایشان هم بیمار بودند - همه‌ى اینها نسبت به حسین‌بن‌على و سرنوشت او آن حالت نگرانى را دارند. از خیام حرم بیرون آمدند، و مى‌روند به آن طرفى که فکر مى‌کنند حسین‌بن‌على علیه‌السلام در جا روى زمین افتاده. نقل مى‌کنند که وقتى که این زنها از خیمه‌هابیرون آمدند - زنهاى عرب دیدید شما چطور ندبه مى‌کنند یا شنیدید، هنوز هم معمول است بین زنهاى عرب برکشته‌هاى خودشان بر عزیزان از دست داده به شکل دردناکى گریه مى‌کنند، به صورتشان مى‌زنند، مو از سرشان مى‌کَنند، یک چنین حالت فوق‌العاده‌اى دارند - خب اینها عزیزى را از دست دادند مثل حسین‌بن‌على، زینب پیشاپیش این جمعیت زنها دارند مى‌آیند به طرف قتلگاه.

وقتى که زینب رسید آن‌جا جسد عزیزش را روى زمین گرم کربلا افتاده دید به جاى هرگونه عکس‌العملى، به جاى هر گونه شکایتى رفت به طرف جسد عزیزش ابى‌عبداللَه خطاب به جدش پیغمبر صدایش بلند شد «یا رسول‌اللَه صلا علیک ملیک السماء هذا حسینک مرمل بالدماء مقطع الاعضاء» یعنى اى جد عزیزم، اى پیغمبر بزرگوار یک نگاهى به صحراى گرم کربلا بکن، این حسین توست که در میان خاک و خون مى‌غلتد و افتاده. بعد هم نقل مى‌کنند زینب دستها را زیر جسد حسین‌بن‌على کرد؛ صدایش بلند شد پروردگارا این قربانى را از ال محمد قبول بفرما.

روضه ی عصر عاشورا به روایت حضرت آیت الله خامنه ای
لینک در آپارات | روضه ی عصر عاشورا به روایت حضرت آیت الله خامنه ای

[عمار رهبری]

امام خامنه ای: راه حسین علیه السّلام؛ یعنی نترسیدن از خصم

کربلا الگوی همیشگی ماست.

کربلا مثالی است برای این‌که در مقابل عظمت دشمن، انسان نباید دچار تردید شود.

این، یک الگوی امتحان شده‌است.

راه حسین علیه السّلام؛ یعنی نترسیدن از خصم و تن دادن به مبارزه.
۱۳۷۱/۰۴/۱۰

[عمار رهبری]

ای دل تو چه میکنــی؟ میمانی یا میروی؟؟..
--------------------------------------------------------
از شب عاشورا به بعد، هر شب حسیــن علیه السلام همه را
جمع میکند، حتی من و تورا
و بعد از کم کردن نور خیمه میگوید:
"ماندن یا رفتن ..اختیار با خودتان است."..

ای دل تو چه میکنی؟..
میمانی یا میروی؟...

https://plus.google.com/u/0/11745547...ts/FWBgziM95zb

[عمار رهبری]

آرمیتا رضایی نژاد شاید معنی روضه ی عصر عاشورا را بیشتر از همه ی ما درک کند.
نامردها داریوش را جلوی چشمان دختر چهارساله اش گلوله باران کردند و مادرش را نیز با یک گلوله راهی بیمارستان...

نمی توانم حال آرمیتا را در آن لحظات درک کنم...
روش اشقیا پس از چهارده قرن هنوز تغییر نکرده است.
آنروز آب را تحریم کردند و امروز ... .
آنروز امان نامه فرستادند برای یل ام البنین و امروز....

آنروز گروهی از خواص کوفه را از شمشیر ابن زیاد ترساندند و امروز...
آنروز گروهی از کوفیان را با سکه های طلا فریفتند و امروز....
آنروز عمر سعدها، وعده ی ملک ری گرفتند و امروز...

آنروز هم عده ای از دینداران به دنبال مذاکره و مصالحه با ظالم بودند و امروز...
آنروز کوفیان، با انتخاب دنیا، ننگ ابدی را برای خود خریدند و امروز...؟!
آنروز دین خدا، جز با خون حسین (علیه السلام) زنده نمی ماند و امروز... ؟!

هيهات منا الذلة
پی نوشت: تاریخ گواهی می دهد که نه عمر سعد به ملک ری رسید و نه مردم سازش کار کوفه قرنها رنگ آرامش و امنیت را دیدند. اما تاریخ مانده است و سرافرازی حسین ....
[b]
https://plus.google.com/u/0/10664349...ts/CJZaXcMM25C
[/b]

[عمار رهبری]

از صدام پرسيدند چرا بعد از كشتن آيت الله سيد محمد باقر صدر دستور قتل خواهرش بنت الهدي را دادي؟

گفت : من اشتباه يزيد در نكشتن زينب در واقعه كربلا را مرتكب نمي شوم چرا كه زينب نام برادرش را زنده كرد براي همين خواهر سيد محمد باقر را كشتم ...

صلواتی تقدیم به بانوی عزیزمان حضرت زینب سلام الله علیها و روح آن دو بزرگوار


https://plus.google.com/u/0/117172364812831803320/posts/1qRj8Sbe8P5

[عمار رهبری]

هر گناهي‌ بخواهي‌ بكن‌!!!

روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ مردي‌ به‌ نزد حضرت‌ حسين‌ بن‌ عليّ عليهما السّلام‌ آمد و گفت‌:
من‌ مردي‌ هستم‌ اهل‌ گناه‌، و توانائي‌ شكيبائيِ گذشت‌ از معصيت‌ را ندارم‌؛ پس‌ شما مرا موعظه‌اي‌ بنمائيد!

حضرت‌ در پاسخ‌ او فرمودند: پنج‌ كار بجاي‌ بياور، و سپس‌ هر گناهي‌ بخواهي‌ بكن‌!

اوّل‌ آنكه‌: از روزيِ خدا نخور، و هر گناهي‌ بخواهي‌ بكن‌!

دوّم‌ آنكه‌: از تحت‌ قيّوميّت‌ و ولايت‌ خدا خارج‌ شو، و هر گناهي‌ بخواهي‌ بكن‌!

سوّم‌ آنكه‌: براي‌ گناه‌ کردن جائي‌ را پیدا کن كه‌ خدا ترا نبيند، و هر گناهي‌ بخواهي‌ بكن‌!

چهارم‌ آنكه‌: چون‌ مَلك‌ الموت‌ براي‌ گرفتن‌ جان‌ تو آيد، نگذار جانت را بگیرد، و هر گناهي‌ بخواهي‌ بكن‌!

پنجم‌ آنكه‌: چون‌ فرشته‌ پاسدار دوزخ‌ بخواهد ترا در آتش‌ بيفكند، تو در آتش‌ داخل‌ مشو، و هر گناهي‌ بخواهي‌ بكن‌!


[b]رُوِيَ أَنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ جَآءَهُ رَجُلٌ وَقَالَ: أَنَا رَجُلٌ عَاصٍ، وَلاَ أَصْبِرُعَنِ الْمَعْصِيَه؛ فَعِظْنِي‌ بِمَوْعِظَه!
فَقَالَ عليه‌السلام: افْعَلْ خَمْسَه أَشْيَآءَ؛ وَأَذْنِبْ مَا شِئْتَ!
فَأَوَّلُ ذَلِكَ: لاَ تَأْكُلْ رِزْقَ اللَهِ، وَأَذْنِبْ مَاشِئْتَ!
وَالثَّانِي‌: اخْرُجْ مِنْ وِلاَيَه اللَهِ؛ وَأَذْنِبْ مَاشِئْتَ!
وَالثَّالِثُ: اطْلُبْ مَوْضِعـًا لاَ يَرَاكَ اللَهُ، وَأَذْنِبْ مَا شِئْتَ!
وَالرَّابِعُ: إذَا جَآءَ مَلَكُ الْمَوْتِ لِيَقْبِضَ رُوحَكَ فَادْفَعْهُ عَنْ نَفْسِكَ، وَأَذْنِبْ مَا شِئْتَ!
وَالْخَامِسُ: إذَا أَدْخَلَكَ مَالِكٌ فِي‌ النَّارِ فَلاَ تَدْخُلْ فِي‌ النَّارِ، وَأَذْنِبْ مَاشِئْتَ!
منبع: لمعات الحسین
[/b]

[عمار رهبری]

ننگ پاک‌نشدنی!
باورش سخت بود. در پایتخت شیعه پرچم عاشورا آتش گرفته بود. عاشورا یک نام نیست، یک روز نیست، بخشی از یک عقیده نیست، عاشورا همه دین است، همه انسانیت، همه زندگی یک ملت، ملتی که عاشقش شد، به پایش جان داد، برایش زیست و تاریخ‌ساز شد. ناباورانه دیدیم که یک ملت لگدمال شده. چگونه می‌شد باور کرد وسعت این فاجعه را. درست در قلب عزای حسینی دوباره یزیدیان از پس تاریخ هزارساله جان گرفته بودند و دوباره حسینیان را به هماوردی می‌خواندند.
فاطمه جعفریان

عاشورای 88 را می‌گویم بعد از گذشت پنج سال هنوز هر عاشورا که می‌رسد سنگینی‌اش را می‌شود احساس کرد. اینجا پایتخت سعودی نیست پایتخت آل خلیفه نیست اینجا پایتخت انقلاب اسلامی است. هنوز عطر شهادت در پس نام کوچه‌هایش به مشام می‌رسد هنوز می‌شود پیوند عاشورا و این شهر را دید. بوی محرم که می‌آید کوچه‌های شهادت همه مست می‌شوند و عجبا که هیچ اختلافی به این یکی کارگر نیست. مردم این شهر هر که باشند با هر مرام و مسلک و عقیده‌ای به آن عشق می‌ورزند و پای سفره‌اش مهمان می‌شوند. آیا در طول تاریخ بشر می‌توان چنین سفره کریمانه‌ای را سراغ گرفت؟

باورش سخت است روز عاشورا به عزادار حسینی سنگ زدند، باورش سخت است حرمت یک ملت را وقیحانه شکستند و خداجو نام گرفتند، باورش سخت است این همه حقد و کینه در پس تاریخ هزارساله چگونه توانست اینجا اینگونه سربرآورد و در قلب شیعه و در ظهر عاشورا خودنمایی کند؟ هیچ اختلاف عقیده‌ای حرمت‌شکن عاشورا نیست و نخواهد بود آنچه حرمت می‌شکند نفاق است و عجبا از خصلت شگفت این روز. عاشورا رسواکننده است و چه زیبا باز هم یزیدیان رسوا شدند و رسوایی‌شان بر فراز تاریخ این سرزمین ماندگار شد.

و حالا بعد از گذشت پنج سال از آن روز سوالی بزرگ خودنمایی می‌کند چرا هنوز کسانی مرز خویش را با عاملان فاجعه عاشورای 88 روشن نکرده‌اند؟ فاین تذهبون به کجا می‌روید. عاشورا عین سیاست است اما باور کنید که این سرمایه انسانیت را نمی‌توان در چارچوب‌های بسته سیاست‌زدگی‌ها و جناح‌بندی‌ها جای داد. این سرمایه برای این قالب بسیار بزرگ است. چراغی که در کربلا روشن شد تا دنیا باقی است به عنوان سنجه‌ای برای تشخیص حق و باطل برای همه بشریت می‌درخشد و هیچ بازی سیاسی را یارای مقابله با آن نیست. ایستادن در برابرش رسوایی می‌آورد و همراهی‌اش ماندگاری، چگونه می‌توان این را دانست و در برابر عاملان بی‌حرمتی 88 عاشورا نایستاد؟! هیچ وجدان آگاه و بیداری نیست که یزیدیان را بستاید و عقوبتشان را نخواهد. وای بر سیاست‌زدگی‌هایی که بر وجدان آدمی غبار می‌پاشند.

در کارزار این جهان که هر ثانیه‌اش و هر ساحتش میدان نبردی است برای حق و باطل، اگر غافل شویم و اسیر در چارچوب‌های تنگ زمان و مکان و منفعت، طولی نمی‌کشد که می‌فهمیم همسان همه رسواشدگان تاریخ در کنار عذاب وعده داده شده الهی در حال نظارت قضاوت آیندگانی هستیم که یا به خیانت متهممان می‌کنند یا علامت سوالی بزرگ در برابر ناممان در کتاب‌های تاریخشان می‌نگارند که مگر حقیقتی آشکارتر از عاشورا برای تصدیق وجود داشت و مگر تکلیفی روشن‌تر از نبخشیدن عاملان بی‌حرمتی عاشورای 88 بود که کسانی برای منافع چند روزه حزبی و گروهی آن را به فراموشی سپردند.

ندای هل من ناصر ینصرنی ندای بیدارگر وجدان‌هایی است که در فراسوی زمان در میان تاریکی‌ها به دنبال نور می‌گردند و این نقطه اتصال همه حق‌جویان جهان است که با این ندا از تمام تفرقه‌ها آزاد شوند و یکصدا به راه حق بشتابند. راهی که می‌تواند درمانگر این روزهای ما باشد. روزهایی که گاهی در آن صدای حقیقت در میان جدال‌های بی‌مورد سیاسی گم می‌شود و فراموش می‌شود که بنا به کلام نغز کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا نوای لبیک یا حسین را نه در عاشورای سال 61 هجری که در همه زمان‌ها و مکان‌ها می‌توان فریاد زد و در برابر همه یزیدیانی که همیشه از دل تاریخ حسینیان را به هماوردی می‌طلبند قد علم کرد.
کیهان امروز