سيره پيامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام دوستان.
با توجه به اینکه در هفته وحدت و در آستانه ولادت با سعادت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و جگر گوشه اش امام جعفر صادق (علیه السلام) قرار داریم،بنده تصمیم گرفتم تا گوشه ای از سیره و روش زندگی رسول مهربانی رو بیارم تا هممون ازش عبرت بگیریم و تو زندگیمون بکار ببریم.إن شاالله.
از شمام میخام که این پستو یاری کنید.
با تشکر.

---

بسم الله الرحمن الرحیم

سيره فردي پيامبر - پاكي و آراستگي

رسول خدا از نظر لباس، موی سر و چهره، بسیار آراسته بود، در آینه نگاه می کرد و موی سر را شانه می زد، و اگر آینه نبود، در ظرف آب نگاه می کرد و موی سر را مرتب می ساخت. افزون بر آن، خود را برای خانواده و نیز برای اصحاب و یاران خود می آراست.
وقتی همسرش عایشه از علت نگاه کردن حضرت در ظرف آب پرسید، در جواب فرمود: خداوند دوست دارد که هرگاه بنده اش نزد برادران دینی خود می رود، خویشتن را برایشان بیاراید.
رسول خدا سر را شانه می کرد، و هرگاه موی سر یا صورت او می ریخت، همسرانش جمع می کردند. موهای پیامبر که به عنوان تبرّک نزد مردم مانده بود، از همان موها بود.
پیداست که این شیوه، سبب جذب و جلب توجه دیگران می شود، و از جمله رازهای محبوبیت پیامبر و نفوذ تبلیغ ایشان را در دل های مردم باید در همین گونه روش های رفتاری ایشان جستجو نمود.

مجله معرفت » بهمن 1385 - شماره 110، نویسنده : فاضلی، خادم حسین

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم

سيره فردي پيامبر - مسواك

بهداشت دهان و دندان از عوامل مهم تأمین سلامتی است. توجه به این نکته بهداشتی دستور خداوند است; چنان که پیامبر (صلی الله علیه و اله و سلم) فرمود: آن قدر از سوی پروردگار به مسواک دستور یافتم که ترسیدم بر من واجب شود.
پیامبر اکرم به مسواک اهمیت ویژه می داد، پیوسته دندان های مبارکش پاک و سفید بود، دوستان خود را هم به مسواک کردن تأکید می کرد. ایشان همیشه پیش از خواب مسواک می زد. هرگاه می خوابید مسواک را بالای سر خود می گذاشت، و وقتی از خواب بیدار می شد، ابتدا مسواک می زد.
رسول خدا (صلی الله علیه و اله و سلم) می فرمود: «اگر بر امّتم دشوار نبود، آنان را امر می کردم که در هر نماز، مسواک بزنند. آن حضرت درباره آثار و پیامدهای این کار بهداشتی می فرمود: مسواک، هم دهان را پاکیزه می کند، و هم سبب رضایت پروردگار است، و از سنّت های مؤکدی است که خداوند قرار داده.
مجله معرفت » بهمن 1385 - شماره 110، نویسنده : فاضلی، خادم حسین

[saeed6121]

احادیث حضرت محمد (ص)

1. رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) : هرکس دوستی دنیا و لذائذ آن را بر طلب علم الهی ترجیح دهد مستوجب خشم الهی میشود و در پائین ترین درجات آتش دوزخ با جهودان محشور خواهد بود و درباره چنین افرادی آیه زیر نازل گشته است . سوره بقره آیه 89 : و چون عرضه شد برایشان راه راست و شناختند صحیح بودن آنرا پس کفران این نعمت نمودند و از آن روی برتافتند پس لعنت خدا بر کافران باد. مکارم الاخلاق صفحه 528

2.رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) : ای بندگان خدا شما همانند بیمارانید و خداوند مانند طبیب مصلحت مریض در ایناست که به دستورات طبیب عمل نماید نه آنکه به چیزی که خود می پسندد اظهار تمایل کند پس تسلیم اوامر و دستورات الهی شوید تا به گروه نجات یافتگان بپیوندید و به خیر و سعادت دست بیابید. مجموعه ورام جلد 2 صفحه 117

3.رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) : در تفسیر قول خدای عزوجل سوره واقعه آیه 10 و 11 (( السابقون السابقون اولئک المقربون )) (( سبقت گیرندگان در انجام اوامر الهی همان مقربان درگاه الهی هستند )) فرمودند : جبرئیل به من خبر داده سابقون علی (علیه السلام) و شیعیانش میباشند آنها هستند که به بهشت سبقت گیرند و به جهت کرامتی که خداوند به آنها نموده مقربان درگاه الهی می باشند. امالی شیخ مفید صفحه 339

4.پیغمبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) : دوستی من و خاندانم در هفت جای پروحشت سودمند است وقت مرگ در قبر هنگام زنده شدن موقع تحویل دادن نامه اعمال در وقت حساب و سنجش اعمال و عبور از پل صراط کتاب نصایح صفحه 263 حدیث 13

5.رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) : خداوند متعال به هیچ عالم و دانشمندی سرمایه علمی عطا نفرمود جز آنکه از او پیمان گرفت نوع همان پیمانی که از پیغمبران گرفت که احکام و دستوراتش را به مردم ابلاغ نمایند و هرگز از بیان حقیقت دریغ نورزند. ترجمه منیة المرید صفحه 59

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم
سيره فردي پيامبر - عطر آگيني

خوش بویی و استفاده از عطریات موجب نشاط روحی می شود. افزون بر آن، برای دیگران نیز مسرّت و نشاط می آورد. بعکس، بوی بد دهان، بدن، لباس و جوراب مایه اذیت و رنجش خاطر دیگران می شود.
پیامبر همواره مواد خوش بوکننده استفاده می کرد; چنان که هرگاه از راهی عبور می کرد و دیگران به آنجا می رسیدند، به واسطه بوی عطر ایشان، می فهمیدند که آن جناب از اینجا عبور کرده است.
خرج کردن برای عطریات پسندیده است و اسراف به شمار نمی آید. امام صادق می فرماید: آنچه در راه مواد خوش بوکننده خرج کنی، اسراف نیست. بخشی از مخارج پیامبر صرف خرید عطر و مواد خوش بوکننده می شد. به فرموده امام صادق، رسول خدا بیش از آنچه برای طعام خرج کند، در خرید عطریات خرج می کرد.
هرگاه عطری را به پیامبر هدیه می کردند، استفاده می کرد و می فرمود: چه خوش بوست! ایشان همواره به استفاده از عطر علاقه داشت و از آن لذت می برد. رسول خدا به امیرمؤمنانفرمود: یا علی بر تو باد که هر جمعه خود را خوش بو کنی; زیرا از سنّت من است، و تا زمانی که بوی آن از تو نمایان باشد، برایت حسنه می نویسند.
مجله معرفت » بهمن 1385 - شماره 110، نویسنده : فاضلی، خادم حسین

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم
شيوه سخن گفتن پيامبر

پیامبر از همه مردم فصیح تر و شیرین سخن تر بود و می فرمود: من فصیح ترین عربم، و اهل بهشت به زبان محمّد (صلی الله علیه و آله و سلم) سخن می گویند. آن حضرت کم حرف و نرم گفتار بود و در وقت حرف زدن، سخن بیهوده نمی گفت و سخنش مانند جواهر به رشته کشیده بود. عایشه می گوید: سخنش آرام و منظم بود، در حالی که شما پراکنده سخن می گویید. سخن پیامبر موجز بود و با کلمات جامع سخن می گفت; نه کم و نه زیاد. بین دو جمله توقّفی داشت تا شنونده درک کند. از همه مردم خوش نواتر بود، بیشتر سکوت می کرد و جز به هنگام نیاز سخن نمی گفت، حرف ناروا نمی زد. اگر ناگزیر بود مطلب ناپسندی را بگوید، آن را با کنایه می فرمود. از روی خیرخواهی و نصیحت سخن می گفت.
مجله معرفت » بهمن 1385 - شماره 110، نویسنده : فاضلی، خادم حسین

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم
سيره اجتماعي پيامبر - محبت ورزي

از جمله علل و اسباب برقراری نظام حکومت و استواری امور مردم، محبت ورزی است; زیرا اگر مردم با یکدیگر برخوردی از روی محبت و صفا داشته باشند، هرگز با یکدیگر دچار مشکل نخواهند شد و از این روست که خداوند متعال ایجاد محبت بین مردم را بزرگ دانسته و بر آن منّت نهاده و فرموده است: «اگر تمام آنچه را در روی زمین است بین مردم انفاق کنی نمی توانی بین دل هایشان محبت ایجاد کنی، ولی خدا بود که میان آنان الفت انداخت.» (انفال: 63)
با دوستی و محبت، بهتر می توان عقاید و دستورهای دینی را بین مردم رواج داد تا خشونت و تندخویی; زیرا خشونت سبب تنفّر است، ولی محبت الفت می آورد. کسانی که نسبت به یکدیگر محبت داشته باشند، به هم نزدیک می شوند و چون با هم نزدیک شدند به یکدیگر یاری می رسانند و در آن صورت، به فعالیت و آبادانی می پردازند.
پیامبر اکرم از راه های گوناگون محبت ورزی، مانند سلام گفتن، دست دادن و مصافحه کردن، خبرگیری و تفقّد از حال و مشکلات پیروان خویش، در دل های آنان نفوذ داشت. پیامبر خدا چنان رفتار محبت آمیزی داشت که هرگز از یاران و اصحاب خویش غافل نمی ماند و پیوندها و رابطه ها را گرم و زنده نگاه می داشت. به فرموده امام علی، هرگاه کسی از برادران دینی اش را سه روز نمی یافت، احوال او را می گرفت: پس اگر غایب و در سفر بود برایش دعا می کرد، و اگر حاضر و در محل بود به دیدارش می شتافت، و اگر بیمار بود به عیادتش می رفت.
مجله معرفت » بهمن 1385 - شماره 110، نویسنده : فاضلی، خادم حسین

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم
سيره اجتماعي پيامبر - رفق و مدارا

خداوند عالم به رسول گرامی دستور داد: (وَ اخْفِضْ جَنَاحَکَ لِمَنِ اتَّبَعَکَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ) (شعراء: 215); و بال و پر خود را برای مؤمنانی که از تو پیروی می کنند بگستران.
این تعبیر قرآن کنایه زیبایی از تواضع و رفق همراه با مهر و ملاطفت است. همان گونه که پرندگان برای رشد دادن جوجه های خود و برای اظهار محبت، بال های خود را پایین آورده، می گسترانند و آنان را زیر بال و پر می گیرند، پیامبر نیز مأمور بوده این گونه رفق و مدارا کند.
پیامبر خدا با مدارای خویش، توفیق یافت دین و دنیای مردم را اصلاح نماید. البته سیره و منش مدارا، به عنوان یک اصل درباره همه سفیران وحی الهی وجود داشته است; چنان که خاتم پیامبران فرمود: ما گروه پیامبران، همان گونه که به انجام واجبات امر شده ایم، به مدارا با مردم نیز دستور یافته ایم.
مدارا سختی ها را آسان می کند و آدمی را در برخوردهای اجتماعی موفق می دارد; زیرا نیمی از روابط فرد و جامعه در گرو رفق و مداراست. امام هفتم فرمود: رفق، نیمی از زندگی است.
رفق و مدارا از ویژگی های الهی است و از همین رو، پیامبر رحمت، بالاترین حد مدارا را داشت: خدای ـ عزّوجل ـ ملایم است و ملایمت را دوست دارد و آنچه به خاطر ملایمت می بخشد، نسبت به سخت گیری نمی بخشد.
البته مدارای مورد بحث به معنای چشم پوشی از حق و زیر پا گذاشتن اصول و یا عبور از حدود معیارهای اساسی نیست، بلکه نوع روشی در برخورد با دیگران است که خداوند بندگان ویژه خویش را بر آن می ستاید: (وَ عِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِینَ یَمْشُونَ عَلَی الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَاماً... وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِرَاماً)(فرقان: 63 و 72); و بندگان خدای رحمان کسانی اند که روی زمین به نرمی گام برمی دارند و چون نادانان ایشان را طرف خطاب قرار دهند به ملایمت پاسخ می دهند... و چون بر لغو بگذرند با بزرگواری می گذرند.

مجله معرفت » بهمن 1385 - شماره 110، نویسنده : فاضلی، خادم حسین

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم
سيره اجتماعي پيامبر - نرم خويي

رسول خدا با رفتار نرم و ملاطفت آمیز، توانست جامعه را دگرگون نماید، و وحدت و همدلی را در میان مردم برقرار سازد که در غیر آن امکان ایجاد پیوند اجتماعی میسر نمی شد. خداوند می فرماید: (فَبِما رَحْمَة مِنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لاَنفَضُّواْ مِنْ حَوْلِکَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ) (آل عمران 159) پس به ] برکت [ و رحمت الهی، با آنان نرمخو ] و پرمهر[ شدی، و اگر تندخو و سخت دل بودی قطعاً از گردت پراکنده می شدند. پس از آنان درگذر و برایشان آمرزش بخواه.
«فَظ» در لغت، به معنای کسی است که سخنانش تند و خشن است، و «غلیظ القلب» به کسی می گویند که سنگ دل باشد و عملا انعطاف و محبتی نشان نمی دهد. به این صورت، خداوند به نرمش کامل پیامبر و انعطاف او در برابر افراد نادان و گنه کار اشاره می کند.
سرور آزادگان، حسین بن علی(علیهما السلام)، از قول مولای متقیان در توصیف نرم خویی پیامبر در برخورد با دیگران می فرماید: رسول خدا همواره خوش رو و خوش خوی و نرم بود، خشن و درشت خوی نبود.
گاهی فرزندان خردسال را به حضور پیامبرمی آوردند تا به عنوان برکت یافتن و میمون شدن، برایشان از خداوند خیر و برکتی بخواهد، یا نام گذاری کند. رسول خدا به خاطر دل جویی بستگان آن فرزند، وی را می گرفت و در دامن خویش می نهاد. گاهی اتفاق می افتاد که کودک همانجا ادرار می کرد. برخی که حضور داشتند، بر سرِ فرزند داد می کشیدند و حضرت آنها را نهی می کرد، و صبر می کرد تا ادرار بچه تمام شود. آنگاه دعا یا نام گذاری را به پایان می برد، و با چنین برخورد مهربانانه، خویشاوندان آن نوزاد را خرسند می ساخت، تا آنان نپندارند که پیامبر از آن پیشامد ناراحت و آزرده شده است. وقتی آنان بیرون می رفتند، حضرت لباسش را آب می کشید و پاک می کرد.

مجله معرفت » بهمن 1385 - شماره 110، نویسنده : فاضلی، خادم حسین

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم
سيره اجتماعي پيامبر - سلام كردن

پیامبر خدا علاوه بر بزرگ سالان، همیشه به کودکان سلام می کرد. در روایتی از انس آمده است: ما در حال بازی بودیم که پیامبراز کنار ما گذشت و بر ما سلام کرد!
امام رضا از پدران خود نقل می کند که پیامبر فرمود: از پنج چیز تا هنگام مرگ دست برنمی دارم: روی زمین با بردگان غذا خوردن، بر الاغ بی پالان سوار شدن، و بز را با دست خود دوشیدن، و لباس پشمینه پوشیدن، و به کودکان سلام کردن تا اینکه پس از من سنّت شود.
در هر صورت، سلام کردن آثار فراوان اجتماعی و اخلاقی دارد. سلام درود و تحیّتی پر برکت و پاکیزه است از سوی خداوند پر برکت، که آثار خوب و مفیدی در زندگی اجتماعی انسان دارد. سلام پاکیزه است; زیرا با طبع انسان، سازگار است و نفوس انسانی، آن را می پسندند، مردم آن را خوش دارند و با آن احساس آرامش می کنند. آیات فراوانی در قرآن مجید وجود دارد که هر یک به شکل ویژه ای سلام را مطرح کرده اند. (بررسی این آیات شریف مجال دیگری می طلبد.)
مجله معرفت » بهمن 1385 - شماره 110، نویسنده : فاضلی، خادم حسین

[ghoran]

بسم الله الرحمن الرحیم
سيره اجتماعي پيامبر - بازي كردن با كودكان

در سنین کودکی، بازی برای تقویت حواس پنج گانه، کنترل اعضا و هماهنگی بین آنها نقش اساسی ایفا می کند. کودک عواطف خود را به افرادی که در بازی او شرکت می کنند نشان می دهد، ترس ها و تردیدهای خود را بیرون می ریزد و محبت ها را تجربه می کند. افزون بر آن، کودک بر اثر تغذیه، دارای نیروی فراوانی است که باید به گونه ای مصرف شود. اگر این نیرو از راه بازی به مصرف نرسد، کودک دچار بیماری های روحی و روانی می گردد. از سوی دیگر، همنوا شدن با کودکان و شرکت در بازی آنان، نوعی شخصیت دادن و احترام به کودکان به شمار می آید. پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) همواره با فرزندان خویش و حتی گاهی با کودکان اصحاب، بازی می کرد.
جابر انصاری می گوید: نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) رفتم، در حالی که حسن و حسین (علیهم السلام) را بر شانه خود سوار کرده و راه می رفت و می گفت: مرکب شما چه مرکب خوبی است و شما چه سواران خوبی هستید!
امام صادق(علیه السلام) نیز نقل می کند: شبی پیامبر به منزل حضرت فاطمه(علیها السلام)وارد شد و حسن و حسین(علیهما السلام) با او بودند. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به آنها فرمود: برخیزید و با هم کشتی بگیرید! فاطمه، که برای کاری بیرون از منزل رفته بود، وارد شد و مشاهده کرد که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید: حسن عجله کن! حسین را محکم بگیر. حضرت فاطمه(علیها السلام) تعجب کرد و عرض کرد: آیا بزرگ تر را بر ضد کوچک تر تشویق می کنید؟! پیامبر فرمود: دخترم! آیا راضی نیستی من حسن (صلی الله علیه و آله و سلم) را تشویق کنم، در حالی که برادرم جبرئیل حسین (علیه السلام) را تشویق می کند و می گوید: حسین! حسن را محکم بگیر.
چنان که در این سیره مشاهده می شود، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرزندان خویش را به بازی و کشتی گرفتن دعوت می نمود و آنها را به این کار تشویق می کرد. آن حضرت علاوه بر تشویق، خود نیز در بازی آنها شرکت می کرد.

مجله معرفت » بهمن 1385 - شماره 110، نویسنده : فاضلی، خادم حسین