||~ توصیف قرآن از زبان قرآن ناطق ~||

[آوا]

بسم الله الرحمن الرحیم

||~ توصیف قرآن از زبان قرآن ناطق ~||

همان طور که می دانید قرآن کتابی است خاص و ویژه که در طول روزگاران نظیری نداشته است و هیچ گاه کسی به عمق و جایگاه این کتاب دست نخواهد یافت مگر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و اهل بیت ایشان. کسانی که مفسر و مبین تک تک آیات آن بوده اند و خودشان قرآن ناطقند. در این میان امام علی (علیه السلام) از مردان مردی است که بسیاری از آیات قرآن درباره و در وصف ایشان و خانواده شان نازل شده است.

وقتی نهج البلاغه را ورق می زنید، در بین خطبه ها و سخنان حضرت امیر (علیه السلام)شاهد توصیف ویژگی های بی نظیر این کتاب آسمانی خواهید بود. خواندن برخی از توصیفات قرآن از زبان قرآن ناطق خالی از لطف نیست:

** 1.ظاهری دلپذیر
حضرت در خطبه 18 ضمن سخنانی دراین باره می فرمایند: «انّ هذا القرآن ظاهره أنیق، و باطنه عمیق، لاتفنی عجائبه، ولاتنقضی غرائبه ولاتکشف الظّلمات الاّ به (1)؛
این قرآن ظاهری دلپذیر دارد و درونش بسیار عمیق و شگفتی هایش بی پایان است، و به وسیله قرآن است که پرده های تاریکی کنار می رود.»
.
.
.
1. نهج البلاغه، خطبه 18.


ادامه دارد....( ان شاءالله )

[آوا]

** 2. خانه ای است که ویران نگردد

و در خطبه دیگری می فرمایند: «کتاب الله بین أظهرکم ناطق لایعیا لسانه و بیت لاتهدم أرکانه و عزّ لاتهزم أعوانه (2)؛
کتاب خدا در پیش روی شماست که زبانش خسته نمی شود، و خانه ای است که پایه هایش فرو نریزد و مایه عزّتی است که پیروانش هرگز شکست نخورند.»
.
.
.
2. نهج البلاغه، خطبه 133.

[آوا]

** 3. راهنمایی که راه گم نکند

همچنین در خطبه دیگری می فرمایند:

«واعلموا أنّ هذا القرآن هو النّاصح الّذی لایغش و الهادی الذی لایضلّ والمحدّث الّذی لایکذب، و ماجالس القرآن أحدٌ الاّ قام عنه بزیادة أو نقصان، زیادة فی هدی، او نقصان من عمی (3)؛
بدانید قرآن همانا ناصحی است که خلاف نمی گوید و راهنمایی است که راه گم نمی کند و گوینده ای است که دروغ نمی گوید، و هیچ کس با قرآن نمی نشیند و بر نمی خیزد مگر به زیادت و یا نقصان، زیادت در راه یابی و یا نقصان در نابینایی.»
.
.
.
3. نهج البلاغه، خطبه 176.

[آوا]

** 4. راهنمای روز و روشنای شب

امام صادق علیه السلام از امیرمؤمنان علیه السلام روایت کرده اند که ایشان فرمودند:
«إعلموا أنّ القرآن هدی النّهار و نورالّلیل المظلم (4)؛
بدانید که این قرآن رهنمای روز است و روشنایی شب تاریک.»
.
.
.
4. مجموعه ورّام، ج 2، ص 202؛

[آوا]

** 5. شفاعتگری مقبول

امیرمؤمنان علیه السلام در ادامه خطبه 176 می فرمایند:
«واعلموا أنّه شافع مُشفَّع و قائل مصدّق و أنّه من شفع له القرآن یوم القیامة شفّع فیه (5)؛
بدانید که قرآن شفیعی است که شفاعتش پذیرفته می شود و گوینده ای است تصدیق شده، و برای هر که در روز قیامت شفاعت کند، شفاعتش پذیرفته خواهد شد.»
.
.
.

5. نهج البلاغه، خطبه 176؛ مستدرک الوسائل، ج 4، ص 239.

[آوا]

**6. بهاردلها و سرچشمه دانش ها

و در همین خطبه اضافه می کند:
«انّ الله سبحانه لم یعظ أحداً بمثل القرآن، فانّه حبل الله المتین، و سببه الأمین و فیه ربیع القلب و ینابیع العلم، و ما للقلب جلاء غیره (6)؛
خداوند به هیچ چیز همانند قرآن موعظه و پند نفرمودنده، قرآن ریسمان محکم الهی است، قرآن بهار دل و سرچشمه علم است و چیزی مانند قرآن، قلب را جلا نمی دهد.»
.
.
.

6. نهج البلاغه، خطبه 176؛ مستدرک الوسائل، ج 4، ص 239.

[آوا]

** 7.ریسمان محکم

همچنین بدین اشاره می کند که قرآن ریسمان محکمی است که هرگز پاره شدنی نیست، آنجا که می فرمایند:
«علیکم بکتاب الله فانّه الحبل المتین، والنّور المبین، والشّفاء النّافع، والرّیّ النّاقع والعصمة للمتّمسّک والنّجاة للمتعلّق، لایعوجّ فیقام و لایزیغ فیستعتب (7)؛
برشما باد به کتاب خدا، زیرا ریسمان محکم و نور آشکار و درمانی است سودمند، و سرچشمه حیات، و دست آویزی برای پیرو، هرگز کج نمی شود تا احتیاج به راست کردن داشته باشد و نیز اشتباه نمی کند تا سرزنش گردد.»
.
.
.
7. اعلام الدین، ص 104؛ بحارالانوار، ج 89، ص 23.

[آوا]

** 8. جداکننده حقّ و باطل

در خطبه دیگری که در مقام تبیین فضائل قرآنی بود، حضرت به بیش از چهل وصف از قرآن کریم می پردازد که هریک از آن فرازها شایان دقّت و مورد تأمّل و بحث و بررسی است. امام علیه السلام در خطبه 198 می فرمایند:

سپس قرآن را بر او نازل فرمودند؛
قرآن نوری است که خاموشی ندارد،
چراغی است که درخشندگی آن زوال نپذیرد،
دریایی است که ژرفای آن درک نشود،
راهی است که رونده آن گمراه نگردد،
شعله ای است که نور آن تاریک نشود،
جداکننده حقّ و باطل است که درخشش برهانش خاموش نگردد،
بنایی است که ستون های آن خراب نشود،
شفا دهنده ای است که بیماری های وحشت انگیز را بزداید،
قدرتی است که یاورانش شکست ندارند،
و حقّی است که یاری کنندگانش مغلوب نشوند.

قرآن، معدن ایمان و اصل آن است،
چشمه های دانش و دریاهای علوم است،
سرچشمه عدالت، و نهرجاری عدل است،
پایه های اسلام و ستون های محکم آن است.
نهرهای جاری زلال حقیقت، و سرزمین های آن است.
دریایی است که تشنگان آن، آبش را تمام نتوانند کشید،
و چشمه ای است که آبش کمی ندارد،
محلّ برداشت آبی است که هرچه از آن برگیرند، کاهش نیابد.
منزلی است که مسافران راه آن را فراموش نخواهند کرد.
و نشانه هایی است که روندگان از آن غفلت نمی کنند،
کوهسار زیبایی است که از آن نمی گذرند.

خدا، قرآن را فرونشاننده عطش علمی دانشمندان،
و باران بهاری برای قلب فقیهان و راه گسترده و وسیع برای صالحان قرار داده است.

قرآن دارویی است که با آن بیماری وجود ندارد،
نوری است که با آن تاریکی یافت نمی شود،
ریسمانی است که رشته های آن محکم، و پناهگاهی است که قلّه آن بلند، و توان و قدرتی است برای آن که قرآن را برگزیند،
محلّ امنی است برای هرکس که وارد آن شود،
راهنمایی است که تا از او پیروی کند،
وسیله انجام وظیفه است برای آن که قرآن را راه و رسم خود قرار دهد،
برهانی است بر آن کس که با آن سخن بگوید،
عامل پیروزی است برای آن کس که با آن استدلال کند،
نجات دهنده است برای آن کس که حافظ آن باشد و به آن عمل کند،
سپر نگهدارنده است برای آن کس که با آن خود را بپوشاند،
دانش کسی است که آن را به خاطر بسپارد، حدیث کسی است که از آن روایت کند و فرمان کسی است که با آن قضاوت کند.(8)
.
.
.
8. نهج البلاغه، شرح و ترجمه دشتی، ص 417.

منبع تمامی ارسال ها：
http://www.hawzah.net/fa/magazine/magart...ntID=82297
؛ با تصرف و تلخیص.