مذاکرات هسته ای - عبرت - خطوط قرمز نظام

[بیداری اندیشه]

بر اساس کتاب خاطرات روحانی، در جریان مذاکرات سال ۸۲ رهبر انقلاب با تعلیق تاسیسات هسته ای کشور تنها به معنای «تعلیق گازرسانی به سانتریفیوژها در نطنز» موافقت می کنند اما در نهایت تیم مذاکره کننده هسته ای وقت با عبور از این خط قرمز آشکار رهبر انقلاب، در مذاکرات بروکسل تعلیق به معنای گسترده تری از جمله تعلیق گازرسانی به سانتریفیوژها، ساخت قطعه و هر گونه مونتاژ را می پذیرد. هر چند این عقب نشینی ها هم در نهایت بی فایده بوده و سه کشور اروپایی به هیچ یک از تعهداتشان درباره ایران وفادار نبودند.

در این باره رییس جمهور در صفحه ۱۶۶ کتاب «امنیت ملی و دیپلماسی هسته ای» با اشاره به سفر البرادعی در مهرماه ۸۲ به تهران به بخشهایی از مذاکراتش با مدیرکل وقت آژانس بین المللی انرژی اتمی اشاره کرده و می نویسد:

«به البرادعی گفتم شما یک حقوقدان هستید من هم یک حقوقدانم. آیا از لحاظ حقوقی تعلیق غنی سازی غیر از توقف موقت گازدهی است؟ آیا نظر شما غیر از این است؟ گفت نه، دقیقا تعلیق گازدهی کافی است.»

در ادامه روحانی در صفحه ۱۷۸ این کتاب ضمن اشاره به دیدارش با مقام معظم رهبری و تلاش برای اقناع ایشان برای تعلیق غنی سازی، توضیح می دهد: «در ملاقات حضوری با مقام معظم رهبری هم جزییات را مطرح کردم، حتی توضیح دادم که کارشناسان می گویند اصلا تعلیقی صورت نگیرد، کار پیش نمی رود. وزرای سه کشور هم گفته اند که اگر تعلیقی در کار نیست سفر ما به ایران منتفی خواهد بود. توضیح دادم که نظر البرادعی هم در مورد تعلیق این است که تعلیق گازدهی نطنز کافی است. در نتیجه معظم له در این ملاقات با تعلیق در حد تعلیق گازدهی نطنز موافقت کردند.»

روحانی در ادامه در صفحات ۱۸۶ و ۱۸۷ کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته ای به روایت تخلف البرادعی از وعده اش به ایران می پردازد و می نویسد:

«در مذاکرات تهران (سعد آباد) تعلیق را در حد مجوزی که از سران نظام داشتیم و در چارچوب توافق با البرادعی قبول کردیم و لذا در بیانیه نوشته شد: در "چارچوب تفسیر آژانس" البته البرادعی بعدا تحت فشار اروپا تخلف کرد و آژانس هم با تفسیر جدیدی علاوه بر نطنز، قطعه سازی و مونتاژ را هم جزو موارد تعلیق اعلام کرد ... خطاب به البرادعی اضافه کردم که شما در تهران به من گفتید معنای تعلیق در حد گازدهی است. چرا تخلف کردید؟ گفت نظر من همان است که در تهران گفتم ولی این تفسیر گروه فنی ما است!»

دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی کشور در ادامه کتاب خاطرات هسته ای خود در صفحه ۲۱۵ با اشاره به سفرش به وین در پاییز ۸۲ و دیدار با البرادعی می نویسد:

«البرادعی گفت ما معنای تعلیق در بیانیه را در آژانس این گونه تفسیر کردیم که در نطنز علاوه بر تعلیق گازدهی، ساخت و مونتاژ سانتریفیوژها هم تعلیق شود. من به تندی به او پاسخ دادم که شما در تهران به من قول دادید که تعلیق، تنها تعلیق گازدهی است و ما هم طبق نظر شما عمل کردیم. البرادعی گفت: اولا من تنها نیستم، کارشناسانی هم در آژانس هستند که نظر آنها چنین است. ثانیا تعلیق شما برای اعتمادسازی است بنابراین اگر سخت گیری کنید به هدف خود لطمه زده اید. اصولا شما برای چه می خواهید قطه بسازید وقتی که غنی سازی تعلیق می شود؟ این فعالیت را هم کنار بگذارید و همه را مطمئن کنید! این به نفع شماست.»

این در حالی است که روحانی در صفحه ۲۲۱ بار دیگر بر تاکید رهبر انقلاب نسبت به تعلیق نطنز فقط به معنای عدم گازرسانی به سانتریفیوژها تاکید می کند:

«ایشان راجع به تعلیق نیز بر نظر قبلی خود تاکید کردند که تعلیق محدود به همان گازدهی نطنز باشد که اجازه ایشان قبل از این نیز در همین حد بود.»

اما با این حال وی در صفحه ۲۲۲ با اشاره به مذاکرات بروکسل می نویسد:

«از طرفی بر سر تعلیق هم بحثی به وجود آمده بود چون آنچه در مذاکرات تهران قبول کرده بودیم با تفسیر آژانس تا حدی متفاوت بود. همه اینها به ماجرای جدیدی تبدیل شده بود و لذا نسبت به محتوای قطعنامه آتی تا حدی نگران بودیم!»

روحانی در صفحه ۲۲۳ و ۲۲۴ صراحتا از دور زدن ایران توسط البرادعی و سه کشور اروپایی سخن می گوید و تاکید می کند که انتظار داشته آنها با صداقت با ایران رفتار کنند:

«به آنها (وزرای سه کشور) گفتم ما در مذاکرات تهران با هم توافق کردیم که بر مبنای تعریفی که مدیرکل آژانس از تعلیق داشته است اقدام کنیم ولی شما بر خلاف تعهدتان به البرادعی نامه نوشته و به او فشار آورده و گفته اید که تعلیق را به صورت وسیع تری تعریف کند. البرادعی به من گفت که سه کشور برای من نامه فرستاده و گفته اند تعلیق، این چنین تفسیر شود. قرار ما این بود که با صداقت با هم رفتار کنیم!»

و در نهایت آنکه روحانی در صفحه ۲۴۰ آشکارا عبور تیم مذاکره کننده هسته ای وقت از خط قرمز رهبر انقلاب درباره حدود تعلیق را بیان کرده و تصریح می کند که علیرغم خط قرمز رهبر انقلاب مبنی بر محدودیت تعلیق نطنز به عدم گازرسانی، تیم مذاکره کننده به محدودیت های فراتر از این مساله در توافق بروکسل رضایت داد:

«پیشتر وزرای اروپایی در اجلاس بروکسل اصرار داشتند که ساخت قطعه و مونتاژ هم تعلیق شود که به آنها پاسخ منفی داده بودم اما به دلیل حوادثی که رخ داده بود، برای اینکه بتوانیم از مشکلات پیش آمده عبور کنیم و اروپایی ها را به موضع قبلی خود برگردانیم و در نتیجه در اجلاس مارس ۲۰۰۴ قطعنامه تندی علیه ما صادر نشود و هم چنین البرادعی را هم متقاعد کنیم که گزارش نامناسبی ارائه ندهد، شاید تنها راه حل برای کنترل شرایط پیش آمده همکاری بیشتر با آژانس در زمینه تعلیق بود. لذا قرار شد تفسیر آژانس از تعلیق موارد مرتبط با غنی سازی را که شامل ساخت قطعه و مونتاژ هم می شد بپذیریم.»

جالب آنکه علیرغم همه این عقب نشینی ها و عبور تیم مذاکره کننده هسته ای ایران در سالهای ۸۲ تا ۸۴ از خطوط قرمز جمهوری اسلامی ایران طی مذاکره با سه کشور اروپایی، باز هم سلسله مذاکرات سعدآباد، بروکسل و پاریس به نتیجه نرسید و حتی شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی نیز دو قطعنامه شدیداللحن علیه ایران صادر کرد و در نهایت با عملکرد خود موجب ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل شد.

[بیداری اندیشه]

از البرادعی تا آمانو، وقتی از ۱۳ سال گزارش های آژانس علیه ایران درس نگرفتیم

چشم انداز مذاکرات هسته ای لوزان همچنان ابهامات فراوانی دارد و بسیار بعید به نظر می رسد که تیم مذاکره کننده هسته ای کشورمان در نهایت بتواند تمام تحریم های مرتبط با پرونده هسته ای ایران را لغو کند.

در این باره گفتنی های بسیاری وجود دارد اما شاید یکی از مهم ترین علل این ادعا، اشتباه بزرگ تیم مذاکره کننده هسته ایران در پذیرش این مساله است که لغو تحریم های اروپا و تعلیق تحریم های آمریکا علیه ایران مشروط به «تایید عملکرد ایران توسط آژانس بین اللملی انرژی اتمی» شده است.


به بیان دیگر، برخلاف ادعای رییس جمهور محترم در برنامه زنده تلوزیونی شبکه خبر مبنی بر اینکه «در همان روز اول اجرای توافق، همه تحریم‌ها در بخش مالی، اقتصادی، بانکی و همه قطعنامه‌های شورای امنیت علیه ایران لغو خواهند شد» به نظر می رسد بر اساس مذاکرات لوزان و بیانیه مشترک ظریف- موگرینی چنین مساله ای امکان پذیر نیست چرا که در این بیانیه آمده است:

« اتحادیه اروپایی، اعمال تحریم های اقتصادی و مالی مرتبط با هسته ای خود را خاتمه خواهد داد و ایالات متحده نیز اجرای تحریم های مالی و اقتصادی ثانویه مرتبط با هسته ای را، همزمان با اجرای تعهدات عمده هسته ای ایران به نحوی که توسط آژانس بین المللی انرژی اتمی راستی آزمایی شود، متوقف خواهد کرد.»


فارغ از اینکه در این بند از بیانیه مشترک ظریف- موگرینی، از توقف یا همان تعلیق تحریم های ثانویه و (نه لغو همه تحریم ها) از سوی آمریکا سخن گفته شده است، همین موضوع نیز به یک امر مهم مشروط شده است:

«راستی آزمایی و تایید آژانس.»


بررسی سابقه رفتار سیاسی آژانس بین المللی انرژی اتمی در قبال پرونده هسته ای جمهوری اسلامی ایران نشان می دهد این تصمیم تکرار تجربه ناموفق جدال ۱۳ ساله این نهاد با ایران است، چنانچه در سالهای ۸۲ تا ۸۴ که دولت اصلاحات سلسه عقب نشینی های داوطلبانه را در مذاکرات سعد آباد تهران، بروکسل و پاریس جهت اعتمادسازی برای سه کشور اروپایی انجام داد، در نهایت محمد البرادعی که نسبت به آمانو رییس فعلی این سازمان، همکاری های قابل توجهی را با ایران انجام داد، باز هم آنقدر تحت تاثیر غرب و بویژه آمریکا رفتار می کرد که محمد جواد ظریف در صفحه ۲۳۳ کتاب خاطرات خود تحت عنوان «آقای سفیر» با گلایه شدید از البرادعی به خاطر گزارش های سیاسی و غیر عادلانه آژانس علیه ایران، وی را مسبب اصلی ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت می داند و می نویسد:

«آقای البرادعی به ناحق برای این که مشکلش را با امریکا حل کند و یک دوره دیگر نیز باقی بماند، این عبارت را وارد این گزارش کرد. هیچ مبنای حقوقی برای این که آقای البرادعی بتواند عبارت “Breach of the obligation to comply” را در گزارش آژانس علیه ایران به کار ببرد وجود نداشت. در صورتی که همین عبارت بود که ما را به شورای امنیت برد.»

روایت حسن روحانی از خیانت آژانس به ایران و عهد شکنی البرادعی[/b]

سیاسی کاری و رفتارهای غیر صادقانه البرادعی به عنوان مدیر کل وقت آژانس انرژی اتمی تا حدی است که حسن روحانی دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی کشورمان نیز در فصل چهارم کتاب خاطرات هسته ای خود تحت عنوان «امنیت ملی و دیپلماسی هسته ای» گلایه های متعددی از عملکرد وی مطرح کرده و تصریح می کند که البرادعی دائما با انتشار گزارش های دو پهلو درباره عملکرد هسته ای ایران، نقش مهمی در به درازا کشیدن و حل نشدن این ماجرا داشت و حتی در ماجرای توافق سعد آباد با این که به طرف ایرانی قول داده بود آژانس از کلمه "تعلیق" برای سانتریفیوژهای نطنز، همان تفسیری را ارائه کند که مورد توافق ایران بود، در نهایت تحت فشار آمریکا و اروپا خلاف قولش عمل کرده و با تحمیل تفسیری متفاوت از وعده خود، باعث شد تا چند ماه بعد در توافق بروکسل، عملا ایران تعلیق گسترده تری را انجام دهد که البته آن توافق هم با عهد شکنی سه کشور اروپایی و فشار آمریکا به شکست انجامید و تنها حاصل آن توافق تعلیق غنی سازی و عقب نشینی ایران بود.

روایت البرادعی از عملکردش در قبال ایران: به بوش گفتم همزمان با پاداش، تهدیدشان هم بکنیم

جالب آنکه خود محمد البرادعی نیز در صفحه ۱۴۸ کتاب خاطرات خود تحت عنوان «عصر فریب» به صراحت بر ناعادلانه رفتار کردنش نسبت به پرونده هسته ای ایران تاکید کرده و ضمن روایت جلسه ای با بوش رییس جمهور آمریکا درباره پرونده هسته ای ایران می نویسد: «در ارتباط با ایران بر ضرورت پیش گرفتن سیاست تهدید و پاداش تاکید کردم.»

(و این یعنی آزانس اتمی ب= هم پیمان آمریکا یا جیره خوار آمریکا و مهره آمریکا)


آمانو بدتر از البرادعی، و باز هم ریش و قیچی در دست آژانس

با این حال در شرایطی که باز هم عملکرد البرادعی در مقایسه با جانشین فعلی وی یوکیو آمانو نشان داده که به مراتب با انعطاف تر بوده است، به نظر می رسد در مذاکرات لوزان یکی از بزرگترین اشتباهات تیم مذاکره کننده هسته ای کشورمان، پذیرفتن تعلیق تحریم های آمریکا و لغو تحریم های اروپا مشروط به زمانی است که «آژانس بین المللی انرژی اتمی» اقدامات اعتمادساز ایران را تایید کند.

این ماجرا زمانی ابعاد روشن تری پیدا می کند که توجه داشته باشیم در یک سال و چهارماه گذشته که آژانس بین المللی انرژی اتمی طی چند گزارش به بررسی اقدامات هسته ای جمهوری اسلامی ایران پرداخته است، علیرغم تعلیق و تعطیلی بسیاری از تاسیسات هسته ای ایران، و مهر تایید بر اینکه ایران تمامی تعهدات خود در توافق ژنو را اجرا کرده است، باز هم در پایان نتیجه گیری کرده که نمی تواند درباره ماهیت صلح آمیز برنامه هسته ای ایران قضاوت کند! از جمله گزارش آمانو در آبان ۹۳ (نوامبر ۲۰۱۴) که تصریح کرد:

«درحالی که آژانس به فعالیت های راستی آزمایی در خصوص عدم انحراف مواد هسته ای اعلام شده در تاسیسات هسته ای و مکان های خارج از تاسیسات هسته ای اعلام شده از سوی ایران که تحت توافقنامه پادمان هستند، ادامه می دهد ، آژانس در وضعیتی قرار ندارد که اطمینان موثقی درباره فقدان فعالیت ها و مواد هسته ای اعلام نشده در ایران ارائه دهد، و بنا براین نمی تواند نتیجه گیری نماید که تمامی مواد هسته ای در ایران در فعالیت های صلح آمیز هستند.»

این در حالی است که پیش از این گزارش نیز آمانو در دی ماه ۹۲ (ژانویه ۲۰۱۴) با صدور بیانیه ای یک طرفه، عملا تعهدات طرفین در توافق ژنو را به یک معاهده بین المللی الزام آور و یک سویه علیه جمهوری اسلامی ایران تبدیل کرد.

با این حال جای شگفتی است که دقیقا بر کدام مبنای عقلی، منطقی و دیپلماسی آقای ظریف در مذاکرات لوزان پذیرفته که در گام نهایی لغو تحریم های اروپا و تعلیق تحریم های آمریکا علیه ایران در باب پرونده هسته ای، مشروط به گزارش آژانس شود؟

آیا با توجه به سابقه سیاه و اقدامات سراسر سیاسی و غیر عادلانه این نهاد به اصطلاح بین المللی، کسی ممکن است بپذیرد که در آینده آژانس به یکباره تغییر رویه داده و ضمن تایید اقدامات صلح آمیز هسته ای ایران، به عنوان سپر آمریکا و اروپا برای بهانه های جدید رفع نکردن تحریم ها علیه ایران ظاهر نشود؟

حال چطور می توان نگران و دلواپس بازدیدهای سرزده از مناطق نظامی کشور نباشیم؟

درد ما اینجاست که چرا همان تیمی که 12 سال پیش به شدت از طرف مذاکره خود شکست خورده باز دارد به همان روش سابق بلکه در ابعادب بدتر شکست را می پذیرد. چرا عبرت نمی گیریم؟

[بیداری اندیشه]

خدا کنه از اینهمه عبرت کمی عبرت گیرند. لطفا با دقت رفتار آمریکا و غرب رو مطالعه کنین. برای عاقل اشاره کافی است. بنده دیگه باز نمی کنم. خودتون ربطش بدین به رفتار آمریکا در مذاکرات هسته ای با ایران و آینده این مذاکرات رو حدس بزنین.

داستان کره شمالی و تسلیحات هسته ای

دولت کمونیست کره شمالی يكي از سرسخت‌ترين مخالفان تاريخي آمريكا محسوب مي‌شود. در فوریه و ژانویه سال ۱۹۴۵ میلادی با برگزاري کنفرانس‌های بین‌المللی یالتا و پوتسدام كره به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم شد.

قسمت شمالی در تصرف شوروي و قسمت جنوبی در اشغال آمریکایی‌ها قرار گرفت. رابطه دو كره هر روز تيره تر مي‌شد، چراكه ناحیه شمال با تفكر كمونيستي اداره مي‌شد و در جنوب طرفداران حاكميت غرب بر سر کار بودند.

كره شمالي از سال 1950 و در پي ماجراي جنگ بين دو كره در انزواي سياسي فرو رفت. طي اين جنگ آمریکا و ۱۵ کشور دیگر نیروهای نظامی خود را اعزام كردند و دو طرف تلفات شديدي را متحمل شدند، چنانچه طي اين جنگ‌ها بيش از 200هزار آمريكايي كشته و زخمي و اسير شدند، كه بزرگ‏ترين تلفات نيروهاي آمريكايى در يك جنگ خارجي، پس از جنگ اول و دوم جهاني به شمار مي‏‌آيد.

از آن زمان كره شمالي به عنوان چهارمين ارتش بزرگ جهان همواره به عنوان يك تهديد بزرگ براي دول غربي و مخصوصا آمريكا محسوب مي‌شد.

فروپاشی اتحاد شوروی موجب شد که کره شمالی بزرگترین و مهمترین حامی سیاسی، نظامی و اقتصادی خود را از دست بدهد و از اين روي تحت شديدترين تحريم‌ها از سوي آمريكا و متحدانش قرار گيرد، چنانچه طي ساليان اخير به عنوان منزوي ترين كشور دنيا از آن نام برده مي‌شود.

در سال 2002، جرج بوش رئیس جمهور آمریکا، دولت کره شمالی را در کنار دولت‌های ایران و عراق، ‌به حمایت از تروریسم و تلاش برای دستیابی به تسلیحات کشتار جمعی متهم و از آنان با عنوان تشکیل ‌دهندگان "محور شرارت" یاد کرد.

ایالات متحده در سال‌های اخیر کره شمالی را هدف تحریم‌های گسترده اقتصادی و فنی قرار داد و در سال ‌2006‌، موفق شد حمایت شورای امنیت را برای وضع پاره‌ای تحریم‌های بین‌المللی در واکنش به آزمایش ‌هسته‌ای کره شمالی کسب کند.

سیاست سختگیرانه ایالات متحده نسبت به کره شمالی شامل تعلیق توافقنامه سال 1994 دو کشور و توقف ‌ارسال خدمات فني و اقتصادي به این کشور، به خصوص ارسال نفت بوده است.

در پي اين فشارها دولت كره شمالي حاضر شد پاي ميز مذاكرات بنشيند و در فوریه 2007 گروه شش (متشكل از كشورهاي چین، آمریکا، ژاپن، روسیه و دو کره) تشکیل گردید که در پایان از آن به عنوان مذاکرات موفق نام برده شد.

در این اجلاس طرف‌های مذاکره کننده بر سندی توافق کردند که عنوان "اقدامات مقدماتی برای اجرای بیانیه مشترک" را یدک می‌کشید.

بر پایه این سند، کره شمالی موافقت کرد تا به تمام فعالیت‌های هسته‌ای خود پایان دهد و برنامه هسته‌ای خود را کنار بگذارد و به ان پی تی بپیوندد و معاهده‌های آژانس را بپذیرد به طوریکه همه این اقدامات ظرف مدت 60 روز صورت گیرد.

در مقابل، بسته تشویقی شامل کمک‌های اقتصادی و انرژی به کره شمالی ارائه شود. همچنین آمریکا تعهد کرد که 25 ملیون دلار دارایی‌های کره شمالی را که در یکی از بانک‌های ماکائو ضبط شده بود، را آزاد کند.

بانک مزبور بعدا اعلام کرد که به دلیل تحریم‌های آمریکا، اجازه آزاد كردن دارایی‌های کره شمالی را ندارد. همین مساله باعث شد تا روسیه پا درمیانی کند و با انتقال دارایی‌های مذکور به یکی از بانک‌های آن کشور، از بی اثر شدن نتیجه مذاکرات شش جانبه جلوگیری کند.

بعد از توافق فوریه 2007، کره شمالی مبادرت به تعطیلی و بستن تاسیسات هسته‌ای خود کرد و به بازرسان آژانس اجازه داد از محل‌های مورد نظر بازرسی نمایند.

در دور بعدی مذاکرات شش جانبه، "برنامه عمل دوم" مورد توافق قرارگرفت که به موجب آن کره شمالی موظف شد گزارش صحیح و کاملی از فعالیت‌های هسته‌ای خود ارائه کند.

از اینجا به بعد بیشتر دقت کنین. قصه چیه؟ قصه اینه که کره شمالی میخواد ثابت کنه سلاح هسته ای نداره. عینا قصه امروز ماست.

بر اين اساس سونگ کیم، از مسئولان وزارت خارجه آمریکا برای تحویل اسناد هسته‌اي به پیونگ یانگ، پایتخت کره شمالی سفر کرد و با دريافت 18 هزار سند به واشنگتن برگشت.

کره شمالی طي اين مذاكرات بيان كرد به طور کامل همه اسناد مربوط به طرح‌های تولید پلوتونیوم خود را تحویل مسئولان آمریکایی داده است ولي طرف آمريكايي با این که محتوای این گزارش آشکار نگردید و برخلاف انتظار بين‌المللي رويه خود را به طور ناگهاني تغيير داد و بعد از 45 روز ادعا کرد که گزارش کامل و صحیحی نبوده است و بيان كردند، این مدارک باعث عمیق‌تر شدن شک و تردیدها نسبت به سایر فعالیت‌های هسته‌ای کره شمالی شد.

کریستوفر هیل، مذاکره کننده ارشد دولت آمریکا در امور هسته‌ای کره شمالی، پس از آخرین دور مذاکرات گفت پیشرفت‌هایی حاصل شده اما تحول بزرگی صورت نگرفته است.

ولي با اين وجود دولت بوش به کنگره اعلام کرد که در نظر دارد کره شمالی را از لیست کشورهای حامی تروریسم حذف کرده و به شرط پايان دادن فعاليت‌هاي هسته‌اي پيونگ يانگ، برخی تحریم‌ها در زمینه انرژی علیه کره شمالی را ملغی کند.

كره شمالي هم با وجود آنكه آمريكا در مرحله اول مذاكرات حسن نيت خود را اثبات نكرده بود، باز هم بر صداقت خود تكيه كرد و به وعده خود عمل کرد و برج خنک‌کننده نیروگاه هسته‌ای خود واقع در مجتمع «یونگ بیون» را با کمک مواد منفجره بسیار قوی ظرف چند ثانیه به تلی از خاک بدل کرد، اقدامی که توجه جهانی را به خود جلب کرد.

دیپلمات‌های کشورهای مختلف به ویژه کشورهای غربی که شاهد این صحنه بودند در حالی لبخندی از رضایت بر لب داشتند که از فواصل دور تماشاگر تخریب یکی از مهمترین بخش‌های قلب هسته‌ای کره شمالی بودند که تا چندی پیش، جدی‌ترین تهدیدکننده امنیت جهان غرب به ویژه آمریکا معرفی می‌شد.

یکی از کارشناسان سازمان ملل که از نزدیک شاهد عملیات تخریب بود، در این‌باره اظهار داشت:« همانگونه که می‌بینید، دیگر برج خنک‌کننده‌ای وجود ندارد. این گامی بسیار مهم در فرایند ناتوان‌سازی کشور کره شمالي در دستیابی به بمب هسته‌ای بود. اینک من معتقدم که ما در موقعیتی هستیم که می‌توانیم گام‌های بعدی را برداریم.»

این برج 60 فوتی که در یونگ بیون کره شمالی قرار داشت، به نوعی نماد و سمبل فعالیت‌های هسته‌ای این کشور به شمار می‌رفت و همواره سوژه‌ای برای تمرکز و بررسی‌های ماهواره‌ای - جاسوسی توسط ایالات متحده بود.

به گزارش فاكس نيوز کاندوليزا رايس، وزير امورخارجه آمريکا گفت: خارج کردن کره شمالي از فعاليت‌هاي پلوتونيوم خيلي مهم است و اين اقدام کره شمالي براي آمريكا تنها "گام مهم نخست" به حساب مي‌آيد.

اینجاش جالبه که پس از این اقدام:

پيت هوکسترا، نماينده جمهوري‌خواه کنگره آمريکا نيز گفت: تحت تاثير اقدام کره شمالي در ويران کردن برج خنک‌کننده قرار نگرفته است.

اين عضو کنگره آمريکا اقدام کره شمالي را نمادين خواند و ابراز نگراني کرد که رژيم کره شمالي مسائل را مخفي نگه مي‌دارد و آمريکا درباره چنين مسائلي اطلاع ندارد!

بدين گونه دولت آمريكا با تناقض‌گويي‌هاي خود و ايجاد تشكيك در راستي آزمايي كره شمالي تعهدات خود را فراموش کرد و دولت كره شمالي كه با نرمش و چرخش از مواضع خود در خيال خروج از دايره تحريم‌ها بود شكست خورد.

پس از آن جرج بوش رئیس‌جمهور آمریکا تلويحاً از اقدامات اخیر کره شمالی استقبال کرد، اما گفت: آمریکا همچنان نسبت به فعالیت‌های غنی‌سازی اورانیوم این کشور نگران است. (همین نگرانی قطعا تا ابد در مورد سلاح هسته ای ایران وجود خواهد داشت. خدا کنه سیاستمداران ما این چیزها رو بدونن که متاسفانه انگار...)

در ادامه کیم جونگ ایل رهبر كره شمالي كه شكست خورده اين مذاكرات و چرخش محوري كشور خود بود ادعاهاي جرج بوش و طرف آمريكايي را رد كرد و در اقدامی تلافی‌جویانه، کره شمالی اعلام کرد که غنی‌سازی اورانیوم را از سر می‌گیرد و به میز مذاکرات شش جانبه باز نمی‌گردد و به توافقات قبلی پایبند نمی‌باشد و تنش بین دو کره در سال‌های بعد بيش از پيش ادامه یافت.

[مجید املشی]

برای آگاهی بیشتر پیرامون حقایق مذاکرات هسته ای و همچنین ضرورت، کاربردها و چرایی فنّاوری هسته ای می توانید به دو تاپیک زیر مراجعه بفرمایید:

حقایق هسته ای

ضرورت، کاربردها و چرایی فنّاوری هسته ای

[Mohammad Trust]

این تاپیک خوبیه. مستند و کامل.
جناب بیداری هنوز دارم در مورد اون پیام مطالعه میکنم و ممنونم.

فقط در مورد اینکه چرا همان تیم مذاکره کننده دوباره دارن مذاکره میکنن ، مطمئنن درس هایی از سری قبل گرفتن و تجربه های لازم رو دارند. خودشون هم میدونن اگه چیزی خلاف خواسته های ملت انجا بدن ، دوره ی بعدا شانس رای اوردنشون زیر 25% میاد ! و مطمئنا ملت اجازه نمیده توافقی که بد باشه واسه ایران امضا بشه.

احیانا اگه خللی به تاپیک وارد میشه با پست بنده ، حذف بشه.