دینداری حداقلی !! چرا ؟!

[فاطمه خانم]

سلام علیکم هم پیمانان گرامی

طبق معمول موضوعی مدتی هست ذهن بنده رو درگیر خودش کرده و عبارت است از دینداری حداقلی .

سعی می کنیم در این ماه مبارک گفت و شنودی با شما دوستان گرامی داشته باشیم تا ان شاء الله ب نتایج نکو برسیم

همه ما در زندگی اهدافی پیش رو داریم ...
یا این اهداف طبق زحمات کوتاه مدت به دست می آیند یا در بلند مدت !

مثلا همه ما در زندگی تلاش می کنیم تا بهتر زندگی کنیم .
تحصیل می کنیم مثلا تا مقطع لیسانس (رایج ترین مدرک جوانان ) و به صورت عمومی این مرحله 16 سال از زندگی ما رو به اشغال خودش در میاره !

یعنی 16 سال از زندگی خودمون رو صرف درس خوندن می کنیم .

ان شاء الله این تحصیل با برنامه ریزی همراه بوده باشید که به اشتغال متناسب با رشته تحصیلی بیانجامد .

یعنی ما به ازای تلاش خودمون ، سرمایه ای از تلاش و عمر فراهم کردیم تا ازش در آینده نسبتا دور ، در آمد کسب کنیم !

حالا به این میرسیم که ما که مثلا مسلمان هستیم از دین برای خودمون چه سرمایه ای اندوختیم که چقدرم از خداوند انتظار داریم .

همراهی م کنید در پست بعدی ان شاء الله



پ.ن
نتیجه نظرسنجی هم مخفیه ! کاملا راحت باشید

[Wachowski]

نقل قول:

اگر شما دغدغه بنده رو درک نمی کنید ، بهتون تبریک می گم

ممنونم که اینقدر منطقی به سوال من پاسخ دادین , در پناه حق

[فاطمه خانم]

(۳۱/خرداد/۹۴ ۲:۵۷)السا نوشته است:  کارتون مورد علاقه ماها : حنا دختری در مزرعه، شنل قرمزی، سطل سحرآمیز و آنشرلی، جودی ابت و ...
کارتون مورد علاقه بچه های امروزی : جنگ ربات ها و .... (نمیدونم کدوم کارتونه، منظورم رباتی بودنه :دی )

الان ما داریم درست فکر میکنیم یا اونها ؟

دقیقا تفاوت فکری و مدل خوراک فکری قبل از ماها و ما دهه هفتادی ها هم همینطوره ... ماها دنبال این نیستیم ک راه 100 ساله رو ی شبه بریم
اما راهی ک نشونمون میدن راهیه ک بچه های این نسل اون رو دوستش ندارن
(مثل اینکه من کارتون جودی ابت رو بذارم بگم بچه ی دهه هشتاد و نودی، بشین ببین، دوستش نداری مشکل از خودته)

ببین من نباید فکر کنم که تو مجبوری چیزهایی رو دوست داشته باشی که من دوست دارم !
اما هر دوتا وظیفه شرعیمون این هست که ببنیم که خدایی که ما رو خلق کرده ما رو به چی توصیه کرده و باید بریم دنبالش !

نقل قول:ببینید، الان هم تنها و تنها مسئله دوست داشتن نیست
اینکه من(من نوعی) از گوش دادن ب سخنرانی با صدای یکنواخت و کُند لذت نمیبرم، بر میگرده ب سلیقه و علاقه (99% نسل ماها سلیقه شون اینه، 99% بچه های قبل از ما سلیقه شون این نبوده)

اما ببینید تفاوت دیدگاه رو :
صلوات بفرست زیر لب ک داری میری تا ثواب ببری،
روزی چند صفحه قرآن بخون ک ثواب ببری و روحت آروم بشه
(تلاش برای ثواب بردن هیچ ربطی ب ترسیدن از جهنم یا شوق ب بهشت یا تنها و تنها عشق ب خدا نداره)

من نوعی میگم قرآن رو یک آیه ش رو میخونم، با تفسیر و توضیحش ک برام مفید باشه
اون هم ن تفسیری ک 10 صفحه باشه و بگه آیه در فلان سال بر پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نازل شد و در فلان شرایط
نه!
این آیه چ حرف مثبتی رو داره ب من میزنه، چی رو باید ازش بکشم بیرون


قبلا، برای اینکه کسی مومن بشه و بیاد سمت خدا، میشد با تشویق کردنش ب خوندن قرآن این کار رو کرد
اما الان برای شروعش باید منطقی بحث کرد، اون هم نه اینکه برو فلان سخنرانی رو گوش کن و بیا ...

راستش من هم از گوش کردن سخنرانیه کُند خوشم نمیاد و برای من از سخت ترین کارها گوش دادن به چنین سخنرانیه .
واقعیتش هم همینه که مغز انسان یک سرعت خاصی برای شنیدن و فراگرفتن لازم داره و اگر این سرعت بیش از حد یا کمتر از حد باشه ، انسان در توجه کردن دچار مشکل میشه !
فقط هم یک سخنران توی دنیا نیست که ! می تونید از حرفهایی کسی که باهاش ارتباط برقرا می کنید استفاده کنید .
یک حدیث هم تقدیم می کنم :

المَواعِظُ صَقالُ النُّفوسِ ، وجَلاءُ القُلوبِ .

امام على عليه‏السلام :

اندرزها صيقل بخش جان‏ها ، و جلا دهنده دل‏هاست .

غرر الحكم : 1354 منتخب ميزان الحكمة : 598

در مورد آیات قرآن هم عرض کنم ...

این که ما می بینیم نمود و صورت نازله قرآن کریم هست و معنا و صورت بالایی اون چیزی ورای این معنی هست که ما می خونیم و همراهی کردنش به صورت مداوم روی روح ما تاثیر خیلی بالا و وسیعی داره و در رشد خیییلییی موثره .

پس فکر نکنیم که این صورت قرآن چه فایده ای می تونه داشته باشه .

در قرآن آمده که

فَاقْرَؤُوا مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ

هر چقدر براتون میسر هست قرآن بخونید ... ما هم همین کار رو می کنیم

ببخشید طولانی شد !

التماس دعا

[محمدهادی]

در ادامه فرمایشات کاربری محترم فاطمه خانم
امیرالمومنین علی علیه السلام ارواحنا فداه هم فرمود:
لقاح الایمان تلاوة القرآن

اصولا یکی از راه های افزودن ایمان، تلاوت قرآنه.که عرض شد، اساسا تمام اعمال ما ظهور اندازه ایمان هستند.

خود خداوند متعال هم در سوره انفال بیان می کنه که مومنین کسانی هستند که و اذا تلیت علیهم آیاته، زادتهم ایمانا

اما این قرآن خوندن چطور باید باشه، قابل بحثه.

شیخ اشراق فرمود قرآن را جوری بخون که انگار بر تو نازل شده.

وقتی که ما قرآن را دست بگیریم، وقت خوندن حواسمون باشه که کلام خدای متعال را می خونیم، این قرآن اثر داره بدون شک.
قرار هم نیست کسی خود کشی کنه، به اندازه اقبال قلب، چه در مقدارش، چه در مکانش، چه در زمانش
آقا قاضی روحی فداه فرمود:

بر شما باد به قرائت قران کریم در شب، با صدای زیبا و غم انگیز، پس آن شراب مؤمنین است.
گاهی یه آیه دل آدم رو دگرگون می کنه، گاهی یک سوره آدم را جذب می کنه.

مثلا همین سوره مریم رو ملاحظه کنید، چقدر خداوند لفظ رحمت و رحمانیت را درش آورده، از اولش که شروع می کنه ذکر رحمت ربک عبده زکریا، اذ نادی ربه نداء خفیا یکی از بزرگان فرموده آدم چند بار که سوره مریم رو می خونه انگار خداوند متعال با آدم حرف می زنه.
آداب قرآن خوندن رو باید یاد بگیریم، او نوقت حجاب قرآن می فته:

عروس حضرت قرآن حجاب آنگه براندازد
که دار الملک ایمان را مجرد بیند از غوغا
عجب نبود گر از قرآن نصیبت نیست جز نقشی
که از خورشید جز گرمی نبیند چشم نابینا

اونوقت آیات احکام هم که می خونی، سراسر زیبایی و تجلی الهی را می بینی

امام صادق علیه السلام فرمود خداوند در قرآن تجلی کرده،ولی آنان نمی بینند
ماه مبارک شروع خوبیه کلا برای انس با قرآن، برای اهل تهجد شدن، برای دایم الحضور شدن.
خدا روزی همه ما کنه

[فاطمه خانم]

یهو یکی میگه شما چادر گذاشتی ، گرمت نیست ؟!!!
یهو یکی میگه تو که روزه می گیری ، تشنه ات نیست ؟!!!
/
/
/
یه وقتهایی هست یکی رو دوست داری ...
دوست داری براش بهترین چیزها رو بخری ...
سخت ترین کارها رو انجام بدی ...
یا اصلا ازت چیزهایی می خواد که برآورده کردنش مشکله ! اما براش انجام می دی !
چرا اینها رو ازت می خواد یا چرا براش انجام می دی ؟!؟!
اینطوری می تونی بهش ثابت کنی خیلی دوستش داری ...
خداوند هم از ما یک سری وظایفی خواسته که اگرچه ممکن هست کمی مشکل باشه اما این پذیرش حکمش یک سری مسائلی رو ثابت می کنه مثل همین علاقه
اینکه کمی سخت هست مشخصه ...
ولی

در دل دوست به هر حیله رهی باید کرد ...

[محمدهادی]

پست اخیر منو یاد این بیت لسان الغیب حافظ شیرازی انداخت:

نازپرورد تنعم نبرد راه به دوست
عاشقی شیوه رندان بلا کش باشد

. بالاخره هرکس به قدر و اندازه ای که داره باید نشان بده چقدر در راه محبوبش از خودش میگذرد.

روایت عجیبی داریم از امام صادق ارواحنافداه واقعا تکان دهنده است
حضرت فرمود ما احب الله من عصاه

یعنی کسیکه گناه میکنه خداوند متعال را دوست نداره

بعد حضرت در ادامه فرمود
تعصي الإله، وأنتَ تُظْـهِر حُبـّـه؟!
هذا محالٌ في الفعـالِ بديعٌ!

لـو كـان حبُّـك صـادقاً لأطعته
انّ المحبّ لمـن يحـبّ مطيع

خدا را نافرمانی می کنی در حالی که اظهار عشق و محبِت به او می نمایی
این محال است و در کارها چیز شگفت انگیزی است

اگر محبت تو صادقانه بوده ، از او اطاعت می کردی
چرا که دوستدار ، نسبت به کسی که دوستش می دارد ، مطیع و فرمانبردار است . »

[محمدهادی]

همونجور که عرض شد، دینداری حداقی ناشی از کم ایمانیست.

حالا چه دینداری را به معنای ایمان بگیریم چه حاصل ایمان، میشه اینجور سوال رو مطرح کرد که چرا برای کسب ایمان بیشتر حرکت نمی کنیم؟؟؟؟

علل و عوامل مختلفی وجود داره در هر یک از سه تا دسته ای که قبلا گفته شد، یکی از عوامل برای اون دسته که ایمان دارند نه اینکه بی ایمان باشند، امید ناصحیح و فریفتگی است، یعنی خود نجات یافته پنداری.

امام راحل (رحمة الله علیه) در شرح جنود عقل و جهل خیلی زیبا به بررسی این مسئله پرداخته، که بیان ایشون به صورت خلاصه و کمی تصرف اینه:

بدان كه انسان به واسطه حبِّ نفس و خودخواهى و خودبينى، از خود غافل شود و چه بسا كه نقصانها و عيبهائى در اوست و او آنها را كمال و حسن، گمان كند.
يكى از امورى كه مورد اشتباه است و انسان به واسطه محجوبيّت گول مى‏خورد، تمييز ما بين غرور و امانى و ما بين رجاء و وثوق به حق است. و پر معلوم است كه غرور از بزرگترين جنود ابليس است، به خلاف رجاء كه از جنود رحمان عقل است؛

اين دو، هم به حسب مبادى و هم به حسب آثار، مختلف و متميزند:

به حسب مبادی:
مبدأ رجاء علم به سعه رحمت، و ايمان به بسط فيض و كمال و اسماء و صفات است. مبدأ غرور، تَهاون (سستی ورزیدن) به امر الهى، و جهل به عوالم غيب و صور غيبيه افعال و لوازم ملكوتيه صفات نفس است.

به حسب آثار:
كسى كه معرفت به سعه رحمت و بسط نعمت حق و ايمان به آن دارد، حالت رجاء براى او دست داده، همين معرفت او را به تزكيه اعمال و تصفيه اخلاق و جديّت در اطاعت اوامر مولى‏ و ولىّ النعم دعوت كند،
كسى كه صاحب غرور است، در دام شيطان و نفس امّاره، از كسب معارف و تحصيل اخلاق كريمانه و اعمال صالحه بازماند.

نفوس راجيه در عين حال كه به همه طور، قيام به امر مى‏ كنند نقطه اتّكاء آنها به اعمال و احوال خود نيست؛ زيرا كه آنها عظمت حق را دريافتند و مى‏دانند در مقابل عظمت حق، هر چيزى كوچك و هر كمالى بى‏مقدار است، و در پيشگاه جلالت كبرياى او، همه اعمال صالحه به پشيزى نيرزد. اتكاء آنها به رحمت و بسط فيض ذات مقدّس است.
ولى نفوس مغروره از همه كمالات بازمانند و خود را در صف اراذل حيوانات منسلك كنند، و از حق تعالى‏ و رحمت او، غافل و رو برگردان‏اند، و به صرف لقلقه لسان مى‏گويند: خدا أرحَمُ الرّاحمين است و خدا بزرگ است. شيطان آنها را وادار كند به معاصى كبيره و ترك واجبات عظيمه، و به آنها تلقين كند كه در مقام عذر بگويند: خدا بزرگ است. در صورتى كه اگر ذرّه ذره‏اى از عظمت خداوند- تبارك و تعالى‏- را دريافته بودند ممكن نبود در محضر او و حضور او، با نعمت او مخالفت او كنند.
اينان خداوند را به عظمت و بزرگى ياد كنند و سعه رحمت حق را به رخ‏ خود و ديگران بكشند، ولى افعال و اعمال آنها شباهت ندارد به كسى كه از عظمت حق، جلوه‏اى در قلب او حاصل باشد و از سعه رحمت حق تعالى‏ پرتوى در لوح نفس آنها نور افكنده باشد.
اينان در امور آخرت، تهاون و تنبلى كنند و اسمش را رجاء واثق گذارند، و صورت اتكاءِ به عظمت حق به آن دهند. ولى در امور دنياوى، با كمال حرص و عجله مشغول به جمع و ضبطند؛ گوئى خداى تعالى‏ فقط در آخرت و راجع به امور آخرتى، بزرگ است و در امور دنيائى بزرگى ندارد.
اينان در امور دنياوى كاملًا اعتماد به نفس و خلق دارند و از حق كاملًا غافلند، حتى اسمش را نيز نبرند، و در امور آخرتى گويند: توكل به خدا داريم.اين نيست مگر غرور.

بالجمله، صاحبان رجاء از عمل بازنمى‏مانند، بلكه جديّت آنها بيش از ديگران است. ولى اعتماد آنها به عمل خود نيست، بلكه اعتماد آنها در عين عمل كردن، به حق است؛ زيرا كه هم قصور خود را مى‏بينند و هم سعه رحمت را.

مغرورين اشخاصى را مانند كه در ايّام بذر افكندن و تخم افشاندن و به عمل زراعت مشغول شدن، مشغول لهو و لعب شوند و با تنبلى سر بَرند و بگويند:
خدا بزرگ است، به ى‏بذر نيز مى‏تواند بدهد.
راجين، به زارعى مانند كه در موقع خود، قيام به عمل رعيتى كند و در موقع خود، بذرافشانى كند و آبيارى نمايد؛ ولى تنميه و توليد آن را از حق بخواهد و ظهور ثمره و پيدايش نتيجه را از حق و قدرت او بداند.


بعد امام اینطور افراد را تقسیم می کنه:

آنان كه عمل نكنند و جزاء و نتيجه خواهند، مغرورانند.
و آنان كه عمل كنند و به عمل خود اعتماد كنند، از معجبانند (اهل عجب) كه از خود ناسى و از حق غافلند.
و آنان كه عمل كنند و خود و عمل خود را ناچيز شمارند و به حق و سعه رحمت او اعتماد دارند، اصحاب رجاء هستند.
علامت اينها آن است كه در دنيا نيز به غير حق اعتماد و توكّل نكنند، و چشمشان از ديگر موجودات بسته و به جمال جميل باز است، و از عمل به وظيفه و قيام به خدمت، خوددارى نكنند؛ بلكه معرفت آنها، آنان را به عمل وادارد و از مخالفت بازدارد.


ان شاء الله بقیه برای پست بعد

[در جستجوی سختی]

سلام

(۸/تیر/۹۴ ۵:۰۵)محمدهادی نوشته است:  همونجور که عرض شد، دینداری حداقی ناشی از کم ایمانیست.
...

از شما خواهشمندم که نوشته هاتون رو با زبانی ساده بنویسید که کاربران با سطح سواد پایین (مثل خودم) هم بتوانند استفاده مفید ببرند.
همچنین ترجمه متون عربی هم فراموش نشه

با تشکر

[محمدهادی]

نقل قول از امام بود و قصد تغییر عبارات را نداشتم.

[Greena]

سلامدینداری حداقلی فقط برای فردی که به اسلام اعتقاد واقعی نداره و یه اعتقاد در حد رفع کردن درگیریه فکرش با درست بودن و واجب بودن انتخاب خیر نسبت به نیستی در دوعالمه معنی داره



البته من معتقدم قرآن خوندن و نماز به جا آوردن زمانی اثر واقعی رو میرسونه که ما معنی کلمات و اعمالی رو که به جا میاریم بدونیم

خداوند مارو آفرید که با شناخت عبادتش کنیم ،نه اینکه تکرار کنیم عملی رو که فقط فکر میکنیم خوبه و رو ما تاثیر نداشته باشه پس تفکر باید در همه لحظه به لحظه یه مومن و حتی مسلمان آمیخته باشه ...


البته بنده هم مثل شما معتقد به اثرات فیزیکی و متافیزیکی قراعت قرآن و دعا هستم

امام صادق علیه السلام:

فِکرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِن عِبادَةِ اَلفِ سَنَةٍ؛

یک ساعت اندیشیدن در خیر و صلاح از هزار سال عبادت بهتر است. مصباح الشریعه،ص114

امام حسن عسکری علیه السلام: لَیسَتِ العِبادَةُ کَثرَةَ الصیّامِ وَ الصَّلوةِ وَ انَّما العِبادَةُ کَثرَةُ التَّفَکُّر فی أمر اللهِ؛
عبادت کردن به زیادی روزه و نماز نیست، بلکه (حقیقت) عبادت، زیاد در کار خدا اندیشیدن است. تحف العقول، ص442

[محمدهادی]

ادامه بیان امام راحل:
امام در شرح جنود عقل و جهل، بیان خودشون را به نقل دو روایت مزین می کنند، که اولی را به قلم خود امام و دومی را با ترجمه روانتر نقل می کنم:


در «كافى» شريف سند به حضرت صادق [عليه السّلام‏] رساند كه راوى گويد:
«گفتم به آن بزرگوار كه يك دسته از مردم معصيت خدا مى‏كنند و مى‏گويند:
ما اميدواريم. و همين طور هستند تا بميرند.
فرمود: اين جماعت مردمى هستند دستخوش امانى و آرزوى بيجا. اينان دروغ مى‏گويند، اينها راجى نيستند. كسى كه اميد چيزى را داشته باشد آن را طلب كند و كسى كه از چيزى بترسد فرار كند از آن».


و هم در كافى شريف از حضرت باقر- سلام اللَّه عليه- روايت كند كه:

رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود: خداى تبارك و تعالى فرمايد: آنها كه براى ثواب من‏ عملى ميكنند، نبايد به اعمالى كه انجام ميدهند تكيه كنند، زيرا ايشان اگر در تمام عمر خويش كوشش كنند و در راه عبادتم خود را به زحمت اندازند، باز مقصر باشند و در عبادت خود به كنه بندگيم نرسند نسبت به آنچه از من طلب ميكنند، كه كرامت و نعمت در بهشت و رفعت بدرجات عالى در جوارم باشد، ولى تنها به رحمتم بايد اعتماد كنند و به فضلم اميدوار باشند و به حسن ظن بمن اطمينان كنند. آنگاه است كه رحمتم ايشان را دريابد و رضوانم بآنها برسد، و آمرزشم بر آنها لباس گذشت پوشاند، زيرا من خداى رحمان و رحيمم و بدين ناميده شده ‏ام.