سخني درباب اشتغال زنان در اسلام

[راوی110]

اسلام زن را از كسب و كار، فعاليت و اشتغال منع نكرده است، بلكه حق استقلال اقتصادي به او بخشيده است. قرآن مي‌فرمايد: (هر كس از زن و مرد را از كار و كسبي كه دارند، نصيبي است)."نساء،32"، اعطاي حق استقلال اقتصادي به زنان در اسلام در حالي صورت مي‌گيرد كه در فرهنگ‌ها و جوامع قديم مثل رم و يونان و تا همين قرن‌هاي اخير اين مسئله در بيشتر كشور‌هاي جهان سابقه نداشته است.

از سوي ديگر به سبب اهميت نقش‌هاي فطري زنانه، اسلام مرد را وادار ساخته كه مخارج زندگي زن را تأمين كند و اين به معني سلب استقلال اقتصادي زن نيست. به بيان ديگر، از نگاه اسلام زن مجبور نيست براي خود و يا خانواده‌اش كار كند و نفقه مرد به زن واجب است. زن مكلف به اشتغال نيست؛ مگر آنكه اشتغال برايش ضرورت يافته باشد (مانند زن بيوه‌ي بي‌سرپرست) و يا جامعه به اشتغال او نياز داشته باشد (مانند معلمي براي دختران و پزشكي براي زنان). مسئله مهم اين است كه اشتغال زن نبايد موجب گريز او از انجام وظيفه‌اي كه طبيعت و فطرت براي او معين كرده است بشود.

در رويكرد اسلامي، زن براي كارهايي برتر و مهم‌تر از اشتغال آفريده شده است. مادري و همسرداري ارزش‌هاي برجسته‌اي است كه اسلام براي زن معين كرده است (كه مبناي حفظ بنيان خانوده است و همان مسائلي كه در فمنيست، فرهنگ غرب و سبك زندگي مدرن سعي شده است آن را بي‌ارزش و كم اهميت جلوه دهند!) و هرچه در فرآيند ايفاي درست اين نقش‌ها اختلال ايجاد كند از ديد اسلام تأييد نمي‌شود.

اسلام با اختلاط مردان و زنان كه زمينه ساز فساد اخلاقي و به خطر افتادن طهارت اجتماعي است، بسيار مخالف است. در رويكرد اسلامي، زن مي‌تواند كار كند، بدان شرط كه عفت او به خطر نيافتد، دامنش آلوده نگردد و زمينه ناپاكي او فراهم نشود. اين شرط زماني تحقق مي‌يابد كه فضاي محل كار، آلوده اغراض شيطاني و وسوسه‌انگيز نباشد. اسلام حفظ عفت و پاك‌دامني را مهم‌تر از استقلال اقتصادي مي‌داند؛ از اين رو اگر امر داير باشد بين اشتغال زنان و آلوده‌شدن و يا نداشتن اشتغال و حفظ عفت، اسلام گزينه دوم را مهم‌تر مي‌داند.




به نقل از كتاب خانواده، اسلام و فمينيسم؛ تبیین رویکرد اسلام و فمنیسم به کارکردهای خانواده، اسماعيل چراغي كوتياني، انتشارات موسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره