صراطهای مستقیم

[شهروند سبز]

نه تشیع،اسلام خالص و حق محض است و نه تسنن (گرچه پیروان این دو طریقه هر کدام در حق خود چنان رأیی دارند)،نه اشعریت حق مطلق است نه اعتزالیت.نه فقه مالکی نه فقه جعفری.نه تفسیر فخر رازی نه تفسیر طباطبایی.نه زیدیه و نه وهابیه.نه همه‌ی مسلمانان در خداشناسی و پرستش‌شان عاری و بری از شرکند و نه همه‌ی مسیحیان،درک دینی‌شان شرک آلوده است.دنیا را هویت‌های ناخالص پرکرده‌اند و چنان نیست که یک سو حق صریحِ خالص نشسته باشد و سوی دیگر ناحق غلیظِ خالص.وقتی بدین امر اذعان کنیم،هضم کثرت،برای ما آسانتر و مطبوعتر می‌شود.

اصحاب هر فرقه مجازند که همچنان بر طریقه‌ی خود بمانند و پابفشارند.مراد نفی طریقه‌ی خود نیست،مراد بهتر شناختن طریقه‌ی خود و هضم این معناست که کثرت و تنوع،طبیعی و بشری و این جهانی و ناگزیر است.مراد،نسبیت حق و باطل هم نیست.نمی‌گوییم حق و باطل معنا و استقلال ندارند و هر فرقه‌ای هرچه می‌گوید حق است.می‌گوییم عالم،عالم ناخالصی‌هاست.چه عالم طبیعت و چه عالم شریعت.چه فرد و چه جامعه.سِر این ناخالصی هم بشری ‌شدن دین است.وقتی باران دین ناب از آسمان وحی بر خاک افهام بشری می‌بارد،ذهن آلود می‌شود.و همین که عقل‌ها به فهمیدن دینِ زلال همت می‌گمارند،داشته‌های خود را با آن می‌آمیزند و آن را تیره می‌کنند،و لذا دینداری و دین‌ورزی چون آبی کف آلود تا قیام قیامت در میان مردم جاری است و تنها در قیامت است که خداوند میان بندگان خود در مورد اختلافاتشان داوری خواهد کرد:«وَإِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُواْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ، نحل:۱۲۴» و:

رگ رگ است این آب‌شیرین و آب‌شور

در خلایق میرود تا نفخ صور

(مثنوی دفتر اول،بیت ۷۴۹)

جامعه‌ی پلورالیستیک که جامعه‌ای است غیرایدئولوژیک،یعنی بدون تفسیر و مفسران رسمی و بنا شده بر عقل کثرت‌اندیش نه عاطفه‌ی وحدت کیش،و پُر مروت و پُر مدارا،و برخوردار از جریان آزاد اطلاعات،و مسابقه مآب،یعنی پُر از بازیگران،و طبیعت‌منش و پُر از بهار و خزان و برف و باران،از جایی آغاز می‌شود که حاکمان و رعایا،همه اذعان کنند که اصل در عالم طبیعت و اجتماع،کثرت است نه وحدت و تباین است نه تشابه،و عزم بر الگوی واحد دادن به زندگی و دین و زبان و فرهنگ و اخلاق و عادات و آداب آدمیان،عزم محال است و وزر وبال بردن.زدودن آن کثرت نه ممکن است و نه مطلوب.کثرت دینی اگر به ده برهان،مطلوب و مقبول است،کثرت فرهنگی و سیاسی به صد زبان و بیان قابل تأیید و توصیه است.

دکتر عبدالکریم سروش،کتاب «صراطهای مستقیم».

[عمار94]

اتفاقا اصل بحث حكومت است . چرا؟
چون:

اولا نتيجه همه ي اين حرفها براي موضوع شخصي سازي دين است . اصلا در جايي كه دين شخصي باشد كه اين بحث موضوعيت ندارد

دوما:
اينجا پست چهارم

(۱۷/آبان/۹۴ ۲۲:۳۱)شهروند سبز نوشته است:  
آن دیدگاه،بیشتر تاثیر گرفته از فضای انقلابی حاکم بر ایران و جهان بود و تقابل آن با دموکراسی،روشن بود که از ایرادات مهم آن است.

سوما :

مگه مراد از عقل كثرت انديش همان دموكراسي كذايي نيست .

(۱۷/آبان/۹۴ ۲:۵۶)شهروند سبز نوشته است:  

جامعه‌ی پلورالیستیک که جامعه‌ای است غیرایدئولوژیک،یعنی بدون تفسیر و مفسران رسمی و بنا شده بر عقل کثرت‌اندیش

چهارما : شايد شهروند سبز ! يك چيزي بلد بود گفت و ما را نسبت به دموكراسي خوشبين كرد !

[فرشته مهربون]

(۱۸/آبان/۹۴ ۱۴:۱۷)شهروند سبز نوشته است:  دموکراسی،حکومت اکثریت بر اقلیت نیست.دموکراسی،عبارت است از حکومت بر مردم حق‌مدار با به حداکثر رساندن مشارکت عموم مردم.در دموکراسی،حقِ حاکمیت،حقی است که از جانب مردم و اکثریت آنان تعیین می‌شود نه از جانب خود فرد یا خدای فرد.کثرت‌گرایی،در حکومت دموکراتیک،از ارکان و اصول اولیه است و همین است که در یک حکومت دموکرات،یک حزب یا یک دسته افراد حکومت نمی‌کنند.

یک برداشت می شه از این حرفهای غیر عملی و مبهم داشت و اون این هست که فعلا جامعه رو به طرز کلی به هم بریزیم بعد با روش غیر ایدئولوژیک که تفسیرش نشه کرد یه جامعه بسازیم.

واقعا شما این حرفها رو میتونید ازش دفاع کنید؟؟ یک مقدار... نیست؟؟؟؟
جامعه ای که براش مبنای ایدئولوژیک پیش بینی و تعبیه نشده!!!!
یعنی می شود جامعه در این حد باری به هر جهت باشد؟!؟؟؟
مثلا هفتاد درصد مردم قتل و تجاوز رو حق خودشون بدونن به نظر شما چقدر دوام می آورد؟!؟!!!

[سید ابراهیم]

ما کاری با نیت افراد در بحث نداریم. به صرف خود بحث بپردازید خواهشا. شما مبانی را تخطئه کنید، نتیجه خودش مبطل می شود.